تمام شدنی ...

وقتی داشتم کلید رو می انداختم تو قفل در ،همسایه بغلی در خونشو باز کرد. در حالی که سعی میکرد خودشو خوشحال نشون بده گفت: دیشب چرا نیومدی تو حیاط؟ همه منتظرت بودن. با خستگی و بی میلی جواب دادم : دیشب خونه مامانم بودم. امتحان داشتم. رفتم اونجا مامانم از بچه نگه داری کنه من درسمو بخونم. خانم همسایه با تعجب گفت : امکان نداره. با تعجب پرسیدم :چطور؟ گفت خودم دیشب صدای خنده تو از اتاق خوابت شنیدم. سکوت کرد. در چشمانم دنبال استرس می گشت. با خونسردی خداحافظی کردم ، کلید رو چرخوندم و وارد خونه شدم. چشممو دور تا دور خونه گردوندم. اثر جرمی دیده نمی شد. یک زن ظرافت کافی برای پیدا کردن اثر جرم رو داره. از پله ها بالا رفتم. درِ اتاق بچه که همه اسباب بازیاشو وسط اتاق ریخته بود بسته بود.  یادمه موقع رفتن باز گذاشته بودمش. شوهرمو میشناختم. فقط در صورتی اون درو میبست که یک مهمون رو به طبقه بالا آورده باشه. و فقط وقتی یک مهمون رو بالا میاره که بخواد ببرتش تو اتاق خواب ...

رفتم جلوی آینه. خودم رو نگاه کردم : همیشه عشق یک روز بوجود میاد و یک روز از بین میره. 

بدون شرح

بعضی ها  را هرچقدر هم که بخواهی تمام نمی شوند. همش  به آغوششان بدهکار میمانی .  حضورشان گرم است. سکوتشان خالی میکند دل آدم را. آرامش صدایشان  را کم می آوری ، هر دم، هر لحظه. .. همین

منطق کودکانه

+ مامان بیا منو بشور. دستم به شیر توالت نمی رسه.
- دیشب که دستت می رسید.
+ اونموقع فرق میکرد. اونموقع پی پی کرده بودم. الان جیش کردم.
- جیش یا پی پی چه فرقی می کنه؟
+ خیلی فرق می کنه. جیش زرده ، پی پی قهوه ایه !

01

+سلام خانم ، خوبی؟ شما هم با این کشورتون

- سلام. شمیم تویی؟ چرا؟

+ واقعن تخمیه

- آره. میدونم

+اصن نمیشه دختر بازی کرد

- کدوم شهرین

+اسکی شهیر

- دروغ میگی مث سگ

+من و دروغ؟

- مرگ من اومدین شهر ما؟

+تو کجایی؟

- تو نمیدونی ینی منم اسکی شهیرم؟

+کی ببینمت پس؟

-منو اسکل نکن خره

+ینی نمیخوای منو ببینی؟

- شمیم . تو داری دروغ میگی. تو کایسری هستی

+کجا ببینمت؟

-بهت زنگ میزنم بریم بار. مشروبی سیگاری چیزی

+بعدش کجا؟چیزی چیه؟

-چیه ؟ نیومده دختربازی خونت اومده پائین؟ پیدا میشه نترس. کایسری هستی بالاخره یا اسکی شهیر

+کایسری. حالا کی ببینمت؟ نگفتی؟

-واسه چی؟  من مث خواهرتم شمیم جونم

-برو یه جیگر تور کن! یه جیگر توپ کردنی

+جیگر فقط تویی

-ای خالی بند!  خودم واست جور میکنم یکی

+تورو میخوام

- من که نمیخوام کسیو جور کنم. گفتم بیا شهرما در و داف ریخته

+تو رو تور کنم بسه برام. میخوامت دیوونه

- چی میخوای؟ عجب حشری ایه ها. بابا آدم تو کون هرکسی که نمیکنه که. من دوستتم. دوس دخترت که نیستم

- برو جنده بکن از نظر من. اینجا یه دیسکو هس فقط جنده ها اونجان. یه دیسکو هم هس بیشتر دانشجوا هستن

+من تو عمرم جنده نکردم

-جنده ها رو تو آسانسور، دسشویی هرجا ببری بت میدن

+اگه قرار باشه جنده بکنم جق میزنم.

