خفقان

انتظارت راه نفسم را بسته

یا نفسم را می گیرد
یا بسر می آید
بالاخره

بد تر از جذام...

درد دارم نازنینم می دانی؟ اینکه باید باشم و نمی خواهم، اینکه جایی که باید باشم ، نیستم،... جایی که می خواهم باشم ، نمی توانم، جایی که نمی خواهم باید باشم،  دردم می آورد. می فهمی؟ ...نه ! .... تو چه می فهمی غربت یعنی چه؟ اصلا" چه مرضی است ، دردش چیست، خوش به حالت هم که نمی دانی.....  تو چه میدانی زیر خاک خوابیدن چه خواب عمیق و خوبیست، برای کسی که همه روزهای زندگیش  سرگرم فریب دیگران با بازی در نمایش قوی بودن  بوده. و دیگر از اجرای این نقش تکراری خسته شده ، فقط منتظر است اکران این نمایش لعنتی زود تر تمام شود ، لباس گلادیاتوریش را بکَند ، پرت کند در رختکن و گورش را گم کند ... تو چه میدانی درد یعنی چه؟ تنهایی چه درد جانکاهی دارد. مثل یک زخم عمیق که هر چه ضماد و مرهم می گذاری رویش باز هم افاقه نمی کند ، به آن اعماقش نمی رسد. تهِ  تهش می بینی دیگر نمی توانی خودت را گول بزنی. این زخم مزمن است . خوب بشو نیست....

تو چه میدانی که چقدر سخت است که شب هم دست از سر تنهائیت بر ندارد.  تنهائیت را به رخت بکشد . کم کم رویاهای شیرینت برایت می شوند کابوس ...

 همان رویای شیرینی که همیشه آرزویش را داشتی برایت یک غول می شود.

دیگر باید قبل از خواب دعا کنم آغوشت به خوابم نیاید. مرا رسوا تر از این ، کلافه تر ، مبتلا تر از این نکند دیگر...

کاش وقتی برایت گفتم چقدر دلم هوای آرامشِ اعماقِ خاک سرد را کرده است مرا خودخواه نمیدیدی. کاش می گذاشتی برای تو یک نفر هم که شده نمایش گلادیاتورِمضحک  را اجرا نکنم.

کاش می دانستی وقتی هیچ چیز دیگر  برایت مهم نباشد چگونه قلبت سرِ ناسازگاری می گذارد، مشت می کوبد به قفسش، عربده می کشد، با تو مثل یک زندانبان وحشی رفتار می کند، من هم باید فقط با این زندانی بند انفرادی که هیچ جوری هم کوتاه نمی آید ،  مدارا کنم.

 کاش می دانستی....

دلم خیلی هواتو کرده

یادمه همیشه اون گوشه پشت میز آشپزخونه مینشستی و توی شیرت یه کم چایی می ریختی . اونوقت شیرت شبیه شیرکاکائو میشد. منم هوس می کردم بخورم ازش! الان که دیگه نیستی بعضی وقتا که دلم هواتو میکنه میرم یه کم چایی تو لیوان شیرم میریزم و میگم : به سلامتی مامانبزرگ! چند روز پیش سالگرد روزی بود که برای همیشه از پیشمون رفتی. برای همیشه دوست دارم.

برای مهربونم...

تو چی کار کردی با من؟ باورم نمیشه اینقدر بهم نزدیکی. باورم نمیشه همه این سالها باهام بودی . پس چرا نمی دیدمت. چرا این همه مواظب منی؟ چون ازت خواستم؟ یا چون دوسم داری؟ چطور میتونی تو این دنیایی که دیگه هیچ کی به درد هیچ کی نمی خوره هرروز خوشحال تر از دیروزم کنی؟ تا کجا میخوای منو خوشحال و حوشبخت کنی؟ دیگه حتی خودمم آرزوهامو یادم رفته بود. اما تو همه رو یادت مونده! فهمیدم تمام این سالا که وقتی دعا می کردم و آرزوهامو بهت می گفتم و فکر میکردم اصلا به حرفام گوش نمی دی همه رو میشنیدی و صبر میکردی تا امروز.... امروز که وقتشه همشو بهم بدی و منو سورپرایز کنی . دوستت دارم و ازت ممنونم خدای خوبم ! منو ببخش که بهت اعتماد نداشتم

آخرِ من...

نگاهمان قفل شده در چشم هم

انگشت توروی لبهایم سر میخورد

می خواهم باور کنم در آغوش تو ام

نمی توانم....

باز نگاهت می کنم 

باز باور نمی کنم

در خودم نیستم

در آغوش تو ام

بازوهایت را میفشاری بر بدنم

بیدار نمی شوم باز از خواب شیرینم

کف دستانت روی گودی کمرم سر می خورد

کمرم را به خود می چسباند

قلبم تند میزند...

خیلی تند....

گویی دارد پر میکشد از قفس سینه ام

صدای پر کشیدنش همه جا می پیچد...

