گویا خیلی ولخرجی کرده ام

شده تا بحال مقدار قابل توجهی پول در کیفتان بگذارید و بعد از یکی دو روز کیفتان را نگاه کنید و ببینید اثری از آنهمه پول نیست، و هرچه فکر کرده اید یادتان نیامده این مبلغ را کجا و کِی خرج کرده اید ، و افسوس خورده اید ؟؟؟ شده؟

برای من شده . همۀ احساسی که داشته ام را نمی دانم کِی و کجا و خرجِ چه کسی کرده ام ، و الان فقط با یک مشتِ خالی ، و شاید بهتر باشد بگویم با یک قلب خالی ، مواجه شده ام. دیگر دلم برای کسی تنگ نمی شود. افسوس هیچ چیزی را نمی خورم. از هیچ اتفاقی هیجان زده نمی شوم. نمی توانم کسی را دوست داشته باشم. از هیچ حادثه ای محزون نمی شوم. حتی دیگر عصبانی هم نمی شوم. ای وای ! این درد بزرگی است .  این خیلی وحشتناک است . من مانده ام و تتمه هوش و حواسم و یک عمرِ باقی مانده و ...

In a relationship with my loneliness

خواستم اعلام کنم ، من با تنهائیم هیچ مشکلی ندارم . تنهائی ام مثل برگ گل پاک و صادق است. کنارش می نشینم ، با او فیلم می بینم. برف که میبارد، دوتایی پتو را میپیچیم دور خودمان، می رویم کنار پنجره ، فنجان قهوه مان را هم با خودمان میبریم. برف را تماشا میکنیم و سیگار می کشیم ، و موزیک مورد علاقمان را گوش می دهیم. تنهائی من صاف و صادق است ، به من خیانت نمی کند. دوستم دارد. تنهایم نمی گذارد. از این که گاهی سرم شلوغ است و به او بی اهمیت می شوم ، دلگیر نمی شود. گیر نمی دهد. آرامشش ، آرامم می کند. قبول دارم که گاهی بدخُلق می شوم ، سرش داد می زنم، با او قهر می کنم، ولی او صبور است. منتظر می شود حالم بهتر شود، بیایم باز در آغوشش. می داند که اول و آخرش ، همان آغوش او تنها پناهگاهم است.

آقای دردسر ساز

جانم برایتان بگوید چندی پیش خبری به سمعمان رسید که گل از گلمان شکفت . آقای دردسر ساز برای ملاقات فرزندشان ، بنا دارند عید نوروز را تشریف بیاورند اینجا. همین اینجا! معلوم نیست دوباره چه خوابی برایمان دیده اند که اعصاب و روانمان را با پشگل یکسان کنند. علی الحال ، من یک مشکل بزرگ دارم و آن این است که هنوز از ایشان می ترسم. 

نمیخواهم بگوئید "مادیان و این حرفها؟" و یا بگوئید " اینجا که ایران نیست که او بتواند قلدری کند و بچه را گرو کشی کند و دولت هم حمایتش کند و ..." هزارتا چیز دیگر، خودم همه اینها را از حفظم . ولی ترس از آقای دردسر ساز در خون من عجین شده است. تلفنم که زنگ میخورد قلبم میریزد. اسمش که می آید چهار ستون بدنم به لرزه درمیاید. شاید قبلا" در یکی از پست هایم خوانده باشید که من بعلت مسائل خانوادگی ، کلا" با دعوا میانه خوبی ندارم . و این آقای دردسر ساز هم بطرز ماهرانه ای از این نقطه ضعف بنده بتمامه استفاده نمودند، و کلیه حقوق بنده را مصادره فرمودند و بنده هم لام تا کام حرف نزدم. 

