سرماخوردگی ام یک ماه است خوب نشده و مریضی همیشه روحیه من را به گُه می کشد. دیشب آنقدر تا صبح سرفه کردم که دوست پسرم از خواب بیدار شد و یک بطری آب داد دستم و با غیظ گفت :"باز سیگار کشیدی؟ بذار این مریضیت خوب شه لامصب " توی تاریکی بطری را سر و ته از دستش تحویل گرفتم و کل آب بطری ریخت رویم. بعد همینطور که گریه ام گرفته بود لباسهای خیسم را از تنم کندم پرت کردم گوشه اتاق ، پتو را کشیدم رویم و خوابیدم. صبح که بیدار شدم دیدم دوست پسرم شیر داغ کرده بود برایم . همینطور که لیوان شیر را در دستم نگه داشته بودم پرسیدم :"تو واسه چی منو اینقد دوست داری؟" گفت :"نمیدونم. فقط می دونم در تمام دنیا کسی پیدا نمیشه اینقد دوستت داشته باشه حتی مادر پدرت" لبخندی زدم و گفتم: "هر چیزی یک عمری داره. همیشه از لحظه ای که یکی بهت میگه تو بهترین رفیقمی و دارم بلیط می گیرم بیام تعطیلاتمو پیش تو بگذرونم، تا لحظه ای که میای توی فیس بوک و میبینی که جای اسمش توی پیغام هات "فیس بوک یوزِر" شده ، فقط به اندازۀ یک صبح تا ظهر فاصله اس. بنظر تو عشق تو چند سال میتونه یک رابطه رو گارانتی کنه؟" لبخندی زد و گفت :"تو نمی فهمی! هیچوقت نمی فهمی من چه احساسی دارم" راست میگفت. من نمی فهمیدم. برای من رابطه مثل یک معامله بود. قراردادی که در آن هر کسی به چیزهایی که لازم دارد می رسد، و تنها تضمینش هم سود دهی دوطرفه اش است . حالا این سود می خواهد روحی باشد ، مثل آرامش و تنها نبودن، یا مالی. من اصلن توانایی فهمیدن عشق را ندارم. با لیوان شیرم بازی می کنم. یک ژاکت می اندازد روی شانه ام می گوید: همینه دیگه. وقتی توی این زمستون همش با تاپ میگردی نتیجش همینه. بغلم می کند شروع می کند به بوسیدنم. سرم را می کشم کنار می گویم سرما می خوری. چانه ام را می کشد سمت خودش می گوید : « به دَرَک »
۱۳۹۲ دی ۹, دوشنبه
گند
غریزه اش حکم می کند که هر وقت که رید، پشت بندش باید با خاک رویش را بپوشاند، اما شعوری از هدف این کار ندارد. این است که اینجا می ریند ، می آید یک متر آنطرفتر، درست آنجایی که من ایستاده ام پشتش را می کند به من و همه خاکها را می پاشد به من، و سرتاپای من را به گند می کشد. این گندی است که غریزه به همه جا می زند وقتی آپشن شعور پشتش نباشد. این است که امروز غریزه ات حکم می کند بروی به نزدیک ترین دوست زنت پیشنهاد سکس بدهی و شعورت هم نمی گوید، یا حریف غریزه ات نمی شود، که جلویت را بگیرد، که بگوید این وسط هم به خودت ریدی ، هم سرتاپای من را به گند کشیدی.
فرق ما آدمها با حیوانها این است که ما غریزه را خیلی بیشتر از حیوانها جدی می گیریم. چون همیشه یاد گرفته ایم درش را چسب بزنیم بچپانیمش آن پشت مُشت ها تا مبادا یک وقت کسی به حضورش پی ببرد. غریزه هم دو راه بیشتر ندارد. یا آنقدر آن گوشه موشه ها خاک می خورد تا از یاد برود، یا سرکش می شود هی خودش را می کوبد به در و دیوار. و تمرکز و حافظه و حتی قدرت تصمیم گیری آدم را بهم می زند. وقتی هم که در را به رویش باز کردی همچین می تازد که دیگر شعور و منطق به گرد پایش هم نمی رسد.
۱۳۹۲ دی ۱, یکشنبه
بی بی و چادرش
روزی که خاله نسرین طلاق گرفت ، همش بیست و چهار سالش بود. پدرم مستاجرهای طبقه سوم را جواب کرد تا خاله با دختر سه چهار ساله اش اسباب اثاثیه شان را بیاورند آنجا و همانجا ساکن شوند تا روزی که یک شوهر درست و حسابی برایش پیدا شود. از همان اول ، خاله در یک مطب دکتر کار پیدا کرد. سرش را می انداخت پایین می رفت سر کار و بر می گشت خانه. شب ها که از سر کار برمی گشت دخترش را که روی کاناپه خوابش برده بود بغل می کرد و می رفت بالا. بالاخره هم بعد از دو سه تا خواستگار چهل پنجاه ساله ، یک کدامشان را انتخاب کرد و رفت خانه شوهر. شوهر دومش هم مزخرف بود ولی خاله نسرین دلش نمی خواست مردم پشت سرش حرف بزنند که دو بار طلاق گرفته است. برای همین هم تصمیم گرفت با همین یکی سر کند . مادرم همیشه پُزِ نجابت خاله را هرجا که می نشست می داد و من همیشه فکر می کردم نجابتی که باعث خوشبختی نشود اصلن به چه درد می خورد؟
راستش از نظر من نجابت یک رفتار ناخودآگاه به دلیل ترس از آبرو ، حرف مردم، عذاب آن دنیا و سنت شکنی است. و اینها هیچکدام ربطی به انتخاب تنها زندگی کردنِ یک آدم ، و یا متعهد بودن به یک نفر ندارد. چون وقتی پای آگاهی و انتخاب وسط بیاید رفتاری که حاصل می شود بسیار متعالی تر از نجابت است. مساله این است که خانه نشینی بی بی از بی چادری اش است. اما اگر بی بی چادر داشت ، و یا حتی اِبایی از بی چادر بیرون رفتن نداشت ، و بخاطر تو ماند توی خانه ، آنوقت است که باید ازش تشکر کرد. یک دیالوگ در فیلم خانه روی آب ساخته بهمن فرمان آرا هست که هیچوقت فراموشش نمی کنم: « نجابت جایی معنی دارد که انتخاب دیگری هم وجود داشته باشد»
۱۳۹۲ آذر ۲۹, جمعه
خفگی
هوا گرگ و میش بود. چند ساعتی بود که باران پاییزی شروع به باریدن بی وقفه کرده بود و با شدت به شیشه ماشین می خورد. ترافیک ، طبق معمولِ وقتهایی که باران می آید، تمام ماشینها را در هم قفل کرده بود. حوصله ام از دیدنِ چپ و راست رفتنِ برف پاککن ها سر رفته بود. شیشه ماشین را دادم پایین دستم را بردم بیرون که باران را لمس کنم. صدایش بلند شد و گفت:" دستتو بکن تو. معنی خوبی نداره دست زن از ماشین بیرون باشه" پرسیدم "معنیش چیه؟ " با تعجب به من نگاه کرد و در حالیکه رویش را برمیگرداند گفت:"فکر نکنم به فوتبال برسیم. عجب ترافیکیه لامصب" چشمم به دو تا دختری افتاد که زیر باران کنار خیابان ایستاده بودند. گفتم :"اِ اینا رو نگا کن. خیس خالی شدن. بیا تا یه جایی برسونیمشون." گفت: "اینا وضعشون خرابه. تو غصه اینا رو نخور. اینا دارن کاسبیشونو میکنن." همان موقع یک ماشین نگه داشت و سوارشدند. پوزخندی زد و گفت: "نمی دونم چطور جرات می کنن سوار ماشین هر غریبه ای بشن این ملت" بعد درحالیکه یک آدامس نعنایی از داشبورد ماشین برمیداشت گفت: "آدامس نمی خوای؟" گفتم:"نکنه فکر کردی وسط شهر خفاش شب میاد بلندشون میکنه جلو چشم اینهمه آدم!" گفت:" تو حالیت نیس تو این جامعه چه خبره" پوزخندی زدم و گفتم :" بنظر میرسه این تویی که نمیدونی چه خبره" در حالیکه سعی می کرد عصبانیتش را کنترل کند گفت :"اینایی که تاکسی مرسی سوار میشن همشون خرابن" گفتم :"نه این خبرا نیس! بیشتر آدما اُتو میزنن یه نیم ساعت با هم هر و کر میکنن. چرت و پرت میگن و اگه از هم خوششون بیاد شماره میدن." خندید و گفت :"هی تو چقد ساده ای! پسرا هم میگن بای بای ! اینا رو پیاده میکنن برن خونشون. ها؟" گفتم:"اگرهم با هم موافقت کنن ممکنه برن یه جایی با هم باشن. ولی این توافق دو طرفه اسن هردوشون نیازشئن برطرف میشه. هردوشون حال می کنن. هردوشون! " گفت:" بحثو تموم کن. از اینکه مثل لاشی ها حرف میزنی حالم بهم میخوره. " پرسیدم : "چون گفتم هردوشون حال میکنن لاشی بازیه؟ حتمن باید میگفتم پسره حال می کنه دختره حال میده؟" داد زد: "مثل اینکه نشنیدی چی گفتم. بحثو تموم کن. این حرفا مال توی رختخوابه. نه اینجا توی ماشین. " گفتم :"اشتباهت همینجاس. رختخواب جای یه کار دیگس. جای خوابیدن یا کردن!" صورتش قرمز شد. با صدای بلند فریاد زد :"خفه میشی یا خفه ات کنم؟"
گزینه اول رو انتخاب کردم. خفه شدم. شیشه را دادم پایین تا هوای آزاد بخورم. با صدای خشنی گفت: "شیشه رو بده بالا. آب میریزه تو" می خواستم جوابش را بدهم، ولی دیگر خفه شده بودم. همینطور خفه ماندم تا چند ماه بعد که از هم جدا شدیم. جایی باید برای خلاص شدن از خفگی تلاش کرد، که اکسیژنی برای تنفس وجود داشته باشد. وقتی اکسیژنی نیست، زندگی عینِ خفگی است. می توان سطح هوشیاری را آنقدر برد پایین تا با هر مولکولِ اکسیژن حیات نباتی ادامه پیدا کند . برای من ارزش نداشت. من اصولن آدمِ مبارزه کردن نیستم. آدمِ خفه شدن و فرار کردن هستم. آدمِ کم آوردن و ول کردن. آدمِ رفتن! اینست که همیشه خودم هم از سکوتهای روانی وارِ خودم می ترسم.
من آدمِ اعتراض کردن به اینکه چرا پیمان عارفی را به یک شهر دور تبعید کردند نیستم. من ترجیح میدهم بجای اینکه به صورت مسئله تخفیف بدهم و هی در خفگی دست و پا بزنم که یک قطره اکسیژن به ریه هایم برسد، از خفگی فرار کنم چون نمی توانم بپذیرم پیمان گناهی مرتکب شده که بخواهم تخفیف برایش بگیرم. شاید این طرز زندگی ، بزدلانه ترین راه ممکن است، ولی برای من چنگ زدن به در و دیوار در خفقان، دردناک تر است.برای من جایی که اکسیژن نباشد، آرامترین راه علاج، خفگی است.
۱۳۹۲ آذر ۲۵, دوشنبه
تخم نکردیم نکردیم وقتی هم کردیم توی کاهدون کردیم.
محله ای که من در آن بزرگ شدم از آن محله های قدیمی بود با درختهای تنومند سرو و چنار و اهالی ای که همه از قدیم همدیگر را می شناختند و برای معاشرت با هم حرمت قائل بودند. کمی بعد از اینکه خانم جان از این دنیا رفت، ورثه اش خانه را فروختند به یک خانواده تازه به دوران رسیده . از همان ها که بعد از انقلاب خودشان را چسبانده بودند به عوامل رژیم و از طریق بادمجان دور قاب چینیِ آنها نان می خوردند. از همان خانواده هایی که با گرگ دنبه می خورند و با چوپان گریه می کنند. مجید ، پسر این خانواده از همان اول که آمد شروع کرد به قلدر بازی. آن موقع ها یادم است حتی فیلم وی اچ اس اجاره دادن هم جرم بود. ولی مجید به راحتی فیلم تکتیر می کرد و اجاره می داد. کسی هم کاری به کارش نداشت. کم کم پررو بازی مجید آنقدر زیاد شد که پدر و مادر من ممنوع کردند که من در کوچه با بچه های محل والیبال بازی کنم. پدرم می گفت این پسره آشغال احساس مالکیت به دخترهای محل دارد. حتی یکبار یادم است میهمانهای دخترِ همسایه روبرویی را بخاطر اینکه پسر بودند کتک زده بود. پدر من طبقۀ سوم را اجاره داده بود به سه تا دختر دانشجوی سرخوش. شبها تا نصفه شب صدای آواز و رقصشان تمام کوچه را پر می کرد. آقا مجید هم فکر کرده بود خبری است. یک بار که یکی از این دخترها توی کوچه جواب سلامِ مجید را نداده بود مجید یک کشیده خوابانده بود توی صورتش. مجید اما از من مثل سگ حساب می برد. برای همین هم همه فکر کرده بودند فقط یک دلیل دارد که مجید حتی وقتی از من سوالی می پرسد صدایش می لرزد، و آن این است که او عاشق من شده است. کم کم من شدم موضوع جوک و خندۀ همۀ محل. همه من را بخاطر اینکه مجید دوستم داشت دست می انداختند . یعنی در اصل هرچه حرص از مجید قلدر داشتند و جرأت نمی کردند خودش را شَتَل کنند، من را بخاطر اینکه جنس مورد علاقۀ مجید شده بودم ، علیرغم اینکه حالم از او بهم می خورد ، ایستگاه می کردند. من هیچوقت آن روزها را یادم نمی رود. آدمهایی که از نظر من همیشه منطقی و اصیل بودند ، چقدر بزدلانه، فقط با تحقیر کردنِ کسی که هیچ نقشی در عصبانیتِ آنها ندارد ، خودشان را خالی می کردند و دلشان خنک می شد.
این روزها با دیدن آدمهایی که توی فیس بوکِ فحش و فضاحت بارِ مجری برزیلی می کنند ،چقدر یادِ آن دوران می افتم. آدمهایی که مجری را تحقیر کردند فقط بخاطرِ عصبانیتی که از عوامل سانسورگر دارند.فقط برای خالی کردنِ عقده هایشان. فقط بخاطر اینکه می ترسند با عوامل سانسور کننده در بیفتند یا به آنها اعتراض کنند. برایشان هم مهم نیست که ما روز به روز چقدر در دنیا بعنوان آدمهای بیشعوری که تخم مبارزه شان در مسخره کردنِ دیگران محدود شده است معرفی می شویم. تخم نکردیم نکردیم وقتی هم کردیم توی کاهدون کردیم.
۱۳۹۲ آذر ۲۳, شنبه
مرا بفهم
تلاش من بسیار بیهوده بود. اما یک حسی به من گفت این کار بیهوده را همینجور ادامه بده تا وقت رفتنت برسد. و من هِی بیهوده تلاش کردم و هِی وقت رفتنم نرسید. الان دیگر حالم از لباس خواب ابریشمی قرمز به هم میخورد. چون مرا یاد آن تلاش های بیهوده و رقت بار می اندازد. یا حتی شورت و سوتین سکسی بنفش حالم را بد می کند. دیگر هر تلاشی برای نگه داشتن هر آدمی بطرز حماقت باری من را یاد سگ دو زدن های خودم می اندازد و اینکه یک جایی به خودم آمدم و زندگی ام را از دهن گاو کشیدم بیرون که دیگر همۀ قسمتهایش کاملن جویده و خورده شده بود. چقدر وقت صرف کردم با حوصله و دقت تمام تکه خُرده هایش را از گوشه کنار روح و روانم جمع کردم و چسباندم به هم تا باز زندگی ام شد شبیه یک زندگی معمولی . درست مثل آدم. حالا دیگر وقتی حرفم فهمیده نمی شود دردم می آید. چون جای زخمهایم خوب نشده اند. بعید هم میدانم دیگر خوب شوند. من زخمی ام. این را بفهم. وقتی خواسته ای کنار من باشی ، پس باید پای زخمهایم هم بایستی. من این زندگی را از دهان گاو بیرون کشیده ام وقتی که نصف بیشترش بلعیده شده بود. کشیدمش از حلقش بیرون. وقتی یک آخور آب هم رویش خورده شده بود. حرفهای من را بفهم. این خواسته زیادی نیست. این خواسته زیادی نیست که دوست نداشته باشم مدام خودم را و حرفهایم را یک شاهنامه توضیح بدهم تا تومنظور من را بفهمی. فقط مثل قدیم ها خوب و آرام و جنتل من باش. مثل آنموقع ها که تو هم روحت زخمی نشده بود. آنموقع ها که عزیزترینت توی چشمهایت نگاه نکرده بود و خنجرش را محکم توی سینه ات نکوبیده بود. مثل همان موقع ها آرام و خوب باش. مثل من نشو. مثل خودت باش. خودِ خودت.
۱۳۹۲ آذر ۱۵, جمعه
حلقه معیوب
این روزها بدجوری سرما خورده ام. راستش من خیلی دیر به دیر مریض می شوم اما وقتی بعد از چند سال مریض می شوم آنقدر شدید است که مرگ را با چشم خودم می بینم. آخرین باری که اینجور مریض شدم فکر می کنم دخترم دو سالش بود. یعنی درست هفت هشت سال قبل. دوست پسرم ازم قول گرفته که در این مدت به قهوه و سیگار لب نزنم، و پسته و چیزهای تحریک کننده سرفه هم نخورم. امروز آمدم خانه دیدم ناهار ندارم. توی یخچال سرک کشیدم یک بسته کالباس گوشت خوک، چند عدد پرتقال و یک بسته تخم مرغ بود. دو تا تخم مرغ آب پز کردم با چایی خوردم. سیگار هم نکشیدم. یادم می آید آخرین باری که اینطور مریض شده بودم مادرم هر شب تا صبح تا سرفه هایم شدید می شد یک لیوان شیر گرم می کرد می آورد بالای سرم. من همیشه فکر می کردم چطور حوصله می کند وسط خوابش تا صبح چند بار بلند شود برود سروقت یخچال شیر بردارد روی گاز گرم کند بیاورد بدهد به من. بعد فکر میکردم این فداکاری ها از خاصیت مادر بودن است. ولی وقتی دیدم خودم هرگز چنین کاری برای دختر خودم نکردم، فهمیدم چقدر من به مراتب مادر بدتری هستم. من هیچ وقت مثل مادرم فداکار نبودم. دیروز در مدرسۀ دخترم روز پیژامه پارتی بود. یعنی بچه ها باید با پیژامه می رفتند مدرسه. اما من پیژامه تن دخترم نکردم چون معتقد بودم مسئولین مدرسه تصمیم اشتباهی گرفته اند که در این هوای سرد و یخبندان چنین برنامه ای ریخته اند. خلاصه فقط یک بلوز بافتنی با شلوار معمولی تن دخترم کردم و فرستادمش مدرسه. عصر که آمد خانه حسابی از دست من شاکی بود. چون همۀ بچه ها پیژامه پوشیده بودند بجز او. احتمالن در دلش فکر می کرد من چقدر مادر بیشعور و خودخواهی هستم. بعد به من گفت هیچوقت من را نمی بخشد. و اینکه من همیشه خودم را عقل کل دنیا می دانم. اولش سعی کردم به او بفهمانم اگر پیژامه اش را می پوشید از سرما یخ می زد ولی او گفت که من همیشه فکر می کنم از تمام مادر پدرهای بچه های مدرسه بیشتر می فهمم و همه عقلشان نمی رسیده که پیژامه تن بچه شان کرده بودند. من هم همینجور ساکت، مثل بز اخوش نگاهش کردم و هیچ دفاع تخمی دیگری از خودم نکردم. چون فهمیدم من گوه زیادی می خورم که همیشه فکر می کنم خودم درست تر از بقیه فکر می کنم. این هم نتیجه اش. بعد دخترم با گریه گفت "پارسال هم همین بلا رو سر من آوردی". یادم نمی آید که مادرم از این دخالت ها در لباس پوشیدن من کرده باشد. پدرم هم عادت داشت در مورد لباس پوشیدن ما به خودمان چیزی نگوید . همیشه پیش مادرمان غُر غُر می کرد که مثلن دامن من خیلی کوتاه است و تا زیر کونم پیداست ، مادرم هم به من من چیزی نمی گفت. می خواست من هرجوری حال می کنم لباس بپوشم. تنها ایراد مادرم در پارادوکس هایش بود. یعنی یک وقتهایی با یک چیزی موافق بود و یک وقتهایی دقیقن بر خلاف آن چیز حرف می زد. و همین کارش باعث می شد من هیچوقت به او اعتماد نکنم.