یکی بیاید این لعنتی را خفه کند

همینجا

در آغوش تو

یکی بیاید این لعنتی را خفه کند

عشق یهو میاد سراغت

یهو عشق میاد  سراغت
یهو...
به خودت میای و میبینی بی قرار شدی
دلشوره داری
حسی داری که قبلا" نداشتی
تو دنیایی هستی که قبلا" نبودی

نگرانی
چشمت به دنبال یه چیزیه که شایدم خودت نمی دونی چیه
سرتو میذاری رو بالش
هی فکر می کنی و فکر می کنی و فکر می کنی

با خودت مبارزه می کنی
بی فایده اس
دیگه عشق اومده سراغت

نترس

فقط آغوشتو باز کن
این تنها کاریه که باید براش بکنی

بسترم مست است

به چشمهایت خیره می شوم
شیطنت وار
لبخند می زنم

تکانی به سرت می دهی
می خندی

وزنت تمام تهی های بسترم را پر کرده است
لبهای مستم را می بوسی
قهقهه سر می دهم

صدای خنده ام در تاریکی می پیچد
همچون صدای نفست

هوس

خواهش کن از من

خواستنت خواستنی است....

بهشت

نمی توانم

نمی توانم در آغوشت باشم و لبهایم را به تو نسپارم

آخر کدام احمقی می تواند

به چشمانت خیره شود

و دستش روی پایت نلغزد؟!

غریبه من

من یک غریبه دارم


یک غریبه که خوب می فهمد مرا

یک غریبه مرموز

که رد ناخنهایم بر پشتش را دوست می دارد عجیب....

وسوسه هرزه گی

بعضی وقتها یاد باغ زیبای پدری ام می افتم. شعف من برای نوازش علفهای معطر،  بلند و کشیده اش، قابل توصیف نبود.

باغبان با یک داس آنها را می چید ، می گفت باید اینها چیده شوند تا بقیه بهتر رشد کنند. اینها هرزه اند...

و من فکر می کردم بقیه مگر چقدر رنگین ترند، اینها زیبایند، خوشبویند، مرا به وجد می آورند. هرزه اند که باشند. همین هرزه گیشان ، همین شهامت ، همین جسارتشان ، همین که بدون اجازه در هرجایی که خواسته اند روئیده اند ، همین برای من محترم است. محترم تر از سیب زمینی های کوتوله خودخواهِ سر در لاک ، که مثل بچه آدم ، سر زمان مقرر سیب زمینی هایشان را می دهند . اما وقتی که باد می آید صدای وسوسه انگیزی از آنها بلند نمی شود.

 در دنیای امروز ، هر چیزی که بو و طعم وسوسه بدهد ، چیدنی است، از بین بردنی است، هرزه است، باید نباشد...

باید جلویش را گرفت، اگر بازهم روئید، باید او را ریشه کن کرد، وسوسه است دیگر، به درد لای جرز هم نمی خورد.

سیب زمینی ها را بچسب، برای آبگوشت امروز خوب روئیده اند....

In Dreams

بشینم رو تختم ،
آهنگ
"in dreams" chris de burg
رو گوش کنم و حال کنم
بلند بلند بخونم :
In dreams I walk with you,
In dreams I talk to you

هیچکس نباشه بگه خفه
منم هی بلند تر و بلند تر بخونم

بذار دستش بشکنه اون بی سلیقه ای که هی مشت میکوبه به دیوار ....
به جهنم

زن

قواره این مملکت برای مردان بریده شده، به قامت زنان گشاد است.
از حلقشان پائین نمی رود.
کاش همگی کار را یکسره می کردند و از سرزمینی که نمی خواهدشان کوچ می کردند.
میگذاشتند قانون گذاران شبها دست کثیفشان را بر سر و ریش هم بمالند و با هم معاشقه کنند.
هر چه باشد آنجا مملکت آنان است...

پ ن : در پاسخ به نوشته ای از وبلاگ "آواز باران" با عنوان "زن"

مشغولیت تو با موهای من هم عالمی دارد

نشسته ام در بار مورد علاقه مان

سرت دائم در موهای من وول می خورد

بو می کند
نفس عمیق می کشد
می بوسد...

جرعه ای از پیکم می نوشم

با صورتت موهایم را نوازش میکنی
یا با موهایم صورتت را
نمی دانم

پکی به سیگارم میزنم
رویم را بر می گردانم که دودش ناراحتت نکند
و تو از فرصت استفاده می کنی
حلقه ای از موهای فرفریم را با انگشت میگیری
دور انگشتت میپیچی
بازی بازی می کنی

حلقه را از انگشتت باز می کنی
همه موهایم را چنگ می زنی
می بوسی

لبخند موذیانه ای می زنی
و می گویی
لعنتی!...

رفتن همیشه لعنتیه

رفتن همیشه دلخراشه. نمیدونم این چه حسیه . وقتی از گیت رد می شه، یا قطار حرکت می کنه. وقتی دیگه هرچی نگاه می کنی نمیبینیش، وقتی قطار دیگه از محدوده دیدت خارج میشه. یا هواپیما رو می بینی که تو آسمون داره اوج میگیره. 

وقتی برمیگردی خونه، وقتی جای خالیشو می بینی، وقتی صداش هنوز تو گوشته  ، وقتی دوباره تو می مونی و ابعاد خالی اتاق ، وقتی دوباره دیوارا بهت زل میزنن، وقتی  به جای سرش که هنوز  روی بالش مونده خیره میشی، بالشو بغل می کنی، بو می کنی، عطرش که هنوز روی بالش مونده رو می بلعی،  به جای بوسه هاش روی دستات و لبت و گردنت ، دست می کشی، ....  