حالا ایشان دارند تشریف می آورند که شر جدیدی بپا کنند. ببینید کِی گفتم. ایشان بالاخره بنده را جوانمرگ میکنند. لعنت به من! به خودم قول داده بودم دیگر در مورد ایشان مطلبی در بلاگم ننویسم ، ولی این مسئله بیشتر در مورد خودم است. گاهی ، بعضی ترسها در وجود آدم نهادینه می شود. آدم نمی تواند هیچ رقمه از شرشان خلاص شود. اگر میسر بود ، باور کنید تا بحال این کار را کرده بودم. گاهی فکر می کنم کاش یک بار هم که شده یک سیلی آبدار در گوش ایشان می نواختم که حساب کار دستشان بیاید. ولی تا با ایشان مواجه می شوم، لحن صدایم عوض می شود. مثل موش می شوم. از این مادیانی که در برابر ایشان قد خم میکند هیچ خوشم نمی آید. شاید بهتر باشد پیش یک مشاوری چیزی بروم. ولی اینجا امکانش نیست. کاش یک نفر می توانست به من یک اعتماد بنفسی بدهد که ایشان تا چشمشان به بنده می افتد قالب تهی کنند ، و به همان دیدار فرزندشان کفایت کنند، و بدون هیچ جنگ اعصابی به آغوش خانواده باز گردند.

دفترچه خاطراتِ رسوای من

یک وقتهایی هست  آدم آنقدر غم در دلش چمبره زده که فقط می خواهد یک جایی را پیدا کند و همه را  آنجا خالی کند. یک جور استفراغ احساسی ! یک جایی مثل یک وبلاگ و یا شاید یک دفتر خاطرات ...

آهان ! گفتم دفتر خاطرات ، چشمتان روز بد نبیند ، وقتی بدلیل عزم مهاجرت، یک سری از کتابهایم را فروختم و یک سری را بخشیدم ، در این میان یک دفتر خاطرات بود که لابلای بخشیده شده ها از نظر پنهان مانده بود و دست  تک تک اعضای فامیل ، از دیبا که تازه کلاس اول ابتدایی اش را تمام کرده و برای تمرین روانخوانی از آن استفاده کرده بود، تا مرجان دختر دایی محترم که علاقه زیادی به کنکاش آدم ها و اتفاق های زندگی شان دارد ، و دایی جان و خاله خانم و برادر عزیزم و همسر محترمشان، و صد البته متعاقبا" مادر همسرشان ، دست به دست ، همچون یک رمان واقعی که همه شخصیت هایش را هم خوب می شناسند و می توانند به راحتی ، و بدون نیاز به خلاقیت های فردی تصویر سازی نموده و فیلم قشنگی در ذهنشان بسازند،  گشته و خلاصه زمینه مساعدی برای فراهم نمودن بستر خاله زنک بازی و ارضای حس کنجکاوی اقوام و آشنایان را فراهم آورده است. 

یک جایی متوجه شدم از هر خاطره ای که تعریف می کنم ، همه بقیه اش را  از حفظند. تا مدتها با خودم مشغول بازیابی خاطراتم بودم که ببینم کجا این همه خاطره را برای اینهمه آدم تعریف کرده ام ، و خلاصه دهانِ لق همسر مکرمۀ برادرمان ، بند را آب داد که بعله ، ما کلی از خواندن خاطرات تو اشک ریخته ایم و کلی خندیده ایم و کلی بحث فلسفی بپا کرده ایم و چه و چه !

و بنده در کمال سکوت و البته بهت زدگی ، از اینکه این دفتر خاطرات لعنتی که تویش کلی استفراغات ذهن درگیر من روان بوده، از کدام سوراخی در دست فک و فامیل سر خورده و افتاده است ، مدتی است کارم شده فکر کردن به اینکه دیگر چه چیزهای خصوصی ای ممکن است در آن نوشته باشم، مثلن نکند در مورد فلان شب و فلان قضیه چیزی نوشته باشم ، و یا اینکه ، اوه اوه اوه .... ترجیح میدهم فکر نکنم ! خب ، البته ، جای شکرش باقی است که دیگر کسی مرا نمی بیند. اگر هم برگردم ، احتمالا" تا آنموقع همه چیز یادشان رفته. 

تغییر چهره تخماتیک

من همیشه در زندگی ام  برعکس خیلی از همجنس هایم، که با عوض کردن رنگ و شکل مو و یا عمل های زیبایی، ظاهرشان تنوع دارد،  یک دختر با موی فرفری بلند مشکی بوده ام . گاهی اطرافیانم از این همه یکنواختی درقیافه من خسته شده اند. گاهی خواهش کرده اند که یک بلایی سر این چهره بِکر بیاورم . از شما چه پنهان ، خودم هم بدم نمی آید یک دستی به سرو گوش چهره ام بکشم وبروم بزنم به سیم آخر و موهایم را یک جوری کوتاه کنم که از پشت معلوم نشود من دخترم یا پسر ! رنگش را هم قرمز بکنم بعد یک جوری پشتش را سیخ سیخ و شلخته ای درست کنم جلویش را کجکی بریزم توی صورتم. خواهرم معتقد است من تخم این کار را ندارم. بنظرم گاهی لازم است آدم تخمش را به اطرافیان نزدیکش نشان بدهد ، که مبادا فکر کنند تخمی در کار نیست. 

