عروسی

قبل از اینکه با من آشنا شود داشت دنبال زن می گشت. می خواست خانواده تشکیل دهد و بچه دار شود. اما آشنایی با من همه برنامه هایش را خراب کرد. اول از من خواهش کرد با هم ازدواج کنیم. آنوقتها هنوز من را خوب نشناخته بود. وقتی پیشنهاد ازدواج داد دو ماه تمام سخنرانی ایراد کردم در خصوص چندش آور بودن و مزخرف بودن ازدواج. قانع شد. از خیر ازدواج گذشت. ولی ممکن بود پشیمان شود. بعد یک موقعی به خودش بیاید که سنش بالاتر رفته. گفتم بهتر است بروی برای خودت بدنبال یک کیس ازدواج بگردی. گفت من می خواهم با تو باشم. هیچوقت هم تلاش نکرد به من ثابت کند من در مورد ازدواج و مضراتش اشتباه فکر می کنم. یعنی من آنقدر با تمام وجودم از ازدواج حالم بهم می خورد که او دیگر نظری نمی داد. هر وقت خبر ازدواج هر کسی را می شنیدم عمیقن دلم می سوخت. می گفتم بیچاره خبر ندارد که چه زندگی یکنواخت و مسخره ای قرار است وبال گردنش شود. اما هیچوقت نگفتم که زندگی خودم هم به همان اندازه یکنواخت و مسخره است. و تازه علاوه بر مسخره گی اش، مزخرف و رقت بار هم هست. هیچ چیز جالب توجه و دلچسبی ندارد. چند روز پیش شنیدم ویولتا ازدواج کرد. تا نیم ساعت خشکم زده بود و آب دهانم خشک شده بود. باور نمی کردم او دوباره تن به ازدواج دهد. اما او حامله شده بود و می خواست بچه را نگه دارد. برای همین ازدواج کرد. درست برعکس من که حامله شدم و چون نمی خواستم ازدواج کنم بچه را از بین بردم. بعد دوست پسرم از راه رسید و پرسید چرا حالت گرفته است؟ گفتم یه خبر بد! پرسید چی؟ گفتم ویولتا عروسی کرد! وقتی چهره اش را دیدم که او هم مثل من ناراحت شد و برای ویولتا افسوس خورد ، از خودم ترسیدم. او هم دیگر مثل من شده بود!

پورنوگرافی

هرکسی یک سری فانتزی سکسی دارد. مثلن من خودم دوست دارم که پارتنرم موقع سکس ، مثل یک کسکش عوضی بدون احساس صاف توی چشمم نگاه کند. اما بعضی فانتزی ها دیگر از آنور بوم افتاده اند. همش هم بخاطر صنعت پورنوسازی است. آدمها عجیب است که هیچوقت تلاش نمی کنند بعد از دیدن فیلم اسپایدرمن از بالای ساختمان خودشان را پرت کنند پایین ،اما بعد از دیدن فیلم پورنو توقع دارند مامله شان را آنقدر فرو کنند توی حلق طرف، که عوق بزند، و آبشان را بریزند توی چشم و چال و دهانِ پارتنرشان تا بیشتر لذت ببرند. البته نورپردازی، فیلمبرداری و صحنه آرایی فیلم های پورنو همه بطور خاصی طراحی شده است که جاذبه ایجاد کند. پورن استارها هم می آیند روی صحنه، و سناریو را طبق برنامه انجام می دهند. شاید هم چند بار قبلش تمرین کرده باشند. حتی بارها وسطش ممکن است کارگردان کات کند و یک صحنه را دوباره بگیرد. هنرپیشه هایش همیشه چابک و جوان هستند. تا خرخره گریم و آرایش کرده اند و در حالتهایی سکس می کنند که فقط بند بازان و ژیمناست ها میتوانند آن حرکات را انجام دهند، یا مردهایی که بقول دوستم مامیزشان به اندازه یک شلنگ است و از ته آدم وارد می شود از سوراخ دماغ آدم می زند بیرون، و زنهایی که سوراخ کونشان آنقدر گشاد است که دوتا مامیز همزمان در آن جا شده و یکی هم از جلو فرو کرده و یکی هم کرده توی دهانش و آدم متعجب می ماند که پورن استار مذکور چقدر حقوق می گیرد که حاضر شده است چهار نفر در آنِ واحد او را بگایند. البته می توان یک جور مازوخیسم حاد هم بشمار بیاید. یا مثلن کسی که از مشکلات آنورمالیتی جنسی رنج شدید می برد، یک علت دیگرش هم می تواند این باشد که اصلن مونتاژ است و چنین چیزی در دنیای واقعیت قابل انجام نیست. بهرحال من از تماشای فیلم پورنو بدم نمی آید ولی بشرط اینکه با دیدن آنها به مرور سلیقه جنسی آدم عوض نشود و آستانۀ تحریکش بالا نرود. چون در اینصورت ممکن است دیگر از دیدن پارتنر معمولی خودش تحریک نشود و توقع پیدا کند که پارتنرش هم مثل پورن استارها بالانس بزند و یک جوری روی مامله اش فرود بیاید که مستقیم برود تا ته سوراخش. مشکل بالانس زدن نیست. مشکل اصلی فیلم های پورنو مکانیکی بودن روابط آنهاست. مشکل این است که احساسات و شخصیتهای افراد در نظر گرفته نمی شود. و همین باعث می شود که سکس در ذهن آدمها کم کم مکانیکی می شود.