سیگارتو روشن می کنی، دوباره می ری سراغ قهوه جوش تا یه قهوه واسه خودت دم کنی و به زندگی لعنتی بدون اون برگردی باز.....

خود ارضایی

بعد از اینکه  تابوهای ذهنی خود را در این مورد به سطل آشغال ریختم، با وجود اینکه هنوز هم با مسئله خود ارضایی افراد متاهل که منجر به ریاضت کشیدن طرف مقابل می شود ، شدیدا" مخالفم، اما روند خودارضایی که منجر به آشتی با بدن فرد میباشد مقوله ای است جدا از آمیزش با فرد دلخواهمان که البته لذت خاص خود را دارد و به کلی تجربه دیگریست.

زنانی که این کار‌را نکرده‌اند اصلاً ارگاسم‌را نمی‌شناسند وبه‌راحتی آن‌را برگردن همسر بی‌چاره‌ی خود انداخته‌اند. آن‌ها اصلاً فانتزی سکسی ندارند وبه‌راحتی به‌خاطر این مساله، زیر ۵۰ درصد از لذتی‌را که می‌توانند کسب‌کنند به‌دست می‌آورند. میزان ابتلا به مشکلات عصبی و‌یا پوستی و‌تهاجمی در زنان نسبت مستقیم با خودارضایی آنان دارد. سکس در آن‌ها بعداز ازدواج به‌راحتی به امری ساده و‌بی‌مصرف در‌می‌آید و‌این به‌سرعت شروع به خوردن پایه‌های آرامش خانواده آن‌ها می‌کند.

رابطه جنسی و‌هم‌چنین خودارضایی بدن‌را برای تلاشی دیگر، در جهت جذب ویتامین‌ها و‌پروتئین استارت می‌زند و‌تمام بدن‌را برای فعالیت دوباره آماده می‌کند. عروق بدن‌را باز می‌کند و‌این مساله باعث دفع بعضی از مشکلات مانند ویروس‌ها می‌گردد. این هردو، مانند ورزشی سبک برای بدن و‌تنظیم هورمون‌های بدن عمل می‌کنند. هردو برای کنترل وزن و‌سوختن چربی‌های آزاد نشده بسیار مفید عمل می‌کنند.

نمی خواهم در مورد مضرات پزشکی خودارضایی و اینکه چه مشکلاتی را در فرد باعث می شود صحبت کنم،  اما  من حاضرم در آغوش مردی که برایم جذابیت دارد ده برابر ، شاید هم صد برابرِ یک خودارضایی ساده انرژی مصرف کنم ، در آخر هم به آن حد بالای ارگاسم،  که  در خودارضایی به آن می رسم ، نرسم.

صدای نفس نفس زدنش، داخل شدنش در وجودم ،یکی شدن  لبهایش  با لبهایم  ، و تمام فانتزی هایی که شدیدا" انرژی و وقت گیر هستند،  با اینکه احتمالا" ارگاسم را دیرتر و پر دغدغه تر می کند ، اما باز ارزشش را دارد. اینکه بعدش بجای بغل کردن بالش، دستت را روی سینه مردانه معشوقت بگذاری، شانه اش را با نوک بینی ات نوازش کنی، و با یک بوسه ، شب را در کنارش به صبح برسانی، صبح که بیدار می شوی صورت خواب آلوده اش را ببوسی ! وای ی ی ی ی ی ! دیوانه ام می کند!
باور کنید ارزشش را دارد...

باور کنید ارزشش را دارد...

اکس

اکس ، عبارت است از یک عوضی نفرت انگیز، که به خودش اجازه می دهد در رویت نگاه کند و بگوید : اگر می خواهی بچه ات را در آغوش بکشی  ، فقط اجازه خود ارضایی داری.

اکس عبارت است از یک نره خر بی لیاقت ، که تا آخر عمر وبال گردنتان می ماند و یک بچه معصوم را وجه المصالحه قرار می دهد تا از شما باج بگیرد.

اکس عبارت است از یک احمق ، که  هنوز فرق بصرف  چای دعوت کردن را با تجدید خاطرات زمان زندگی زناشویی نمی فهمد.

اکس عبارت است از یک متجاوز که به خودش اجازه می دهد در  حریم خصوصی شما تا خرخره خودش را بچپاند تا شاید آتویی برای باج گرفتن از شما پیدا کند.

اکس عبارت است از یک نادان که آنقدر با آی دی های مختلف برایتان ایمیل و پیغام می گذارد و حتی اینقدر دقت نمی کند که تکیه کلامهای خود را برای رو نشدن دستش بکار نبندد.

اکس عبارت است از دیکتاتور تهدیدگر که هنوز نفهمیده که همسر سابقش بیشتر از هر آدم دیگری در زندگی مشترک یاد گرفته سگی که پارس می کند گاز نمی گیرد...

پ ن : با عرض پوزش از کسانیکه اکس های خوبی هستند، اگه اینجوری خودمو خالی نمی کردم می ترکیدم !!!