یادم می آید فقط یک بار موهایم را تا این حد کوتاه کرده بودم . آن دفعه هم هر کسی می گفت "چقدر زشت شدی" سریع اعتماد بنفسم را از دست می دادم و بقول معروف از گه خوردن خودم پشیمان می شدم. راستش چند وقت پیش رفتم یک مقدار کوتاه کردم دیدم بد نیست. خوشم آمد. این شد که تصمیم گرفتم از دم همه را خلع مقام کنم و از جایگاه عالی کلّۀ بنده به مقام شامخ تر سطل آشغال منسوب نمایم. هر چند که فرقی برایشان نمی کند. 

فکر کردم فعلا" که زمستان است و مو برای گرم کردن سرو کله چیز خوبی است. باشد برای وقتی هوا گرمتر شد. آن وقت هم دیگر در ترکیه نخواهم بود و در محل اقامت جدید هم سرم خیلی شلوغ می شود و وقت نمی کنم هر دوماه یکبار بروم آرایشگاه و بدهم موهایم را مرتب کند. پس کلا" صرفنظر کردم. تخم را هم ، شما نداشته فرض کن !

پ ن : حاضرم قسم بخورم تا دیروز فقط یک تار موی سفید داشتم. امروز چهار مورد در سرم کشف کردم. نه اینکه فکر کنید من تمام وقتم را جلوی آینه می گذرانم ها ! نه ! فقط وقتی که در آسانسور هستم یک نگاهی به خود می اندازم ببینم هنوز زنده ام یا نه ! 

یک احساس غرورِ غریب

یک وقت هایی یک اتفاقی می افتد آدم یادش می آید چقدر از یک چیز محروم مانده این همه سال. یکی از این چیزها ، احساس افتخار به وطنی است که همیشه سعی می کنی با غلو کردن در موردش ، به زور جلوی چشم اجنبی ها گنده نشانش دهی.
برنده شدن اصغر فرهادی یکی از آن اتفاق ها بود که احساس افتخاری که هیچوقت تجربه اش نکرده بودم را ، زمانی که برای همکاران و شاگردانم پخش کردم و تشویق و تبریک همه آنها را شنیدم تجربه کردم.
از اصغر فرهادی که این تجربه را به من و بقیه ایرانی ها هدیه کرد ، متشکرم.

اینطوری: هووووووع

"... هر چیزی که به حلقت نزدیک بشه باعث میشه بالا بیاری. انقد تند تند همه چیو فرونکن تو حلقت. حوصله داشته باش. حسابی تو دهانت بجو. طعمش رو زیر زبونت مزه مزه کن. درکشون کن . آدما بی حوصله ان رفیق، آدما زود هر چیزی رو که بهشون میدی بالا میارن . فقط باید بهشون گفت عشقی که باید تو وجودت موندگار بشه رو پاش حوصله خرج کن تا فردا روزی، همشو یه جا پس ندی..."

این ها حرف های یک دوسته که من خیلی بهشون فکر کردم، ولی با وجود اینکه میدونم همیشه کجای راه رو اشتباه می رم ، باز هم، درست همونجایی که باید درست قدم بردارم،  نمی دونم چرا همین راه رو تکرار می کنم. و باز ... و باز...

من خودمو یاد قاطر مش زین العابدین (باغبون باغ پدری ام) میندازم . اونم همیشه فقط یه راه رو می رفت. حتی اگر میبردیمش راه میون بُر رو نشونش می دادیم، باز هم دفعه بعد ، همون راه خودشو می رفت. یعنی فرق من با قاطر مش زین العابدین چیه واقعا"؟؟؟

پ ن: ایندفعه اگر این اشتباه رو تکرار کنم، برای تنبیه خودمم که شده، این وبلاگو میبندم. باید یه جا بالاخره این پا رو قلم کنم. این پایی که نمی خواد  راهِ درست رو یادبگیره، بهتر که نباشه!!!