ما بخاطر شما کون می دهیم

بعضی ها را حتی اگر به زور دستت را فشار دهی روی گردنشان، دولایشان کنی و تا دسته فرو کنی در کونشان، نمی گویند فلانی به زور کونم گذاشت، می گویند خودم خواستم کون بدهم. بعد اسمش را می گذارند نرمش قهرمانانه ، و چپ و راست دربِ دکه هایشان را بدون در نظر گرفتن ثروت ملی ای که بخاطرشان به شاش بستند، می بندد و دستشان را می گیرند به عقب جلویشان و قهرمانانه بادی به غبغب می اندازند و از شنیدن پیغام های تبریک این و آن حال می کنند. البته من خوشحالم که مشکلات مردم تقلیل پیدا می کند و امید به دلها برمی گردد. اما چیزی که نمی فهمم عکس العمل بعضی از کسانی است که به آقای روحانی رای داده بودند. اینکه آیا فکر کرده اند آقای روحانی سرجهازی جناب رهبر شده اند و خودشان سرخود دستور امضای پای این عهدنامه را امضا کرده اند و رهبر هم گفته حالا که آقای روحانی راست کرده که با نرمش قهرمانانه اش تمام سیاستهای هسته ای و فضولی های هیجان انگیز و سرگرم کننده ما در اقصی نقاط عالم را به گا بدهند، ما هم بخاطر گل روی آقای روحانی دیگر کاسه کوزه مان را از سوریه جمع می کنیم و به تفریحات سالمتری از جمله منچ و مارپله می پردازیم؟ یا بخاطر قبول بسته شدن نیروگاه نظنز که میلیونها دلار خرجش کردند عصبانی می شوند و دستور تبعید آقای روحانی را می دهند؟ واقعن چه فکری کرده اند؟ بعضی ها حتی استتوس گذاشته اند تا کور شود هر آنکه نتواند دید! این درست مثل آدمهایی است که موقع دیدن فیلم عصبانی می شوند و به شخصیتهای فیلم فحش می دهندو وقتی فیلم تمام می شود یادشان می رود چقدر زمانی که بخاطر یک سناریوی از پیش نوشته شده، حماقت خودشان را ریخته اند روی دایره. و از آنجایی که بازیِ نرمش قهرمانانه قرار است فعلن ادامه داشته باشد از ملت عظیم و شهید پرور خواهشمند است هیجان خود را هندل کنند و جهت حفظ شخصیت خودشان از گفتن یا استتوس کردنِ جملاتی شاس مغزنما از جمله "تاکور شود هر آنکه نتواند دید" اکیدن خود داری نمایند. خوبیت ندارد آدم ساده لوحی اش را فریاد بزند. شاید عوضی هایی مثل من ایستگاهش کنند.

جدایی

در یخچال را باز می کنم و می گویم کالباس و خیارشور و گوجه داریم بیا کالباس بخوریم. بدون هیچ کلمه ای می رود برای خودش پلو خورش دو روز پیش را می کشد توی بشقاب و می گذارد توی مایکروویو. می گویم: "کالباس نمیخوری؟" می گوید :"نه. می خوام پلو بخورم" می گویم: "چرا؟" می گوید: " می خوام پلو بخورم. اشکالی داره؟" می گویم :"دعوا داری؟" بعد دو ساعت و نیم مشغول ثابت کردنِ این می شود که اصلن رفتارش بی ادبانه نبوده بلکه سوال کردنِ من بی ادبانه بوده. بعد شروع می کند به غُر غُر کردن که من همیشه حق را به خودم می دهم و باید بابت "چرا" گفتن معذرت خواهی می کردم ولی نکردم. برای خودم یک لیوان چای می ریزم و می روم توی فکر. اینکه چقدر زندگی خنده دار است. آدمها هر چقدر بیشتر همدیگر را می شناسند، کمتر همدیگر را می فهمند. بعد بیشتر از هم فاصله می گیرند. مثل بچه ها وقتی کوچک هستند می خواهند به آدم بچسبند. وقتی بزرگ تر می شوند می خواهند از آدم فاصله بگیرند. رابطه ها هم همینطورند. اول هر رابطه همیشه آدمها به هم می چسبند، رابطه که به زمان بلوغش رسید جدا می شوند.