چند روز پیش یکی از استادهایم از ما یک سری تست روانشناسی گرفت و وقتی جواب تست خودم را گرفتم واقعن به فکر فرو رفتم. نوشته بود که من زیادی در مورد همه چیز اظهار نظر می کنم. البته اولش خیلی با تعجب گفتم اشتباه می کند. اما یادم افتاد که چند روز پیش به یکی از دوستانم که آمده بود پیش من با من چای بخورد و سیگار بکشیم ، زرتی گفتم اینکه بچه اش هنوز در فلان مرحله رشدی مانده است ممکن است در آینده هوموسکچوال شود. بعد دوستم عصبانی شد و گفت راه حلش چیست؟ و من گفتم نمی دانم. بعد گفت: وقتی یه زری میزنی حداقل راه حلش را هم پیدا کن و بگو. و من همینجور ساکت شدم و چیزی نگفتم. دیدم استادم درست می گوید و من زیادی اظهار نظر می کنم. تصمیم گرفتم یک مقدار اظهار نظر کردن را کنار بگذارم ولی دیدم آنقدر در روح و جسمم عجین شده که اصلن برایم مقدور نیست یک تکه از وجودم را جدا کنم بیاندازم دور. بعد با خودم گفتم کون لق همه چی. من اعصاب اینهمه چلنج را ندارم. ترجیح می دهم بمیرم ولی خودم را عوض نکنم. چون کار زیاد می برد و از دامنه اعصاب من خارج است. و همینکه کسانی که دور و برم هستند من را همینجوری پذیرفته اند جای شکرش باقی است. از مریضی خیلی زود خسته می شوم. الان هم خیلی خسته شده ام و مریضی من هم خارکسده تر از این هاست که به این زودی ها خوب شود. آنهم در هفته امتحانات پایان ترم. گفتم پایان ترم داغ دلم تازه شد که تمام زندگی ام در حال درس خواندن بودم و دیگر حالم دارد از درس خواندن بهم می خورد. اول چهار سال پزشکی خواندم بعد دیدم به دردم نمی خورد ولش کردم رفتم روانشناسی کودک خواندم و فارغ التحصیل شدم آمدم اینجا توی امریکا دیدم روانشناسی کودک نه آب می شود برایم نه نان. یعنی در کل رشته پول سازی نیست. خلاصه دوباره شروع کردم یک رشته دیگر. دوست پسرم می گوید حالا که اینقدر آمادگی مغزی ات بالاست یک کله برو تا پزشکی . احساس می کنم مثل یک عقب مانده ذهنی دور یک حلقه معیوب می چرخم . بهرحال به دوست پسرم گفتم فعلن همین را تمام کنم کلاهمم می اندازم هوا. چون تمام عمرم به درس خواندن گذشته است. الان فقط می خواهم به مرحله بهره برداری برسم همین. تازه فکر می کنم همینش را هم بخاطر اینکه سابقه خدمت داوطلبانه در بیمارستان نداشته ام فاقد صلاحیت بشوم. دوست پسرم معتقد است من موفق می شوم. و با من سر کون دادن شرط بسته است. من هم چون دوست داشتم موج مثبت بفرستند، شرط را قبول کردم ولی به او نگفتم که تصمیم دارم آخرش اگر هم قبول شدم، دبه کنم. چون از کون دادن بسیار بدم می آید. بیشتر این احساس به آدم دست می دهد که عنی که باید فشار بدهی بیاید بیرون را هی با زور فرو کنند توی کونت. و چندش آورترین احساس ممکن است. البته دوستم معتقد است که بهترین ارگاسم های زندگیش را از طریق کون دریافت کرده است ولی من فکر می کنم شاید این بدلیل تفاوت روحی و جسمی آدم ها باشد. فعلن تصمیمم بر این است که بتوانم در رشته مورد علاقه ام موفق شوم و تمام تمرکزم را بگذارم روی این لعنتی و کتابی که تازه شروع به نوشتنش کرده ام و اگر اینهمه کار و درسی که روی سرم هوار شده اند بگذارند، می خواهم تا چند ماه آینده تمامش کنم بدهم برود برای چاپ. بعد شاید فرصتی کنم روی خصوصیات کیری خودم کار کنم و خودم را کمی اصلاح کنم. فعلن وقت ندارم به کیری بودن خودم فکر کنم. شاید وقتی دیگر. البته اگر تا آنموقع روح و روان اطرافیانم بگا نرفته باشد.
۱۳۹۲ آذر ۱۲, سه‌شنبه
کسمغززدگی
داستان را هزار بار برای خودم مرور کرده ام. کنار دریا است. آتش روشن کرده ایم. چند تا صندلی گذاشته ایم کنار آتش. از جزیره تا ساحل را شنا کرده ام. خسته ام. می آیم کنار آتش بنشینم. تمام صندلی ها پر است. روی یکی از صندلی ها دوست پسرم نشسته است . می روم روی پای او می نشینم. دوست پسرم می گوید خسته نباشی. شروع می کند به بوسیدن پشتم که هنوز خیس است. ناگهان کسی که کنارمان نشسته بود نگاه شیطانی ای به ما می کند. گویی از اینکه دوست پسر من اینهمه مرا لوس می کند حالش بهم می خورد. بلند می شود و می رود. من و دوست پسرم به هم نگاه می کنیم . می زنیم زیر خنده. بعد همدیگر را می بوسیم. بعد از یک هفته بعد از فضولی های متعددی که آن فرد در وبلاگ من می کند، به بهانۀ برخی از نوشته های من که غرورش را جریحه دار کرده است، عکس آن صحنه ای که من روی پای دوست پسرم نشسته بودم در فیس بوکش بطور پابلیک شر می شود. و ما تازه دوزاریمان می افتد که آن لحظه برای چه از کنار ما بلند شده بود. رفته بود پشت درخت یواشکی فیلم و عکس از ما بگیرد برای جا آوردنِ حالِ ما. آدم های زیادی از دیدن این عکس به من و دوست پسرم حمله ور می شوند. آدم های کمی از کار عکاس پشت درختی حالشان بهم می خورد و رفتار چندش آورِ او را ساپورت نمی کنند. آدمهای معدودی از او می ترسند و فاصله می گیرند. آدمهای خاصی هم بی طرف می مانند و خودشان را قاطی ماجرا نمی کنند. آدمهای عجیبی هم تمام کسانی که من را حمایت کرده اند را بدون هیچ درگیری خاصی می زنند بلاک می کنند. آدمهای خاصی ، تلاش زیادی می کنند به کسانی که با انبوهی از اطلاعات دروغی که توسط عکاسِ پشت درختی اغفال شده اند حقیقت ماجرا را توضیح می دهندو سعی می کنند آنها را از خواب بیدار کنند. اما آدمهای خواب ، خیال ندارند از خواب بیدار شوند چون احتمالن خودشان را به خواب زده اند. دوست پسر من خودش را قربانی ماجرا می داند. چون معتقد است او نه چیزی نوشته نه مسئله ای با عکاس پشت درختی داشته ولی از او بعتوان ابزاری در جهت آسیب رساندن به من استفاده شده. باضافه اینکه از عکسی که در فیس بوک عکاس درختی شر شده است بسیار ناراحت شده است. آدمهای تعجب بر انگیزی معتقدند چون او مرد بوده حق نداشته ناراحت بشود و چون برای مرد ایرادی محسوب نمی شود که چنین عکسی از او دیده شود. اما نمی گویند هدف عکاس پشت درختی ،از انداختن آن عکس چه بوده است. دوست پسرم معتقد است عکاس پشت درختی بی ارزش تر از این حرفها بود که من درباره اش چیزی بنویسم. من اما مبهوتِ آدمها مانده ام. هزار علامت سوال برای من پیش آمده که اگر هزارساعت هم فکر کنم جوابشان را پیدا نمی کنم. آدمها چقدر متفاوتند. چقدر ابعاد تفکرشان عجیب است. به سطح تحصیلات و مطالعات هم بستگی ندارد. از نظر من میزان عکس العمل های غیر نُرم که آدمها در بحرانها از خودشان بروز می دهند درجه کسمغز زدگی آنها را نشان می دهد. نمونه اش کسانی که نه سر پیاز بودند و نه ته پیاز و شروع کردند فله ای افرادی که به رفتار عکاس پشت درختی اعتراض کرده بودند را بلاک کردند، و اگرنه جواب دیگری برای این رفتارشان وجود ندارد. والسلام
۱۳۹۲ آذر ۶, چهارشنبه
عروسی
قبل از اینکه با من آشنا شود داشت دنبال زن می گشت. می خواست خانواده تشکیل دهد و بچه دار شود. اما آشنایی با من همه برنامه هایش را خراب کرد. اول از من خواهش کرد با هم ازدواج کنیم. آنوقتها هنوز من را خوب نشناخته بود. وقتی پیشنهاد ازدواج داد دو ماه تمام سخنرانی ایراد کردم در خصوص چندش آور بودن و مزخرف بودن ازدواج. قانع شد. از خیر ازدواج گذشت. ولی ممکن بود پشیمان شود. بعد یک موقعی به خودش بیاید که سنش بالاتر رفته. گفتم بهتر است بروی برای خودت بدنبال یک کیس ازدواج بگردی. گفت من می خواهم با تو باشم. هیچوقت هم تلاش نکرد به من ثابت کند من در مورد ازدواج و مضراتش اشتباه فکر می کنم. یعنی من آنقدر با تمام وجودم از ازدواج حالم بهم می خورد که او دیگر نظری نمی داد. هر وقت خبر ازدواج هر کسی را می شنیدم عمیقن دلم می سوخت. می گفتم بیچاره خبر ندارد که چه زندگی یکنواخت و مسخره ای قرار است وبال گردنش شود. اما هیچوقت نگفتم که زندگی خودم هم به همان اندازه یکنواخت و مسخره است. و تازه علاوه بر مسخره گی اش، مزخرف و رقت بار هم هست. هیچ چیز جالب توجه و دلچسبی ندارد.
چند روز پیش شنیدم ویولتا ازدواج کرد. تا نیم ساعت خشکم زده بود و آب دهانم خشک شده بود. باور نمی کردم او دوباره تن به ازدواج دهد. اما او حامله شده بود و می خواست بچه را نگه دارد. برای همین ازدواج کرد. درست برعکس من که حامله شدم و چون نمی خواستم ازدواج کنم بچه را از بین بردم. بعد دوست پسرم از راه رسید و پرسید چرا حالت گرفته است؟ گفتم یه خبر بد! پرسید چی؟ گفتم ویولتا عروسی کرد!
وقتی چهره اش را دیدم که او هم مثل من ناراحت شد و برای ویولتا افسوس خورد ، از خودم ترسیدم. او هم دیگر مثل من شده بود!
۱۳۹۲ آذر ۵, سه‌شنبه
پورنوگرافی
هرکسی یک سری فانتزی سکسی دارد. مثلن من خودم دوست دارم که پارتنرم موقع سکس ، مثل یک کسکش عوضی بدون احساس صاف توی چشمم نگاه کند. اما بعضی فانتزی ها دیگر از آنور بوم افتاده اند. همش هم بخاطر صنعت پورنوسازی است. آدمها عجیب است که هیچوقت تلاش نمی کنند بعد از دیدن فیلم اسپایدرمن از بالای ساختمان خودشان را پرت کنند پایین ،اما بعد از دیدن فیلم پورنو توقع دارند مامله شان را آنقدر فرو کنند توی حلق طرف، که عوق بزند، و آبشان را بریزند توی چشم و چال و دهانِ پارتنرشان تا بیشتر لذت ببرند.
البته نورپردازی، فیلمبرداری و صحنه آرایی فیلم های پورنو همه بطور خاصی طراحی شده است که جاذبه ایجاد کند. پورن استارها هم می آیند روی صحنه، و سناریو را طبق برنامه انجام می دهند. شاید هم چند بار قبلش تمرین کرده باشند. حتی بارها وسطش ممکن است کارگردان کات کند و یک صحنه را دوباره بگیرد. هنرپیشه هایش همیشه چابک و جوان هستند. تا خرخره گریم و آرایش کرده اند و در حالتهایی سکس می کنند که فقط بند بازان و ژیمناست ها میتوانند آن حرکات را انجام دهند، یا مردهایی که بقول دوستم مامیزشان به اندازه یک شلنگ است و از ته آدم وارد می شود از سوراخ دماغ آدم می زند بیرون، و زنهایی که سوراخ کونشان آنقدر گشاد است که دوتا مامیز همزمان در آن جا شده و یکی هم از جلو فرو کرده و یکی هم کرده توی دهانش و آدم متعجب می ماند که پورن استار مذکور چقدر حقوق می گیرد که حاضر شده است چهار نفر در آنِ واحد او را بگایند. البته می توان یک جور مازوخیسم حاد هم بشمار بیاید. یا مثلن کسی که از مشکلات آنورمالیتی جنسی رنج شدید می برد، یک علت دیگرش هم می تواند این باشد که اصلن مونتاژ است و چنین چیزی در دنیای واقعیت قابل انجام نیست. بهرحال من از تماشای فیلم پورنو بدم نمی آید ولی بشرط اینکه با دیدن آنها به مرور سلیقه جنسی آدم عوض نشود و آستانۀ تحریکش بالا نرود. چون در اینصورت ممکن است دیگر از دیدن پارتنر معمولی خودش تحریک نشود و توقع پیدا کند که پارتنرش هم مثل پورن استارها بالانس بزند و یک جوری روی مامله اش فرود بیاید که مستقیم برود تا ته سوراخش. مشکل بالانس زدن نیست. مشکل اصلی فیلم های پورنو مکانیکی بودن روابط آنهاست. مشکل این است که احساسات و شخصیتهای افراد در نظر گرفته نمی شود. و همین باعث می شود که سکس در ذهن آدمها کم کم مکانیکی می شود.
۱۳۹۲ آذر ۳, یکشنبه
ما بخاطر شما کون می دهیم
بعضی ها را حتی اگر به زور دستت را فشار دهی روی گردنشان، دولایشان کنی و تا دسته فرو کنی در کونشان، نمی گویند فلانی به زور کونم گذاشت، می گویند خودم خواستم کون بدهم. بعد اسمش را می گذارند نرمش قهرمانانه ، و چپ و راست دربِ دکه هایشان را بدون در نظر گرفتن ثروت ملی ای که بخاطرشان به شاش بستند، می بندد و دستشان را می گیرند به عقب جلویشان و قهرمانانه بادی به غبغب می اندازند و از شنیدن پیغام های تبریک این و آن حال می کنند. البته من خوشحالم که مشکلات مردم تقلیل پیدا می کند و امید به دلها برمی گردد. اما چیزی که نمی فهمم عکس العمل بعضی از کسانی است که به آقای روحانی رای داده بودند. اینکه آیا فکر کرده اند آقای روحانی سرجهازی جناب رهبر شده اند و خودشان سرخود دستور امضای پای این عهدنامه را امضا کرده اند و رهبر هم گفته حالا که آقای روحانی راست کرده که با نرمش قهرمانانه اش تمام سیاستهای هسته ای و فضولی های هیجان انگیز و سرگرم کننده ما در اقصی نقاط عالم را به گا بدهند، ما هم بخاطر گل روی آقای روحانی دیگر کاسه کوزه مان را از سوریه جمع می کنیم و به تفریحات سالمتری از جمله منچ و مارپله می پردازیم؟ یا بخاطر قبول بسته شدن نیروگاه نظنز که میلیونها دلار خرجش کردند عصبانی می شوند و دستور تبعید آقای روحانی را می دهند؟ واقعن چه فکری کرده اند؟ بعضی ها حتی استتوس گذاشته اند تا کور شود هر آنکه نتواند دید! این درست مثل آدمهایی است که موقع دیدن فیلم عصبانی می شوند و به شخصیتهای فیلم فحش می دهندو وقتی فیلم تمام می شود یادشان می رود چقدر زمانی که بخاطر یک سناریوی از پیش نوشته شده، حماقت خودشان را ریخته اند روی دایره. و از آنجایی که بازیِ نرمش قهرمانانه قرار است فعلن ادامه داشته باشد از ملت عظیم و شهید پرور خواهشمند است هیجان خود را هندل کنند و جهت حفظ شخصیت خودشان از گفتن یا استتوس کردنِ جملاتی شاس مغزنما از جمله "تاکور شود هر آنکه نتواند دید" اکیدن خود داری نمایند. خوبیت ندارد آدم ساده لوحی اش را فریاد بزند. شاید عوضی هایی مثل من ایستگاهش کنند.
۱۳۹۲ آبان ۲۸, سه‌شنبه
جدایی
در یخچال را باز می کنم و می گویم کالباس و خیارشور و گوجه داریم بیا کالباس بخوریم. بدون هیچ کلمه ای می رود برای خودش پلو خورش دو روز پیش را می کشد توی بشقاب و می گذارد توی مایکروویو. می گویم: "کالباس نمیخوری؟" می گوید :"نه. می خوام پلو بخورم" می گویم: "چرا؟" می گوید: " می خوام پلو بخورم. اشکالی داره؟" می گویم :"دعوا داری؟" بعد دو ساعت و نیم مشغول ثابت کردنِ این می شود که اصلن رفتارش بی ادبانه نبوده بلکه سوال کردنِ من بی ادبانه بوده. بعد شروع می کند به غُر غُر کردن که من همیشه حق را به خودم می دهم و باید بابت "چرا" گفتن معذرت خواهی می کردم ولی نکردم. برای خودم یک لیوان چای می ریزم و می روم توی فکر. اینکه چقدر زندگی خنده دار است. آدمها هر چقدر بیشتر همدیگر را می شناسند، کمتر همدیگر را می فهمند. بعد بیشتر از هم فاصله می گیرند. مثل بچه ها وقتی کوچک هستند می خواهند به آدم بچسبند. وقتی بزرگ تر می شوند می خواهند از آدم فاصله بگیرند. رابطه ها هم همینطورند. اول هر رابطه همیشه آدمها به هم می چسبند، رابطه که به زمان بلوغش رسید جدا می شوند.