بدرود

با هر پُکی که به سیگار می زنم ، یاد تو را فرو می دهم توی ریه هایم . نشت می کند توی گلبولهای سفیدم عشقت ، می رود در قلبم ، پمپاژ می شود به همۀ سلولهای وجودم،

مزه گس خاطراتت می رود در دهانم،  دود می شود ، می رود بیرون ، در هوا پخش می شود، بدرود می گویم و می رود. 

نعشگی اش می ماند برای دل بی صاحب مانده من ...

مثل قلب من

سنگهای آذرین را دیده اید؟ کوههای دماوند و الوند از آنها درست شده اند. سنگهایی هستند که در اعماق بسیار داغ زمین ، نرم بوده اند و پر از حرارت. وقتی بیرون آمده اند، وقتی پا بر روی زمین گذاشته اند، از سرمای سطح زمین، آنچنان سخت و سرد شده اند که به این راحتی ها ، دیگر، شکسته نمی شوند. 

نه این ، نه آن

 سر بزنگاه ، درست همان زمانی که داری از زندگی ات تا حلق لذت میبری ، خفتت می کند. اول دست و پا می زنی که از چنگش خارج شوی. ولی بعد که کم کم مثل سم اعتیاد آور داخل خونت شد، وارد هر رابطه ای هم که بشوی، خودت آستین را بالا می زنی و باز تنهایی را به خودت تزریق می کنی. 

تنهایی بد است. ولی اعتیادش که گریبانگیرت شود، دیگر نمیتوانی در هیچ رابطه ای بمانی . دیگر نه از رابطه لذت می بری، نه از تنهایی. تمام زندگیت زهر مار می شود.

خود خر پنداری

گاهی کاری از دستت بر نمی آید. فقط باید بپذیری.

بعد می بینی پذیرفتنش  سخت تر است.  
آن وقت ، هی امید واهی به خودت می دهی . خودت را خر می کنی. 

از خر کردن خودت لذت می بری. 

نخ نما

+ این دوستت اسمش چی بود؟ مریم؟ 

- خب؟

+ دیگه نمی خوام باهاش بگردی

- و چرا؟

+ دختر سالمی نیس! 

-  تو اینو از کجا فهمیدی؟

+ به من نخ میده

- اون می تونه به هر کی دلش خواس نخ بده ! تو نخاشو نگیر 

+ خب من مَردم . مَردا نخو میگیرن...

نتیجه اخلاقی از افکار این آقا : مردا بافت درست و حسابی ندارن . انقد نخ نما شدن که هرکی بهشون نخ بده میگیرن میچپونن لای تارو پودشون !

در حد همان یه لیوان آب

صبح از خواب بیدار شدم . گلوم شدیدا" درد می کرد. احساس کردم سرم داره منفجر می شه.  قفسه سینه ام سنگین شده بود. انگار تا خرخره چرک کرده بود. فکر کنم ترکیب زمختی از آنژین و ذات الریه وبال گردنم شده بود . پاهام جون نداشت .  دلم نمی خواست از زیر پتو بیام بیرون. ولی چاره ای نداشتم به سختی پتو رو زدم کنار و از رختخواب بیرون اومدم. دو تا لیموترش از توی یخچال در آوردم آبشو گرفتم با کمی عسل و آب گرم قاطی کردم خوردم. مثل بید می لرزیدم. پریدم رفتم زیر پتو تا گرم شم. باید یه چیزی می خوردم و می رفتم سرکار. اعصابم خورد شده بود. دوباره از زیر پتو بیرون اومدم ، زیر کتری رو روشن کردم . یه ژاکت پوشیدم. همونجا چسبیدم به شوفاژ. کابینت دارو ها رو باز کردم. هرچی قرص و شربت به فکرم رسید آوردم پائین . از اَدویل گرفته تا کُلد استاپ و پروسپان و چند تا چیز دیگه که الان حوصله ندارم فکر کنم چی بود. نفسم خیلی سخت بالا میومد. یه قابلمه آب جوش درست کردم بخور آویشن گرفتم. درحالیکه پاهام می لرزید چاییمو ریختم رفتم زیر پتو . تا خرخره کشیدمش بالا. زیرپتو هم می لرزیدم. با خودم گفتم چه خوب میشد میتونستم امروز نرم سرکار! چه خوب میشد یکی بود برام سوپ درست می کرد. چه خوب میشد یکی میومد دنبالم تو این سرما منو میبرد دکتر . چه خوب می شد یکی برام آبمیوه درست می کرد ، یا یکی بود یه لیوان آب میداد دستم. 