-وا ! جنده مگه چشه؟ به این خوشگلی . کاندوم بذار اگه میترسی. منم شاید تو امریکا اگه کار گیرم نیاد جنده بشم . اووووف. چقد ناز داری تو

+جوووون ! دوس دارم تو رو بکنم

-شمیم ! من قسم میخورم داری با چن نفر چت میکنی

+لیس بزنم

-اونی که میخواستی به اون بگی اشتباهی به من گفتی خره

-منم گوزمرگ شدم از خستگی

+من فقط تو رو میخوام

-ممنونم از اظهار لطفتون. تو چقد با محبتی آخه پسر

+جوووون. تو بغلم باشی محبتو می فهمی

-نگو این حرفا رو خندم میگیره

+کجات قلقلکیه

-مث اینکه راس راسی با منیا . اوه اوه حشرت زده در حد تیم ملی

+آره . الان تو اوجم

-ببین من یابو ام یهو دیدی جفتک انداختم

+جفتک به تخمم نزنی . بقیش حله

-خیلی خری . مردم از خنده. برم بخوابم دیگه.

+میخوامت

+ای بابا. من دارم یاسین میخونم واست؟ آدم حشرش میزنه بالا که به  پروپاچه هر خری نمیپیچه !

برم بخوابم. خستم

-باشه بابا. چرا عصبانی میشی؟ برو بخواب. ببخشید مزاحمت شدم

-خواهش میکنم

+خوب بخوابی

-مرسی. شب بخیر

+به امید دیدار

-برو بمیر 

جایی که می روم ...

از سرمای زمستان خوشم نمی آید. خوشم نمی آید در زمستان بمیرم. کسانیکه برای تشییع جنازه می آیند سگ لرز می زنند.

نمی خواهم زیر آفتاب سوزان تابستان جزغاله شوند و همش منتظر شوند که مراسم تمام شود ، بروند توی ماشین کولر را روشن کنند و بگویند آخیش ! راحت شدیم.

در بهار بدنیا آمده ام. در بهار هم دوست دارم بمیرم. هوای خنک و دلنشین بهار که همیشه عاشقش بودم به من خوش آمد گوید اولین روزهای خوابیدن در عمق طبیعتش را. فقط یه ایراد دارد. گل مورد علاقه ام "نرگس" در بهار نمی روید. گل مریم هم خوب است. نمی خواهم چندین حلقه گل روی سرم خراب شوند.  دو حلقه گل برایم کافیست.

عکسی را بگذارید که خیلی خوشحال هستم ! دوست دارم بخندم. یادم آمد عکس خندانی ندارم. باید بروم ، آرایش کنم. زیبا ترین لباسم را بپوشم ، یک پیراهن رنگی شاد، لبخند بزنم ، عکسی بیندازم ، برای آن روز.

مبادا کسی سیاه پوش شود از مرگ من. به احترام شادی هایی که از من فرار میکردند، دوست دارم همه شاد باشند . تا بحال که کسی دلش برایم تنگ نشده، بعید است بعد از مرگم هم بشود. خیالم از این بابت راحت است.

بالاخره همه می روند... من میمانم و آرامشی که همیشه به دنبالش بودم ... چقدر عمیق است اینجا... چقدر آرام است... همه سر در لاک خود می خزند و میلولند و می جوند و می روند... کاری هم با من ندارند... چقدر آرامم اینجا... نه دغدغه ای ... نه فشاری... نه دردی... نه غمی ... نه یأسی ... چیزی برای ناراحتی وجود ندارد دیگر...

وداع با مادر

مادرم بر میگردد به دیار ، امشب...
ساعت چهار صبح میروم. بدرغه اش میکنم . برایش دست تکان می دهم.
تمام راه را تا خانه  راه می روم، سیگار دود میکنم ، اشک می ریزم...
این خداحافظی هم مثل همه خداحافظی هاست
با این تفاوت که آن که می رود "مادر" است ...

دو تار موی سفید

خودم هم نمی دانم چطور دارم دوام می آورم، با اینکه  سالهاست کم آورده ام.  شاید از باک رزرو دارم استفاده می کنم. دوستی می گفت باک رزروی در کار نیست. همه اش همان یک باک است که میزان حجم واقعیش از ما پنهان شده است. مگر تولید کننده مرض دارد دو تا باک بسازد، وقتی می تواند یک باک بزرگتر بسازد. فکر کردم دیدم درست می گوید. پذیرفتم. حوصله سرچ کردن در اینترنت را هم نداشتم تا مطمئن شوم اصلا" باک رزروی در کار هست یا نه. مهم این است که من هنوز تمام نکرده ام. پس احتمالا" ظرفیتم بیشتر از چیزی بوده که می انگاشتم. چه با باک رزرو، چه بدون آن. مهم این است که آستانه تحملم بطرز شترواری بالا است. می گویم شاید دو کوهان پر از شادی در زخائرم دارم که برای روز مبادا به آنها رجوع می کنم. میبینم نه ... رویم را که بر میگردانم ، خوشی ای وجود نداشته که کفاف ذخیره برای روز مبادا را هم بدهد. کوهانی هم اگر بوده یا هست، باری از اندوه است و دیگر هیچ. اندوه دخترکی که ناپدریش تا حد مرگ شکنجه اش کرده ، اندوه عشق که الان جز به استفاده ابزاری، به هیچ درد دیگری نمیخورد انگار،... اندوه شادابی ای که مثل روح از قفس تنم پرکشیده ... فکرش را که میکنم میبینم با این دو تار موی سفید ارضا نمیشوم. میخواهم همه موهایم به اندازه غصه هایم سفید شوند....