فراری

مرد باید دلجویی کردن را بلد باشد. باید بلد باشد که هر وقت ناراحتت کرد بیاید سفت بغلت کند و هر چقدر هم هولش می دهی ولت نکند و آنقدر در بین بازوهایش نگهت دارد تا آرام شوی. نه اینکه مثل عقده ای ها سریع برود لپ تابش را روشن کند و شروع به سکس چت با این و آن کند یا فوتبال نگاه کند و یا از خانه بزند بیرون که سرش گرم شود تا تو خودت از لاک خودت بیرون بیایی. مشکل خیلی مردها این است که فکر می کنند زن ها هم مثل مردها دوست دارند وقتی ناراحت هستند تنها گذاشته شوند. که البته نود درصد موارد چنین چیزی نیست. زن ها درست همان موقع که می گویند نیاز به دلجویی و محبت کسی ندارند نیاز به محبت دارند. زنها خیلی بیشتر از توانشان به فرزند و اطرافیانشان محبت می کنند. قانون بقای محبت می گوید محبت از بین نمی رود بلکه از محبتی به محبت دیگر تغییر شکل می دهد. یعنی هر چقدر که زن به بچه محبت می کند، مرد باید مواظب باشد که ذخائر محبت خالی شده زن را پر کند. این نوشته ، یک پستِ فمینیستی نیست. یک نوشتۀ علمی است.

آلت مدار

دارم کم کم از خودم می ترسم. فکر می کنم ممکن است دچار بیماری فرویدیسم شده باشم، و همۀ این ترسها وقتی شروع شد که بخاطر یک حادثه ساده متوجه شدم طرز تفکر من خیلی آلت مدارانه است. داستان از آنجایی شروع شد که یک دختر فیلیپینی با یک دامن خیلی کوتاه تور توری و چین چینی ، پاپیون صورتی، جوراب توری سفید، کفش پاشنه بلند صورتی ، و کوله پشتی صورتی که دوتا توپ پشمی صورتی از آن آویزان است ، با یک چتر پارچه ای تور توری درست مثل این خرگوش کوچولوهای توی کارتون ها، در کالج نظر من را به خودش جلب کرد. خب اولش من فکر کردم کارناوالی چیزی است. ولی وقتی دیدم همیشه همین جور لباس می پوشد، احساس کردم یک مقدار شیرین مغز است. کم کم متوجه شدم که همه به او به چشم یک آدم روانی نگاه می کنند، تا اینکه چند روز پیش متوجه شدم خرگوش خانوم با یکی از خوشتیپ ترین پسرهای کالج دوست شده است. دوستم گفت هر کسی با این بگرده تابلو میشه . فکر می کنی چرا پسره اومده با این؟ با اطمینان گفتم: "احتمالن پسره یکی از فانتزی هایش گاییدن خرگوش ها است. مثلن دوست دارد امتحان کند ببیند خرگوش خانوم توی سکس با آن دامن توری و کت خز صورتی و کفشهای صورتی اش وقتی لنگ هایش را هوا می کند چه شکلی می شود." بعد یک لحظه احساس کردم دوست داشتم پسر بودم و او را در این حالت نگاه می کردم. ناگهان به خودم آمدم، دیدم دوستمیک چوری به من زل زده است که فقط یک جفت شاخ روی سرش کم دارد. آنجا بود که احساس کردم دیدگاه من خیلی تک بعدی و جنسیتی شده است. درست است که من هیچوقت از فروید بخاطر دیدگاهش نسبت به جنس زن بعنوان مردِ اخته شده و چند مورد دیگر خوشم نیامده است ولی دارم کم کم در خیلی از موارد مثل او فکر می کنم. کسی چه می داند شاید هم من فرزند خلف فروید باشم.

