بازی

این روزا حال اون جلال موتوری رو دارم که اینقدر حشرش زده بود بالا که غروب به غروب سوار موتورش میشد و به همین که تو کوچه های خلوت دست بکشه به کون یه دختر و از ترس زهره ترکش کنه قانع بود. امروز آقای ف زنگ زد که ناهار میاد اینجا. ازش میخام جوجه ها رو باربکیو کنه. خودم یه آبجو باز میکنم هی با فاصله کم ازش وامیستم تا تنم بخوره به تنش. درست مثل جلال موتوری. آقای ف دوزاریش نمیفته. دوست دخترش زنگ میزنه و زود بعد از ناهار میره. چند دقیقه بعد آقای ن بهم تکست میده. آقای ن ازون آدماییه که رکورد اسکور کردن دخترای لس آنجلس رو زده.ازون آدمایی که من دیگه تو فازشون نیستم. ولی وقتی روزای هورنی بودن از راه میرسن مغز آدم از هورموناش فرمون میگیره. تو میگی بپیچ راست ولی میبینی زد دنده عقب چون هورمونه داره بهش میگه برگرد. ازم میپرسه که چرا نمیای لس آنجلس پیش من. بهش چندتا تیکه در مورد ته کشیدن دخترای لس آنجلس میندازم. ادای ناراحت شدن درمیاره و میگه دیگه اینجوری به من نگو. میخندم و میگم چشم. بعد ادای آدمایی رو میاره که من براشون مهمم. با اینکه میدونه که من میدونم فقط میخاد حتی یه بارم شده با من بخابه ولی به بازیش بطور رقت انگیزی ادامه میده. این یکی از جذاب ترین بازی های زندگی منه. از نگاه کردن یه مرد که داره برای خر کردن من و پایین کشیدن شلوارم زبون میریزه و تلاش میکنه طبق برنامه اش پله پله پاشو بذاره جلو لذت میبرم. دوست ندارم بازی به این راحتیا تموم شه. خودمو میزنم به اون راه. میگه میخام بیام سیاتل ببینمت. با هم حرف بزنیم. چیزی لازم نداری برات بیارم؟  بازی داره به جاهای هیجان انگیزش میرسه که یهو میگه دوست داری رابطه جدی  باهم داشته باشیم؟ و بازی خراب میشه!! 

یه وقتایی واقعن نباید کارت آخر رو زود رو کنی. درست مثل وقتی که تو بازی حکم ، کارت آس رو بکوبی رو ۲ گشنیز ! اونوقته که من میفهمم بازیگر ماهری نیستی و حوصله ام از بازی کردن باهات سر میره. بازیگری که آس رو برای بیرون کشیدن شاه نگه نداره به درد بازی نمیخوره. بازیگری که به کسی که زیاد نمیشناسه و حتی هنوز رامش هم نکرده پیشنهاد رابطه جدی میده یا بازیش خوب نیست، یا بازیش یه چیز دیگه اس. یه احتمال سومی هم هست: اینکه  فهمیده تو فازت چیه. وقتی توی خلاء هستی گاهی اوقات آدمایی هستن که میان به هوای اینکه بتونن از توی خلاء درت بیارن تا باهم بازی کنین، ولی یه قانون توی دنیای معمولی هست که توی خلاء وجود نداره: جاذبه!! اینجا هیچی تو رو سمت خودش نمیکشونه. درست مثل اینکه از توی مریخ داری به مورچه هایی که کنار هم راه میرن و بار میبرن و گاهی هم رو هم میفتن نگاه کنی و مثل جلال موتوری جق بزنی. همینقدر احمقانه و ساده.