احمق وار می خواهمت

حماقتِ در انتظار تو بودن دست از سرم بر نمی دارد.

کاش پایت اصلا" به رویایم باز نشده بود...

با این حال

آب پشت سرت می ریزم

مبادا که دیگر نیایی

زیبای من

تمام دنیا را که فتح کنم، هنوز زیبا ترین جای آن ، همان حیاط خانه قدیمی ام در تهران است که مجبورم می کرد مثل نامادری سفید برفی جلوی آینه بایستم و هر چه نگاه کنم ، بازهم آن لعنتی زیبا تر باشد...

عجب جهنمی است بسترم بی تو

دست و دلم به خاموش کردن چراغ نمی رود

صدای نفسهایت

         رطوبت لبانت

                و گرمای دستی که روی پاهایم کشیده می شود

                      شانه هایم را می گیرد
                      مرا در آغوش خود محکم می فشارد

مدام تکرار می شود

آتش جهنم این بستر خاموش نمی شود بی تو

ساده

اون موقعها ما بزرگترین خلافمون این بود که زنگ بزنیم مزاحم تلفنی بشیم و بخندیم! الان دیگه خلافا سنگین تر از این حرفا شده. آدمای قلابی با هویتای قلابی و بعضی وقتا جنسیتای قلابی همه با هم تو چت روم ، چه شود!

خواهر کوچیکم میگه: تو خیلی ساده ای ! زود گول هر کسی رو میخوری! میگم دوس ندارم باور کنم دنیا اینقدر مزخرف شده. ترجیح میدم بعنوان یک ابله بمیرم تا یه مضطرب ناامید که مث دایی جان ناپلئون بیشتر شبیه یه پارانوئید حاده !

همینجوریه....

اون روزا من و خواهرم یه اتاق داشتیم داداشم هم یه اتاق! داداشم ابی و سیاوش قمیشی گوش میداد. من پینک فلوید و الویس ! بابام تو نشیمن اخبار گوش میکرد و مامانم تو آشپزخونه رادیو سلامت! خواهر کوچیکه هم چون خیلی کوچیک بود از حداقل حقوق شهروندی در منزل برخوردار نبود. این شد که به نقاشی رو آورد. حالا از اون موقعها خیلی گذشته! بازم من و اون باهم زندگی می کنیم. الان دیگه اون بزرگترین اتاق رو برداشته میشینه تو اتاقش پینک فلوید و الویس گوش میکنه و نقاشی میکشه. و من با خودم میگم : یعنی از اون موقع تا حالا آهنگ بهتری نیومده؟ شایدم یه جور حس نوستالژیک اونو میکشونه به سمت این آهنگا که به من بگه حالا من میذارم تو باید گوش کنی!!!!

تاس کباب

من آدم نوستالژیکی نیستم. مغزم بیشتر خاطرات مزخرفو بلاک می کنه. اینکه بعضی وقتا بعضی خاطره ها رو مینویسم یا حتی یادم میمونه واسه اینه  که یه جاهایی خودمو آنالیز می کنم. میرم و میرم تا میرسم به یک حادثه ، یه اتفاق خیلی قدیمی. نه اینکه بخوام همه  تقصیرا رو گردن اون اتفاق بندازما.  اما فکر می کنم دیگه وقتشه از ایگنور کردن بعضی چیزا دست بر دارم. باید حلشون کنم. باید یه بلایی سرشون بیارم. این اتفاقها مثل مواد غذایی تو یخچالن که کم کم دارن می گندن . باید بیاریشون بیرون. زود یه کاری باهاشون بکنی . واگرنه یخچالت بوی گند می گیره.

حتی اگه شده باهاشون تاس کباب درست کنی!

تکلیف سیلی باید معلوم شه !...

یه روز صبح با صدای داد و بیدادِ بابا با برادرم بیدار شدم. از اتاقم بیرون اومدم . بدون توجه به اینکه دعوا سر چیه ، یه راست رفتم سر میز آشپزخونه صبحانمو بخورم . نفهمیدم داداشم چی گفت که بابام خیلی عصبانی شد. اما وقتی بهش رسید ، اون دیگه  تو اتاقش رفته بود و درو قفل کرده بود.

بابا مونده بود و یه مشت گره کرده ناکام....

مشت لعنتی داشت کلافش می کرد. هیچ جوری هم کوتاه نمی اومد. اومد تو آشپزخونه . دیدم هنوز با مشت بلاتکلیفش درگیره. نگاهش به من بود. لقمه کره مربا تو گلوم گیر کرد. با چند تا قلپ چایی دادمش پائین.

گفت : آنارشیست ! میکروب !

گفتم :من؟ گفت : آره! همه این کارایی که اینا میکنن زیر سر توست. از تو یاد گرفتن.

تا بخودم بیام سیلی رو خوابوند تو گوشم ...

تو چشاش نگاه کردم. دیگه اثری از کلافگی تو شون نبود.

 گفتم : الان ارضا شدی دیگه ؟! چشممو از تو چشاش بر نداشتم. جوابی نداشت.

رفتم تو اتاقم. با مشتی که حالا به دستای من منتقل شده بود...