۱۳۹۲ آبان ۲۶, یکشنبه
فراری
مرد باید دلجویی کردن را بلد باشد. باید بلد باشد که هر وقت ناراحتت کرد بیاید سفت بغلت کند و هر چقدر هم هولش می دهی ولت نکند و آنقدر در بین بازوهایش نگهت دارد تا آرام شوی. نه اینکه مثل عقده ای ها سریع برود لپ تابش را روشن کند و شروع به سکس چت با این و آن کند یا فوتبال نگاه کند و یا از خانه بزند بیرون که سرش گرم شود تا تو خودت از لاک خودت بیرون بیایی. مشکل خیلی مردها این است که فکر می کنند زن ها هم مثل مردها دوست دارند وقتی ناراحت هستند تنها گذاشته شوند. که البته نود درصد موارد چنین چیزی نیست. زن ها درست همان موقع که می گویند نیاز به دلجویی و محبت کسی ندارند نیاز به محبت دارند. زنها خیلی بیشتر از توانشان به فرزند و اطرافیانشان محبت می کنند. قانون بقای محبت می گوید محبت از بین نمی رود بلکه از محبتی به محبت دیگر تغییر شکل می دهد. یعنی هر چقدر که زن به بچه محبت می کند، مرد باید مواظب باشد که ذخائر محبت خالی شده زن را پر کند. این نوشته ، یک پستِ فمینیستی نیست. یک نوشتۀ علمی است.
آلت مدار
دارم کم کم از خودم می ترسم. فکر می کنم ممکن است دچار بیماری فرویدیسم شده باشم، و همۀ این ترسها وقتی شروع شد که بخاطر یک حادثه ساده متوجه شدم طرز تفکر من خیلی آلت مدارانه است. داستان از آنجایی شروع شد که یک دختر فیلیپینی با یک دامن خیلی کوتاه تور توری و چین چینی ، پاپیون صورتی، جوراب توری سفید، کفش پاشنه بلند صورتی ، و کوله پشتی صورتی که دوتا توپ پشمی صورتی از آن آویزان است ، با یک چتر پارچه ای تور توری درست مثل این خرگوش کوچولوهای توی کارتون ها، در کالج نظر من را به خودش جلب کرد. خب اولش من فکر کردم کارناوالی چیزی است. ولی وقتی دیدم همیشه همین جور لباس می پوشد، احساس کردم یک مقدار شیرین مغز است. کم کم متوجه شدم که همه به او به چشم یک آدم روانی نگاه می کنند، تا اینکه چند روز پیش متوجه شدم خرگوش خانوم با یکی از خوشتیپ ترین پسرهای کالج دوست شده است. دوستم گفت هر کسی با این بگرده تابلو میشه . فکر می کنی چرا پسره اومده با این؟ با اطمینان گفتم: "احتمالن پسره یکی از فانتزی هایش گاییدن خرگوش ها است. مثلن دوست دارد امتحان کند ببیند خرگوش خانوم توی سکس با آن دامن توری و کت خز صورتی و کفشهای صورتی اش وقتی لنگ هایش را هوا می کند چه شکلی می شود." بعد یک لحظه احساس کردم دوست داشتم پسر بودم و او را در این حالت نگاه می کردم. ناگهان به خودم آمدم، دیدم دوستمیک چوری به من زل زده است که فقط یک جفت شاخ روی سرش کم دارد. آنجا بود که احساس کردم دیدگاه من خیلی تک بعدی و جنسیتی شده است. درست است که من هیچوقت از فروید بخاطر دیدگاهش نسبت به جنس زن بعنوان مردِ اخته شده و چند مورد دیگر خوشم نیامده است ولی دارم کم کم در خیلی از موارد مثل او فکر می کنم. کسی چه می داند شاید هم من فرزند خلف فروید باشم.
۱۳۹۲ آبان ۲۲, چهارشنبه
خانه ای روی آب
خاله ساراهمیشه می گفت "آدم لزومی ندارد که به همسرش همه حقیقت گذشته اش را بگوید". می گفت " مردها پدر سوخته تر از آن هستند که راز زنها را به روی خودشان نیاورند و مثل چماق مدام توی سرشان نکوبند." من اما کسی که من را نصفه نیمه و نسیه قبول داشته باشد نمی خواستم. پنهان کردن حقیقت مثل پنهان کردنِ یک شتر پشت بوقلمون است. هر چقدر بوقلمون را از دو طرف بکشی ، شتر پشتش استتار نمی شود. دخترهای فامیل به نصیحت خاله سارا گوش می کردند و برای اینکه حقیقتی که مربوط به گذشته شان بوده را پنهان کنند از بیخ و بن خودشان را کش می دادند. اول از همه هم با دوستهای دوران مجردی شان قطع رابطه می کردند که گند کارشان در نیاید و راحت تر ادای آدمهای آفتاب مهتاب ندیده را در بیاورند. گذشتۀ آدمها هم جزئی از آنهاست. اینکه بخاطرکسی که طوری با افتخار از دخترهایی که قبل از ازدواج زمین زده حرف می زند که انگار دلیل براعتبار آلت محترمش می داند، یک قسمت از گذشته ات را کلن فاکتور بگیری و مثل راز روی دوش خودت حمل کنی که خودت را خوب جلوه دهی ، مجبوری بجای لذت بردن از زندگی حتی به خودت هم دروغ بگویی و همیشه عذاب وجدان داشته باشی. اینکه فکر کنی خوب بودن یعنی چیزی که تو نیستی پس باید خود واقعی ات را پنهان کنی حتی بسیار سخت تر از پنهان کردن شتر پشت بوقلمون است.
۱۳۹۲ آبان ۲۰, دوشنبه
خواب
امروز یکی از پنج روز تعطیلی اینجاست. خدا را شکر که ساعت من مطابق معمولِ بقیه دوشنبه ها زنگ زد و من ساعت شش و نیم از خواب پریدم. داشتم خواب وحشتناکی می دیدم. البته خوابها در خواب که هستند وحشتناکند وقتی تعریف می شوند بیشتر مضحک هستند. بهرحال من خواب دیدم یک نفر غرق شد. دفعه پیش که یک نفر در خوابم غرق شد ، فردایش یک پسر بچه در استخر خانه مان غرق شد. بچه تا نیم ساعت پیشش داشت با دخترم بازی می کرد ولی نیم ساعت بعد پریدم توی استخر و جنازه اش را کشیدم بیرون. بعد هر چقدر عملیات احیا انجام دادم برنگشت. فقط کف بالا می آمد. بعد فکر کردیم بیمارستان ریه اش را سوراخ می کنند و آب را خالی می کنند یا یک شوک می دهند و بر می گردد. ولی وقتی بردیمش بیمارستان دکتر شروع کرد به نوشتن. پرسیدم چه می نویسین گفت جواز فوت. و من آنجا بود که فهمیدم مرگ لعنتی چقدر سبک می آید و می برد و گورش را گم می کند. من از چیزهای مرموز می ترسم. فکر می کنم از همان موقع بود که از مرگ ترسیدم. هنوز هم اسمش چهار ستون بدنم را به لرزه می اندازد. قبل تر ها فکر می کردم هر وقت زمان مردنم بشود یک مدتی توی بیمارستانی جایی بستری می شوم بعد که تکلیف همه چیز را مشخص کردم و خیالم راحت شد و از همه خداحافظی کردم می روم. از آن اتفاق به بعد دیگر فهمیده ام که مرگ مادر قهبه تر از این حرفهاست که به آدم مهلت خداحافظی بدهد. هیچ تضمینی هم نیست در این کشور غریب با یک بچه کوچک سراغ تو نیاید. یا سراغ خانواده و عزیزانت که هر ثانیه آرزوی دیدنشان را داری. پدرم می گوید مردن چیز خیلی خوبی است و اصلن ترس ندارد. می گوید مثل بیرون آمدن از شکم تنگ و تاریک مادر و تولد به این دنیای پر نور و بزرگ می ماند. می گویم پس این کسشرهایی که خدا مثل مادر فولاد زره نشسته است تا ترتیب هر کسی که حرفهای او را گوش نکرده وسط آن دنیا بدهد چیست. می گوید دخترم خدا مهربان است. عشقش بشری نیست که برای یک نفر باشد برای یکی نباشد. این حرفها هم همش از دم مزخرف است. می گویم بابا تو هم با من بیا. از من جدا نشو. می گوید نترس دخترم . نترس .
گناه زنانه
چند روز پیش یکی از همکارهای ایرانی ام که به کون بلبلی معروف است، ژستِ متفکرانه گرفت وشروع کرد به نصیحت کردنِ من که سیگار نکشم. کرمم گرفت که ببینم دلیل نصیحت کردنش چیست. اول یک بحث منطقی راه انداخت اندر مضراتِ سیگار و میزان آسیبی که هر نخ سیگار به بدن می زند. جواب دادم این آسیب در برابر آلودگی ای که هوای تهران به ریه های ما وارد می کرد اصلن بشمار نمی آید. وقتی دید از این در پیروز نمی شود، زد یک کانال دیگر. گفت تو بچه داری. گفتم خب؟ گفت الگوی بچه محسوب میشی. گفتم مادر و پدر من هیچکدام در زندگیشان یک نخ هم سیگار نکشیدند ولی من و خواهر برادرم همگی سیگاری شدیم . پس این هم ربطی ندارد. می دانستم طرف الان است که برود تو باقالی ها. خلاصه در نهایت گفت سیگار کشیدن برای زن وجهه خوبی ندارد. با تعجب پرسیدم : "بنظر تو سیگار کشیدن کار زشتی است؟" جواب داد بله. پرسیدم :" اگر زشت است پس چرا اصلن اسم زن را آوردی؟ مگر کار زشت مردانه زنانه دارد؟ این طرز زنانه مردانه گرایی موافق حقوق بشر نیست. موافق انصاف هم نیست. اگر عّرفِ شما مخالف عدل و انصاف است این عُرف است که باید برداشته شود نه آزاد اندیشیِ کسانی که وجهه شان را با عُرفِ درِ پیت تان می سنجید" البته بعدش سعی کرد به من بفهماند که آدمِ دُگمی نیست، اما چندش آور ترین اخلاقِ من با اطرافیانم این است که قبل از اینکه بیشتر از این کسشر بگویند می روم !
آدم باید قبل از اینکه به یک چیز اعتقاد پیدا کند نگاه کند ببیند این اعتقادی که ازش حرف می زند مال خودش است، مال پدر و مادرش است یا مال عمه بلقیسش . حداقل فکر کند ببیند تا چه حد می تواند از آن دفاع کند، بعد شروع کند به نصیحت کردن دیگران.( بماند که من کلن با نصیحت کردن یا شنیدن آبم توی یک جوی نمی رود. ) آدمِ عاقل سر طنابی را که نمی داند تهش کجاست نمی گیرد.
۱۳۹۲ آبان ۱۳, دوشنبه
آشغال خور
خبر اختلافهای پیاپی من و او که در فامیل پیچید ، خاله خانمهای دو طرف نشستند سر میز مذاکره. بعد از کلی صغرا کبرا بافتن ، بالاخره رفتند سر اصل مطلب و گفتند : "وقتی یک رابطه به بن بست می خورد مشکل اصلی در رختخواب است. فقط رختخواب". بعد هردوی ما را نصیحت کردند که بچه های خوبی باشیم و مثل بچه آدم بخوابیم روی هم و برای حفظ خانواده، هفته ای یکبار هم که شده بطور مصلحتی یکدیگر را بگاییم. من اما نمی فهمیدم که چطور ممکن است از ریشه مشکلات برای حل خود مشکلات استفاده کرد؟ خب این مسلم بود که ما دو تا دیگر دوست نداشتیم دستمان هم به هم بخورد. اینکه مثل دوتا آدمِ آلت پریش، بطرز رقت باری خودمان را مجبور کنیم که به هم تجاوز کنیم هم از عهده هیچکداممان بر نمی آمد. برای همین هم تصمیم گرفتیم پایمان را از زندگی یکدیگر بکشیم بیرون و هر کسی برود رَدِ کارَش.
راستش من فکر نمی کردم که دیگر اصلن بتوانم با هیچ موجود نَر دیگری بخوابم، ولی خوابیدم. خاله خانم هاراست می گفتند مشکل اصلی همه رابطه ها در رختخواب است. فقط آنها نمی دانستند با به زور گاییدن همدیگر نمی شود رابطه ای بوجود آورد که جسم و روح آدم را سیراب می کند. تنها احساسی که به آدم دست می دهد این است که سرت را بکنی داخل سطل آشغال ، دماغت را بگیری و هرچه آشغال آنجا می بینی ببلعی تا از گرسنگی نمیری.
گاهی آشغالهایی که به زور فرو داده ای زودتر تو را به سمت مرگ هدایت می کنند تا گرسنگی.
۱۳۹۲ آبان ۶, دوشنبه
تنهایی
آدم ها وقتی خودشان را زیاد توضیح می دهند بدون شک یک جای کارشان می لنگد. برای اثبات سفید بودن ماست لزومی ندارد پنجاه و سه ساعت وقت صرف کنی. بگذار کسی که می خواهد سیاهی اش را ثابت کند وقت کافی برای گفتن داشته باشد. این روزها تصمیم گرفته ام دیگر ساکت باشم. دیگر کشش حرف زدن ندارم. گاهی فکر می کنم تکلم، بزرگترین اشتباهی بود که تکوین در حق بشر کرد، چون تنها نتیجه اش این است که آدم را از خود واقعی اش دور می کند. چون تنها وسیلۀ فرار از تنهایی است. و تنهایی تنها حقیقت زندگیست. تنها حقیقتی که همه آنقدر مشغول فرار از آن هستند که وقت نمی کنند ببینند او دنبالشان نمی دود بلکه در درونشان وجود دارد، و هرچه دوست پیدا کنند، و هرچه با این و آن بخوابند، و هرچه خودشان را به همه توضیح دهند یا ثابت کنند نمی توانند از تنهاییشان فاصله بگیرند. ولی هر کسی مجبور است یک روزی تنهایی را قبول کند و همیشه آن روز دردناک ترین روز زندگی آدم خواهد بود.
خانم
گلمه خانم بودن که پیش می آید یاد نسرین می افتم. دخترخاله ام نسرین همیشه با من فرق داشت. وقتی من در کوچه با بچه های محل والیبال بازی می کردم، او تمام کمد ها را می ریخت بیرون و مرتب می کرد. وقتی من بهترین سرگرمی زندگی ام این بود که بروم سینما یا نمایشگاه کتاب، نسرین می ماند در خانه و باقالی پلو با مرغ درست می کرد. بعد مادر و پدرش هر جا می نشستند نسرین را مانند گوشکوب می کوبیدند در سر همۀ دخترهای فامیل. نسرین پانزده سالش بود ولی آشپزی بلد بود، خانه دار بود و از همه مهمتر آرام و بی سر و صدا بود. اگر در سرش هم می زدند صدایش در نمی آمد. می نشست ساعتها با مادرهایمان سبزی قرمه پاک می کرد و تازه از سبزی پاک کردنِ آنها هم ایراد می گرفت. مامان من را می گویی ، آب از لب و لوچه اش جاری می شد. همیشه حسرتِ داشتنِ دختری مثل نسرین را داشت نه آدم گردن شقی مثل من. همیشه به من سرکوفت می زد که خانمی را از نسرین یاد بگیرم. لباسهای نسرین خانمانه بود لباسهای من جلف، مدل موی نسرین خانمانه بود مدل موی من لاشی بازی. رفتارهای نسرین خانمانه بود ، من همش بیخودی هر و کر می کردم و چشم غره نصیبم می شد. خلاصه نسرین آنقدر خانم بود که خیلی زود شوهر کرد و پشت بندش بچه دار شد. مادرم هم غصه می خورد که من با این خل بازی هایم آخر روی دستش می مانم. زمانی که من را از توی کمیته با دوست پسرم جمع کردند، نسرین توی خانه تنگ دل شوهرش داشت بچه اش را روی پایش می خواباند. راستش گاهی به زندگی خانمانه اش قبطه می خوردم. از اینهمه هیاهو در زندگی بی سر و تهم خسته می شدم. شاید یکی از دلایل ازدواج کردنم هم همین بود که تصمیم گرفتم من هم خانم بشوم. اما آنقدر دایره خانم بودن وسیع بود که من از پسش بر نمی آمدم. و این واقعیت را فقط چند ماه بعد از ازدواج فهمیدم. شب عید بود و خانواده همسرم می خواستند که ما همراه آنها عید را به شهرستان نزد فامیلهایشان برویم در حالیکه من دوست داشتم چند روز اول عید را بخاطر عروسی دوستم، تهران بمانم. خیلی راحت گفتم از روز اول عید دوست ندارم بروم شهرستان. مادرشوهرم بادی به غبغب انداخت و گفت : "عروس هم عروسای قدیم. حداقل کمی خانمی سرشون می شد سرشونو مینداختن پایین مطیع شوهرشون بودن."
خلاصه عید آن سال ما رفتیم شهرستان ولی خانواده همسرم گویا اعلامیه سر در خانه زده بودند و هر کسی که می آمد آنجا عید دیدنی سراغ من را می گرفت . من هم بالاخره از این که تمام تعطیلاتم را با کسانی که هیچوقت ندیده بودم و بعدها هم هرگز ندیدم فقط باید احوالپرسی می کردم خسته شدم و رفتم توی اتاق شروع کردم به کتاب خواندن. این دفعه نوبت همسرم بود که گفت: تو فکر می کنی کی هستی؟ فکر می کنی رئیس جمهور امریکایی همه باید برای دیدنت وقت بگیرن؟ نه عزیزم هیچی نیستی! الانم یا میری تو پذیرایی با مهمونا چاق سلامتی می کنی یا با مشت می زنم تو دهنت. من هم در جواب گفتم. تو با مشت بزن تو دهن من تا من هم با لگد برم تو دهنت. خاله شوهرم من را کشید کنار و گفت:" شوهر حق داره هر وقت صلاح دید ، آدمو تنبیه کنه . زن باید خانمی کنه صداش در نیاد. من یک بار شوهرم توی آشپزخونه چک زد در گوشم اومدم بیرون جلوی مهمونا لبخند زدم . مرده ! حق داره! " کم مانده بود لگدی که قولش را به شوهرم داده بودم نثار خاله خانم کنم. فقط سعی کردم به حرفهایش گوش نکنم و بگذارم حرفش تمام شود و برود. او هم خودش فهمید دارد بخیه به آبدوغ می زند و دیگر چیزی نگفت.
چند روز پیش داشتم با نسرین تلفنی صحبت می کردم. به من می گفت "احساس می کنم پیر شدم اما اصلن زندگی نکردم. از هیچ چی چیزی نفهمیدم. خوش بحال تو که اقلن تونستی خودت باشی"
پیش خودم فکر می کردم این خانم بودن دقیقن چه زهر ماری است که هر کثافتی را که می خواهند به یک زن القا کنند با این کلمه لقمه پیچش می کنند فرو می کنند در حلق زنها. کم کم فهمیدم خانم بودن یعنی تحقیر شوی ، صدایت در نیاید. کتک خوردی حرف نزنی. یعنی اگر یکجایی کسی انگشتت کرد اگر اعتراض کنی آبروی خودت می رود پس صدایت در نیاید. یعنی اصلن یاد نگیری که وجود داری. یاد نگیری که به خواسته های خودت هم فکر کنی.