سیریش

آقای همسایه که یکی دو تا پست گذشته اشاره ای به او کرده بودم، تغییر روش داده. تا چند روز پیش فقط میخواست کمر مبارک را که بعلت سرد مزاجی خانم خانه امان ایشان را بریده روی  سر بنده خالی نماید، وقتی دیده تیرش به هدف نخوره ، کانال را عوض کرده. رفته روی موج عاشقیت . گمان کرده فقط لنگ یک مشت دروغ عاشقانه بودم . روزی نیست که  پیغام دوستت دارم و عاشقتم برایم نفرستد. وقتی پیامهایش را می خوانم اصلا" مو بر بدنم سیخ میشود از ارزش و اعتباری  که برای عشق بوجود آمده است. ارزشی در حد آب کمر! یا شاید ارزش آب کمر بالا رفته است تا این حد...

اتحاد کثیف خانوادگی

از دیشب که او را دیده ام ، یک جوری ام. قلبم پر پر میزند که بغلش کنم و یک ساعت نگهش دارم در بغلم. صورتش را پر از بوسه کنم و بگویم :"خره دلم برات تنگ شده بود" . دیروز که دخترم با پدرش در اوو صحبت می کرد، او هم از آن سر دنیا وارد خط شد و سه تایی با هم شروع به صحبت کردند و من یواشکی از آن گوشه ، طوری که معلوم نشوم نگاهش می کردم. مرتیکه چقدر خوش تیپ تر شده است. اصلا" انریکه را بخاطر این دوست دارم که با او مو نمی زند. عموی دخترم را میگویم. روزی عزیز دلم بود. مثل یک برادر کوچکتر دوستش داشتم. هر وقت که می رفتیم خانه آنها ، اگر او با دوست دخترش در خانه بود، برادرش، که آنموقع شوهر من بود می آمد و دعوا راه می انداخت . البته بیشتر از حسادتش این کار را می کرد. چرا که خانواده همیشه جلوی او را برای دوستی با دخترها گرفته بودند، و او بخاطر اینکه برادر کوچکش در اینمورد آزاد بود بسیار حسادت میکرد. همیشه قبل از اینکه به خانه آنها برسیم اس ام اس میدادم "ما نزدیکیم یارو" و او کاسه کوزه اش را جمع میکرد.  وقتی میرسیدیم مرا پنج تا بوس میکرد. میگفت تو رو باید پنج تا ماچید. از بس ماهی. وقتی داشت از ایران میرفت، داشتم چمدانش را می بستم ناگهان دیدم یکی از پشت، سرم را گرفته و سرش را به سر من تکیه داده و گریه میکند. میگوید :" لعنتی !  تو رو نمیتونم ول کنم. از همه دنیا مهربونتری تو آخه لامصب. "  و من بغلش کردم و گفتم "عزیز دلمی "  مادرش با دیدن این صحنه اشکش سرازیر شد و گفت "از خواهراش بیشتر براش خواهری کردی. واسه خواهراش اینجوری گریه نکرده." اینجوری من و او از هم جدا شدیم. ولی وقتی بعد از سه سال برگشت ایران، دیگر من و برادرش از هم جدا شده بودیم. او حتی یک تلفن به من نکرد که حالم را بپرسد. دلم داشت برای دیدنش پر میکشید. وقتی آمدند دم خانه دخترم را ببرند عمویش را ببیند، بیقرار بودم. میگفتم حتما" به بهانه بردن بچه می آید و من هم می توانم ببینمش. اما... نیامد. در میان سوغاتی هایی که به دخترم داده بود ، حتی یک سنجاق سر، یا یک شاخه گل برایم نفرستاده بود. انگار اصلا از اول وجود نداشته ام. احساس کردم چقدر ساده ام . چقدر سادگی می خواهد تا عشقها، دوست داشتنها ، محبتها را باور کرد. سادگی ای به اندازه کل هیکل من ! مرده شور این اتحاد خانوادگیتان را ببرند، که بخاطرش من را اینگونه در قلب برادر دوست داشتنی ام زنده بگور کردید...