خانه ای روی آب

خاله ساراهمیشه می گفت "آدم لزومی ندارد که به همسرش همه حقیقت گذشته اش را بگوید". می گفت " مردها پدر سوخته تر از آن هستند که راز زنها را به روی خودشان نیاورند و مثل چماق مدام توی سرشان نکوبند." من اما کسی که من را نصفه نیمه و نسیه قبول داشته باشد نمی خواستم. پنهان کردن حقیقت مثل پنهان کردنِ یک شتر پشت بوقلمون است. هر چقدر بوقلمون را از دو طرف بکشی ، شتر پشتش استتار نمی شود. دخترهای فامیل به نصیحت خاله سارا گوش می کردند و برای اینکه حقیقتی که مربوط به گذشته شان بوده را پنهان کنند از بیخ و بن خودشان را کش می دادند. اول از همه هم با دوستهای دوران مجردی شان قطع رابطه می کردند که گند کارشان در نیاید و راحت تر ادای آدمهای آفتاب مهتاب ندیده را در بیاورند. گذشتۀ آدمها هم جزئی از آنهاست. اینکه بخاطرکسی که طوری با افتخار از دخترهایی که قبل از ازدواج زمین زده حرف می زند که انگار دلیل براعتبار آلت محترمش می داند، یک قسمت از گذشته ات را کلن فاکتور بگیری و مثل راز روی دوش خودت حمل کنی که خودت را خوب جلوه دهی ، مجبوری بجای لذت بردن از زندگی حتی به خودت هم دروغ بگویی و همیشه عذاب وجدان داشته باشی. اینکه فکر کنی خوب بودن یعنی چیزی که تو نیستی پس باید خود واقعی ات را پنهان کنی حتی بسیار سخت تر از پنهان کردن شتر پشت بوقلمون است.

خواب

امروز یکی از پنج روز تعطیلی اینجاست. خدا را شکر که ساعت من مطابق معمولِ بقیه دوشنبه ها زنگ زد و من ساعت شش و نیم از خواب پریدم. داشتم خواب وحشتناکی می دیدم. البته خوابها در خواب که هستند وحشتناکند وقتی تعریف می شوند بیشتر مضحک هستند. بهرحال من خواب دیدم یک نفر غرق شد. دفعه پیش که یک نفر در خوابم غرق شد ، فردایش یک پسر بچه در استخر خانه مان غرق شد. بچه تا نیم ساعت پیشش داشت با دخترم بازی می کرد ولی نیم ساعت بعد پریدم توی استخر و جنازه اش را کشیدم بیرون. بعد هر چقدر عملیات احیا انجام دادم برنگشت. فقط کف بالا می آمد. بعد فکر کردیم بیمارستان ریه اش را سوراخ می کنند و آب را خالی می کنند یا یک شوک می دهند و بر می گردد. ولی وقتی بردیمش بیمارستان دکتر شروع کرد به نوشتن. پرسیدم چه می نویسین گفت جواز فوت. و من آنجا بود که فهمیدم مرگ لعنتی چقدر سبک می آید و می برد و گورش را گم می کند. من از چیزهای مرموز می ترسم. فکر می کنم از همان موقع بود که از مرگ ترسیدم. هنوز هم اسمش چهار ستون بدنم را به لرزه می اندازد. قبل تر ها فکر می کردم هر وقت زمان مردنم بشود یک مدتی توی بیمارستانی جایی بستری می شوم بعد که تکلیف همه چیز را مشخص کردم و خیالم راحت شد و از همه خداحافظی کردم می روم. از آن اتفاق به بعد دیگر فهمیده ام که مرگ مادر قهبه تر از این حرفهاست که به آدم مهلت خداحافظی بدهد. هیچ تضمینی هم نیست در این کشور غریب با یک بچه کوچک سراغ تو نیاید. یا سراغ خانواده و عزیزانت که هر ثانیه آرزوی دیدنشان را داری. پدرم می گوید مردن چیز خیلی خوبی است و اصلن ترس ندارد. می گوید مثل بیرون آمدن از شکم تنگ و تاریک مادر و تولد به این دنیای پر نور و بزرگ می ماند. می گویم پس این کسشرهایی که خدا مثل مادر فولاد زره نشسته است تا ترتیب هر کسی که حرفهای او را گوش نکرده وسط آن دنیا بدهد چیست. می گوید دخترم خدا مهربان است. عشقش بشری نیست که برای یک نفر باشد برای یکی نباشد. این حرفها هم همش از دم مزخرف است. می گویم بابا تو هم با من بیا. از من جدا نشو. می گوید نترس دخترم . نترس .