چند روز پیش یک یک نفر به من پیغام داد که یکی از نوشته های من را در وبلاگ شخصی خودش به اسم خودش گذاشته. من جواب دادم "الان توقع داری ازت تشکر کنم؟" خلاصه بعد از چندتا دیالوگ در نهایت گفت: "فکر می کردم خانم تر از این حرفها باشی"! البته خانم بودن برای فاطی تمبان نمی شود. شماهم بهتر است هرگونه پایمال کردن حق و حقوق زن را تحت عنوان خانم بودن به زور به او نچپانید.
۱۳۹۲ مهر ۲۴, چهارشنبه
اولین دوست پسر من
اولین دوست پسر زندگی ام اسمش کامران بود. آنموقع همش شانزده سالم بود و کامران را از بین فوج پسرهای محل که ناگهان همه بطرز مشکوکی تصمیم گرفته بودند مخ من را بزنند پیدا کرده بودم. هنوز هم نفهمیدم دلیل حمله ور شدن همۀ پسرهای محل به سمت مخ من با آن تیپ مزخرفم که هیچ چیزش به هیچ چیزش نمی آمد دقیقن چه بود. خب آدمها در سن پانزده شانزده سالگی زشت ترین دوران زندگی خود را سپری می کنند. از استخوانبندی مزخرف صورت و بدن که یک چیز لنگ در هوایی بین بلوغ و کودکی سیر می کند گرفته تا تجربه خیلی جدید انتخاب تیپ و لباس . من هم تقریبن یک آش شله قلمکاری بودم که شلوار پاره پوره را با کیف سامسونت ست می کردم و فکر می کردم خیلی هم آپ تو دیت هستم. در عین حال مدتی بود که خوره فیلمهای کاراته ای مثل قدرت پا و این کسشرها شده بودم و سرم را میزدند تنم در باشگاه کاراته بود. کمربند سبزم را هم گرفته بودم و از شدت قلدربازی خدا را بنده نبودم. بعد رفتم سراغ گیتار. البته همیشه موسیقی را دوست داشتم ولی چون پدرم از موسیقی خوشش نمی آمد و حاضر نبود پول خرج موسیقی کند، من نتوانستم پیانو بخرم و به همان گیتار قناعت کردم. آنموقع ها تیریپ مخ زنی پسرها مثل الان نبود. استایلش هم متفاوت بود. پسرها به گوشی و ماشین و کفش زارا و کیف منگوی طرف جذبش نمی شدند. کافی بود دختر یک مقدار با بقیه متفاوت باشد.
بهرحال من که تازه کلاس اول دبیرستان را تمام کرده بودم با کامران که دانشجوی سال آخر علوم آزمایشگاهی و بیست و پنج سالش بود دوست شدم. گاهی فکر می کنم کامران چقدر در دلش به کودکانه بودن کارهای من باید خندیده باشد، اما او همیشه آرام و خوب بود. عاشق اشعار وحشی بافقی و کتابهای میلان کوندرا و صادق هدایت بود. فقط داریوش و ابی گوش می کرد و خیلی مهربان و عاقل بود. حداقل به نظر من آنموقع ها خیلی عاقل می آمد. آن زمان، بزرگترین خلاف ما این بود که ماهی یک بار با دوست پسرمان قرار بگذاریم بیاید سر کوچه سوارمان کند ببردمان بستنی اکبرمشتی بخوریم و هول هولکی برمان گرداند دوباره سر کوچه و ما با استرس برویم خانه و سعی کنیم در چشمهای مادرمان نگاه نکنیم که نفهمد داریم خالی می بندیم که محسن آقا بقال جلد مشمایی برای کتابمان نداشته و مجبور شده ایم تمام محل را بگردیم . دوستی من با کامران شش ماه بیشتر طول نکشید. بعدش از دردسر دوست پسر داشتن حالم بهم خورد و یکهو گفتم دیگر دوست ندارم با کسی دوست باشم. هنوز هم وقتی یادم می افتد که کامران بیچاره بجای اینکه من را ایستگاه کند اسم من را می انداخت گردنش می خواهم شاخ در بیاورم. بعد از کامران یک مدت با هیچ کس دوست نشدم و بعدش فقط برای پارتی و اسکی و مسخره بازی و فان با این و آن دوست می شدم ولی هیچکدام حتی به یک ماه هم نمی رسید. تا اینکه بعد از ده سال ، یکبار در خیابان کریمخان داشتم راه می رفتم که یک آقای جاافتاده صدایم کرد، با تعجب رویم را برگرداندم و چند ثانیه در صورتش خیره شدم. متوجه شد که نشناختمش. یعنی خوب یادش بود که حافظه تصویری من بطرز رقت آوری فاکد آپ است. خودش را معرفی کرد: کامران! اولش شوکه شدم ولی در عین حال خیلی خوشحال احوالپرسی کردم و مثل دو تا دوست قدیمی خیلی خوب رفتیم یکجا بنشینیم قهوه ای بخوریم و هنگ آوت کنیم. من هم دیگر بزرگتر از این حرفها بودم که بخاطر هر یک دقیقه تاخیر به مادرم جواب پس بدهم. او گفت انگار تمام این سالها من را فریز کرده بودند و اصلن از شانزده سالگی تا بحال قیافه ام تغییری نکرده جز اینکه ابروهایم مدلش عوض شده است. آخر سر هم یک دسته گل برای من خرید و بیزینس کارتش را داد و خداحافظی کرد. من هم حس خیلی خوبی داشتم از اینکه یک دوستی آنقدر خوب تمام شده است که بعد از سالها می شود در خیابان یکدیگر را دید و با هم یک قهوه ای خورد و کلی لذت برد و یاد خاطرات قدیم کرد. این یعنی اصلن آن دوستی تمام نشده بوده. این یعنی هنوز هم تمام نشده. آدمها تا وقتی از خاطرات هم احساس کدورت و انزجار پیدا نکرده اند یعنی هنوز هم دوست هستند. حالا هر کجای دنیا که می خواهند باشند.
۱۳۹۲ مهر ۱۴, یکشنبه
بدون هیچ عنوانی
گاهی وقتها مثل امروز ، همین امروز، فقط باید چشمها را بست و ادامه داد. بی هیچ فکر کردنی ... نه حتی به اینکه چطور همۀ اتفاقهای تلخ یکجا احمقانه جمع شده اند و تو درست وسط دلشان داری نفس می کشی ، راه می روی ، غذا می خوری و برای سیگار بعدی ات دنبال فندک می گردی... و به هر مشتری ای که وارد می شود لبخند میزنی و از باران می گویی که چطور بوی دیوارهای کاهگلی را بیدار کرده است... این روزها از آن روزهاست که زندگی یادم آورده چقدر حقیر است و چقدر حقیرانه در دامنش دست و پا می زنیم و سر خودمان را گرم می کنیم تا تمام شود.
اتفاق بد این نیست که بخاطر نوشته ای که نام و نشانی قید نشده است احضاریه دادگاه در سرزمین آزادی بیان بیاید دم خانه ات. اتفاق بد، نادانی است. اینکه هنوز آدمهایی هستند که بجای فکر کردن جیغ می زنند. حقارتشان را، عقده هایشان را، بدبختیشان را و از همه بدتر عجزشان را . اتفاق بد ، دشمنی است. اینکه بعضی ها در گیس و گیس کشی بیشتر آرامش دارند تا در مکالمه. اتفاق بد ، این است که تو ... بجای اینکه از آینه تشکر کنی برای اینکه لکه روی صورتت را نشانت داده، با سنگ بزنی و آنرا بشکنی !! اینجا فقط یک مشکل وجود دارم و آن این است که من تنها جای سفتی بودم که رویش شاشیدی ، و خاصیت شاشیدن در جای سفت این است که هرچه شاشیده ای کمانه می کند می پاشد به خودت و سرتاپایت را به کثافت میکشد.
۱۳۹۲ شهریور ۲۵, دوشنبه
خیلی دور خیلی نزدیک
اوایل خیلی دور از من زندگی می کرد. یک ایالت دیگر. فقط آخر هفته ها می آمد. وقتی هم که می آمد همه چی خوب بود. او خیلی مهربان و باگذشت و بزرگوار بود. یک جور خاصی برای آزادی و استقلال زنها احترام قائل بود که در کمتر مرد ایرانی ای دیده بودم. یادم است حتی وقتی یک پسر مست در مهمانی، من را انگشت کرده بود، بجای اینکه مثل خیلی ها ادای غیرت و ناموس پرستی در بیاورد، گفت تا زمانی که تو از من نخواهی دخالت کنم ، من دخالتی نمی کنم. من برای شعورت احترام قائلم و می دانم که خودت بهتر از من می توانی عکس العمل صحیح نشان دهی. من هم آن وقتها خوب و آرام بودم. به او زیاد توجه و محبت می کردم. البته رفتارش یک طوری بود که آدم اصلن نمی توانست به او بی احترامی کند. کم کم از اینهمه مسافرتهای هفتگی و دوری خسته شد و نقل مکان کرد به ایالتی که من در آن بودم. حتی از آن هم نزدیک تر. با من همخانه شد. اصولن نزدیک بودن، رابطه ها را چیپ می کند. آدمها دیگر به جای اینکه بنشینند و از ریشه های آنارشیسم در اروپا یا نظریات وینکنشتاین و شوپنهاور در فلسفه صحبت کنند، در حال جوریدن یکدیگر و یا معامله کردنِ آزادی هایشان با هم میشوند. به خودشان می آیند می بینند که تمام رابطه منحصر شده است در وزن کردنِ استقلالهایی که از دست داده اند، و هجوم بردن برای غارت کردنِ همان مقدار استقلال از طرف مقابل. بعد از یک مدت، دیگر نه از آن آدم منحصر بفردی که نمونه اش در کمتر مرد ایرانی ای دیده شده بود باقی مانده، و نه از آن زنی که تمام توجه و محبتش را نثارش می کرد. بعد یک نفر مثل من که آزادی اش را با هیچ چیز در دنیا عوض نکرده و نمی کند ، زود کم می آورد، می رود در لاک خودش، یک آدم مثل او که بدجوری به در آغوش گرفتن من موقع خواب عادت کرده است ، چشمش را بر روی همه چیز می بندد و گذشت می کند، و احتمالن در دلش یک امتیازِ مثبت به نفع خودش می گذارد در ترازو و من را بغل می کند و می گوید بیا تمام کنیم این بحث مسخره را. مهم این است که من دوستت دارم و نمی خواهم اذیت شوی. اما یک نفر مثل من بدبین می ماند که این غباری که روی رابطه را گرفته بود، زیر کدامیک از فرشهای رفتارش پنهان شده است، بعد می نشیند باز هم حرف می زند تا هیچ حرفی ناگفته نمانده باشد. وسط حرفهایش به خودش می آید می بیند خیلی وقت است دیگر وقت نکرده اند دو نفری چراغها را خاموش کنند و یک فیلم از آرنوفسکی تماشا کنند. درست از وقتی که خیلی دور بودند به اینور.
۱۳۹۲ شهریور ۲۱, پنجشنبه
ارگاسم پرستی
تنها عاشق واقعی من نخودچی است. او تنها کسی است که می گذارد وقتی روی تختم دراز کشیده ام و دارم با گوشی ام کندی کراش بازی می کنم پاهایم را بگذارم روی بدن نرم و پشمالو اش و ناراحت هم نمی شود که هیچ، خیلی هم خوشحال می شود. البته من هم وقتهایی که دوست پسرم خانه نیست اجازه می دهم بیاید روی تخت خواب و دراز بکشد تا من پاهای سردم را بگذارم رویش. خودش هم می داند که اگر دوست پسرم از راه برسد و ببیند که او روی تخت دراز کشیده است، دعوایش می کند. از نظر او من توله سگ را لوس می کنم چون باعث شده ام فقط از دست من غذا بخورد و اگر تحویلش نگیرم بغض کند و مثل بچه کوچولو ها هق هق کند. دوست پسرم می گوید بنظر من فقط موجوداتی که بگذارند پایم را رویشان بگذارم عاشق واقعی به حساب می آیند و من هم حرفش را تکذیب نکردم. آنقدر روی این مسئله بحث کرد تا آخر دعوایمان شد و من گوشی ام را برداشتم و شروع کردم به کندی کراش بازی کردن و او رفت تنهایی در تراس آنقدر سیگار کشید که داشت خفه می شد.
همه چیز از آنجا شروع شد که یکبار خودش به من گفت دوست دختر قبلی اش در حین سکس ده دوازده بار از داخل ارضا می شد. البته تقصیر خودش بود که با وجود اینکه می دانست من به سکس آبسِس هستم این مسئله را مطرح کرد و من را گذاشت در خماری. من هم هی راه رفتم و گفتم چطوری ممکن است آخر؟ آدم یک بار که غذا می خورد و درست و حسابی سیر می شود دیگر تا چند دقیقه میلش به غذا نمی کشد. چطوری ده دوازده بار از داخل ارضا می شده؟ بعد رفتم توی لک و گفتم پس معلوم شد من هیچی از سکس نفهمیدم تا حالا. بعد دوست پسرم شروع کرد به اَتیتیود نشان دادن که فکر نمی کردم اینقدر سطحی باشی و تمام زندگی را در سکس ببینی. خب واقعیت این است که خیلی دیر من را شناخته . چون من دقیقن همینقدر سطحی هستم. برای من، سکس مثل غذا و خواب می ماند. باعث می شود مغز درست عمل کند و خلاصه هورمونهای پاپ آپ شده را بریزد بیرون و آدم را از نظر روانی بالانس کند. من همینقدر سطحی هستم که هر وقت نخودچی بی حوصله و عصبی است میبرمش پارک سگ ها تا یک سگ نر برایش ساک بزند و یا ترتیبش را بدهد که حالش جا بیاید. دوست پسرم می گوید تو آدمها را برای سکس می خواهی. من هم به او گفتم واقعن فکر کردی اگر دفعه اولی که با تو خوابیدم انقدر خوش سکس نبودی من برای هفته بعد هم با تو قرار می گذاشتم؟ و او می گوید از تو که اینهمه آدم متفکر و عاقلی هستی اصلن توقع اینجور کسشر شنیدن را ندارم. من هم از او می خواهم توقعاتش را هندل کند. چون از من کاری ساخته نیست که خودم را مطابق توقعات دیگران عوض بکنم. بهرحال زندگی من از وقتی فهمیدم این جریان از تو ده بار ارضا شدن که همیشه می شنیدم وباور نمی کردم کسشر نبوده و شاهد عینی اش همه چیز را صحه گذاشته بهم خورد. انصاف نیست که من فقط با بلوجاب به ارگاسم برسم و یک نفر مثل گاو بنشیند روی ماملۀ دوست پسرش و زرت و زرت ارضا شود و بعد از دو ثانیه دوباره مشغول شود و آنقدر دو ثانیه یکبار ارضا شود که از نفس بیفتد و بلخره بعد از نیم ساعت رضایت بدهد آقا هم آب کمرش را خالی کند. یکی نیست بیاید آن وسط بریند به احوال طرف بگوید هی خوشگله! از حول حلیم نیفتی توی دیگ ! شاید حداقل یک کم خجالت بکشد که حق امثال من را تا حلق خورده است. خوردن که چه عرض کنم دارد مازادش را بالا می آورد. بهرحال فعلن تنها راه کسب آرامش من ، نخودچی است. چون می گذارد پایم را بگذارم رویش و خیلی هم خوشحال می شود، و نمی رود بیرون آنقدر سیگار بکشد که خودش را خفه کند.
۱۳۹۲ شهریور ۱۳, چهارشنبه
چاه
سلام. چقدر دوست دارم باز ببینمت و باز بنشینیم و با هم ساعتها حرف بزنیم. اما دیگر تو کجا و من کجا. دوست دارم بگویمت که زندگی چقدر تلخ و زننده شده است و چقدر از زنده بودن پشیمانم. و بعد دیگر حرفی نزنم. همینطور ساکت بنشینم و نگاهت کنم. چون تمام حرفم فقط همین است: من از زنده بودن پشیمانم.
هر وقت یاد زندگی می افتم، بطرز منزجر کننده ای از خودم بدم می آید. زندگی مورد علاقه من شاید این بود که کنار یکی از خیابانهای شهر نیویورک ، از خماری و مریضی بمیرم. من مازوخیسم ندارم. فقط مرگ را به رقت بار ترین شکل ممکنش می خواهم که تاوان تمام تلخی های زندگی را بدهم. تلخی زندگی همان باور کردن آنهاییست که نباید باورشان می کردم، و خوشبختی ای که نباید به آن امید می بستم. احساس می کنم باید آنقدر مفلوک و بیچاره شوم که باورم شود تنها خودم هستم که با خودم هستم. اگر یک روزی بدانم که یک ماه بیشتر به زندگی ام نمانده، آن یک ماه را همینطور در فجیع ترین گونۀ زندگی ، خواهم زیست تا حداقل آخر عمرم را به امید یاوه و بیهوده نگذرانم.
۱۳۹۲ شهریور ۱۱, دوشنبه
لبخند کذایی
ساعت تقریبن ده شب شده. دخترک را زودتر از همیشه فرستادم رختخواب، چون فردا روز اول مدرسه هاست. از وقتی دوست پسرم خداحافظی کرد و رفت ، توله سگ همینطور پشت پنجره نشسته و بیرون را تماشا می کند. صدای باران که روی شیروانی می خورد سکوت اتاق را می شکند. حس مزخرفی از بازگشایی مدرسه ها دارم. حس اینکه دوباره سر و کله زدن سر زود خوابیدن و زود بیدار شدن و تکلیف انجام دادن شروع می شود. ظرفهای توی سینک را می گذارم توی ماشین ظرفشویی . نم نم باران ، هوا را خیلی دلنشین کرده است. می روم توی تراس بنشینم تا یک سیگار روشن کنم. متوجه می شوم دوست پسرم پاکت سیگار را با خودش برده. تمام کیفهایم را میریزم بیرون، دریغ از یک نخ. فندک را پرت می کنم روی میز و تصمیم می گیرم بجایش کمی از آن ویسکی دارچینی فایربال که از آنشب مهمانی مانده است بخورم. شیشه را درمی آورم فقط به اندازه یک شات تهش مانده، همه را یک نفس می روم بالا. افاقه نمی کند. هنوز حالم مزخرف است. دوتا استامینوفن کدئین از همانهایی که از ایران برایم آورده اند هم رویش میخورم با یک چای گیاهی خواب آور، می نشینم در تراس ، نم باران را بو می کنم و به آسمان خیره می شوم. آنقدر به آسمان نگاه می کنم که گردنم درد می گیرد. توله سگ هنوز پشت پنجره نشسته و دارد بیرون را تماشا می کند. حالم بطرز مسخره ای گرفته است. یک عکس همش جلوی چشمم است. یک عکس از زندانیان عقیدتی سیاسی رجایی شهر که توی فیس بوک شر شده بود . همه زندانی ها از سر و کول هم آویزان شده بودند و بطرز رقت باری می خندیدند. خیلی هایشان را می شناسم. میدانم که اکثرشان فرزندان خیلی کوچکی دارند که بخاطر محکومیت پدر و مادرشان بی سر پرست مانده اند. هرچه حساب و کتاب می کنم ، پازل جور در نمی آید. احتمالن آنها نباید اینقدر خوشحال باشند. احساس کردم دارند ادای آدمهای خوشحال را در می آورند که حال کسانی که این عکس را می بینند گرفته نشود. ولی جالب اینجاست که اتفاقن همین لبخند های مصنوعیشان بیشتر حال من را گرفته است. سعی می کنم دیگر به آن عکس کذایی فکر نکنم. چشمهایم را می بندم. بخاطر نعشگی استامینوفن کدئین بعد از ویسکی پلکهایم سنگین می شود. نسیم خنکی می وزد. لباس زیادی تنم نیست. کمی لرزم می گیرد بلند می شوم می روم در تخت خوابم دراز می کشم. پتو را تا خرخره میکشم رویم . سعی می کنم دیگر به لبخندهای زندانیان درآن عکس فکر نکنم و فقط بخوابم.