پ ن : این اتفاق مربوط به سالهای خیلی دوره،  منم مشتمو الان اینجوری خالی کردم !

چشم براه رویای تو....

رویایت هرز شده

همه جا سرک می کشد

در آغوشم  مست می شود

حرف از ماندن می زند

 باز مرا چشم براه می گذارد...

نبش قبر

اینکه تو هنوز خاطرات مرا در خلوتت استفراغ می کنی

برایم زجرآور است...

من دیگر رفته ام

مرا نبش قبر نکن

من خیلی وقت است که رفته ام

از تو و قلبت

فرسنگها دورم

فراموشم کن

از مرگم گریختم...

شاید آنطور که باید دوستت نداشتم

شاید آنطور که باید در آغوشم جایت ندادم

شاید نتوانستم چاله چوله های قلبت را پر کنم

تو هم ...

هیچ شبی  بالش  خیس مرا لمس نکردی

پریشانیم را  ندیدی

مریضی هایم را نفهمیدی

تنهایی هایم را پر نکردی...

 خیلی زود مرا به خاک سپردی

درحالیکه در خانه ات نفس می کشیدم

من آنجا

در آن خانه

معنای مرگ را فهمیدم

در سکوتم  بودنم را زجه می زدم:

امروز موهایم را می بستم

فردا پیراهن قرمزم را می پوشیدم

رانهایم را بیرون می انداختم جلویت

فایده ای نداشت

مدتها بود مردن مرا پذیرفته بودی...

من دیگر فقط یک سایه بودم در کنارت....

ای تو روحت یابو!

دو هفته ای می شه که مامانم اومده اینجا دیدنم.

مامانم عادت داره همه چیو جلوی چشم بذاره. اگه دو هفته یه بار موهاشو رنگ می کنه، رنگا رو میذاره جلو چشم. همه چی باید جلوی چشم باشه. هر چی این آت و آشغالا رو داخل کمدا جاسازی می کنم، بازم درشون میاره. می چیندشون ردیف جلوی چشم.

شاید یادش رفته منو. یادش رفته که من تو خونه شلوغ پلوغ عصبی و کلافه می شم. یادش رفته من هر وقت ناراحت بودم میرفتم یه کمد یا کتابخونه رو می ریختم بیرون مرتب می کردم.

میاد تو حموم،  اصرار می کنه پشتمو بشوره. میگم نمی خوام، اصن آخرین باری که کسی پشتمو شسته رو یادم نمیاد. میگه پس چیکار می کردی اینهمه سال؟ میگم زنگ میزدم پسر همسایه بیاد بشوره!

خیلی چیزای دیگه رو هم یادش رفته. یادش رفته من از توضیح واضحات متنفرم.

فوبیای سئوالایی که با پنج ثانیه فکر کردن جوابشو می فهمی رو دارم.

یادش رفته بزرگ شدم! واسه خودم نره خری شدم (با وجود اینکه اصطلاح نره خر رو برای مذکر بکار می برن ، اما بکار بردم).

مدام بهم کارای روزمره مو  دیکته می کنه.

بعضی وقتا فکر می کنم اصلن انگار کاملا" منو یادش رفته، اما دلیل اصلیش این نیس.

دلیلش اینه که اون از اولش هم  منو به رسمیت نشناخته بود .

همش به خودم میگم: ای تو روحت یابو. یه کم صبور باش

اینم از من...

از لطف تکنولوژی اسکایپ ، دیروز با دخترخالم داشتم صحبت می کردم. خیلی گریه می کرد. می گفت ما که تنهای تنها شدیم.دیگه هیچکدوم از فامیلا ایران نیستن.  یادش بخیر عجب جمعیتی بود این فامیلمون . قدر با هم بودنمان رو ندانستیم.

می خواستم بگم " آخه پفیوز، اون روز که تازه یه ماه بود طلاق گرفته بودم، داغون بودم، بابام  رو تخت بیمارستان قلب بستری بود، خواهر بیست سالمم از اونطرف رو تخت بیمارستان مهر، بخاطر خونریزی معده بستری بود، مامانمم تو راه این بیمارستانا سگدو میزد، کسی نبود بچمو نگه داره، بهت زنگ زدم گفتم دو ساعت این بچه رو پیشت بذارم برم مدرسه کلاسم تموم شد میام برش می دارم، گفتی دخترم مشق داره، اگه  بیاد اینجا،  با هم بازی می کنن ،  مشقاش میمونه .... حالاهم  از تنهایی حرف نزن دیگه، حالم بهم می خوره."  

اینو گفتم که بگم خودمم یه جاکش تمام عیارم که  وقتی داش گریه می کرد مث یه گاو فقط نگاش کردم و اصلنم دلم واسش نسوخت....

پ.ن : من در ایران معلم مدرسه بودم.

زندانی من

خواستنت

زندانی شده است درمن

در را باز می گذارم

قصد فرار ندارد...

آغوش تو

این اسب سرکش

عجیب در آغوش تو رام می شود...

عشقبازی با باد

هر روز منتظرم شب بشود.

سرم را از پنجره اتاقم بیرون آورم
همانظور که  باد ،  انگشتانش را در موهایم فرو می کند
نفسش را  رها می کند
و در گوشم زمزه بودنش را سر می دهد، 

در آغوشش سیگاری بکشم،

چشمانم را ببندم

بگذارم هرچقدر می خواهد تنم را نوازش کند...

