لبخند یک نقطه

حالم اصلن خوب نیست. از صبح که بیدار شدم سنگینی و بدن درد شدیدی تمام وجودمو گرفته. همش هم تقصیر خودمه که فکر کردم هنوزم مثل ده سال پیش سرحالم و می تونم از اونور دریاچه بدون هیچ گرم کردن و نرمش و آمادگی بدنی قبلی شیرجه بزنم شنا کنم بیام اینور دریاچه ، و وسط دریاچه که برسم، درست وسط دریاچه، نفس کم بیارم و هی به خودم فحش و لعنت کنم که این چجور گنده گوزی ای بود من کردم و چرا ریه هام درد گرفته و نفسم راحت در نمیاد. راستش فکر می کنم جونمو مدیون آسمون صافم چون اگر دو تا باد میومد و موج ها منو میبردن عقب تر شاید دیگه هیچوقت به اینطرف کیری دریاچه نمی رسیدم. الان که عکس خودمو اون وسط دریاچه که بچه ها ازم انداختن می بینم ، وقتی زوم می کنم میبینم دارم می خندم. یه لبخند کریهی روی لبمه که درست هر وقت که لبه تیغ واستادم می زنمش که همه رو گوز پیچ کنم و وانمود کنم من خوب خوبم. جنس اینجور لبخندا رو خوب می دونم. یه جور لبخند ناشی از ترس. ترس از اینکه بقیه بفهمن ترسیدی و اوضاع همچین هم بر وفق مراد نیست. راستش  حالم از خودم بهم خورد. مخصوصن وقتی تا دو ساعت بعدش قفسه سینه ام هنوز درد می کرد. حالا هم که نشستم دارم چایی میخورم تمام بدنم درد می کنه و احساس کریهی دارم که ملغمه ای از بالا رفتن سن و ورزش نکردن و سیگار کشیدنه. بهرحال هر کسشری هست، من دیگه اون آدم سابق نیستم. اینو از اون لبخند کزایی خودم توی عکسی که فقط باندازه یک نقطه ازم انداخته بودن فهمیدم. یه نقطه وسط یه دریا. یه نقطه که انقدر کوچیکه که فکر می کنی هیچوقت به اینور نمی رسه، با وجود این وقتی روش زوم می کنی میبینی داره لبخند می زنه...

خِرِچ

بعضی وقتها فقط یک جمله می تواند تمام ایمان تو را به یک رابطه یا یک دوست ، از بیخ و بن متلاشی کند. گاهی فقط همین یک جمله می تواند به تو بفهماند جای اشتباهی ایستاده ای و داری زور بیخود می زنی. می فهمی تمام آن رابطه مثل یک برگ خشک بوده  که دیگر جایی روی درخت ندارد، بعد یک لحظه سکوت می کنی و صبر می کنی حرفهایش تمام شود ، و تو همچنان به آن جمله عمیقن فکر می کنی و ناگهان رابطه ای که برایت با ارزش بود مثل همان برگ خشک از وجودت جدا می شود، جلوی چشمت چرخ می خورد چرخ می خورد و صاف می افتد جلوی پایت. بعد همانطور که به همان جمله فکر می کنی پایت را بلند می کنی می گذاری روی برگ و خِرِچ‌!!!

بازی

پریچهر همیچین با اشتیاق از هورنی نبودن و اهل سکس نبودن دوست پسرش صحبت می کرد که من دهانم باز مانده بود. تازه فهمیدم آدمهای عن سلیقه هم در دنیا فراوانند. آخر چطور ممکن است مردی که به سکس زیاد اهمیت نمی دهد از نظر کسی جذاب بنظر بیاید؟ البته دلیل خوشحالی پریچهر شغل دوست پسرش است. دوست پسرش راننده روسپی ها است. راس ساعت می رود از مکانشان آنها را پیک آپ می کند و می برد دم خانه آقایان سفارش دهنده پیاده می کند. پریچهر هم خوشحال است که دوست پسرش چون حشری نیست ، هوایی نمی شود در این فاصله بجای کرایه تاکسی یکی از این جنده های چیسان فیسان را بگاید. البته در کنارش به پریچهر هم چیزی نمی ماسد ولی پریچهر به همین دلخوش است. برعکس ، برای من مردی که هورنی نباشد قابل تحمل نیست. مرد باید طوری باشد که حتی وقتی در تیریپ بسر می برد بدون اینکه خودت را کوچک کنی و هی موس موسش را بکنی، شب توی رختخواب کونت را یک جوری بکنی بهش که بخورد به مامیزش ، و یکهو خودت را بکشی کنار تر و او همچین راست کند که کل تیریپش را بگا بدهد و اصلن یادش برود برای چه تیریپ شده بود و تمام مهمانی شات نزده بود که شب حواسش جمع بماند که تو را نکند. بعد همینطور که ته ریشش را به ستون فقراتت می مالد  و دستش را دور کمرت حلقه می کند، دلت قنج بزند. تا دو روز هم عزیزم و عشقم هم از دهانش نیفتد. بعله !‌مرد باید اینطوری باشد، از مردهایی که برای زن یا معشوقه شان خودشان را چس می کنند و کنترل می کنند عنم می گیرد. بنظرم علت اینکه پریچهر همیشه دارد موس موس دوست پسرش را می کند هم همین است! طرف ، سفت است ! بدجوری هم سفت است.