۱۳۹۲ شهریور ۱۰, یکشنبه
غریق
از سرسره سُر خورد و افتاد توی آب . برای چند لحظه فرو رفت توی آب و پیدایش نشد. چند ثانیه گذشت تا با کمال تعجب فهمیدم موضوع جدی است و واقعن دارد غرق می شود. پریدم به سمتش تا کمکش کنم. جالب اینجا بود که آنچنان در آب فرو رفته بود که حتی نمی توانست فریاد بزند. چشمهایش وحشتزده و حرکاتش عجولانه بود و بی هدف به هر چیزی چنگ میزد. دویدم به سمتش دستش را گرفتم و خواستم روی پایش بایستد. روی پایش که ایستاد ، آب تا پایین کمرش بود. با تعجب به عمق آب نگاه کرد و در حالیکه سرفه می کرد گفت : "جهت رو گم کرده بودم. افقی شده بودم فکر میکردم عمودی ام و هرچی پا میزنم به زمین نمی رسه، فکر کردم دارم غرق میشم. ترسیدم، هول شدم." زدم زیر خنده، اما با خودم فکر کردم چقدر این اتفاق در زندگی ما آدمها می افتد. اینکه وقتی در یک مشکلی قرار گرفته ایم فکر می کنیم تا خرخره در بدبختی و فلاکت و کثافت غرق شده ایم و هیچ راه نجاتی وجود ندارد، در حالیکه کافی است یک نفر، یک نفر که دارد از بیرون نگاه می کند، بیاید یادمان بیاندازد که تنها کاری که باید بکنیم این است که روی پایمان بایستیم. همین!
۱۳۹۲ شهریور ۷, پنجشنبه
کینگ آو کون
من معتقد بودم جلوی گوزو اگر نگوزی فکر میکند کون نداری. سئوال او اما این بود که چه اصراری داریم به گوزو ثابت کنیم کون داریم؟ من معتقد بودم او این حرف را از ترسش می زند چون تخم نمی کند با گوزو در بیفتد. او می گفت گوزو لیاقت دیدن کون من را ندارد.
اما منظور از گوزو: گوزو موجودی است وِزِه ، که مدام چس چس می کند و هر وقت دلش بخواهد می ریند به شخصیت اطرافیانش و یا با جیغ و داد و سلیطه بازی و ادای دیوانه ها را در آوردن، از نجابت و گذشتِ بقیه سوء استفاده می کند تا حرف خودش را پیش ببرد، که آخرش همه در برابرش خفقان بگیرند و صم بکم بگذارند هر چقدر گوزو دوست دارد عَره واق کند.
آدمی که می خواهد به گوزو ثابت کند که او هم کون دارد کسی است که به خودش فشار می آورد که دو بار جلوی گوزو بگوزد تا کم نیاورد و گوزو را سر جایش بنشاند. نتیجه؟ نتیجه اینکه گوزو که گوزو بود و همه می دانستند، با دو تا گوز ما هم سر جایش نمی نشیند، فقط تنها اتفاقی که می افتد این است که همه صدای گوز آدمی که می خواهد فقط به یک گوزو ثابت کند کون دارد را می شنوند و آبروی خودش می رود.
فکرش را که می کنم می بینم حق با اوست. اصلن چه اصراری است که بخواهیم به گوزو ثابت کنیم کون داریم؟ اصلن ما کون نداریم. شما کینگ آو کون !
۱۳۹۲ شهریور ۴, دوشنبه
از درد لاعلاجی به خر میگه خانمباجی
بقول دوستی، گاهی وقتها یک اتفاقی می افتد و آدم می فهمد چقدر آدمهای اشتباهی دورش را گرفته اند. بعد هر چقدر هم آن اتفاق آدم را کتلت کرده باشد ، پوینتش این است که این تیپ آدمهای کیری را دیتکت می کند ، در مقابل، آدمهای با معرفت هم خودشان را نشان می دهند و خلاصه می شود با خیال راحت یک پاکسازی اساسی در فرند لیست زندگیت بکنی. یک بنده خدایی هم بود که من خیلی دوستش داشتم. فکر می کرد خیلی می فهمد. البته من هم همین فکر را می کردم. ولی این اتفاق آخری که در زندگی ام افتاد، متوجه شدم لوکیشن اصلی مغزش در کیرش است. این یعنی چه؟ یعنی مغزش مدام در کس و کونِ زنش وول می خورد پس نصمیم گیری ها، استدلالات و دفاعیاتش کلن گوهی است. تمام ماجرا این است که خانم شابدولی که تا بحال یک کتاب دستش نگرفته ، بیاید یک کاره بعلت یک تماس تلفنی از یک آدم شفته لق، پست وبلاگ مرا بخواند، و این در صورتی است که هیچوقت اصلن با سبک نگارش من آشنایی نداشته و وبلاگ نخوانده ، و نمی داند اصلن وبلاگ نویسی چیست و با چه هدفی انجام می شود. خلاصه از آنجایی که کلیه توصیفات من با شخصیتش جور در آمده است، با وجود اینکه هیچ اسم و زمان و مکانی قید نشده، بیاید یک عکسی از من رو کند که یکبار یواشکی از لای درختها قایم شده و از ما گرفته برای روز مبادا. عکس را رو کند و برای همۀ کس و کار ما هم در پابلیک شر کند و هر کسی که مرا می شناسد را تگ کند، و زیر عکس هم اسم مادیان را بگذارد و کلن به پرایوسی نوشتاری ما هم در کنار همه چیز بریند. و در همین اثنا، شوهر چت مغزش هم بیاید به تمام کثافتکاری های زنش صحه بگذارد و آنها را قابل دفاع و منطقی بداند. از یواشکی عکس انداختن گرفته تا تجاوز به حریم خصوصی من و پابلیک شر کردن و تماس گرفتن با خانواده من در ایران، و لو دادن اسم نگارشی ام. این بچه ننه بازی ها را کجای دلم بگذارم من؟ خب چرا؟ فقط بخاطر یک نوشته در یک وبلاگی که افرادی آنرا می خوانند که هیچ شناختی از شخصیتهای داستان ندارند. بعد بخواهد بداند دلیل دشمنی من با زنش چیست؟ در این جور مواقع من می گویم خدایا بیا منو بکش ولی اینقدر بلاهت آدمها را به من نشان نده. در این میان افرادی که کراهت خودشان را نسبت به این رفتار بچه ننه گانۀ این زوج خوشبخت نشان دادند هم مورد خشم و غضب ایشان قرار گرفتند و بلاک شدند. و یک نفر پیدا نمی شود برود بهش بگوید هی یارو! شیفتو بگیر نرینی! چون بجای فکر کردن بیشتر به نظر می رسد داری می رینی. ضربه ای که زن شاس مغز تو به من زده با ضربه ای که من به او زدم، که البته من معتقدم من ضربه ای نزدم چون اصلن قصدم ضربه زدن به آن فرد نبوده است، برابری می کند؟ یا واقعن شعورت را گِل گرفته اند ، یا خودت را زده ای به کوچه علی چپ . چون اگر جوابت مثبت است ،عقل و شعور و تحصیلات و آی کیو ات فقط و فقط به همان دردی می خورد که فی الواقع داری از آن استفاده می کنی! گائیدن زنت!
۱۳۹۲ مرداد ۳۰, چهارشنبه
و خلاص
روزی بود که داشتم برای همیشه از ایران می رفتم. درست لحظۀ خداحافظی از مادر و پدرم بود که برادرم صدایمان کرد و گفت لبخند بزنید و عکس را انداخت. عکس را که در فیس بوک گذاشت، یک نفر زیرش نوشته بود همیشه لبتان همینطور خندان باشد، و من به چشمهایمان نگاه کردم که چقدر معصومانه اندوه خود را پشت لبخندی که برادرم خواسته بود بزنیم پنهان می کنند. امشب نشستم خوب به آن عکس نگاه کردم. من وسط مادر و پدرم هستم. با یک روسری سفید و یک به چشمهایی که پر از دردِ کَندن هستند و لبهایی که الکی لبخند میزنند. یادم آمد چقدر سخت دل کندم از زندگی ای که برای خودم آنجا ساخته بودم. از خانواده ام، خانه ام، ماشینم، تک تک دوستهایم و کوچه های شهر. دل کندن سخت است ولی نمیشود وسط راه بمانی و دلِ کندن نداشته باشی. دیروز مجبور شدم به دلیل اینکه دوست داشتم پرایوسی ام بیش از این آسیب نبیند اکانت گوگل پلاسم را دی اکتیو کنم. سخت بود ولی کردم. دیگر همین گوشه متروکه برای دل خودم می نویسم. برخی فکر کردند من بزدل و ترسو هستم. البته من نمیتوانم و نمیخواهم فکر هیچکس را عوض کنم. یعنی خسته تر از آنم که به قضاوتهای آدمها اهمیت بدهم. من دیگر مادیان وحشی نیستم. مادیان، هرچقدر هم وحشی ، وقتی تیر بخورد می خوابد روی زمین منتظر می شود اولین کسی که از راه رسید، تیر خلاص را برایش بزند.
۱۳۹۲ مرداد ۲۷, یکشنبه
زندگی بدون سکس
چند روز پیش در روزنامۀ نیویورک تایمز یک مقاله نوشته شده بود به نام "زندگی بدون سکس". نویسنده مقاله ادعا کرده بود که پانزده سال پیش تصمیم گرفته سکس را از زندگیش حذف کند و سعی کند انرژی خود را از طبیعت کسب کند. نیازهای جنسی اش را هم از طریق استمنا رفع کند. بعد یک سری کسشر نوشته بود در وصف جق زدن که چقدر بهتر از سکس واقعی است چون هیچ محدودیتی ندارد و تو میتوانی در هر موقعیتی با هر فانتزی ای با هر کسی که دلت میخواهد در تصوراتت باشی که همه اینها از دم بنظر من کسشر است و مثل این میماند که معشوقۀ خود را بگذاری کنار و یک گربۀ مُرده را بگایی. هنوز هم نویسندۀ آن مقاله را درک نمی کنم. شاید بخاطر این است که من زیادی از سکس لذت میبرم و جق زدن آنطور که دلم میخواهد من را راضی نمی کند. چند وقت پیش استادم خواست یک مقاله در مورد یک موضوع بی اهمیت بنویسیم و من از اهمیت سکس نوشتم. علت اینکه من اینقدر اینتِنسیو به این مسئله فکر میکنم فرهنگ کیری ای است که در آن بزرگ شده ام. فرهنگی که همیشه موقع دیدن فیلم، یک نفر ریموت را دستش میگرفت تا صحنه های بوس و بغل را مثل عقب مانده ها جلو بزند. فرهنگی که وقتی عروسی کردم، توی پاتختی همه بدنبالِ آمارِ پرده من بودند. فرهنگی که توی مدرسه همیشه به حریم خصوصی ما تجاوز میشد و کیفهایمان را میریختند وسط حیاط مدرسه و میگشتند تا مبادا یک فیلم یا موزیک غیر مجاز توی کیفمان باشد. فرهنگی که با شدت هر چیزی که مربوط به سکس است را به زور توی کمد میچپانند به امید اینکه فراموش شود یا ندیده گرفته شود. فرهنگی که بصورت فاکد آپی هیچ چیز را به رسمیت نمی شناسد بجز مذهب. البته علتش این است که مذهب هیچ چیز بغیر از خودش را به رسمیت نمی شناسد حالا میخواهد علم باشد یا عقل. فلسفه باشد یا منطق. البته شاید الان دیگر شرایط تغییر کرده باشد ولی اثرات مخربی که روی مغز من گذاشته دیگر هیچوقت خوب نمی شود. من در یک همچین فرهنگی بزرگ شده ام و حرفهای یک نویسنده ای که پانزده سال است با وجود میل جنسی اش سکس را از زندگی اش حذف کرده و خیلی هم راضی است را نمی فهمم. نمی فهمم چطور ممکن است خودت تنهایی در تصوراتت با مثلن جانی دپ بخوابی و خیلی بیشتر از اینکه در واقعیت با کسی که تمام بدنت را می پرستد ولی جانی دپ نیست، حال کنی. بهرحال نظر هر کسی هر چقدر هم کسشر باشد، محترم است.
چند وقت پیش یک نفر به من گفت عنوانهای سکسی ای که برای نوشته هایم گذاشته ام باعث جلب توجه پستهایم شده است. خب من دوست داشتم به این ناشناس محترم بگویم وقتی یک متنی در مورد "سکس مقعدی" است توقع دارد عنوانش را بگذارم "یک فنجان چای زیر باران"؟ مخصوصن مسئله سکس مقعدی را مطرح کردم چون ایشان دقیقن همین پست را مورد خطاب قرار داده بودند. بهرحال بد نیست بجای اینکه هر کداممان برای هم گشت ارشاد بشویم و بخواهیم همدیگر را ارشاد کنیم، به فکر ایرادهای خودمان باشیم. چون من شخصن خودم آنقدر ایراد از سر و کله ام می بارد که رویم نمی شود از کسی ایراد بگیرم. اگر هم در پست قبلی ام از آن خانم محترم انتقاد کردم فقط بخاطر این بود که خوار مرا گائیده بود و از آنجائیکه عادت ندارم با سلیطه ها در بیفتم، درددلم را در وبلاگ شخصی ام نوشتم. البته من آدم انتقاد پذیری هستم و از انتقادهای سازنده خیلی هم خوشم می آید. این همه اشکال تایپی و فاکد آپ هم بخاطر این است که این روزها با یک لپ تاب کاملن خارکسده و فضایی شامل یک توله سگ ِالاغ که همش از سر و کول آدم بالا میرود و بخاطر خوردن آشغال از روی زمین، زرت و زرت روی آدم تگری میزند و یک تلویزیونِ روشن که دخترم از وقتی مدرسه اش تعطیل شده تا حلق صدایش را بلند میکند ، مینویسم. امیداست پولی فراهم شود و لپ تابی بخرم که اینقدر سرعتش کیری نباشد که حداقل وقتی میخواهم یک پست بگذارم پنج ساعت منتظر نباشم چیزی که تایپ کرده ام روی صفحه بیاید و آنقدر عن و گوهم قاطی شود که همانطوری پستش کنم برود پی کارش!
عنوان این پست را هم به سلامتی ناشناس محترمی که در گوگل دنبال سکس مقعدی می گشتند و به وبلاگ من رسیده اند و از من انتقاد کرده اند که چرا عنوان های سکسی و اروتیک انتخاب می کنم را هم "زندگی بدون سکس" میگذارم.
۱۳۹۲ مرداد ۲۶, شنبه
کیرگرفتگی
هی پا میشد و مینشست و از کس و کون خودش تعریف میکرد و از اینکه شوهرش بیست و چهار ساعته در حال گائیدنشه به خودش میبالید. تازه این همش نیست. یکی از بزرگترین تفریحاتی که میتونستی باهاش داشته باشی این بود که بشینی به دری وری هایی که در مورد اینکه هر موجود نری که از کنارش رد میشه واسش راس میکنه میگفت گوش بدی و صُم بُکم مودبانه سعی کنی لبخندی که روی لبات بوده رو بخاطر کسالت آور بودن حرفاش از دست ندی. اولش همه فکر میکردن آخه این موجود چی داره که اینقدر به خودش میباله. هیکل؟ تیپ؟ قیافه؟ شخصیت ؟ شعور؟ بعد به شوهرش با تعجب نگاه کنن که با اینهمه خوشتیپی و خدای معلومات بودنش چرا اینقدر از کس و کون این تعریف میکنه و بهش کِرِدیت میده. بعد یه سری میگفتن احتمالن شوهره بهش دست نمیزنه و همین باعث شده عقده ای شده هی رون ها و ساق پا و پستونای خودشو بعنوان سکسی تو مغز همه زور چپون میکنه. من اما میدونستم شوهرش میکنتش ، خوبم میکنتش ! ولی نمیدونستم اینهمه عقده از کجا سرچشمه گرفته، نمیدونستم چی باعث شده فکر کنه حتی اگه همه قصد کردنشو داشته باشن چیزی نیس که مایه افتخار باشه. فقط سعی میکردم درکش کنم. راستش یه جورایی دلم واسش میسوخت. داستان اصلی از اونجایی شروع شد که یه بار طبق معمول شروع کرد از پر و پاچۀ خودش تعریف کردن و اینکه یه بار که با شلوارک رفته بیرون همه واسه کردنش راس کرده بودن. همه گوش کردن و هیچی بهش نگفتن. فقط صبر کردن حرفش تموم شه تا موضوع بحث رو عوض کنن. اما این اتفاق نیفتاد. حرفش تموم شد ، ولی قبل از اینکه موضوع بحث عوض شه یکی از پسرای اکیپ که کله اش بوی قرمه سبزی میداد واز همه رُک تر بود بهش گفت: "خب همۀ اینا رو گفتی که بگی خیلی سکسی هستی؟ از نظر من نیستی!" قیافش ناگهان فرو ریخت. اینو شنید ، گویی به اسب شاه گفتن یابو، احساس کردم اجزای صورتش یکی یکی دارن از جای خودشون سُر میخورن میریزن پایین. نابود شد. واقعن نابود شد. هیچکی فکرشو نمیکرد اینقدر همین جمله خرابش کنه. انگار پا رو دم سگ گذاشته باشن و شروع کرده باشه به پارس کردن،از فرداش شروع کرد به پاچه گرفتن. البته پاچۀ منم چند بار گرفت اما از اونجایی ک من اصولن این چیزا رو به تخمم دایورت میکنم، شروع کرد به گیر دادن به من. مثلن میگفت: " فکر کرده خیلی خوشگله؟ فکر کرده خیلی خوش هیکله؟ فکر کرده خیلی تحصیلات داره؟ حالا چون دوس پسرش از کونش میخوره فکر کرده چه خبره؟ " به من گیر داده بود که چرا وقتی داشته از کمبود مواد غذایی غُر غُر میکرده بهش گفتم خودش مسئول آشپزیه ! البته من صرفن جمله خودشو بهش یادآوری کرده بودم ولی بهش برخورده بود و میخواست یه خونی راه بندازه. شوهر باصطلاح با معلومات و فهمیده اش هم شروع کرد از زن خل و دیوونه ش دفاع کردن که چرا به اسب شاه گفتیم یابو و کار بالا گرفت و دوس پسر منم مثل ساعتی که روی تایمر تنظیم شده باشه هر یه ساعت یه بار میگفت با خوک در نیفت اون از این کار لذت میبره این تویی که گلی میشی و خلاصه بعد از کلی جنگ اعصاب، آقایی که بهش گفته بود از نظر من اصلن سکسی نیستی ، رفت حرفشو پس گرفت و آرامش به کمپینگ بازگشت. الانم من میگم ایشون از همه زنای دنیا بیشتر صلاحیت دارن که هرچی نر از کنارشون رد میشن ایشون رو تا خایه بگایند. باشد که رستگار گردند.