کجایی

 توی خلاء محض! اینجا جاییه که هستم. اگر تمام عمرت فکر میکردی اینهمه مرد جذاب چی توی تو میبینن که اینجوری دنبالت میدون و با حرفا و دورت گشتناشون تو رو هرروز و هر ثانیه به ارگاسم روحی میرسونن و بعدش بفهمی تنها دلیلش اینه که تو دنبال یه رابطه معنادار و جدی و احساسی نیستی شاید اولین جایی که میخای بری توی خلائه تا بتونی تمام این توهم جذابیتت رو هضم کنی. بفهمی جذابیت تو در نخاستن آدماس. قدرت تو در نخاستن موندنشونه. درست وقتی که بخای بمونن یا بخای دنبال کسی باشی که موندنی باشه دورت رو خلاء احاطه میکنه. اینم یه جور ترک اعتیاده. اعتیاد به مرد. به اینکه هر کدومشون یه رنگی از بوی موهات گرفته تا گردن استخونی و سینه های کوچیک و لای پاهات یه جوری تعریف میکنن که تو فکر میکنی خوش سکس ترین و هات ترین زن زندگیشونی. جالب اینجاس که تو هیچی نیستی. تو برای همین که هیچی نیستی اینقدر جذابی . و برای اینکه قصد چیزی شدن هم نداری.

از روزی که آقای ف از زندگی من بیرون رفته من توی خلاء موندم. آقای ف برای خودش آدمای جدید زندگیشو پیدا کرده ولی فکر میکنه من هنوز همون آدم سابقم. گاهی میاد یه پیشنهاد سکس میده و میره. گاهی آخر هفته ها صبحانه میاد اینجا. خونه من. تمام مدتی که اینجاس حتی یه کلمه هم حرف نمیزنه. سرش توی گوشیشه و داره احتمالن با دوست دختر جدیدش کسشر میگه. گاهی میام سکوت رو بشکنم یه داستانی رو براش تعریف کنم میبینم حتی سرشو از توی گوشیش بلند نمیکنه. حتی جوابی نمیده که بفهمی حرفاتو شنیده. آخرین بار صحبتم رو قطع کردم و منتظر شدم سرشو بالا بیاره ، نیاورد. اونقدر توی گوشیش موند تا بلند شد رفت. نمیدونم حتی چرا میاد به ما سربزنه وقتی حتی حرفی برای گفتن نمونده. شاید از روی عادت میاد. شایدم فکر میکنه ما به اومدنش عادت کردیم. نمیدونم. فقط میدونم این آخرین موجود دوپاییه که گاهی به خونه من سر میزنه. شاید به هوای اینکه یه چیزی هم از اینطرف بهش بماسه.

گاهی میام بهش بگم من عوض شدم. من اون دختر مستی که اولین باری که دیدیش جلوی در کلاب داشت سیگار میکشید لبتو چسبوندی روی لبش اونم نه نگفت و تو رو برد خونه اش نیستم. من دیگه اون زنی نیستم که بار اول که آقای ع اومد توی اتاق هتلش که لپتابشو نشونش بده همونجا کنج اتاق چسبید بهش و بدون اینکه اهمیت بده آقای ع با کسی هست یا نه آقای ع رو کشید رو خودش. حالا دیگه راستش خودمم نمیدونم واسه چی اینهمه وقت رو بدون حس کردن بوی تن یه مرد سر کردم و طاقت آوردم. کلن اصل دلیل برام از اهمیت افتاده، اما حالا دیگه جرأت بیرون اومدن از خلاء رو هم ندارم. اینجا امنه. سخته، ولی من ازون اخلاقای کیری دارم که یه راهیو که انتخاب میکنم باید تا تهش برم. برام سخته سرو ته کنم برگردم همونجایی که بودم. درست مثل آدمایی که بخان برگردن به میمون شدن. این روزا نه کسی به من میگه خوشگل، هات دوست داشتنی، نه کسی از ساق پام تعریف میکنه، نه از گودی کمرم که باسنمو از زاویه پشت  توی داگی استایل خاص و جذاب میکنه. اینجا توی خلاء من یه زن تنهام. همین!

بعد از چند ماه اومدم به وبلاگ سر بزنم تو توی سیزده تا پست کامنت گذاشته بودی: کجایی؟! این محبت آمیزترین کلمه یا بهتره بگم سوالی بود که بعد از چندماه شنیدم. مرسی ازت! هرکی که هستی. مرسی. خیلی حالمو خوب کرد.