رویای من

این روزهای من
بیشتر در رویای تو سپری می شود...

تویی که نمی شناسمت،
تویی که نمی شناسی ام.

بی اجازه وارد رویایم می شوی
دستت را در موهایم می بری
خیره در چشمانم می مانی...

اسمم را  نمی پرسی
فقط  گرمای لبت را به لبانم می سپاری.
در آغوشت بی دفاع می شوم
مست می شوم
از خود بیخود می شوم

خود را به آغوشت می سپارم
گردنت را تنفس می کنم
دیوانه ات می کنم
دیوانه ام می کنی

نفسهایمان  با هم در می آمیزد
تند تر ... و .... تند تر

دوستت دارم را در گوشم نجوا می کنی 
تمام بدنت را لمس می کنم
صورتم را در سینه مردانه ات فرو می کنم

حس خوبی است حس بودن تو
حس با تو بودن...

باز هم بی اجازه بیا
بیا به خلوت  رویای من سری  بزن...

نجابت کثیف

یادم میاد وقتی بچه بودم یه دوست داشتم اسمش کیوان بود. من و کیوان با هم خیلی دوست بودیم. با هم تو کوچه بازی می کردیم . بعضی وقتا هم میرفتیم خونه همدیگه و با اسباب بازیامون بازی می کردیم. مامان کیوان ، خیلی کیوانو دوس داشت. وقتی با بچه های دیگه، تو کوچه مشغول بازی بودیم، من و کیوان رو صدا می کرد تو حیاط، بهمون آب میوه خنک و خوشمزه می داد. بزرگتر شدیم . رفتیم مدرسه. مدرسه هامون نزدیک بودن. صبح ها با هم می رفتیم مدرسه. بعد از ظهرها با هم مشقامونو می نوشتیم که بعدش بازی کنیم. بزرگنر شدیم. دیگه تو کوچمون دو تا تیم درست کردیم. از کوچه های اطراف هم ، همه میومدن تو کوچه ما و عضو تیم می شدن. والیبال، وسطی، هفت سنگ، فوتبال ، وقتی هم که برف میومد و مدرسه ها بخاطر برف تعطیل می شد، برف بازی !
بزرگتر شدیم. رفتیم دبیرستان، مامانم گفت دیگه نباید با کیوان شوخی کنی. گفتم چرا؟ گفت اون پسره ، تو دختری! دیگه بزرگ شدی. نباید با پسرا تو کوچه بازی کنی، شوخی کنی، بخندی.
انگار یه چیز مهمی در درونم ویران شد.... رفتم تو خودم... گوشه گیر شدم. منزوی و بداخلاق شدم. تنها شدم. از بزرگ شدن خودم بدم اومد. وقتی مامانم یک سوتین بهم داد و گفت ببندش، پرتش کردم کنار. دوس نداشتم دختر باشم. بشینم تو خونه و فریاد بازی اونا رو از تو کوچه بشنوم. دوس نداشتم مواظب باشم با کیوان ،( کیوانی که باهاش بزرگ شدم) دیگه حرف نزنم. دوس نداشتم مانتو بپوشم، روسری سرم کنم ، سرمو بندازم پائین ، از جلوی همه پسرایی که تا چند ماه قبلش تو سرو کلشون میزدم عبور کنم. راستشو بخواین ، بدجوری اعتماد بنفسم به فاک رفته بود.
کیوان که تو کوچه بود ، عصبی می شدم ، وقتی از جلوش رد میشدم یه جوری نگام میکرد، دلم هری می ریخت. حالم از این خود جدیدی که محصول مشترک مامان و همه خاله زنکای فرهنگ فسیلی ایران بود بهم می خورد.
خیلی ، شاید بگم سالها طول کشید که از شر نقاب نجابت نمای ایرانی پسند خودمو خلاص کردم. زدم زیر همه چی و با صدای بلند جلوی همه گفتم من عاشق سکسم! عاشق مشروب و سیگار و هر چیزی که منو ارضا می کنه! دیگه رو نجابت من قسم نخورین لطفا" .... چون قسماتون داره آزارم میده.
تمام اینا رو گفتم که بگم من هیچوقت به دخترم نخواهم گفت با این پسر شوخی نکن ، نخند، بازی نکن. ..بیرون نرو، نرقص ....
نه ! نخواهم گفت.
هرگز معصومیت دوستانه اش را به فرهنگ کثافت "تظاهر به نجابت"، نخواهم فروخت .
هرگز !...

احمقانه

گاهی اوقات احمق می شوم

آنقدر احمق ... که عاشق یک سراب می شوم...