۱۳۹۲ تیر ۳۱, دوشنبه
تقدیم به کسی که دیگر خیلی وقت است مرا نمی خواند
ریده ام. بدجوری هم ریده ام. صد رحمت به توله سگ دخترم که توی وان حمام می ریند که اقلن قابل شستشو است. من یک جایی ریده ام که شسته نمی شود. روی قلب و احساس و شخصیتِ تو. هر کسی هم به من تشر زد که این چه کاری بود کردی با پررویی گفتم خوب کردم، پای کاری که کرده ام هم ایستاده ام، ولی وقتی او تعریف کرد که تو یک دسته گل با هفت گل رز با یک کارت با عنوان "Seven roses for seven years" گذاشته ای پشت در و رفته ای،اندوهی عمیق تمام قلب و روحم را گرفت. دوست داشتم بغلت کنم و سرت را با آن موهای فرفری پرپشتت ببوسم و آن قلب مهربانت را نوازش کنم. فقط این نیست. خیلی چیزهای دیگر هم هست که حوصلۀ فکر کردن بهشان را ندارم، چون هرچه بیشتر به آنها فکر می کنم بیشتر از دست خودم عصبانی می شوم. دوست داشتم بگویم من را ببخش. دوست داشتم دستهایت را بگیرم و تمام گریه هایی که درست پشت پلکهایم جمع شده اند را یک سره روی شانه ات خالی کنم. کاش می دانستی چقدر برایم عزیزی. همیشه یادم می آید آن روزهایی که برای باز کردن کانال کولر، سقف همسایه بغلی را سوراخ کردیم و یکهو دیدیم نور از داخل سوراخ بیرون زد و یک جفت چشم از آن پایین ما را نگاه می کند. سیم کشی از لای درختها را یادت هست؟ یادت هست شاخه های درخت رفت توی چشمت و لنزت را خراب کرد؟ هر وقت من به تو احتیاج داشتم بودی. همیشه. ولی من همیشه قدرناشناس بودم. این روزها خیلی دلم از همه چیز گرفته است. از اینکه چقدر تو به من محبت کردی و چقدر من به تو بد! کاش من را ببخشی. کاش !
۱۳۹۲ تیر ۲۳, یکشنبه
Pusi is pusi
یک آقایی تعریف می کرد یک بار در اتاق هتل در حالیکه فشارش بغایت بالا زده بود، ناگهان متوجه زن خدمتکاری که در حال جاروبرقی کشیدن اتاق بود، شد. با خودش فکر کرد :کردن که بهتر از جق زدن است ! "پوسی ایز پوسی!" خلاصه از پشت ، دامن خانوم را میزند بالا و شورتش را میکشد پائین، شکم خانوم را میگیرد و فرو می کند تو. خانوم هم همانطور با جاروبرقی روشن دولا میماند تا کار یارو تمام شود و برود پی کارش.
ممکن است در زندگی هر زنی پیش بیاید که یک بار در رودروایسی قرار بگیرد یا در مقابل عمل انجام شده قراربگیرد و مغزش هندل نکند و با کسی بخابد که نمی خواسته. ولی بعضی ها بقول اخوی مثل مرغ کُرچ میمانند. کافی است بچسبانیشان به دیوار تا لنگشان را تا شانه ات بیاورند هوا که راحت تر بتوانی بکنی تویش. نه در کارشان نیست. حالا رفاقتی، سیاحتی، رودروایسی، گاهی هم برای حال کردن البته. البته قبول دارم که سکس با آدمهای متنوع لذت سکس را بیشتر می کند چون متنوع همیشه جذابتر است. یک جور حس کنجکاوی برای لمس آدمهایی که تا بحال لمس نکرده ای و وارد حریمشان نشده ای. ولی بعضی حریمها فقط بخاطر همین لذتها رسمن جنده شده اند و کسی نیست که لایش نگذاشته باشد. حریمی که جنده شد دیگر اسمش حریم نیست. اسمش میشود سوراخ. خب البته سوراخ هم در نوع خودش چیز مفیدی است و کلی کار آدم را راه می اندازد. بستگی دارد استانداردت چی باشد. بهرحال بدن هر کسی ، و حریم و سوراخ و خلاصه لنگ هر کسی متعلق به خودش است پس خودش باید در موردش تصمیم بگیرد و اینکه ننه، بابا، داداش یا جامعه برای نوع استفاده از آن محدودیت بگذارد ، پس تکلیف اختیار در زندگی چه می شود؟ البته کسی هم که در ذهنش هزارتا فانتزی سکسی با این و آن پیاده می کند ولی بخاطر وجهه اجتماعی از مردها فاصله میگیرد، به همان اندازه قربانی است. چون به او اجازه داده نشده طبق استانداردش زندگی کند. جامعه به جای نهادینه کردن استانداردهای مورد قبولش، افراد را ملزم به رفتار بر طبق استانداردهایی که مطابق معیارهایشان نیست کرده است و همین به سلامت جنسی درصد بالایی از انسانها آسیب وارد کرده و هویت جنسی شان را نابود کرده. شاید همین نکن نکن ها است که مانع درک لذت واقعی در افراد جامعه بخصوص زنهایی که بیشتر تحت فشار بوده اند گشته.
وقتی زن از رابطه لذت نبرد، لذتی هم نمی تواند بدهد. پس زندگی جنسی کل مردم که به اندازه غذا خوردن و خوابیدن و حتی شاشیدن اهمیت دارد، زیر سئوال می رود.
همه واسه ما گشت ارشاد شدن
من نمیدونم این نظریه که تا ما دو تا کلمه حرف در مورد شرایط ایران میزنیم سریع به آدم میگن شماها که خارج از ایران زندگی می کنین لازم نیس نظر بدین از توی کله پوک کدوم بی سواد و بیشعوری در اومده. ولی اگر قراره همینجور تیریپ گاوی تو زندگیشون حال کنن و یه بار ننشینن فکر کنن که چرا فقط کسایی که داخل ایرانن اجازه دارن در مورد ایران حرف بزنن ، که البته اوناهم اجازه ندارن واللا به روزگار ستار دچار میشن، پس اینو به اون خمینی حرومزاده که از تو فرانسه زر زر میکرد هم باید میگفتن.
۱۳۹۲ تیر ۱۷, دوشنبه
منحوس
این درد داره که دخترا مجبور باشن روی دوس پسرشون اسم دخترونه بذارن که ننه باباشون نفهمن.
این درد داره که پسرا هرچی بیشتر سکس کرده باشن بیشتر به خودشون افتخار کنن و دخترا حتی اگر یه لب داده باشن باید قایمش کنن
این درد داره که هنوز خیلیا سیگار کشیدن یه دختر رو میگن هرزه گی.
این درد داره که وقتی یه مرد به زنش خیانت میکنه ، به زنش میگن ببین کجا کم گذاشتی واسش.
این درد داره که وقتی زن میره با یکی دیگه میخوابه ، میگن هرزه.
این درد داره که سعید مرتضوی با اونهمه جنایت و کثافتکاری 200 هزار تومن جریمه بشه ولی یه بچه ده ساله تا 18 سالگی تو زندان بمونه تا آخرش اعدام بشه، و برای اینکه از خونش بگذرن جریمه اش 500 میلیون تومن باشه.
و در آخر، این درد داره که پرخواننده ترین پست وبلاگ من یک نوشته در مورد " سکس مقعدی " باشه، و اون پستهایی که از جامعه انتقاد شده، کم خواننده ترین.
عجب کیری خدا دارد
در این هفته دو دفعه برای من پیش آمد که دیگران فکر کردند من هندی هستم. من هم در دلم گفتم "بخاب مامله! هندی عمته!" بعد لبخند ملیحی زدم و گفتم نخیر من پرشین هستم. حالا نه اینکه ایران خیلی چشم انداز جالب تری نسبت به هندوستان در نگاه عموم داشته باشد ها! اتفاقن ایران آخرین جایی است که یک نفر برای زندگی انتخاب می کند. حجاب اجباری ندارد که دارد. اینهمه محدودیت در تفریحات ندارد که دارد. نه نایت کلابی وجود دارد ، نه کازینویی و نه حتی ساحلی تمیز برای آفتاب گرفتن. تنها کاری که این آخوندها کرده اند این بوده که همه جوانها را منزوی کرده اند که از صبح تا شب کنج اتاقشان روبروی لپ تابشان بنشینند و کاری هم به کار آنها نداشته باشند. آنهاهم تمام اعدامیهای بدبخت را لنگ در هوا نگه دارند که مردم بروند در انتخابات شرکت کنند، بعدش که خرشان از پل گذشت ، دانه دانه آنها را بیاورند پای چوبه دار. بچۀ ده ساله را انداخته اند زندان ، و هشت سال نگهش داشتند که بشود هجده ساله ، تا بتوانند اعدامش کنند. یکی نیست بگوید آخر حرامزاده های مادر بخطا، بچۀ ده ساله چه می فهمد که چه کاری غلط است چه کاری درست؟ اصلن چه سهمی از خطای پدر و مادری که او را بزرگ کردند و تربیتش نکرده اند دامن او را میگیرد که هشت سال در زندان نگه میداریدش و آخر هم میخواهید اعدامش کنید. خود نس ناستان کم الکی آدم کشته اید؟ اگر بچه ده ساله را به این جرم انداخته اید زندان، پس تکلیف نسل کشی های خودتان چیست؟ خودتان از صدتای هیتلر و استالین و آتیلا وحشی تر و مادر قهبه ترید. پس به جرم شما کی باید رسیدگی کند؟ همه می گویند "عجب صبری خدا دارد" من میگویم "عجب کیری خدا دارد که اینهمه کثافتکاری به اسم دین را به کیر خودش حواله می کند و کَکَش هم نمی گزد. نشسته است ببیند به اسم او ، چند نسل دیگر باید قربانی شوند!
۱۳۹۲ تیر ۱۳, پنجشنبه
دیکتاتور مچکریم !
آدمها وقتی زیاد در مضیقه قرار بگیرند خیلی عوض می شوند. یادم است در کتاب انسان در جستجوی معنا اثر دکتر فرانکل خوانده بودم وقتی که او و همبندی هایش در زندان آشویتس بجهت کلیمی بودن زندانی بودند، در اثر تضییقات شدید ، به آنجا رسیده بودند که حتی اندیشمندترین هایشان هم غایت آرزوی زندگیشان شده بود اینکه وقتی در صف غذا، نوبت به آنها رسید ، کسی که غذایشان را سرو می کرد، ملاقه را کمی از ته قابلمه بگیرد که کمی از نخود لوبیا هم قاطی آن آبی که به خوردشان داده می شد بشود. یا اینکه هم سلولیشان زودتر بمیرد تا کفشهایش را برای خودشان بردارند. این خیلی دردناک است. این خیلی تاسف برانگیز است که برای یک انتخابات ریاست جمهوری، کسانی که تا چهار سال پیش ، سپر بلای همدیگر می شدند، به جان هم می افتند و جو گیری شان به حدی می رسد که به تحریمیون اعلام می کنند که حق ندارند در جشن آنها شرکت کنند. می خواهم بدانم این شرکت کردن در جشنی که فقط روشنگرِ روسفیدی عالیجناب سرخپوش بوده است در خصوص روسیاه کردنِ کسانی که چهارسال پیش تهمتهای ناروا به شیوۀ انتخابات و اعمال نفوذ عالیجنابان زده اند، چه لطفی دارد؟ من اگر از کمبود جشن و پارتی هم بمیرم در چنین جشنی شرکت نمی کنم. حالا که گذشت. کاش مردم می دانستند که همان جشن میلیونی باعث شد عالیجنابانی که سربلند از هر تهمتی ، با وارد کردن آقای جلیلی در بازی، از تمام تمهیداتشان به نتیجه رسیده اند، و حالا دارند در جمع خودمانیشان از اسکل کردن دنیا به خود میبالند و به سلامتی هم ویسکی فرداعلا به بدن میزنند، ناگهان در اعلام جریمۀ دویست هزار تومانی جناب آقای بطری نوشابه، عامل آنهمه جنایت و وحشیگری، وقیحانه و گستاخانه عمل کنند. تا بحال تخته بازی کرده اید؟ تا وقتی حریف چندتا تک مهره در خانه اش دارد تخم نمی کند مهره های شما را بزند. از اولش هم برنامۀ جریمه دویست هزارتومانی مشخص بود، فقط شرایط طوری بود که تخم نمی کردند اعلامش کنند. حالا که همه مردم را سر یک انتخابات بی ارزش و کیری به جان هم انداخته اند، پشتشان گرم است که کسی روی مخالفت ندارد. تنها کاری که مردم می کنند این است که یک مدت این را هم جوک می کنند و آنقدر موضوع را لوث و جنده می کنند که هیچی ازش نمی ماند. البته دیگر کاری هم از دستشان بر نمی آید. فعلن حریف جفت شش آورده و دارد میتازد.
۱۳۹۲ تیر ۶, پنجشنبه
شوخی خرکی
می روم جلوی آینه به پیشانی زخمی ام نگاه می کنم. شروع می کنم به قُر قُر کردن که اصلن با تو نمی شود شوخی کرد. معذرت خواهی می کند و می گوید بازی اشکنک دارد. می گویم چجوری است که همیشه اشکنک هایش مال من است؟ می گوید نخیر آنموقع هم تو آنقدر وحشیانه به پای من لگد زدی که تا یک هفته پایم داشت از درد فلج می شد. درضمن می خواستی گنده گوزی نکنی.
گنده گوزی ! چه کلمۀ گنده ای ! می گویم پس هر کسی که زورش بیشتر بود گنده گوزی کند هر کسی که زورش کمتر بود خایه مالی! می گوید قبول ! می زند زیر خنده. می گویم روی آب بخندی زهر مار. می گوید شوخی را خودت شروع کردی. می گویم خب شروع کردم که کردم. دلیل نمی شود کلۀ من را آنجوری با فشار بکوبی روی ساعتم فقط برای اینکه آلت محترمت را حواله کرده بودی به دهان من. می گوید خودت دستت را آوردی جلو که مقاومت کنی اگر نمی آوردی جلو، پیشانی ات به ساعتت نمی خورد زخم شود. می گویم خب می خواستی وقتی داری سر من را به زور فشار میدهی که آلتت را بکنی توی حلقم من دهانم را باز کنم و بگویم بکن بکن ! خیلی بکن؟ می گوید دلیل نمی شود تو همچین ساعت های سنگین و گنده ای دستت باشد که پیشانی ات را زخم کند. می گویم ببخشید از این به بعد قبل از اینکه شوخی کنم ساعتم را در می آورم. پشت بندش می گویم تو خار کسده ای ! خار کسده معنی اش این نیست که خاهر آدم کسده است ها. یعنی ذات آن آدم خارکسده است. والسلام !
۱۳۹۲ تیر ۴, سه‌شنبه
طلاق
طلاق بد است. طلاق قلب آدم را به در می آورد. باعث میشود آدمم احساس کند بهترین سالهای زندگی اش را تلف کرده انگار که تمام سرمایه اش را رفته و هله هوله خریده. آدم احساس شکست می کند. طلاق نفرت انگیز است. ولی این نفرت انگیز بودنش دلیل نمی شود که آدم با بوی گندِ لاشۀ یک رابطه همینطور کجدار و مریز کنار بیاید که از آن اتفاق نفرت انگیز جلو گیری کند. طلاق یک داروی زهرمار است ولی گاهی باید دماغ خود را گرفت و این زهرمار را تا ته رفت بالا.
مرجان هشت سال بود طلاق گرفته بود ولی هنوز افسرده بود. هر وقت پای صحبتهایش می نشستم، فقط مشغول بررسی دلایل بهم خوردن زندگی اش بود. آخر یک بار حوصله ام سر رفت ، وقتی داشت گریه می کرد گفتم "بابا تو چقدر آدم ضعیفی هستی! پاشو خودتو جمع کن. مغزت گوزید انقدر گریه کردی" دلش شکست اما من معتقد بودم مهم نیست. مهم این است که همین العانش هم برای شروع زندگی جدید دیر شده است. باید پرونده آن زندگی را خیلی وقت پیش می بست . سه ماه از آن اتفاق نگذشته بود که خودم هم طلاق گرفتم. طلاق من خیلی غیر منتظره بود. یعنی از آن خوشبختی هایی که از زیر می پوسند و یکهو روی سرت هوار می شوند. زندگی ما با ظاهر گول زنکش یکهو روی سر هر سه نفرمان خراب شد. من فقط مثل آدمهایی که عزیزشان را ناگهانی و بدون اینکه انتظارش را داشته باشند در یک حادثۀ دلخراش از دست داده اند نشسته بودم سر مزارش ، سوگواری می کردم. طلاق شاید زهرمار ترین داروی زندگی باشد. از همان داروهایی که موهای آدم می ریزد ، آدم حالت تهوع می گیرد، سردردهای شدید می گیرد و افسرده می شود. یک چیزی مثل شیمی درمانی. ولی گاهی همۀ این عوارض جانبیِ سخت ، ارزشش را دارد اگر سلامتی را به آدم باز گرداند.
رویا
الان را نمی دانم ولی آن زمان ها وقتی یک نفر شوهر میکرد ، شروع می کرد به آه و ناله که عجب غلطی کردم شوهر کردم. بعد به دخترهای مجرد می گفت برید خدا را شکر کنید که مجرد هستید و هنوز ازدواج نکرده اید. الان را نمی دانم ولی آنوقتها دخترهای مجرد می نشستند پیش هم و پشت سر آنها صفحه می گذاشتند که عجب چُسی می آید با آن شوهر قراضه اش. خودش شوهر کرده حالا به ما می گوید شوهر نکنید خوب نیست.
این روزها من حالم خوب نیست. هر وقت چسناله می کنم همه میگویند بهترین جای دنیا داری زندگی می کنی پس خفه شو ! چسناله ممنوع! هیچکس نمی بیند من از صبح که بیدار می شوم در دلم با تک تک خانواده ام هنگ آوت می کنم. می روم در فروشگاه هر لباسی را می بینم برای مادر و خواهرم انتخاب می کنم. بعد با آنها صحبت می کنم. به خواهرم در دلم می گویم : این از همان مدلهایی است که تو دوست داری. برای مادرم از آن سوتین نرمها میبینم. سیگار که می کشم با برادر و خواهرم چرت و پرت می گویم. دخترم را که بغل می کنم از طرف مادرم بویش می کنم و از آن بوسهایی که مادرم همیشه دوست داشت از او بکند می کنم. غذای جدید که درست می کنم ، در دلم رسپی اش را به مادرم یاد می دهم. تمام زندگی ام شده رویا! رویای با آنها بودن. رویای تنها نبودن!
