کینگ آو کون

من معتقد بودم جلوی گوزو اگر نگوزی فکر میکند کون نداری. سئوال او اما این بود که چه اصراری داریم به گوزو ثابت کنیم کون داریم؟ من معتقد بودم او این حرف را از ترسش می زند چون تخم نمی کند با گوزو در بیفتد. او می گفت گوزو لیاقت دیدن کون من را ندارد. اما منظور از گوزو: گوزو موجودی است وِزِه ، که مدام چس چس می کند و هر وقت دلش بخواهد می ریند به شخصیت اطرافیانش و یا با جیغ و داد و سلیطه بازی و ادای دیوانه ها را در آوردن، از نجابت و گذشتِ بقیه سوء استفاده می کند تا حرف خودش را پیش ببرد، که آخرش همه در برابرش خفقان بگیرند و صم بکم بگذارند هر چقدر گوزو دوست دارد عَره واق کند. آدمی که می خواهد به گوزو ثابت کند که او هم کون دارد کسی است که به خودش فشار می آورد که دو بار جلوی گوزو بگوزد تا کم نیاورد و گوزو را سر جایش بنشاند. نتیجه؟ نتیجه اینکه گوزو که گوزو بود و همه می دانستند، با دو تا گوز ما هم سر جایش نمی نشیند، فقط تنها اتفاقی که می افتد این است که همه صدای گوز آدمی که می خواهد فقط به یک گوزو ثابت کند کون دارد را می شنوند و آبروی خودش می رود. فکرش را که می کنم می بینم حق با اوست. اصلن چه اصراری است که بخواهیم به گوزو ثابت کنیم کون داریم؟ اصلن ما کون نداریم. شما کینگ آو کون !

از درد لاعلاجی به خر میگه خانمباجی

بقول دوستی، گاهی وقتها یک اتفاقی می افتد و آدم می فهمد چقدر آدمهای اشتباهی دورش را گرفته اند. بعد هر چقدر هم آن اتفاق آدم را کتلت کرده باشد ، پوینتش این است که این تیپ آدمهای کیری را دیتکت می کند ، در مقابل، آدمهای با معرفت هم خودشان را نشان می دهند و خلاصه می شود با خیال راحت یک پاکسازی اساسی در فرند لیست زندگیت بکنی. یک بنده خدایی هم بود که من خیلی دوستش داشتم. فکر می کرد خیلی می فهمد. البته من هم همین فکر را می کردم. ولی این اتفاق آخری که در زندگی ام افتاد، متوجه شدم لوکیشن اصلی مغزش در کیرش است. این یعنی چه؟ یعنی مغزش مدام در کس و کونِ زنش وول می خورد پس نصمیم گیری ها، استدلالات و دفاعیاتش کلن گوهی است. تمام ماجرا این است که خانم شابدولی که تا بحال یک کتاب دستش نگرفته ، بیاید یک کاره بعلت یک تماس تلفنی از یک آدم شفته لق، پست وبلاگ مرا بخواند، و این در صورتی است که هیچوقت اصلن با سبک نگارش من آشنایی نداشته و وبلاگ نخوانده ، و نمی داند اصلن وبلاگ نویسی چیست و با چه هدفی انجام می شود. خلاصه از آنجایی که کلیه توصیفات من با شخصیتش جور در آمده است، با وجود اینکه هیچ اسم و زمان و مکانی قید نشده، بیاید یک عکسی از من رو کند که یکبار یواشکی از لای درختها قایم شده و از ما گرفته برای روز مبادا. عکس را رو کند و برای همۀ کس و کار ما هم در پابلیک شر کند و هر کسی که مرا می شناسد را تگ کند، و زیر عکس هم اسم مادیان را بگذارد و کلن به پرایوسی نوشتاری ما هم در کنار همه چیز بریند. و در همین اثنا، شوهر چت مغزش هم بیاید به تمام کثافتکاری های زنش صحه بگذارد و آنها را قابل دفاع و منطقی بداند. از یواشکی عکس انداختن گرفته تا تجاوز به حریم خصوصی من و پابلیک شر کردن و تماس گرفتن با خانواده من در ایران، و لو دادن اسم نگارشی ام. این بچه ننه بازی ها را کجای دلم بگذارم من؟ خب چرا؟ فقط بخاطر یک نوشته در یک وبلاگی که افرادی آنرا می خوانند که هیچ شناختی از شخصیتهای داستان ندارند. بعد بخواهد بداند دلیل دشمنی من با زنش چیست؟ در این جور مواقع من می گویم خدایا بیا منو بکش ولی اینقدر بلاهت آدمها را به من نشان نده. در این میان افرادی که کراهت خودشان را نسبت به این رفتار بچه ننه گانۀ این زوج خوشبخت نشان دادند هم مورد خشم و غضب ایشان قرار گرفتند و بلاک شدند. و یک نفر پیدا نمی شود برود بهش بگوید هی یارو! شیفتو بگیر نرینی! چون بجای فکر کردن بیشتر به نظر می رسد داری می رینی. ضربه ای که زن شاس مغز تو به من زده با ضربه ای که من به او زدم، که البته من معتقدم من ضربه ای نزدم چون اصلن قصدم ضربه زدن به آن فرد نبوده است، برابری می کند؟ یا واقعن شعورت را گِل گرفته اند ، یا خودت را زده ای به کوچه علی چپ . چون اگر جوابت مثبت است ،عقل و شعور و تحصیلات و آی کیو ات فقط و فقط به همان دردی می خورد که فی الواقع داری از آن استفاده می کنی! گائیدن زنت!