اندر فواید گشت ارشاد

همیشه از کودکی دوست داشتم عینکی باشم. عینکی با فِرِم مشکی. مدلش را هم انتخاب کرده بودم . اما دست روزگار با من یار نشد که من عینکی بشوم. شاید به همین علت بود که همیشه از پسرهای عینکی چشم و ابرو مشکی خیلی خوشم می آمد. و این در حالی است که همه مردانی که در زندگی من خواسته یا ناخواسته نقش مخربی داشته اند ، بلوند و چشم رنگی بوده اند.

دوره دانشجویی ام با پسری با چشمهای سبز و موهای بلوند دوست بودم که منکرات ، (که اخیرا" نام گشت ارشاد را بر روی خود گذاشته اند و احتمالا" فکر کرده اند این اسم با مسما تر است) ما را در ماشین دستگیر و به بازداشگاه روانه نمود. بالاجبار یک شب را در کنار آدمهای جدیدی که با جنسشان غریبه بودم سر کردم. دخترانی با چشمان گود که ابروهایشان به میزان یک  سانتی متر پائین تر از تاتویشان  سبز شده و  حالا دوتا ابرو بالای چشمشان در آمده بود، و دخترانی که آنقدر محکم با مشت و لگد درب آهنی را برای یک نخ سیگار میکوبیدند که من فکر میکردم عنقریب درب سلول داخل مغز من میترکد، و همینطور دخترانی که همانجا بر روی همان زمین سرد که حتی یک موکت پیزوری هم کفش پهن نشده بود و جلوی همه ما آنچنان لخت می شدند و با هم عشقبازی می کردند که گویا ما که فک مان را یکی باید از روی زمین جارو می نمود را با درب و دیوارهای سلول اشتباه گرفته بودند ، و  زنی که پشت سرهم تکرار کردنِ " من نازشه هستم" اش روی مخم بود ولی حتی جرات نمی کردم بگویم درستش ناشزه است !

پدرم مخصوصا" گذاشت یک شب را در چنین جایی سر کنم که دیگر هوس سوار ماشین پسری شدن به مغزم خطور نکند. همه اینها را تعریف کردم که بگویم بیرون رفتن با همین پسر بلوند چشم سبز ، و عواقبی که بدنبال داشت، باعث شد پدرم مرا مجبور به ازدواج با خواستگاری نماید که هیچ سنخیتی با من نداشت، و از قضا او هم پسری بود بلوند با چشمان آبی که بیشتر شبیه "جان تراولتا" بود، و در نهایت به تباه شدن بهترین سالهای زندگی من ، و فرزندی که پایش بداخل این مخمصه کشیده شد ، انجامید.

شاید ناخودآگاهِ من ، خبر داشته که مردان بلوند و چشم رنگی با مزاج بنده سازگار نیستند، و برای همین هم همیشه چشمش دنبال پسرهای عینکی چشم ابرو مشکی بوده است.

پ ن:  نتیجه گیری طرح عنوان را بعهده  خواننده گرامی میگذارم.

معشوق فراری من

نفسم!
کاش می شد تو را یک روز حبس کنم در خود
بمانی همانجا در اعماق من تا ابد
مهم نیست اگر جانم بسر آید
مهم این است که تو میمانی برای من