برای هر آرزویی یک راه حلی وجود دارد. سوپ حاضری ، آژانس، آبمیوه کنسانتره ، مهم نیس که کسی نیس که به عشق تو این کارا رو بکنه برات. مهم اینه که هر کاری هم که میکنه بعدش برات میشن آینه های دقی که فراموش کردنشو سخت تر می کنه ! خب حالا که چی؟ بلخره باشه یا نباشه؟ ؟؟ ببینم ذات الریه رو سیستم افکار هم تاثیر میذاره؟ نمیتونم فکرمو متمرکز کنم. حتی نمیتونم تصمیم بگیرم این متن رو پست کنم یا نه ! 

کلن هر چی به گا دهنده تر ، لذتش بیشتر ! پس همون باشه بهتره. زندگی دوروزه بابا. میخام حالا که مریضم یکی پیشم باشه ! 

پ ن : لطفن منو محکوم نکنین که میخام از آدما استفاده ابزاری کنم. منم وختی مریض بشه همینکارا رو براش میکنم . 

وقت رفتنه !

نور خورشید از لای پرده ها توی صورتم تابید. آخرین صبح های بهار بود. بلند شدم دیدم سرجاش نیست. رفتم پائین . توی آشپزخانه داشت با تلفن پچ پچ می کرد ولی عصبی بود. از اینطرف آشپزخانه به اونطرف تند تند قدم میزد. وقتی متوجه حضورم شد که روی آخرین پله ایستاده بودم و نگاش میکردم. زود خداحافظی کرد. گوشی رو قطع کرد. نگاهی به موهای بلند ژولی پولی و لباس خوابِ  شل و ولم کرد. گفت "باز پابرهنه را رفتی رو سرامیک؟" سرمو انداختم پائین گفتم :"اوهوم! پاشدم صبونتو آماده کنم. " پشت کانتر ایستاده بودم و داشتم براش ساندویچ کره مربا درست میکردم . اومد روبروم. شونه هامو با دستاش گرفت. بند لباس خوابم افتاد رودستش. گفت "نمیتونم ولش کنم. دوسش دارم" سرمو انداختم پائین. گفتم "اشکالی نداره ! من میرم. همین امروز میرم" ، گفت:" ببخشیدا" گفتم: "اشکالی نداره"
و رفتم ...

تو رو دوس دارم وقتی میگذری همیشه از خودت...

به زندگی باز گشته بودم. رفتم موهایم را کوتاه کردم . همیشه برای زندگی جدید، اولین کاری که بنظرم می آید کوتاه کردن موهایم است. از صبح بچه را می گذاشتم مهد کودک و می رفتم سر کار، بعد از ظهر می بردمش منزل پدرم ، و باز تا ساعت ده شب در موسسه کیش کلاس گرفته بودم. تدریس بدجوری شیره جان آدم را می کشد، ولی گاهی لازم است یک پمپی بیاید و ته مانده و رسوباتِ جان قبلی را بکشد و دور بریزد!

 ترس ها همیشه تا قبل از اینکه به وقوع بپیوندند ، بدجوری غیر قابل تحمل بنظر می رسند. وقتی با آنها مواجه می شوی، میبینی ،  اثری از ترس نیست . همه چیز خوب پیش می رود. ترس ، فقط توهمی بود که مرا این همه سال اسیر خود کرد. ترس از انگ طلاق، ترسِ ازهمپاشی خانواده ای که برای تشکیل و پا گرفتنش اینهمه سختی کشیده بودی، و هزار هزار ترس دیگر که همه فقط در حد همان ترس هستند، دردی ندارند دیگر. 

وقتی ترسهایت خشک می شوند و می ریزند، کم کم پوست می اندازی. کم کم حس می کنی این خود جدید را دوست تر می داری. رها می شوی از ترسهای قبلی ات ، راه نفست باز می شود. تازه می فهمی چقدر در ترسهایت گم شده بودی و حالا که خودت را پیدا کرده ای چقدر کار داری که انجام بدهی با این کودک گمشده ات. وقتی خودت را دوست داشته باشی، دوست داشته می شوی. حتی کسی که رهایت کرده بود هم ناگهان تو را می بیند. گویی اوهم تو را گم کرده بود همه سال ها، و نمی دیده ات. 