۱۳۹۲ تیر ۲, یکشنبه
خسته
این روزها دلم می خواهد بروم در یک غاری جای دور افتاده ای بنشینم و فقط سکوت کنم. دوست دارم برای خودم زندگی کنم. از همۀ آدمها دور دور شوم . فقط خودم باشم و خودم. این روزها احساس می کنم شاید بهتر باشد از دنیا کناره بگیرم و آنقدر یک گوشه بنشینم تا بمیرم. همه چیز سخت شده است. زندگی شده کون وارو دادن و صبح را به شب رساندن. حالم این روزها هیچ خوب نیست. هیچ چیز سر جایش نیست. همه چیز بطور احمقانه ای فاکد آپ است. این هم از وبلاگ کوفتی که نمیدانم چه مشکل تخمی ای پیدا کرده که یک هفته است دارم با آن ور می روم یک پست در آن بگذارم ، نمی شود. احتمالن یکی از دوستانی که با نوشته های من مخالف است، از حرصش وبلاگ را هک کرده و بگا داده اند. خیلی هم مطمئن نیستم این پست را بشود پست کرد. این هم از دوستان اصلاح طلب. البته ما که خیلی هم موافق با خواسته آنها بودیم ولی بهرحال ثابت شد اینها هم دست کمی از اصولگرایان ندارند. همه وحشی و هار شده اند و هر جوری دلشان بخواهد به جان آدم می افتند. فعلن که خیلی خسته ام و از زمین و زمان بریده !
۱۳۹۲ خرداد ۲۶, یکشنبه
یک داستان تکراری
آورده اند که روزی حاکمی می خواست قدرت خود را زیاد کند. وزیرش که مردی زیرک و با سیاست بود پیشنهاد داد اوضاع را به مردم شهر سخت بگیرد تا قدرتش افزون شود. از این رو، حاکم حکم نمود که مردهای شهر فقط اجازه دارند ماهی یک شب با زن خود همخوابگی کنند. به همین جهت کلیه مردهای شهر باید شب را خارج از شهر در یک قرارگاه سر کنند. مدتی گذشت ، اوضاع بر همگان سخت گردید ، مردم بر اعتراض بر آمدند که این چه وضعیست برای ما درست کرده اید؟ آنگاه حاکم به وزیر زیرک گفت این چه اوضاعیست تو برای ما درست کرده ای؟ تو می خواستی قدرت ما را افزون کنی ، در عوض مردم را بر علیه ما شورانده ای. وزیر بگفتا حاکما کمی صبر کنید. کار من تمام نشده است. آنگاه وزیر حکم کرد هر مردی که می خواهد شب را برود منزل، و با زنش سر کند، باید ابتدا این باتوم را در ماتحتش فرو کنند. چند شب اول هیچکس از ترس باتوم ، سراغی از خانه و کاشانه نگرفت. کم کم به کلیه مردان سخت بیامد و شق درد خواب راحت را از آنها ربود تا اینکه کم کم تصمیم گرفتند باتوم را در ماتحت فرو کنند تا یک شب بتوانند با آرامش ، آب کمر خالی نمایند. کم کم تعداد کسانی که باتوم در ماتحت فرو می نمودند تا شب را در رختخواب گرم و نرم در آغوش همسر سر کنند فزونی یافت و کار به آنجا کشید که صف های طولانی برای باتوم فرو کردن تشکیل می شد و گاهی مردم تا صبحگاه را باید در صف می ایستادند تا نوبتشان سر برسد. این شد که مردم به اعتراض در آمدند و در خیابانها بریختند و فریاد اعتراض برآوردند که این چه وضعیست . وزیر دستور داد تا غرفه های باتوم در ماتحت فرو کنی را افزایش دهند تا صف ها کوتاه تر گردد و مردم زودتر کارشان راه بیفتد. اینگونه گشت که مردم شاد شدند در خیابانها بریختند و جشن و پایکوبی کردند و این پیروزی قهرمانانه را که می انگاشتند بخاطر تظاهرات و اعتراضات آنها حاصل گشته است را به یکدیگر تبریک می گفتند و با کمال شعف و شادمانی و با آغوش باز، از افزایش تعداد غرفه ها استقبال نمودند و به زندگی خود ادامه دادند.
۱۳۹۲ خرداد ۲۴, جمعه
کُک
چند روز پیش به یکی از دوستام که توی وگاس زندگی میکنه گفتم میخوام کُک بزنم ببینم چه گُهیه. گفت نکن . گفتم یه بارش حلاله و زدم زیر خنده . گفت من چهار سال از عمرم رو تباه کردم دنبال همین کُک. اینجا تو وگاس، اگر کُک تو جیبت باشه خوشگلترین استریپرهای دنیا تو بغلتن. منم که عاشق دخترای بلوند بودم ، واسه به دست آوردنشون از این استریپ کلاب به اون استریپ کلاب می رفتم و خوشگلاشونو نشون میکردم و میبردم تو اتاق خصوصی و کُک رو میریختم رو میز. سه چارتایی باهم میزدیم و همشونو میگائیدم. یهو به خودم اومدم دیدم دیگه اینا دست از سرم برنمیدارن. آخر هفته که میشد همش بهم زنگ میزدن که بیان خونه ام. ده تایی کُک میزدیم و وقتی کُک بزنی دو بطر مشروبم بخوری حالت بد نمیشه. بدتر از اونکه انقدر حشرت میزنه بالا که پیر و جوون و مرد و زن نمیشناسی. سه روز تعطیلی رو انقدر کُک میزدیم و سکس میکردیم که از حال میرفتیم. یه وقتایی بیدار میشدم میدیدم وسط سی نفر دختر و پسر لخت خوابیدم. نمیدونستم دادم یا کردم. میرفتم تو دسشویی کونمو وارسی میکردم ببینم کسی کردتم یا نه. اینه که وقتی شماها فیلم هَنگ اُوِر رو نگاه میکنین و از خنده روده بُر میشین، من گریه ام میگیره. حالم بد میشه. چون یاد زندگی کیری خودم می افتم. یادم می افته که یه روز که از خواب بیدار شدم همونجور لخت رفتم تو دسشویی و دیدم خون از دماغم سرازیر شده. فکر کردم دارم می میرم. نگاه کردم دیدم هنوز یه مقدار کُک روی میز ریخته. گفتم این یه ذره رو هم بزنم و برم وسط همین دخترا بخابم تا بمیرم. اونا رو هم زدم و ولو شدم روی تخت. یهو دیدم یه حرارتی داره از پام بالا میره. میدونستم که این حرارت به مغزم که برسه سکته مغزی میکنم و خلاص. یهو یاد مامانم افتادم که چه حالی میشه اگه بفهمه بچه اش از اُوِر دُز مُرده. دویدم کله مو کردم تو فریزر. حرارت کم کم از بین رفت. بعدش رفتم زیر دوش آب یخ و زدم زیر گریه.درست در انتهایی ترین نقطۀ زندگی، از مرگ ترسیده بودم. حالا تو نکن. ازت خواهش میکنم نکن این کارو.
۱۳۹۲ خرداد ۲۲, چهارشنبه
بی کسی
درست از اون لحظه که پامو توی امریکا گذاشتم ، فهمیدم بی کسی یعنی چی. بی کسی یعنی با یه بچه و شیش تا چمدون و دوتا ساک دستی و یه لپ تاب دو ساعت و نیم فرودگاه رو بالا و پاببن کنی و یه چهره آشنا به چشمت نخوره. بی کسی یعنی یه شماره تلفن داشته باشی اونم هرچی زنگ میزنی جواب نده. بی کسی یعنی کسی وجود نداره که با تلفنت شاد بشه یا بهت زنگ بزنه که فقط صداتو بشنوه. و خیلی چیزای دیگه که من همیشه سعی کردم فراموشش کنم، ولی سعی کردن کافی نیست. یه روزی یه جایی چشمت می افته به یه عکسی مثلن توی فیس بوک یا هر شبکه گُه دیگه که یه نفر تازه اومده امریکا پنجاه نفر دورش رو گرفتن و ده تا دسته گل دستشه و اونوقته که می فهمی سعی کردن هیچ فایده ای نداره !
۱۳۹۲ خرداد ۱۱, شنبه
البته امیدوارم که اینطور نباشه
یادمه یه وبلاگی رو دنبال می کردم که یه اسمی داشت تو مایه های "خوشبختی " یا شایدم "من چقدر خوشبختم" یا یه همچین چیزی. چند بار که به وبلاگش سر زدم و دیدم نان استاپ داره از رابطۀ خوبش با شوهرش می نویسه و همش خوشبختیشو به رخ دیگران میکشه تو دلم بهش گفتم : "کیرم تو دهن خودت و شوهرت". وبلاگشو آنسابسکرایب کردم و دیگه هیچوقت بهش سر نزدم. حالم بهم می خورد از اینکه یه سره از شوهرش تعریف می کرد و از خوشبختیش می نوشت. کلن همیشه از زنایی که زرت و زرت از شوهرشون تعریف می کنن و خوشبختیشونو به رخ دیگران می کشن حالم بهم می خورد. چند روز پیش به خودم اومدم دیدم خودمم دارم "دِ سِیم شِت" رو انجام میدم. همش از دوس پسرم تعریف می کنم. قبول دارم کار کسشریه ولی انقد از این و اون کیر خورده بودم که وقتی با یه آدم مواجه شدم به نظرم میومد خیلی "بیگ دیله" . انقدر شوک شده بودم که هی اذیتش می کردم تا چهره واقعیشو زود تر نشون بده ولی اون علیرغم وحشی بازی و هار بازیای من.همیشه آروم و محترم باقی موند. همۀ اینا رو گفتم که بگم خیلی وقتا آدما به خودشون میان میبینن شدن همون چیزی که همیشه ازش انتقاد میکردن. من که هر وقت از هر کسی انتقاد کردم، خودم بعدن همون کار رو انجام دادم و بعدش پشت دستمو داغ کردم که دیگه از کسی انتقاد نکنم. امروز یکی به من گفت از وقتی با این دوست پسرت دوست شدی سبک نوشته هات عوض شده. حالم گرفته شد ...
۱۳۹۲ خرداد ۶, دوشنبه
از زمین تا آسمان
امروز تعطیل بود. من سبزی پلو با ماهی درست کردم. من ده سال است که آخر هفته ها سبزی پلو با ماهی درست می کنم. امید سبزی پلو ماهی را با سیرماست می خورد. شهرام با سالاد می خورد . مهران با دست می خورد. شروین با نان می خورد. سیاوش دوست داشت یک تکه کوکو سبزی تنگش باشد. سینا با سیرترشی می خورد. شهاب با زیتون پرورده می خورد . علی با سبزیجات بخارپز شده می خورد. فرامرز ، هر جوری من درست کنم می خورَد ، آخرش دستم را میبوسد و می گوید "دستت درد نکنه فرشتۀ من".
۱۳۹۲ اردیبهشت ۳۱, سه‌شنبه
هر کس خر شد ، ما پالانیم
وقتی کلاس سوم دبستان بودم، مبصر کلاس به اکثریت آراء انتخاب می شد. مریم، یکی از بچه های کلاس، که پدرش دکۀ سیگار فروشی داشت، باکس های روزنامه پیچ، برای خانم بهاری سیگار می آورد. همیشه بعد از اینکه آرا شمارش می شد، خانم بهاری کاری نداشت که چه کسی رای می آورد، آخرکار مریم را مبصر می کرد. تا اینکه یک روز با بچه ها قرار گذاشتیم برای اینکه نشان دهیم این خیمه شب بازی دیگر برایمان مسخره شده است و تمایلی به شرکت در آن نداریم، رأی ها را سفید داخل صندوق بیندازیم. خانم بهاری شروع کرد به باز کردنِ رأی اول ، و بعد دوم و بعد سوم ... همه سفید بودند. عصبانی شد از کلاس رفت بیرون و بعد از یک سیاه بازی با پادرمیانی خانم ناظم برگشت سر کلاس. از آن به بعد دیگر رای گیری نکرد، و مریم تا آخر سال مبصر ماند. ما هم خیالمان راحت شد که کسی به هوای رای گیری ، ما را مسخره خودش نمی کند.
حالا یک سری احمق پیدا شده اند یک گوشۀ دنیا، به یک نفر مقام "رئیس تشخیص مصلحت نظام" میدهند، و بعد برای ریاست جمهوری صلاحیتش را رد می کنند. اگر این فرد صلاحیت نداشته ، پس چرا رئیس تشخیص مصلحت نظام شده است؟ جدا از اختلافاتی که بین همه شان افتاده ، تمام این بازی ها فقط برای بازارگرمی است تا آمار کیری شرکت در انتخاباتشان را بالا ببرند چون از نظر خودشان آمار انتخابات ، تنها چیزی است که به اعتبار حکومتشان صحه میگذارد .
بهرحال، حالا که همه فهمیده اند قرارا نیست آراء شمارش شود، من دیگر بعید میدانم کسی گول این سیاه بازی ها را بخورد. هرچه باشد انتظار می رود عقلشان از یک مشت بچه سوم دبستانی کمتر نباشد و گول انتخابات نمایشی آنها را که فقط نشان می دهد جمهوری اسلامی ای که ساخته اند ، ماهیت جمهوری خود را حتی بطور فرمالیته حفظ می کند و تبدیل به دیکتاتوری در نمی آید را نخورند. اصلن مگر یک حمام خرابه ، چند تا جامه دار می خواهد؟ بگذار آنها هم هر گهی دلشان می خواهد بخورند که تا ابله در جهان هست ، مفلس در نمی ماند.
من
من در یکی از همین روزهای آفتابی بهار ، ساعت یک بعد از ظهر ، در بیمارستان شهریار، به دنیا آمدم. پدرم می گوید از همان لحظه که من را لای پتو در بغل پرستاری که برای مُشتُلُق سراغ او آمده بود دیده است، چشمهایم با تمام قوا باز بوده و داشتم از لای پتو ، با تعجب اینور و آنور را نگاه می کردم. بعد پدرم یک صد تومانی گذاشته کف دست پرستار، و عکاس را خبر کرده که یک عکس از من بگیرد که به همه ثابت شود پدرم راست می گوید. آن عکس هنوز هم هست . من لای یک پتو روی پای پدرم و مادر بزرگم هستم و به پدرم زُل زده ام. بعد پدرم می رود سراغ مادرم که مثل فرشته ها زیبا بود و به جرأت می توانم بگویم از مونیکا بلوچی هم خوشگل تر بود. یک سبد گل می گذارد بالای سرش ویک دستبند طلا هم دستش می کند. بعد از پاکسازی شدن، پدرم دیگر سر کار نرفت. یعنی ابهتِ افسری اش اجازه نداد که تن به هر کاری بدهد. مادرم که حسابدار کارخانۀ جنرال الکتریک بود رفت سر کار و من با پدرم سرم گرم شد. پدرم به من گره زدن یاد داد. با دقت می نشست و صد بار ازمن امتحان میگرفت و وقتی که خیالش راحت می شد که گره زدن را یاد گرفته ام، می رفت سراغ پروژۀ بعدی. پروژۀ بعدی جدول ضرب بود، و بعد از آن کتاب می داد به دستم و مجبورم می کرد بخوانمش. مادرم با وجود تمام مشغله ای که داشت، هر سال تولدم را برایم جشن می گرفت، حتی اگر مجبور می شد خودش کیک بپزد و یک لباس برای من بدوزد و بچه های کوچه را دعوت کند دور من جمع شوند تا شمعها را فوت کنم.
سی و چند سال قبل یک همچین روزی من به دنیا آمدم. با این تفاوت که امروز هوا آفتابی نبود. ابری بود. تنها هدیه تولدی که دریافت کردم قبض جریمۀ 124 دلاری ای بود که از دادگاه برای سرعت غیر مجاز برایم آمده بود و مجبور شدم از روی پول کرایه خانه بردارم و تا ماجرا بیخ پیدا نکرده چکش را بنویسم. پدرم نبود. مادرم ، خواهر یا برادرم هیچکدام نبودند و این اولین تولدی است که من از آنها دور هستم. دوست داشتم برای اینکه کنار خودم حسشان کنم ، فقط صدایشان را بشنوم. به همه شان زنگ زدم . هیچکدام یادشان نبود. حتی پدرم که برای به دنیا آمدنم عکاس آورده بود بیمارستان و دستبند طلا برای مادر خریده بود.
صبح که داشتم می رفتم کالج ، همینطور پشت فرمان زدم زیر گریه. آنقدر اشکم بدجوری سرازیر شد که ترسیدم همۀ پنکیک هایم بماسد روی صورتم. سریع یک سیگار روشن کردم و اشکم را پاک کردم. دلم برای خودم تنگ شده است. برای همان بچه ای که از لای پتو، چشمهای سیاه درشتش را باز کرده بود و داشت با تعجب دنیا را تماشا می کرد.
۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۷, جمعه
بی انتها
همه چیز از یه خیانت شروع شد.
خیال نکنی اومدم تو ینگه دنیا واسه خودم خوشال و خندونما!! نه ! دارم چوبشو میخورم.
حالا اول تو خیانت کردی یا من ، مهم نیست.
مهم اینه که تو هم خیانت کردی وقتی تنهام گذاشتی.
تو هم اونقدرا که من بهت دودستی چسبیده بودم خوب نبودی
تو هم مثل بابام آدما رو فقط تا وقتی حرفاتو گوش میکنن دوست داری.
همینکه جلوت واستن و تو روت نیگا کنن و چارتا ایراد ازت بگیرن ، یه تیپا میزنی در کونشون و میگی برن گمشن
میگی برن گمشن، فکر نمیکنی بگا میرن؟
بگا شون میدی ، فکر نمیکنی پس تکلیف اونهمه احساسی که به هم داشتین چی میشه؟
یادته ازت قول گرفتم کمکم کنی؟
آره؟ امیدوارم آلزایمر نگرفته باشی
این بود کمکت؟
منو ببین؟
اینی که من الان هستم، اینجایی که من الان واستادم، نشونۀ یه آدمیه که بهت اعتماد کرده و ازت کمک خواسته؟
کاش میفهمیدی چقدر تنهام
کاش میفهمیدی چقدر آرزو میکنم این زندگی فول آو شت تموم شه و راحت شم
کاش اونقدر که سفت و سِوِر رو حرفای خودت واستادی و من رو بخاطر یه مشت کسشر از خودت روندی، یه کمم دوسم داشتی.
کاش دوسم داشتی. اگه دوسم داشتی الان به این حال و روز نیفتاده بودم.
من که دوستت دارم. اما تو دیگه بی خیال من شدی
کاش منم زودتر بیخیالت بشم و خلاص
والا
یا رومی روم ، یا زنگی زنگ ...
خیال نکنی اومدم تو ینگه دنیا واسه خودم خوشال و خندونما!! نه ! دارم چوبشو میخورم.
حالا اول تو خیانت کردی یا من ، مهم نیست.
مهم اینه که تو هم خیانت کردی وقتی تنهام گذاشتی.
تو هم اونقدرا که من بهت دودستی چسبیده بودم خوب نبودی
تو هم مثل بابام آدما رو فقط تا وقتی حرفاتو گوش میکنن دوست داری.
همینکه جلوت واستن و تو روت نیگا کنن و چارتا ایراد ازت بگیرن ، یه تیپا میزنی در کونشون و میگی برن گمشن
میگی برن گمشن، فکر نمیکنی بگا میرن؟
بگا شون میدی ، فکر نمیکنی پس تکلیف اونهمه احساسی که به هم داشتین چی میشه؟
یادته ازت قول گرفتم کمکم کنی؟
آره؟ امیدوارم آلزایمر نگرفته باشی
این بود کمکت؟
منو ببین؟
اینی که من الان هستم، اینجایی که من الان واستادم، نشونۀ یه آدمیه که بهت اعتماد کرده و ازت کمک خواسته؟
کاش میفهمیدی چقدر تنهام
کاش میفهمیدی چقدر آرزو میکنم این زندگی فول آو شت تموم شه و راحت شم
کاش اونقدر که سفت و سِوِر رو حرفای خودت واستادی و من رو بخاطر یه مشت کسشر از خودت روندی، یه کمم دوسم داشتی.