دردی که ایگنور نمی شود

صبح است . ته کلاس به شوفاژ چسبیده ام. ماگ قهوه ام را در دست گرفته ام و همانطور که از پنجره ، بیرون را نگاه می کنم، هر چند دقیقه کمی از آن می نوشم. دختری را می بینم با تونیک طوسی و چکمه های طوسی بسیار زیبا. از همان هایی که بالایش یک عالمه پشم دارد ، از همان هایی که همیشه دوست داشتم داشته باشم. فکرم متمرکز نمی شود. برای همین هم همه کلاس را سر کار گذاشته ام . به این فکر می کنم که امروز شانزدهم نوامبر است و فقط نیمی از ماه گذشته در حالیکه سه چهارم از حقوق من رفته. فکر میکنم چگونه این پولها می آید و می رود. انگار من هیچ دخالتی ندارم، آنقدر که در باغ نیستم . آنقدر که فکرم مشغول است. حالا که خوب فکر میکنم خیلی از وقتی ایران بودم بدبخت ترم. آنجا خیلی بیشتر خرج می کردم. همیشه روی میز خانه ام پر از گل بود.  باغچه ام پر بود از نسترن و شمعدانی هایی که با دستهای خودم کاشته بودمشان. آخر هفته ها که دخترم با پدرش بود، تنهایی آزارم نمیداد. برای خودم شمع روشن می کردم و موزیک ! کوفته درست می کردم ، ککتل ودکا و بستنی و قهوه ! گاهی هم موز و انبه و طالبی را میکس می کردم  کمی هم بستنی اضافه می کردم. کتاب می خواندم و از همۀ آن زندگی لذت می بردم. اما الان بسیار تنها هستم و احساس بدبختی دست از سر کچلم بر نمی دارد. همه چیز زیر سئوال رفته است در نظرم . عشق، سکس، آزادی، همه چیز وقتی شدیدا" بی پول باشی برایت کمرنگ می شوند. وقتی عصاره وجودت را میگذاری وسط ، یک چیزی هم باید از روح و روانت بکَنی رویش بگذاری بخاطر یک لقمه نان، دیگر نایی برای عاشق شدن برایت نمی ماند شاید. وقتی دخترت را مجبوری ساعتها تنها بگذاری بخاطر چندرغاز (نمیدانم دیکته اش درست است یا نه) و وقتی کلید را می اندازی وارد خانه می شوی می بینی طفلک معصوم کنج اتاق پنهان شده . میدود در آغوشت ، می گوید مامانی جونم ! بالاخره اومدی؟ دیگر نمیتوانی زورکی به ریش این زندگی بخندی. وقتی دنیایت می شود یک دنیای مجازی، آغوشهای مجازی، بوسه های مجازی، وقتی تمام دلخوشیت می شود همین چیزهای مجازی ، باور می کنی که دوستت دارم ها هم همه مجازی اند. فقط می خواهند کونت را پاره کنند و بروند. همۀ این زندگی فقط یک فریب است. از خیرش هم که بگذری ، مجبورت می کند بازی باخته را تا آخر ادامه دهی . برای من که همیشه بازنده بوده ام درد آشنایی است تاس انداختن برای بازی ای که می دانی مارس می شوی. حتی امیدی برای مارس نشدنت هم وجود ندارد. ولی باید مثل احمقها تاس بیندازی و مهره ها را جلو ببری تا بازی تمام شود . با خود فکر می کنم چرا با وجود اینکه سه برابروقتی ایران بودم کار می کنم اینهمه مشکل دارم؟ همه چیز سرجایش است. شاید یک عنصر ماورایی آنموقع بوده و الان نیست. عنصری که نمیبینمش. ولی میدانم از زندگی ام حذف شده. نبودش را حس می کنم . وقتی می رفتم ، هیچکس نبود که بگوید نرو. حالا هم کسی نیست که بگوید بیا.  کسی نیست که با تمام وجودش من را بخواهد. شاید آدم خوبی نبوده ام که اینهمه در زندگی همه کمرنگ و بی ارزش بوده ام. زیاد هم مهم نیست. وقتی پول باشد همه چیز هست. همه می خواهندت. وقتی نیست ، گویی تو هم از ارزش و اعتبار می افتی. همیچین دنیایی ارزش خواستن ندارد. فقط باید تسلیمش شد  و گفت هر چقدر میخواهی بگایی بگا، فقط وقتی خسته شدی ولم کن بروم.  نوشته ام دارد طولانی می شود میدانم . میدانم هیچکس حوصله خواندن نوشته های طولانی را ندارد. هیچکس مثل من نیست که بنشیند با اشتیاق نوشته های طولانی را بخواند و فکر کند. همه اینها را می دانم. اما باز می خواهم بنویسم. نمی خواهم با وسواس این نوشته را ویرایش کنم. کلاس تمام می شود . از کلاس بیرون می آیم. هنوز در راهرو از پله ها پائین می روم ، سیگارم را در آورده ام . قهوه که کاری ازش بر نمی آید. شاید چند پک به این سیگار زدن حواسم را کمی پرت کند. یک بار یک جا خواندم اگر میخواهید زندگیتان تغییر کند، خودتان را اول تغییر دهید.  به آن فکر می کنم و نمی دانم چه تغییری باید بکنم. نفرتی از کسی ندارم که باید از دلم بیرون رود. خیانتی نکرده ام. دروغی نگفته ام . با کسی درگیر نشده ام تا جائی که ممکن بوده. همیشه همه را دوست داشته ام. همه را بخشیده ام. حتی کسی که توی سرم کوبیده است  همیشه. یا کسی که آنچنان مشت محکمی توی چشمم زده که قرنیه ام خراش برداشته است. یا حتی کسی که قلب مرا گذاشته زیر کونش ، و با خیال راحت رویش نشسته . همه همیشه در قلب من بخشیده شده اند و من نمی دانم چه کسی از من نگذشته است که اینهمه تاوان آن را میدهم. همین که باید بنشینم و همسایه طبقه بالائی ام با وقاحت در صورت من خیره شود و بگوید همسر من زیاد از سکس خوشش نمی آید، تو پایه ای؟ و من خودم را زیر و رو کنم تا دنبال آن رفتاری در خودم بگردم که به این آدم اجازه داده در مورد من چنین فکری بکند ، که احتمال دارد من پایه باشم. و بگویم من پایه مردن هستم. هر وقت پایه بودی بیا. هر جا تو بگی. من چشمامو میبندم ، تو فقط هولم بده ، چون خودم تخم این کار را هم ندارم.