یکی از همان روزها بود که همسر سابقم یک سی دی به من داد که فقط همین آهنگ در آن بود . و من همانجا توی ماشین وقتی از او خداحافظی کردم، سی دی را در سی دی پلیر گذاشتم و این آهنگ را گوش دادم. اشکم ناخودآگاه روی گونه ام لغزید. یادم افتاد چقدر گداییِ همین حرفها را کرده بودم از او . و گویا همه اش بخاطر همان ترس ها بوده. حالا که ترس ها رفته اند، دیگر این کلمات قلبم را لبریز نمی کند. همه اش فقط بخاطر یک مشت ترس بود . همین !

آن روز که من زندگی ام را شروع کردم

یک ماه از جدائیمان گذشته بود. ماهی که پشت سرگذاشته بودم، دردناک بود. دردش مثل دردی بود که در اندام معتادی که به تخت بسته اندش برای ترک در تمام وجودم میپیچید. دلم برای مادر و پدرم بسیار می سوزد. هر کسی زنگ میزد و می گفت با من کار دارد، با آهی پر ازدرد میگفتند، توی اتاقه ، درو بسته داره گریه میکنه! 

تعداد زیادی مجله جدول خریده بودم، سرم را در جدول فرو می کردم و وقتی سرم را بلند می کردم، شب شده بود. سکوتم اشکهای پدرم را هم در آورده بود.  همه دورم را گرفته بودند و مثل یک بیمار لاعلاج به من نگاه می کردند. دلشان برایم می سوخت احتمالا" ! درد عجیبی  در بند بند سلولهای روحم می پیچید. یک روز عصر خانم س آمد  گفت تو با خدا قهر کردی؟ سرگرم ور رفتن با مکعب هوش بودم . سرم پائین بود. جواب ندادم.  گفت چرا اینکارو میکنی با خودت؟ ببین مامان باباتو؟ ببین چقد شکستن؟ ردیف اول را درست کرده بودم، داشتم برای جور کردن یک خانه زرد از وجه دیگر مکعب با آن کلنجار می رفتم.  ادامه داد : "خدا دوستت داره ! باور کن راس میگم ! "  ، راه آن مربع زرد تک افتاده را پیدا کردم . حرفهایش برایم خنده دار بود ولی دیگر نای خندیدن هم نداشتم. باز ادامه داد: پوزخند نزن ! میدونی من وقتی جدا شدم چه وضعی داشتم؟ حتی کسیو نداشتم که برم پیشش. نه مادری، نه پدری، فقط وسایلمو بار یه وانت پیکان کردم . وقتی داشتم سوار ماشین می شدم، اومد جلوم گفت حداقل یه چیزی بده که الان که داری ترکم میکنی از غم نبودنت برم مواد بخرم بکشم. منم از همون روی اثاثیه، سماورو برداشتم دادم بهش ، سوار ماشین شدم و رفتم. سه بار ترکش داده بودم. یه بارش همینجا ! رو همین تخت خونه شما !  دفعه چهارم که می خواست ترک کنه گفت اگه اینبارم برگشتم سراغش دیگه نمون باهام ! من وقتی جدا شدم جایی نداشتم، کاری نداشتم، پولی نداشتم. پناهی نداشتم. با یه بچه سه ساله از اون زندگی اومدم بیرون! مجبور شدم برم تو یه کارگاه تولید نواربهداشتی کار کنم. زجر می کشیدم. میفهممت ! اما تو خیلی شرایطت بهتر از منه . این کارو با خودت نکن ! با خدا قهر نکن. مربع زرد را نمیتوانستم برسانم به ردیف بقیه زردها. همش یک جای کار می لنگید. مکعب را پرت کردم. بلند شدم رفتم توی اتاقم . پنجره را باز کردم. تابستان بود. بچه ها توی پارک بازی می کردند. و من فکر کردم کودک بیگناهم به اندازه کافی در سوگواری من صبوری کرده. لباسش را پوشاندم بردمش تا با بچه های دیگر بازی کند و دوتایی بستنی بخوریم. 

رفتم جلوی آینه خودم را نگاه کردم. چشمانم، سرشار از حزن بود، و صورتم  مثل یک کودک تنها ترسیده بود، اشکهایم را پاک کردم و به خود گفتم :  welcome back