با سراب محبوبم زندگی می کنم، حرف میزنم، معاشقه می کنم

با اینکه هرچه می دوم به او نمی رسم

روزگار تنهائی

شبهای تنهائیم خیلی ساکت است
درگیر یک جور سکون است
کسی در تخت خواب منتظر نیست آغوشش را تنم کند
سرم را روی بازویش بگذارم ، پایم را لای پاهایش و دستم را روی سینه مردانه اش تا بخواب روم

صبح های تنهائیم شل و وارفته است
صدای خواب آلودم کسی را به وجد نمی آورد
چشمهای خواب آلود کسی قلبم را تسخیر نمی کند
قهوه ام را تنهایی بالا می کشم و می روم

عصر های تنهائیم دلگیر است
کسی نیست با من به کافه بیاید
سیگاری بکشیم ، تخته ای بازی کنیم
دستهایم را بگیرد در دستهایش بفشارد
و کنار رودخانه زیبای شهر قدم بزنیم

از همه اینها لعنتی تر خود تنهائیست......

ته سیگار

مادرم آمده

ته سیگارهایم عجیب بلاتکلیفند.....

من بی تو...

مهربانم...
دیشب چشمانم را بستم..
سرم را روی شانه مردانه ات گذاشتم و زار زدم....
کاش این چشمان لعنتی هیچوقت باز نمی شد...

تنهایی

تنهایی یعنی وقتی داری میروی ، کسی نباشد که بگوید نرو!

همین...

در غربت لعنتی،  توی یک پارک ،  دست یک هموطن ، که آتش را جلوی سیگارت می گیرد، چقدر آرامت می کند ...

پر بزن درنای من...

نترس عزیزکم !  قانون عشق را آموخته ام از تو.  وقتش است تو را از قفس آغوشم  آزاد کنم...

نگران من نباش. قرصهایم را می خورم. لباس گرم می پوشم . صبحانه ام را فراموش نمی کنم. زیاد سیگار نمی کشم . اشک نمی ریزم.

باور کن دوست داشتنت آنقدر ها هم مرا آزار نمی دهد. تو دور باش  و من با عشق تو  زندگی را ادامه میدهم...

سکس عشقی

هی رفیق ! حالا این یه هفته وقت رو قبل از سکس برای گفتن قربونت برم و دوستت دارم  تلف نکنی ارضا نمی شی یعنی؟ بابا بی خیال! کیو گول می زنی؟ خودتو؟ یا اونجاتو؟

حالا شما رضایت بده و از خیر سکس عشقی بگذر تا اسم عشقو به گند نکشوندی !....

زیباترین سکوت

هیچ احساسی بهتر از این نیست که بعد از اینکه با عشقت یه شب فراموش نشدنی رو گذروندی و تو بغلش داری سیگارتو میکشی وزن نگاه عاشقانه اش روی بدنت سنگینی کنه ، ساکت و آرام ، فقط  محو  دود سیگار که روی اندام زنانه ات میلغزه باشه . ..

و گهگاه که فندکت آتیش نمی کنه فقط بگه : با همون سیگار قبلیت روشنش کن!!!.....

احمق ها

یه کم دقت کردم دیدم امروز هر چی نوشتم در مورد احمق ها بود.

آدما دو دسته اند: آدمهایی که احمقند ، آدمهایی که فکر می کنن بقیه احمقند. اما خودشون نه! میشینن کلی مطلب در مورد حماقت گروه اول می نویسن و ارضا می شن!!...

برای احمقی که قراره عاشق تو بشه

میدونی دلم برای کی خیلی میسوزه؟؟  برای اون احمقی که الان قراره همه دوستت دارم ها و عاشقتم های پفکی تو رو باور کنه و بهت دل ببنده . نمیدونه که به راحتی سر کشیدن آب ، این اراجیف رو تو دهنت قرقره می کنی و مثل یه آب دیگه از جای دیگت میریزیشون بیرون. خوب دیگه ! ارگاسم تو هم اینه !...

پس ورد

این احمقهایی که دو روز بعد از دوست شدن با یه دختر، پسوردشونو میدن به دوست دخترشون دقیقا" چیو میخوان ثابت کنن؟

شاید میخوان بگن " من خیلی قابل اعتمادم" یا اینکه " خیلی دوستت دارم"

راستش یه جورایی دلم براشون می سوزه. چون هنوز یاد نگرفتن همینا رو به زبون اصلیش بگن. دوستت دارم را با زبان قلب، نگاه و بوسه بگو، شانه های مردانه و آغوش گرم و صمیمی ات آنقدر تکیه گاهش می شود که  بدون اینکه پسوردتو بدونه هر وقت دلش بگیره بیقرار آغوشت میشه و کلافه که شد فقط شانه های توست که آرومش می کنه...

به خدا پسورد دادن مشکلتو حل نمی کنه! اینو بفهم ....

اسکل

تا به حال ادای احمقها را در آورده ای؟ یعنی فهمیده ای چیزی هست و تو وانمود کرده ای که میدانی نیست. اولش کمی هیجان داره لبخند زدن به صورت کسی که داره خودشو برای اسکل کردنت به در و دیوار میزنه ، و نگاه کردن به چشمهای سرشار از رضایتش که به خاطر گول مالیدن به سر تو به خود میبالد. اما ... یه جایی به خود می آیی و می بینی تا خرخره در گول هایی که شوخی شوخی گذاشتی بر سرت بمالند فرو رفته ای ....

 نگران اینکه تو هالو ی ماجرا باشی و او زرنگ داستان ، نباش. که اینطور نیست و او فکر می کند که هست!!!