عشق بی پدر مادر

عشق درد دارد. دردش اینجاست . همین کنج فقسه سینه . ضربان قلب را یک جور دیگر می کند . هورمونها را بالا و پائین می کند. نفس های آدم می لرزد. میل جنسی آدم بیشتر می شود . آدم گیج می شود. نمی داند گرم است از عشق، یا سرد شده است برای آغوش.

عشق آدم را حسود می کند. آدم میبیند حس حسادتی که هیچوقت درش وجود نداشته چه بی پروا و گستاخانه شعله کشیده است در وجودش. عشق آدم را حساس میکند. آدم احساس تنهایی می کند . احساس دلتنگی . نگرانی. خلاصه بگویم عشق برای کسی مثل من مصیبت است . و بدبختی اینجاست که لعنتی اجازه هم نمی گیرد . همینجور سر خر را می اندازد پائین می آید در قلب آدم جاخوش می کند. فقط نگرانی ام از این است که کاش کنگر نخورد لنگر بیندازد، که اینجوری دودمانم به باد می رود...

آغوش پائیزی

نورپائیزی بر صورتم می تابد
امروز هوا عطر دیگری دارد
بوی نفسهای تو به مشام میرسد
گرمای جدیدی احاطه ام کرده است
چیزی مثل گرمای آغوش تو
تنم بوی تو را گرفته 
گویی با تو آمیخته است
چشم میگشایم... آبستن آغوشت شده ام
رویا یم به واقعیت پیوسته
همخوابه تو بوده ام دیشب
تا صبح در پناه آغوشت سر کرده ام
چشمان خود را میبندم ، صبح را فراموش میکنم.
تنگ میفشاری مرا به خود
صدای قلبت بگوشم می رسد
سینه ات را می بوسم
باز در آغوشت به خواب می روم

کابوسی که همیشه هست

دیشب خواب تو را دیدم. در راهرو های پیچ در پیچ و هزار تو ، گم شده بودم. فرار میکردم از کسانی گویا. مستاصل بودم و تنها . میلرزیدم از سرما وترس. صدایت کردم. از یکی از آن اتاقها صدایت آمد . گفتی برو سراغ زندگیت . گفتم نمی توانم. بیا . کمکم کن.  باز هم صدایت کردم. تو با دوستانت بودی و با یک زن دیگر . همه را رها کردی . آمدی در دغدغه های من ...

انگار در آن ظلمت و وحشت ، نوری از امید تابید بر قلبم. دست مرا گرفتی . به دنبال خود کشاندی . رفتیم به یک جای امن. جایی شبیه به انباری بود. کوچک و نمور. اما امن. سردم بود و ترسیده بودم. تمام وجودم میلرزید. بغلم کردی. بازوانت گرم بودند و مردانه . هنوز می لرزیدم در آغوشت.

بیدار شدم. دیدم همه آن ترس و وحشت هست . همان راهروی مخوف هست . همان فرار، همان تنهایی ، همه و همه هست . فقط تو نیستی و آغوشت . نیستی که مرا همچون سازت در آغوش بگیری .سرم را روی سینه ات بگذارم ،  نوازشش کنی و بگویی نترس. من هستم.

برای مخاطب خاص ... در آن دورها

دلم برایت تنگ شده . میدانستی؟ هنوز صدای تو در گوشم زنگ می زند. کاش می دانستم کجا هستی . اصلا" هستی؟ یا تمام شده ای همان موقع که از آب کشیدیمت بیرون. شاید هم همانجا بودی و ما را نگاه می کردی که چطور دست و پا گم کرده به تو نفس می دادیم و قفسه سینه ات را می فشردیم. درست همانموقع که کف بیرون می آمد از دهانت ، و من همش منتظر بودم در یکی از همین دقایق سرفه ای می کنی ، و هر چه آب خورده بودی بیرون می آوری، تو به خوش باوری ما می خندیدی در دلت ، و میگفتی زور نزن ... من رفته ام .