و خلاص

روزی بود که داشتم برای همیشه از ایران می رفتم. درست لحظۀ خداحافظی از مادر و پدرم بود که برادرم صدایمان کرد و گفت لبخند بزنید و عکس را انداخت. عکس را که در فیس بوک گذاشت، یک نفر زیرش نوشته بود همیشه لبتان همینطور خندان باشد، و من به چشمهایمان نگاه کردم که چقدر معصومانه اندوه خود را پشت لبخندی که برادرم خواسته بود بزنیم پنهان می کنند. امشب نشستم خوب به آن عکس نگاه کردم. من وسط مادر و پدرم هستم. با یک روسری سفید و یک به چشمهایی که پر از دردِ کَندن هستند و لبهایی که الکی لبخند میزنند. یادم آمد چقدر سخت دل کندم از زندگی ای که برای خودم آنجا ساخته بودم. از خانواده ام، خانه ام، ماشینم، تک تک دوستهایم و کوچه های شهر. دل کندن سخت است ولی نمیشود وسط راه بمانی و دلِ کندن نداشته باشی. دیروز مجبور شدم به دلیل اینکه دوست داشتم پرایوسی ام بیش از این آسیب نبیند اکانت گوگل پلاسم را دی اکتیو کنم. سخت بود ولی کردم. دیگر همین گوشه متروکه برای دل خودم می نویسم. برخی فکر کردند من بزدل و ترسو هستم. البته من نمیتوانم و نمیخواهم فکر هیچکس را عوض کنم. یعنی خسته تر از آنم که به قضاوتهای آدمها اهمیت بدهم. من دیگر مادیان وحشی نیستم. مادیان، هرچقدر هم وحشی ، وقتی تیر بخورد می خوابد روی زمین منتظر می شود اولین کسی که از راه رسید، تیر خلاص را برایش بزند.