گناه زنانه

چند روز پیش یکی از همکارهای ایرانی ام که به کون بلبلی معروف است، ژستِ متفکرانه گرفت وشروع کرد به نصیحت کردنِ من که سیگار نکشم. کرمم گرفت که ببینم دلیل نصیحت کردنش چیست. اول یک بحث منطقی راه انداخت اندر مضراتِ سیگار و میزان آسیبی که هر نخ سیگار به بدن می زند. جواب دادم این آسیب در برابر آلودگی ای که هوای تهران به ریه های ما وارد می کرد اصلن بشمار نمی آید. وقتی دید از این در پیروز نمی شود، زد یک کانال دیگر. گفت تو بچه داری. گفتم خب؟ گفت الگوی بچه محسوب میشی. گفتم مادر و پدر من هیچکدام در زندگیشان یک نخ هم سیگار نکشیدند ولی من و خواهر برادرم همگی سیگاری شدیم . پس این هم ربطی ندارد. می دانستم طرف الان است که برود تو باقالی ها. خلاصه در نهایت گفت سیگار کشیدن برای زن وجهه خوبی ندارد. با تعجب پرسیدم : "بنظر تو سیگار کشیدن کار زشتی است؟" جواب داد بله. پرسیدم :" اگر زشت است پس چرا اصلن اسم زن را آوردی؟ مگر کار زشت مردانه زنانه دارد؟ این طرز زنانه مردانه گرایی موافق حقوق بشر نیست. موافق انصاف هم نیست. اگر عّرفِ شما مخالف عدل و انصاف است این عُرف است که باید برداشته شود نه آزاد اندیشیِ کسانی که وجهه شان را با عُرفِ درِ پیت تان می سنجید" البته بعدش سعی کرد به من بفهماند که آدمِ دُگمی نیست، اما چندش آور ترین اخلاقِ من با اطرافیانم این است که قبل از اینکه بیشتر از این کسشر بگویند می روم ! آدم باید قبل از اینکه به یک چیز اعتقاد پیدا کند نگاه کند ببیند این اعتقادی که ازش حرف می زند مال خودش است، مال پدر و مادرش است یا مال عمه بلقیسش . حداقل فکر کند ببیند تا چه حد می تواند از آن دفاع کند، بعد شروع کند به نصیحت کردن دیگران.( بماند که من کلن با نصیحت کردن یا شنیدن آبم توی یک جوی نمی رود. ) آدمِ عاقل سر طنابی را که نمی داند تهش کجاست نمی گیرد.

آشغال خور

خبر اختلافهای پیاپی من و او که در فامیل پیچید ، خاله خانمهای دو طرف نشستند سر میز مذاکره. بعد از کلی صغرا کبرا بافتن ، بالاخره رفتند سر اصل مطلب و گفتند : "وقتی یک رابطه به بن بست می خورد مشکل اصلی در رختخواب است. فقط رختخواب". بعد هردوی ما را نصیحت کردند که بچه های خوبی باشیم و مثل بچه آدم بخوابیم روی هم و برای حفظ خانواده، هفته ای یکبار هم که شده بطور مصلحتی یکدیگر را بگاییم. من اما نمی فهمیدم که چطور ممکن است از ریشه مشکلات برای حل خود مشکلات استفاده کرد؟ خب این مسلم بود که ما دو تا دیگر دوست نداشتیم دستمان هم به هم بخورد. اینکه مثل دوتا آدمِ آلت پریش، بطرز رقت باری خودمان را مجبور کنیم که به هم تجاوز کنیم هم از عهده هیچکداممان بر نمی آمد. برای همین هم تصمیم گرفتیم پایمان را از زندگی یکدیگر بکشیم بیرون و هر کسی برود رَدِ کارَش. راستش من فکر نمی کردم که دیگر اصلن بتوانم با هیچ موجود نَر دیگری بخوابم، ولی خوابیدم. خاله خانم هاراست می گفتند مشکل اصلی همه رابطه ها در رختخواب است. فقط آنها نمی دانستند با به زور گاییدن همدیگر نمی شود رابطه ای بوجود آورد که جسم و روح آدم را سیراب می کند. تنها احساسی که به آدم دست می دهد این است که سرت را بکنی داخل سطل آشغال ، دماغت را بگیری و هرچه آشغال آنجا می بینی ببلعی تا از گرسنگی نمیری. گاهی آشغالهایی که به زور فرو داده ای زودتر تو را به سمت مرگ هدایت می کنند تا گرسنگی.