هیچ میدانی ؟ من هیچوقت از دیدن مُرده ها خوشم نمی آمده. همیشه ، هر وقت می دیدمشان ، خیره در صورتشان ، دنبال خودشان می گشتم ، ولی پیدایشان نمی کردم. آن جسد دیگر هیچ چیزی از آنها نبود. درست مثل وقتی که دایی ام تصادف مختصری کرده بود و با من تماس گرفت که بروم دنبالش . وقتی به بیمارستان رسیدم حالش خوب بود. نمی دانم چه شد که ناگهان چشمانش را بست. و دیگر باز نکرد. من همانجور به صورتش خیره شده بودم . یک پرستار سِرُم را باز می کرد. یکی پنبه در دهانش می گذاشت. یکی مرا هل میداد بیرون. و من فقط نگاهش می کردم. در صورتش دنبال سرنخی ازموجودیتش می گشتم. یعنی تمام شده بود؟ یا این جسد فقط مقداری از او بود که مثل عضو قانقاریا گرفته باید قطع می شد. ..

کاش باشی. کاش این نباشد که تمام شده باشی و آخرِ تو و همه  آدمها فقط خوراکِ کرمها شدن باشد....

شکست با طعم صبحگاهی

صبح بخیر تو
شیرین ترین نوای صبحگاهیست
بوسه هایت بر صورت خواب آلوده ام
اغوایم می کند به شیطنت
در آغوشت
چه ساده اندیشند شیطنتهای قلبم
می انگارند تن من با انها همکاری می کند
در فرار از تنت
دستهای تو مرا دستگیر می کنند
محکم میگیرند
شکست را می پذیرم... می خندم
خود را به تو می سپارم...

حسود

به آن ترکیش کافه ای که تو می نوشی حسادت می کنم
که لبهای تو را می چشد ، گس می کند...
عطرش تو را مست می کند...
به آن هم دیگر حسادت می کنم 

ضربان تو در قلب بستر من

چشم می گشایم امروز
زیر سرم ، آمد و شدِ خون در بازویی حس می کنم
کنار گوشم ضربان قلبی
روی تنم سنگینی دستی

این خواب لعنتی با هر شب فرق دارد
یک چیزی زیاد دارد...
حیات ...

در سیاره بستر من حیات یافت شده
کجایند منجمان؟؟؟؟؟

- مامان فاحشه یعنی چی؟ - یعنی زن بد

دلم برای فاحشه ها می سوزد. اسم آنها زن بد است درحالیکه آنها سخت ترین کار دنیا را دارند. اینکه برای هر نره خری خصوصی ترین حریمت را نمایش دهی ، یا در اختیار هر پیر پاتال چروکیده حریصی بگذاری، به نظرم تلخ ترین راه پول در آوردن است. آدم باید برای اینکه بتواند در آغوش کسی بخوابد که دوستش ندارد یا هیچ حسی به او ندارد، به میزان زیادی الکل یا دراگ مصرف کند ، که نفهمد دارد چه بلایی سر قلبش می آورد. در همان عالم بیخیالی کار را تمام کند. وقتی هم که اثر دراگ از بین رفت ، خودش را بزند به بی خیالی. ولی دل لامصب آدم را همیشه مدیون خودش میکند. یک جا، در یک غروب ، کنار یک رودخانه که به انعکاس نور چراغهای شب در آب خیره شده است، دو عاشق را میبیند که در آغوش هم ، می خندند ، و یادش می افتد که چقدر دربه در است بین این همه آغوش ... میبیند که چقدر برای نادیده گرفتن  همه این در به دری، ذره ذره شیره جان خود را مکیده است.

پ ن: قضاوت نکردم. فقط همدردی کردم با اینکه میدانم دلسوزی بد ترین نوع هم دردی است .

گودر من کجاست؟؟؟

جای خالیش احساس می شود در همه لحظه هایم.
وقتی که صبح در حال نوشیدن چای صبحگاهی سراغش نمی روم
وقتی که در محل کارم در زمان استراحت  ، او نیست تا سراغش روم
وقتی که به خانه می آیم ، نیست تا خستگی ام را در کند
وقتی شب می شود ، قبل از خواب ، نیست تا تنهائی ام را پر کند
احساس میکنم یک تکه از زندگی ام پاره شده افتاده جایی ، پیدایش نمیکنم
زندگی بدون او هم می گذرد، اما سخت...

نوشتن آدم را لخت می کند

اگر شما من را ببینید که با یک لباس زیبا جلویتان  ایستاده ام چقدر تحریک می شوید؟ اگر یکی یکی لباسهایم را در بیاورم چقدر ؟ اگر لخت لخت شوم چقدر؟  آدمها هر چیزی که مینویسند،  مثل این است که دکمه ای از لباس خود را باز می کند. نوشتن آدم را لخت می کند.  خلع سلاح می کند.  برای همین است  که گاهی ، کسی ، از خواندن نوشته هایت احساس نزدیکی به تو می کند. فکر می کند توی عریان را که هر شب خوانده، حس کرده ، و لمس نموده ، دوست دارد .

