سلیمه

سلیمه یک بیوه افغانی بود  که اکثر مردا و پسرای ایرانی این دور و بر ترتیبشو داده بودن. هرکی یه جوری در موردش حرف میزد. یکی می گفت جنده اس، یکی میگفت عشق کیره، بعضیا هم که آدمای مدرن تری بودن میگفتن خیلی حشریه. مردا هم میگفتن مثل مرغ کُرچ می مونه. دستتو بذاری روش، لنگاشو هوا می کنه. لازم نیست نازشو بکشی. کنجکاو شده بودم ببینم چجوریه. تا اینکه یه روز توی یک مهمونی دیدمش و با کمال تعجب هیچ نشونه ای از تمایل جنسی بالا توی چشماش ، نگاهش، قیافه اش، و حتی حرکاتش ندیدم. برعکس چشماش بی اعتماد بنفس و غمگین بود. به زنای دیگه با حسرت نگاه می کرد. ساکت بود. خیلی آداب معاشرتش قوی نبود. هر کی راس می کرد می بردش تو توالت. کل پکیجی که می دیدم اصلن با تعاریفی که ازش شنیده بودم جور در نمیومد. بعدن فهمیدم توی افغانستان از یازده سالگی توی کوچه پس کوچه ها مورد تجاوز قرار می گرفت. انقدر هر کس و ناکسی واسه خالی کردن آب کمرش تحقیرش کرده بود  که دیگه اعتماد بنفس و جرات نه گفتن رو از دست داده بود. شایدم  سعی می کرد حالا که سوراخش هدف حضرت آقا شده ، حداقل سعی کنه حالشو ببره ، یا وانمود کنه که حال می کنه که بهتر به اون مرد حال داده باشه. رنج عمیقی در زندگی کسایی هست که حال دادن میشه وظیفه شون. حالا اون فرد می خواد شوهر آدم باشه، میخاد جانی دپ باشه ، یا هر کس دیگه.

میدون مین

این وبلاگ واسه من مثل یک میدون مینه. میدونی که اگر واسه گفتن یک حرف ساده هی مین های کاشته شده رو دور بزنی و دور بزنی اصلن یادت می ره کجا می خواستی بری. اگر بخوای گوش کنی و ببینی آدمایی که از دور دارن تو رو توی میدون می بینن چطوری میتونن کمکت کنن که از مین ها جون سالم به در ببری ، فاتحه ات خونده اس. از این منوال بزدلانه آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه هم هیچ خوشم نمیومد. به این نتیجه رسیدم که اگر بخوای بترسی و قدم از قدم بر نداری مبادا جلوت یه مین باشه، همونجور لنگ در هوا تا آخرش باید در خدمت مین ها بمونی. گاهی با خودم فکر می کردم کدوم مادر قهبه ای منو این وسط انداخته؟ می خواستم آرامش داشته باشم. حال و حوصله اینهمه چلنج رو نداشتم. من نه داعیه فمینیستی داشتم و نه ادعای نجات زنها یا آدما. من تو کار نجات خودمم مثل خر تو گل مونده بودم. من فقط می خواستم از مین ها نترسم. می خواستم حالا که اون وسط موندم دیگه پامو محکم بذارم هر جایی که دلم می خواد و بزنم بیرون. اینا رو آقای ف یادم داد. گفت یه راهی رو نرو. وقتی میری تا آخرش باید بری. نمیشه وسطش آش و لاش واستی و بگی منصرف شدم. اونموقع هم آش ولاش شدی هم به جایی که می خواستی نرسیدی. همین شد که من نترسیدم و با جسارت بیشتری رفتم . بهم تهمت زدن. قضاوتم کردن. خیلی ها هم مثل گاو وحشی بهم حمله کردن. به حریمم حمله کردن و خلاصه من از اون آدم خوش شانسایی نبودم که از پنجاه تا مین فقط پنج تاشون زیر پاشون بترکن. ولی ادامه دادم. اینحا نقطه صفر مرزیه.  ولی علیرغم آش و لاش بودن، حس خوبی دارم. 