کاش دوسم داشتی. اگه دوسم داشتی الان به این حال و روز نیفتاده بودم.
من که دوستت دارم. اما تو دیگه بی خیال من شدی
کاش منم زودتر بیخیالت بشم و خلاص
والا
یا رومی روم ، یا زنگی زنگ ...
۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۳, دوشنبه
ماجرای مسافرت عمه قدسی به شهر ما
داستان از آنجایی شروع شد که پسرِ عمه قدسی تصمیم گرفت برای اینکه بتواند نفسی تازه کند و عیاشیِ بدون دردسر راه بیاندازد، یک بلیط هواپیما برای عمه قدسی بخرد و او را به هوای اینکه آب و هوایی تازه کند ، بفرستد به شهر ما. من سی سال بود عمه قدسی را ندیده بود، ولی از ناراحتی همۀ بچه های فامیل ، حدس زدم باید یک خبرهایی باشد. دختر عمه هایم راه می رفتند و می گفتند بدبخت شدیم به گا رفتیم، و سر اینکه عمه قدسی این مدت را منزل کدامشان بماند با هم جر و بحث می کردند. اولش همۀ این داستانها برای من خنده دار بود تا اینکه از نزدیک عمه قدسی را زیارت کردم. به محض ورود عمه ، حکومت نظامی شروع شد. نیازی به گوشزد کردنِ هیچ چیز نبود. همه خوب می دانستند که چه چیزهایی نباید جلوی عمه قدسی رو شود. مثلن هیچکس حق ندارد جلوی عمه قدسی مشروب یا حتی سیگار یا دوست پسر رو کند. همه فقط می خواستند این دو هفته را مثل بچۀ آدم جلوی عمه حضور پیدا کنیم تا بدون دردسر و شر درست کردن برود. با وجود اینکه همۀ نکات ایمنی رعایت شده بود ، باز هم عمه جان در خانۀ دختر عمه ام، درحال ایراد گرفتن از نگه داشتنِ سگ در خانه بود که نفس در سینه اش حبس شد.همه با کنجکاوی نگاهش را دنبال کردیم و دیدیم که عمه خانم چشمش را از روی قلیانی که تو تراس گذاشته اند بر نمیدارد. چند ثانیه طول کشید که نفسش برگشت سر جایش و شروع کرد به گفتنِ "خدایا توبه ! قلیان تو خونۀ شما چیکار میکنه؟"
این وسط ، ماجرایی که برای عمه قدسی از همه بودار تر و وحشیانه تر بود ماجرای زندگی کردن من با دوست پسرم بود که اصلن در مخیله اش نمی گنجید. همه سعی در پنهان کردنِ این مسئله داشتند. من هم مجبور بودم مثل یک دلقک جلوی عمه خانم حاضر شوم و دوست پسرم برود آن گوشه، با یک عده دیگر صحبت کند که کسی بویی نبرد. بچه ها شیفتی جیم می زدند که بروند برای سیگار و خودشان را با عطر و اسپری خفه می کردند و برمیگشتند و من همش فکر می کردم عمه در این دو هفته می خواهد چه چیزی را در یک مشت نره خرِ کله گنده عوض کند که اینهمه تذکر می دهد. از طرز لباس پوشیدن گرفته تا دستور حمام صادر کردن برای کسی که تازه یک ساعت است از حمام آمده. خلاصه عمه مثل فرماندۀ کل قوا یک گوشه نشسته بود و فقط همه را زیر نظر گرفته بود. درست مثل مامور مخفی اف بی آی که آمده آمار بگیرد تا شاید اصلاحاتی صورت دهد. بعضی ها برای به دست آوردن دل عمه جان ، شروع کردند به ادای نقش خاله خان باجی ها. بعضی ها جلوی عمه لبخند می زدند و تا پشتش را می کرد میگفتند "خارتو گاییدم"! من، مثل بچه ای بودم که یک دسته گلی به آب داده خرابکاری خود را یک گوشه پنهان کرده است. فقط تفاوتش در این بود که خرابکاری من ، آن زیر میر ها پنهان نشده بود. داشت سُر و مُر و گُنده در جمع اظهار فضل مینمود و با این و آن در مورد نژاد سگ شیبا تبادل نظر می کرد.
بعد از چند روز فشار عصبی همه رفت بالا. در جمعی که عمه قدسی حضور داشت من بعد از یک ساعت حالم بد میشد. احساس می کردم یک ماهوت پاک کن توی معده ام گیر کرده است. غذا از گلویم پایین نمی رفت. استرس پیدا کرده بودم . به خودم فحش می دادم و لعنت می کردم که اصلن بلند شدم به این خیمه شب بازی مسخره آمدم . همه با هم یکه به دو می کردند و هی به جان هم می افتادند. عمه قدسی اسطورۀ درهم فرورفتۀ سنت و مذهب بود. آنقدر سنت و مذهب را با هم قاطی کرده بود که بنده خدا دیگر نمیتوانست آنها را از هم تفکیک کند. فکر میکرد هرکاری بر خلاف عادات او ، علیه مذهب است و باید با آن مقابله شود. فکر می کرد اگر به ما نره غول ها هارد تایم بدهد ، میتواند ما را کُن فَیَکون بکند.درست مثل آگهی هایی که در روزنامۀ همشهری کم و بیش دیده میشود: "آموزش تضمینی کامل مکالمه زبان انگلیسی در ده جلسه". عمه قدسی هم می خواست در دو هفته ، همه محتویات مغزی خودش را (که اصلن معلوم نبود تا چه حد درست است) بطور ام پی تری در کلۀ یک مشت ولد چموش بچپاند.
بهرحال عمه قدسی دو هفته اش تمام شد و رفت. صبحِ روزی که عمه قدسی رفت، همینطور که با ماگ قهوه ام بازی می کردم ، فکر کردم چقدر سخته در محیطی زندگی کنیم که یک سری فکر می کنند خودشان کارشان درست است. دیگر ایرادی ندارند و حالا بهتر است وقتشان را بگذارند برای اصلاح بقیه. به بقیه گفتم : "من دیگه آرزو نمیکنم که برگردم ایران" و این تنها چیزی بود که گفتم. بعد از آن، کوله پشتی خودرا برداشتم و از خانه بیرون رفتم.
۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۴, شنبه
چاه کَن همیشه تهِ چاهه
خوب یادمه. اونموقع هنوز بچه، هشت ماهش بود. چاردست و پا می رفت از این سر خونه به اون سر خونه. درست توی اوج شیرین زبونیاش بود که مهران گذاشت رفت. رفت و گفت یکی از همین روزا برمیگردم و بچه مو میبرم از ایران. می برم یه جایی که هیچوقت نفهمی کجاس. حسرت دیدنش به دلت بمونه. می خواست حسرت دیدنش به دلم بمونه و من توی اون کشوری که زن هیچ حق و حقوقی نداره ، دستم به هیچ جا بند نبود. بعد ازاینکه از در و دیوار زدن برای این که بگردم ببینم قانونی وجود داره بتونم مانعش بشم یا نه ، نا امید شدم، تصمیم گرفتم این روزای آخرِ با بچه بودن رو لذت ببرم و برای تا آخر عمرم خاطره جمع کنم. معلوم نبود کِی برمیگرده و بچه رو برای همیشه میبره. امروز ... شایدم فردا ...
خوب یادمه. اون روز ، روزِ مادر بود. به خودم گفتم شاید این تنها روز مادری باشه که بچه کنارمه. دوربین و برداشتم و ازش یه عالمه عکس انداختم. رفتم عکسا رو چاپ کردم. پشت یکیشون نوشتم: هدیه روزِ مادرِ تو به من : "بودنت"
حالا از اون موقع هشت سال میگذره. بچه هنوز کنارمه. روز مادر برام با خمیربازیاش گل و قلب درست میکنه . وقتی بغلم میکنه تمام وجودم سرشار از عشق میشه. مهران اما، اون سر دنیاست. هفته ای یه بار زنگ می زنه تا صدای بچه رو بشنوه. دیشب می گفت : "داشتم خواب می دیدم بچه تو بغلمه. دستاش و پاهاشو ناز می کردم و باورم نمی شد که تو بغلمه که یهو تلفن زنگ زد از خواب بیدار شدم" دلم براش سوخت. گفتم : "کارتو درست میکنم تو هم بتونی بیای اینجا".
من هیچوقت نخواسته بودم اون رو از بچه دور کنم. اونی که نیت جدا کردن داشت ، خودش بود. اون بود که همیشه من رو تهدید می کرد که بچه رو ازم جدا میکنه. چقدر قدیمیا قشنگ گفتن : "هر کسی نون قلبشو میخوره"
۱۳۹۲ اردیبهشت ۷, شنبه
عوضی درون
من یک عوضی ام. یک عوضی که توی مقاله اش از چیزی که خودشم باهاش مخالفه ، طوری دفاع میکنه که همۀ مخالفین رو قانع و راضی میکنه ، مقاله اش توی Academic Success Center ثبت میشه و همه با خوندنش بَه بَه و چَه چَه می کنن .
چند ماه پیش ، با وجود اینکه با تمام وجودم دوست داشتم بچه ای رو که در درونم بوجود اومده بود، نگه دارم و بهش عشق بورزم ، از بین بردم. هیچکس نمیتونه بفهمه چقدرتمام این مدت عذاب کشیدم از اینکه احساس می کردم قاتلم. از اینکه بچۀ خودمو کشتم. هر وقت عکس یه بچه میبینم یا یه بچه کوچولو رو تو بغل مامانش می بینم حالم خراب میشه. از نظر من هر آدمی ، یک عوضی درون داره، و اون عوضی درون همیشه آدم رو به ایگنور کردن و فراموش کردن و توجیه کردنِ کثافتکاریاش سوق میده. من در اینکه کار کثافتی مرتکب شدم شکی ندارم، ولی وقتی قرار شد مقاله ای بنویسم که از سقط جنین دفاع کنم ، همون عوضی درونم باعث شد تا من با وقاحت تمام ، موضوع رواز تمام جنبه ها طوری بررسی کردم که هر خواننده مخالفی هم به جُرگۀ موافقین پیوست، و این در حالیه که هنوز خودم در درونم از عمق فاجعه و عمل کثیفی که در حق بچۀ خودم کردم زجر می کشم.
۱۳۹۲ فروردین ۲۷, سه‌شنبه
ناخونک
چند سال پیش ، بر حسب اتفاق ، چشمم به کتاب بیولوژی سلولی افتاد و به یاد سالهای دانشجویی ، نشستم و همۀ کتاب را با لذت و ولع خواندم. آنقدر به نظرم جالب بود که باورم نمی شد دو بار این درس رو افتاده بودم و با نفرت و سختی اونو برای بار سوم پاس کرده بودم. هر کاری که نقش وظیفه و اجبار پیدا کنه و آدم در اون احساس آزادی نکنه ، کلن مزه اش رو از دست می ده و تبدیل میشه به یک چیز دست و پا گیر ، که فقط آرزو می کنی از دستش خلاص بشی.
وقتی تازه ازدواج کرده بودم ، خاله سارا یه روز منو کشید کنار و بهم گفت: "هر وقت شوهرت سکس خواست ، "نه" در کارش نیار ، و اللا میره سراغ یک زن دیگه" . جواب دادم "خب واسه چی؟" گفت : " مردا ذاتشون اینه ، ناخونک زنن ، اگه هوس سکس کنن و زنشون بهشون نده ، میرن سراغ یکی دیگه" . فردا شبش همینطور که دراز کشیده بودم و داشتم برای خودم به داستانی که می خواستم بنویسم فکر می کردم ، شوهرم اومد سراغم. خواستم بهش بگم الان تو مود بکن بکن نیستم ولی یهو حرف خاله سارا اومد تو ذهنم و مثل بچه های حرف گوش کن ، سرمو انداختم پایین و لنگامو هوا کردم. و قاعدتن هر کاری که از روی اجبار انجام بشه، لذتی نداره ، خصوصن اگه اون اجبار ، زائیدۀ ترس آدم از ازدست دادنش باشه.
کم کم ، خوابیدن باهاش برام تبدیل شد به یک وظیفه و تکلیف مشقت بار که مجبوری انجامش بدی واللا آخر ترم ، اون درس رو میفتی. تازه فهمیدم که وقتی پای اجبار به میون بیاد ، لذت ، کم کم و خیلی نامحسوس از اون کار پَر میکشه و میره . بهرحال دیری نپائید که صحبت ناخونک زدن های همسر من از اکناف و اطراف به گوشم رسید و من که به خاطر اینکه این آدم رو حفظ کنم به طرز رقت انگیزی همۀ لذت زندگیمو تبدیل به وظیفه ای منزجر کننده کرده بودم، حقارت بار ، به حاصل دسترنجم نگاه می کردم و می خندیدم. خنده ای نه از سر عجز ، بلکه از اون خنده هایی که وقتی توی قمار می بازی و پیش خودت فکر میکنی تو که از اول می دونستی نباید پولاتو تو این بازی قمار می کردی ، می کنی، و به خودت میگی "ریدی"
همه چیز مثل یک معادلۀ خطیه ! اگر اجبار باشه ، لذت نمی بری. اگر لذت نبری، لذت نمیدی ، تا اینجاش درست . ولی هیچوقت درک نکردم و تو کَتمم نرفت که این حرف مهمل که میگه مردا ناخونک زنن ، چرا اینقدر برای ما زنا پذیرفته شده و قابل توجیهه. بهرحال ، من که به همسرم بخاطر خانوم بازیش هیچوقت حق ندادم، ترجیح دادم میدون رو خالی کنم و بسپرم به همۀ خانومای رنگ وارنگی که دور و بر شوهرم جمع شده بودن. میخان مگس گرد شیرینی باشن ، یا گردِ گُه ! برای من فرق نمی کرد.
حالا از اون روزا خیلی گذشته. من با دوست پسرم زندگی میکنم و گاهی وقتها که شب که میام خونه و خسته ام وقتی میاد بغلم کنه که سکس رو شروع کنه بهش میگم ببخشید ، ولی من الان خسته ام. یه وقتایی میگه ، خب بخاطر اینکه به من فشار نیاد که می تونی فداکاری کنی ... و من سکوت می کنم و فقط بهش لبخند میزنم ، در حالیکه توی دلم میگم : " تو بیشتر از این می ارزی که من لذت با تو خوابیدن رو با احساس وظیفه و فداکاری نابود کنم "
۱۳۹۲ فروردین ۸, پنجشنبه
اندر مزایای گوگل ترنسلیت
- الان داشتم با مامان اینا صحبت میکردم ، خلاصه کلی تشویقشون کردم که بیان اینور آب . تو هم از اونور فشار بیار بهشون ، طفلکیا خیلی تنهان ! دارن زجر بیخودی میکشن .
+ I think it's useless
- فارسی بگو ببینم چی میگی؟ آهان یعنی "آن عبث است؟"
+ I think it's useless
- فارسی بگو ببینم چی میگی؟ آهان یعنی "آن عبث است؟"
دستور پختِ من
شیرینی هایی که این خانم مُسن پخته و آورده محل کارم، معرکه اند. اصلن کثافت ترین شیرینی هایی هستند که در تمام عمرم خورده ام. ازش پرسیدم دستور پختش را می دهید؟ گفت "نه ، از کار و کاسبی می افتم" و من هم گفتم حق با شماست. بعد مثل این بچه پرروهایی که از رو نمی روند ، سیریش شدم و گفتم :"با روغن کرمانشاهی درستش کرده اید؟" گفت "نه ! کرۀ گاوی را از کاسکو خریدم و گذاشتم آب شود بعد با آرد برنج و شکر و زعفران قاطی کردم و ... " خلاصه تمام چیزهایی که نمی خواست لو بدهد ، را بطور مبسوطی توضیح داد و در آخر پرسید: متوجه شدی دخترم؟ لبخندی زدم و با خودم فکر کردم : چقدر شبیه خودم است! من هم از همان اولی که با هر پسری دوست می شوم، دستور پخت خودم را میگذارم کف دستش. خیلی از آدمها از دستور پخت ها به نفع خودشان بهره برداری می کنند. این خانم سادۀ مُسن ، شانس آورد که من قصد نداشتم او را از کار و کاسبی بیاندازم.
۱۳۹۲ فروردین ۲, جمعه
خشک خشک
قوری را که از روی کتری برداشت ، پرسید: " چای غلیظ دوست داری یا رقیق؟"
همانطور که گردنم را می مالیدم گفتم: " رقیق ، لطفن".
فنجان چای را گذاشت جلویم ، درِ جعبۀ بیسکوییت را باز کرد و گفت " بیسکوییتاش خوشمزه اس ! با چایی خیلی می چسبه ، امتحان کن"
گفتم : "مرسی. من دوست دارم تلخیِ چایی تو دهنم بمونه"
فنجان خودشو دستش گرفت و گفت : "واسه همینه اینقد لاغر موندی دیگه"
لبخندی زدم و پرسیدم : " مسافرت خوش گذشت با شوهرت؟"
با دلخوری گفت : نه بابا ! من خیلی بدبختم. زندگیم تباه شده. دارم می سوزم و می سازم. چه خوشی؟ خشک خشک رفتیم و برگشتیم! فکر کن! آدم بره پاریس رو دور بزنه حتی یه بار هم سکس نکنه"
گفتم : "خب بهش میگفتی که هوس کردی!"
گفت :"ازین حرفا خوشش نمیاد. حتی من تا بحال بهش نگفتم هیچوقت ارضا نمیشم. همیشه وانمود می کنم که شدم درحالیکه حتی یه بارم نشدم. اصن نمیدونم چه حسیه! تو میتونی بهم بگی ارگاسم چجوریه؟ "
فنجان چای رو که سر می کشیدم گفتم :"خواهش کن بخوره "
گفت : "کدوم قسمتو؟ "
گفتم : "همین بالاشو ! بهش میگن کلیتوریس"
گفت : "دیگه اینقدا هم بی سواد نیستم بابا ! اسمشو میدونم فقط نمیدونم چطوری آدم ارضا میشه !"
گفتم : " بعد از پونزده سال زندگی مشترک تازه به صرافتش افتادی؟"
گفت : "همینکه تو بغل هم میخابیم و بمال بمال میکنیم همیشه برام کافی بوده"
تلخی چای دلمو زد. دهنم تلخ شده بود. احساس کردم زهرمار خوردم. بلند شدم و پرسیدم :"از کجا میتونم آب بردارم؟" بلند شد و دوید یه لیوان آب داد دستم و گفت: " خوشش نمیاد بخوره ! چندشش میشه"
گفتم :"خب خودت ، خودتو ارضا کن"
گفت : " بلد نیستم"
همونطور که گردنمو می مالیدم، دست کردم از توی کیفم یه بسته هایدروکدوئین برداشتم . یه دونه قرص از توش دراوردم و گذاشتم دهنم.
ادامه داد: "خب نظرت چیه؟ "
گفتم : "وقتی خودت بلد نیستی خودتو ارضا کنی ، توقع داری اون بتونه؟"
گفت :"خب اون مرده ! وظیفۀ اونه. همش اون داره لذت میبره ، من هیچی به هیچی "
یه نخ سیگاربا یه فندک از تو کیفم درآوردم .
پرسید: " کجا میری؟"
همینطور که می رفتم به سمت تراس ، گفتم : "سیگار !"
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)