لذت عشق

من عشق را دوست می دارم. حاضرم بارها و بارها عاشق شوم. صد بار، شاید هم هزار بار. هر بار که از دستش بدهم چند ماهی  طول می کشد تا با نبودنش کنار بیایم . اما لذت آن عشق به همه این سختی ها می ارزد. با او حرف زدن، با او به کافه رفتن ، تخته بازی کردن و سیگار کشیدن ، با او به موزیک گوش دادن ، مست کردن ، معاشقه کردن ، ... به  همه سختی های بعدش می ارزد....... باور کنید.

مثبت

چند روز بود حال خوبی نداشتم . نگاه همکارام که از جلوی اتاقم رد میشدند پر از علامت سئوال بود. خلاصه دوستم آمد و مجبورم کرد بریم آزمایشگاه . جواب آزمایش مثبت بود ! پاهایم سست شدند.  مثبت یعنی نبش قبر یک رابطه مرده و به خاک سپرده شده. یعنی استفراغ خاطرات نفرت انگیز ی که جان کنده ای تا فراموششان کنی .  مثبت یعنی خط کشیدن دور همه رویاهایی که با دنیایی از امید برای خود ساخته بودی !

اینجاست که باید تصمیم بگیری که زندگی یک موجود دیگر را بگیری یا به تاوان یک اشتباه بزرگ ، باقی زندگی خود را هم به باد دهی!  باید تصمیم بگیری یک کبریت حروم آرزوهایت کنی و در گوش یک کودک بدبخت تر از خودت لایی لایی بگویی یا چشمانت را ببندی و یک تیر خلاص بر این داستان مثبت بودن بزنی ....  جوری که آب هم از آب تکان نخورد. ..

پایان عشق

یک روزی ، یک جایی در هر رابطه ، همه چیز خسته کننده و تکراری میشود! دیگر حتی دوستت دارم هایش هم بوی روزمرگی میگیرد. حرف جدیدی برای گفتن نمی ماند. همه حرفها زده شده اند. همه خاطره ها تعریف شده اند و فقط سکوت  خلاء بین آن دو نفررا پرمی کند! لمس بدنش حالت را عوض نمی کند. بوسه هایش قلبت را به طپش وا نمیدارد. عزیزم صدا کردن هایش روی مخت می رود. دیگر بدنبال بهانه ای می گردی که بجای بازووانش سرت را روی بالش نرم خودت بگذاری. ترجیح می دهی بجای اینکه در نور شمع با او معاشقه کنی، چراغ مطالعه ات را روشن کنی و ادامه کتابت را بخوانی!  روزمرگی وبال گردن عشقت می شود و تو هم بالاخره می فهمی که عشق... همان عشقی که همیشه بهترین و آخرین سکانس فیلمهای عشقی مورد علاقه ات بود ، کمی بعد از اینکه فیلم به پایان رسید، به انتها می رسد. ...

انتها

از خواب بیدار شدم. با رخوت صبحگاهی همیشگیم سراغ سینک ظرفشویی رفتم تا چند تکه ظرف های مهمانی دیشب را بشویم و ظرفها را جا یه جا  کنم. طبق معمول روبروی تلویزیون داشت کانال عوض می کرد. ظرفها را که شستم رفتم روبرویش نشستم. گفتم میخوام باهات حرف بزنم . گفت بگو. گفتم تو حق داشتی! بیا تمومش کنیم. جواب نداد. فقط کانال رو عوض کرد. سکوت خانه پر از صدای تلویزیون بود .  رفتم . و او حتی کمک نکرد چمدانم را از پله های بالا به پائین بیاورم. در را پشت سرم بستم . اون موند و سکوتی که با صدای تلویزیون هم پر نمی شد. من موندم و یک علامت سئوال بزرگ در ذهن راننده که وقتی پرسید کجا میرین؟ بهش گفتم : فقط برو!

عشق مجازی

بودنت مجازی بود

اما چرا نبودنت اینقدر حقیقی است؟؟؟

حالا که دیگر نیستی....

چرا نشنیدن صدای طپش قلبت اینهمه کلافه ام می کند؟

چرا  دستانم حرارت دستان تو را کم آورده اند؟

چرا سرم بدون  بازوانت را نمی تواند به خواب رود؟!

عجب مقوله ایست این نبودن تو ...

تلافی

مادرم می آید

خانه رنگ خانه آدمیزاد به خود میگیرد

کمی تمیز می شود

کمی عشق چاشنی غذا ها میشود

اصلا" مزه غذا عوض می شود

او حمام را می شوید

ما به تراس حمله می کنیم

تا این یه نخ سیگار را که دلمان برایش غنج میزد تمام روز

دود کنیم.....

مادرم آمده است

ولی عجیب ساکت است

سرش در لاک خودش است

گویی شامه اش دیگر برای دود سیگار ما کار نمی کند

چشمانش شیشه های الکل ناشیانه پنهان شده را نمی بیند.

گوشش شوخی های  رکیک ما را نمی شنود....

گویی قلبش شکسته....

مادرم می رود

گویی چشمان ما دیگر امید را در چشمانش نمی بیند

شامه مان بوی شادابی اش را نمی فهمد

گوشمان دیگر صدای خنده هایش را نمی شنود....

کار دنیا همین است

این به آن در......