زندگی بدون سکس

چند روز پیش در روزنامۀ نیویورک تایمز یک مقاله نوشته شده بود به نام "زندگی بدون سکس". نویسنده مقاله ادعا کرده بود که پانزده سال پیش تصمیم گرفته سکس را از زندگیش حذف کند و سعی کند انرژی خود را از طبیعت کسب کند. نیازهای جنسی اش را هم از طریق استمنا رفع کند. بعد یک سری کسشر نوشته بود در وصف جق زدن که چقدر بهتر از سکس واقعی است چون هیچ محدودیتی ندارد و تو میتوانی در هر موقعیتی با هر فانتزی ای با هر کسی که دلت میخواهد در تصوراتت باشی که همه اینها از دم بنظر من کسشر است و مثل این میماند که معشوقۀ خود را بگذاری کنار و یک گربۀ مُرده را بگایی. هنوز هم نویسندۀ آن مقاله را درک نمی کنم. شاید بخاطر این است که من زیادی از سکس لذت میبرم و جق زدن آنطور که دلم میخواهد من را راضی نمی کند. چند وقت پیش استادم خواست یک مقاله در مورد یک موضوع بی اهمیت بنویسیم و من از اهمیت سکس نوشتم. علت اینکه من اینقدر اینتِنسیو به این مسئله فکر میکنم فرهنگ کیری ای است که در آن بزرگ شده ام. فرهنگی که همیشه موقع دیدن فیلم، یک نفر ریموت را دستش میگرفت تا صحنه های بوس و بغل را مثل عقب مانده ها جلو بزند. فرهنگی که وقتی عروسی کردم، توی پاتختی همه بدنبالِ آمارِ پرده من بودند. فرهنگی که توی مدرسه همیشه به حریم خصوصی ما تجاوز میشد و کیفهایمان را میریختند وسط حیاط مدرسه و میگشتند تا مبادا یک فیلم یا موزیک غیر مجاز توی کیفمان باشد. فرهنگی که با شدت هر چیزی که مربوط به سکس است را به زور توی کمد میچپانند به امید اینکه فراموش شود یا ندیده گرفته شود. فرهنگی که بصورت فاکد آپی هیچ چیز را به رسمیت نمی شناسد بجز مذهب. البته علتش این است که مذهب هیچ چیز بغیر از خودش را به رسمیت نمی شناسد حالا میخواهد علم باشد یا عقل. فلسفه باشد یا منطق. البته شاید الان دیگر شرایط تغییر کرده باشد ولی اثرات مخربی که روی مغز من گذاشته دیگر هیچوقت خوب نمی شود. من در یک همچین فرهنگی بزرگ شده ام و حرفهای یک نویسنده ای که پانزده سال است با وجود میل جنسی اش سکس را از زندگی اش حذف کرده و خیلی هم راضی است را نمی فهمم. نمی فهمم چطور ممکن است خودت تنهایی در تصوراتت با مثلن جانی دپ بخوابی و خیلی بیشتر از اینکه در واقعیت با کسی که تمام بدنت را می پرستد ولی جانی دپ نیست، حال کنی. بهرحال نظر هر کسی هر چقدر هم کسشر باشد، محترم است. چند وقت پیش یک نفر به من گفت عنوانهای سکسی ای که برای نوشته هایم گذاشته ام باعث جلب توجه پستهایم شده است. خب من دوست داشتم به این ناشناس محترم بگویم وقتی یک متنی در مورد "سکس مقعدی" است توقع دارد عنوانش را بگذارم "یک فنجان چای زیر باران"؟ مخصوصن مسئله سکس مقعدی را مطرح کردم چون ایشان دقیقن همین پست را مورد خطاب قرار داده بودند. بهرحال بد نیست بجای اینکه هر کداممان برای هم گشت ارشاد بشویم و بخواهیم همدیگر را ارشاد کنیم، به فکر ایرادهای خودمان باشیم. چون من شخصن خودم آنقدر ایراد از سر و کله ام می بارد که رویم نمی شود از کسی ایراد بگیرم. اگر هم در پست قبلی ام از آن خانم محترم انتقاد کردم فقط بخاطر این بود که خوار مرا گائیده بود و از آنجائیکه عادت ندارم با سلیطه ها در بیفتم، درددلم را در وبلاگ شخصی ام نوشتم. البته من آدم انتقاد پذیری هستم و از انتقادهای سازنده خیلی هم خوشم می آید. این همه اشکال تایپی و فاکد آپ هم بخاطر این است که این روزها با یک لپ تاب کاملن خارکسده و فضایی شامل یک توله سگ ِالاغ که همش از سر و کول آدم بالا میرود و بخاطر خوردن آشغال از روی زمین، زرت و زرت روی آدم تگری میزند و یک تلویزیونِ روشن که دخترم از وقتی مدرسه اش تعطیل شده تا حلق صدایش را بلند میکند ، مینویسم. امیداست پولی فراهم شود و لپ تابی بخرم که اینقدر سرعتش کیری نباشد که حداقل وقتی میخواهم یک پست بگذارم پنج ساعت منتظر نباشم چیزی که تایپ کرده ام روی صفحه بیاید و آنقدر عن و گوهم قاطی شود که همانطوری پستش کنم برود پی کارش! عنوان این پست را هم به سلامتی ناشناس محترمی که در گوگل دنبال سکس مقعدی می گشتند و به وبلاگ من رسیده اند و از من انتقاد کرده اند که چرا عنوان های سکسی و اروتیک انتخاب می کنم را هم "زندگی بدون سکس" میگذارم.