شاید همان آدم اگر مرا در یک جا ی دیگر ببیند، هر جا بجز وبلاگم، اصلا" توجهش به من جلب نشود.

از شیث و نصرتی بکشید بیرون تا دهنشان بیشتراز این سرویس نشده

تصور کنید صبح از خواب بیدار می شوید.  با موهای نامرتب وارد دستشویی می شوید . شلوار خود را پائین می کشید و روی توالت فرنگی می نشینید. اجابت مزاج میکنید. بلند می شوید دست و صورت خود را میشوئید سر میز صبحانه می نشینید . همسرتان از کنارتان رد میشود و شما محکم به باسنش میزنید . او برایتان چای میریزد و شما دستتان را روی پای او سُر میدهید .

به محل کارتان که می رسید با همکارانتان شوخی را شروع می کنید. حرفهای رکیکِ خنده دار که این روزها هم الحمدلله بسیار تبش داغ است ! منشی سر میز شما می آید و شما به منشی چشمک می زنید. منشی به شما نخ می دهد و شما هم با او قرار می گذارید آخر هفته را با هم به بهانه ماموریت کاری به سفر بروید و در خانه ویلایی تفریح کنید. یکی از همکارانتان که اتفاقا" دوستتان هم هست به شما میگوید یک شیشه ویسکی فَردِ اعلا خریده و شما عصر با او به منزلش می روید و بساط مشروب خوری راه می اندازید. حالا اگر کمی گراس یا حشیش هم چاشنی اش باشد که چه بهتر . حال ، تصور کنید یکی از روزهای زندگیتان زیر نظر دوربین باشد. دوربینی که قرار است آنرا به میلیونها نفر نشان دهد. چه احساسی پیدا می کنید؟

مشکل این نیست که  مردم ما همیشه بقول معروف به سوتیِ کسانی که زیر نظر دوربینها بسر میبرند میخندند ، مشکل اینجاست که آنقدر آن مسئله را سوژه میکنند که خانواده اش نتوانند پایشان را از خانه بیرون بگذارند.  شیث با نصرتی شوخی کرده که کرده ! همه ما شوخی می کنیم . حتی بد تر از این ! به جرأت می گویم دست خودم ، مادرم ، و همه کس و کارم از این خیلی هرزتر رفته . کسی ندیده ، صدایش هم در نیامده .همه ما خیلی کارهای بد تر از این انجام میدهیم. فقط شانس داریم و کسی از ما فیلمبرداری نمی کند. مطمئنا" آنها هم اگر می دانستند در این شلوغی بعد از گل ، ملت حواسشان به چه چیزهایی هست، به گور هفت جد و آبادشان میخندیدند که چنین آتویی دست ملت غیور و شهید پرور ایران بدهند و خود و خانواده شان را اینهمه آزار دهند.

 

تهوع

تمام عمرت تنهایی ... تنهای تنها... وقتی پا به مدرسه می گذاری، وقتی مادر، تو را با نگاه نگرانت در حیاط بزرگی که پر از بچه های غریبه و آدمهایی که نمیشناسی شان تنها می گذارد، وقتی که مریض می شوی ، در تب می سوزی، درد میکشی، وقتی که عاشق می شوی ، و میبینی که او زندگی ای دارد که تو درش جایی نداری، وقتی که  تمام لحظه هایی که تو در همین تنهایی خودت آبکش شده بودی او ککش هم نگزیده، وقتی که میروی و کسی دلتنگت نمی شود،  وقتی که احساس میکنی صد سال دیگر هم سراغی از تو نشود به قبای مبارک کسی بر نمیخورد. ..همه این وقتها و همه وقتهای دیگر ، احساس میکنی حال بدی داری. چیزی انگار سر دلت گیر گرده که با یک بشکه عرق نعناع و جوشانده پائین نمیرود...

چیزی که نه پائین می رود هضم شود در اعماقت ، نه بالا می آید برود پی کارش ، بتوانی نفس صاحب مرده را فرو بدهی ... قلمبه میشود اینجا. درست همینجا . وسط قفسه سینه. به دنبال دوا و درمان و دعا و نماز و نیاز و دخیل و امامزاده و زیارت و حاجت و نذر و نیاز نباش. حل نمیشود.

بهترین راه این است که انگشت حماقتت را تا ته در این باور که "کسی برای تو هست" فرو کنی و هر چه عشق تا بحال بلعیده بودی ، همه را یکجا بالا بیاوری...