نقطه

 کلاس سوم دبستان بودم. رفته بودیم مهمونی که من برای بار اول در زندگیم دستگاه ویدیو دیدم . اونموقع تنها سرگرمی من و داداشم و دخترخاله ام برنامه کودک بود که اونم ساعت ۵ بعد از ظهر شروع می شد و ۶ تموم. اکثر وقتا هم یا وسطش برق می رفت و یا رزمندگان اسلام توی یه عملیات موفق می شدن و مارش پیروزی پخش می کردن و کلن برنامه کودک مالیده می شد. اون سال ها هیچ کس توی کل اون مملکت به بچه ها اهمیت نمی داد. انگار اصلن وجود نداشتن.  تنها چیزی که مهم بود جنگ بود و پیروزی اسلام، و هیچوقت هیچکس نپرسید که بلخره توی جنگ اسلام با اسلام اونی که پیروز میشه خود اسلامه. تنها فکر و ذکر مامان باباها هم شده بود قیمت سکه و آمار آخرین کوپن اعلام شده. اونموقع ها بچه ها کلن نامرئی بودن . همه ترجیح می دادن بچه ها سرشون تو کوچه گرم باشه که اونا هم بتونن به بدبختیای خودشون فکر کنن. خلاصه ما توی مهمونی نشسته بودیم که صاحبخونه یه نوار گنده (که همون نوار بتا مکس بود) برداشت و گذاشت توی اون دستگاه و شوی رنگارنگ مربوط به قبل از انقلاب پخش شد. من با دهن باز به اونهمه زرق و برق نگاه می کردم. تازه فهمیده بودم قشنگ تر از مانتو روسری سیاه سوخته خانوم رضایی مجری برنامه کودک رنگای دیگه ای هم می تونه وجود داشته باشه .
سیاهی اما از زندگی من نرفت. انقدر موند و موند که بهش عادت کردم. درست مثل همون وقتهایی که اصلن از وجود رنگ و نور خبر نداشتم. من تو همون سیاهی ها بزرگ شدم و جنگی که تمام کودکی منو در بر گرفت و بلخره همونطور که انتظارش می رفت با پیروزی هر دو اسلام تموم شد. فقط فرقش این بود که هر کدوم از اسلامها به مردمشون می گفتند پیروزی واقعی مال ما بود، و مردمشون که تمام اون سالها بدبختی و سختی کشیده بودن و عزیزانشون رو از دست داده بودن، فقط سکوت می کردن. من توی همین سرزمین سکوت بزرگ شدم. کم کم یاد گرفتم شهامت کار احمقانه ایه و سکوت عاقلانه ترین راه برای زندگی کردنه. واسه همین وقتی مردای هیز فامیل منو می مالیدن، سکوت می کردم. وقتی توی یه مهمونی مامانم بخاطر هر و کر کردن بهم چش غره می رفت، سکوت می کردم. وقتی شوهرم دختربازی می کرد ، سکوت می کردم. چون چیزی جز بزدل بودن یاد نگرفته بودم. اما زندگی واسه من همونطور سیاه وسفید نموند. یک نقطه ای در زندگی هر آدمی وجود داره که دیگه چیزی برای از دست دادن نداره. یا داره ولی دیگه از دست دادنشون براش مهم نیس. به اون نقطه میگن جسارت. درست وقتی  به اون نقطه می رسه، می بینه که همه چیزهایی که یک عمر ازشون می ترسیده چقدر در اصل حقیر و کوچیک بودن، و هیچ چیزی تو زندگی ارزششو نداره بخاطرش به بقیه کون وارو بدن. و جالب اینجاست که تمام اتفاقای خوبی که سالهای سال توی رویاهام می پروروندم و فکر می کردم تنها راه رسیدن بهشون سکوته، به یکباره افتادن تو بغلم.
آره . بنظرم سکوت مزخرف ترین راه ادامه هر چیزیه. حالا اون چیز می خواد یک رابطه باشه ، یک زندگی یا یک جان .

منو به حال خودم نذار

حس عجیبی نیست. درست مثل یک ارگاسم خیلی طولانیه که هر چقدر هم طول می کشه دلت نمیخواد تموم بشه. حس اینکه سلول های درونت که طبق معمول تقسیم دوتایی می کنند تا زنده بمونی، بعد از یک عشق بازی، سریعتر تقسیم میشن و ناگهان یک قلب دیگه در درونت شروع به طپیدن می کنه و یک موجود زنده در عمیق ترین لایه های وجودت ، جایی که حتی خودت هم دستت بهش نمی رسه قلبتو لمس می کنه، و تو تازه می فهمی تمام عشقی که از ابتدای خلقت همیشه حرفش بود و حسرتش ، همیشه موضوع همه غزل ها و قصه ها بود در درونت متولد شده. عشقی که دیگه حتی تصور نبودنش زندگی رو محال می کنه. که بخاطر نگه داشتنش با همه دنیا مبارزه می کنی.

هنوز یک سالت نشده بود. اولین روز مادری بود که منم مادر بودم. درست زمان طلاق و طلاق کشی بود که من از تو که با یه تاپ شلوارک آبی تازه یاد گرفته بودی چهاردست و پا راه بری یه عکس انداختم و پشتش نوشتم : اولین هدیه روز مادر زندگیم «بودنِ تو کنارم».  از اون موقع سالها گذشته و تو هنوز کنارمی ، و  من هر سال روز مادر یاد اولین هدیه روز مادر زندگیم می افتم و یادِ اون خودِ مایوس و تنها می افتم که چقدر از تصور نبودنت ترسیده بود. اگر الان برای همه مامانایی که بخاطر عشق مادریشون تحقیر رو تحمل می کنن و باج میدن غمگینم، بخاطر اینه که انگار تو سرزمین من همه قد عَلم کردن اون بهشتی میگن زیر پای مامان هاست رو ازشون بگیرن. تنها دارایی مادرا رو . بخاطر اینکه بنظرم آخر دنیا امروزه که کسی «عشق مادری» رو وجه المصالحه قرار بده که بتونه از یک مادر باج بگیره. به مادر ظلم کنه و بدونه بخاطر دور نشدن از بچه اش بهش تن میده.

هنوزم من میگم روز مادر یه جور قدردانی مادراس از بچه هایی که بزرگترین بهشت دنیا رو با بودنشون به مادرا هدیه کردن. فردا اینجا روز مادره. دهمین هدیه روز مادر من در زندگیم‌: «همچنان بودنت ...»