کیرگرفتگی

هی پا میشد و مینشست و از کس و کون خودش تعریف میکرد و از اینکه شوهرش بیست و چهار ساعته در حال گائیدنشه به خودش میبالید. تازه این همش نیست. یکی از بزرگترین تفریحاتی که میتونستی باهاش داشته باشی این بود که بشینی به دری وری هایی که در مورد اینکه هر موجود نری که از کنارش رد میشه واسش راس میکنه میگفت گوش بدی و صُم بُکم مودبانه سعی کنی لبخندی که روی لبات بوده رو بخاطر کسالت آور بودن حرفاش از دست ندی. اولش همه فکر میکردن آخه این موجود چی داره که اینقدر به خودش میباله. هیکل؟ تیپ؟ قیافه؟ شخصیت ؟ شعور؟ بعد به شوهرش با تعجب نگاه کنن که با اینهمه خوشتیپی و خدای معلومات بودنش چرا اینقدر از کس و کون این تعریف میکنه و بهش کِرِدیت میده. بعد یه سری میگفتن احتمالن شوهره بهش دست نمیزنه و همین باعث شده عقده ای شده هی رون ها و ساق پا و پستونای خودشو بعنوان سکسی تو مغز همه زور چپون میکنه. من اما میدونستم شوهرش میکنتش ، خوبم میکنتش ! ولی نمیدونستم اینهمه عقده از کجا سرچشمه گرفته، نمیدونستم چی باعث شده فکر کنه حتی اگه همه قصد کردنشو داشته باشن چیزی نیس که مایه افتخار باشه. فقط سعی میکردم درکش کنم. راستش یه جورایی دلم واسش میسوخت. داستان اصلی از اونجایی شروع شد که یه بار طبق معمول شروع کرد از پر و پاچۀ خودش تعریف کردن و اینکه یه بار که با شلوارک رفته بیرون همه واسه کردنش راس کرده بودن. همه گوش کردن و هیچی بهش نگفتن. فقط صبر کردن حرفش تموم شه تا موضوع بحث رو عوض کنن. اما این اتفاق نیفتاد. حرفش تموم شد ، ولی قبل از اینکه موضوع بحث عوض شه یکی از پسرای اکیپ که کله اش بوی قرمه سبزی میداد واز همه رُک تر بود بهش گفت: "خب همۀ اینا رو گفتی که بگی خیلی سکسی هستی؟ از نظر من نیستی!" قیافش ناگهان فرو ریخت. اینو شنید ، گویی به اسب شاه گفتن یابو، احساس کردم اجزای صورتش یکی یکی دارن از جای خودشون سُر میخورن میریزن پایین. نابود شد. واقعن نابود شد. هیچکی فکرشو نمیکرد اینقدر همین جمله خرابش کنه. انگار پا رو دم سگ گذاشته باشن و شروع کرده باشه به پارس کردن،از فرداش شروع کرد به پاچه گرفتن. البته پاچۀ منم چند بار گرفت اما از اونجایی ک من اصولن این چیزا رو به تخمم دایورت میکنم، شروع کرد به گیر دادن به من. مثلن میگفت: " فکر کرده خیلی خوشگله؟ فکر کرده خیلی خوش هیکله؟ فکر کرده خیلی تحصیلات داره؟ حالا چون دوس پسرش از کونش میخوره فکر کرده چه خبره؟ " به من گیر داده بود که چرا وقتی داشته از کمبود مواد غذایی غُر غُر میکرده بهش گفتم خودش مسئول آشپزیه ! البته من صرفن جمله خودشو بهش یادآوری کرده بودم ولی بهش برخورده بود و میخواست یه خونی راه بندازه. شوهر باصطلاح با معلومات و فهمیده اش هم شروع کرد از زن خل و دیوونه ش دفاع کردن که چرا به اسب شاه گفتیم یابو و کار بالا گرفت و دوس پسر منم مثل ساعتی که روی تایمر تنظیم شده باشه هر یه ساعت یه بار میگفت با خوک در نیفت اون از این کار لذت میبره این تویی که گلی میشی و خلاصه بعد از کلی جنگ اعصاب، آقایی که بهش گفته بود از نظر من اصلن سکسی نیستی ، رفت حرفشو پس گرفت و آرامش به کمپینگ بازگشت. الانم من میگم ایشون از همه زنای دنیا بیشتر صلاحیت دارن که هرچی نر از کنارشون رد میشن ایشون رو تا خایه بگایند. باشد که رستگار گردند.