لذت، یک نیاز عمیق روانی

خواب دیدم با یک پیرمرد شصت و پنج یا شش ساله که رئیسم هم بود دارم صحبت می کنم. اولش هیچ احساسی به او نداشتم. بعد کم کم به هم نزدیک شدیم و شهوت هر دویمان زد بالا. توی خواب همش به خودم یادآوری می کردم که من دوست پسر دارم و نباید این بازی احمقانه را با آقای رئیس شروع کنم اما آنقدر شدت لذتم بالا بود که هی به خودم وعده می دادم یک مقدار دیگر پیش بروم قطعش می کنم، اما درست لحظه ای که آخر کار بود و من داشتم کار را تمام می کردم و چهار دست و پا روی آقای رئیس بودم با صدای زنگ تلفن دوست پسرم از خواب بیدار شدم. مثل آدمهای بهت زده تا چند دقیقه در حالت شوک مانده بودم . راستش یک جورایی در حالت آمپاس قرار گرفته بودم. انگار یک لایه ای از وجود خودم را کشف کرده باشم. هیچوقت فکر نمی کردم که بخاطر لذت، اینقدر حقیرانه نتوانم با خواسته های درونی ام مقابله کنم. انگار  توی خواب یک جنگ نابرابر در درونم رخ داده بود. درونم یک آدم وفادار بود که حریف خودِ وحشی و نفهمی که سینه هایش توی دستهای آقای رئیس نوازش میشد، نبود.  چرا با آن پیرمرد که تازه هیچ احساسی بهش نداشتم اینقدر حشری شده بودم؟ شیطنت! از نظر من شیطنت یک جور لذت است. شاید خیلی از سکسهای در طول زندگی ام ،فقط بخاطر شیطنتی که در اغوای مردها بکار برده ام لذتمند شده بودند. تلاش برای اغوای یک مرد و کشاندنش به میدان همخوابگی یک لذت وحشیانه و غیرقابل وصفی برای من دارد. لذت، یکی از جذاب ترین اتفاقات روزمره آدمهاست که ریشه در ناخودآگاه آدمها دارد، و گاهی قسمتهای انکار شده اش ممکن است از یک جای آدم بزند بیرون. ما هم که انواع و اقسام انکار لذت را در زندگی مان بخصوص بهترین سالهای جوانی تجربه کرده ایم. یعنی کلن در اکثر دینها و خیلی از مکاتب عرفانی، لذت چیز منفوری محسوب می شود، و درد و رنج و غم و تو سر خود زدن ، یک نوع نیایش با خدا. یعنی اصلن مبارزه با نفس را راه کمال می دانند. بعد می انگارند که خدا انقدر بد ذات و بد جنس است که نشسته ببیند چه کسی دارد توی زندگی اش حال می کند، بیاید برایش چوب خط بزند یا حتی توی پرونده اش ثبت کند که آن دنیا حالش را بگیرد. آدمها سیستمهای احمقانه خودشان را به خدا نسبت می دهند و با همین خزعبلاتشان، قرن ها و قرن ها باعث شده اند نسلهای مختلف از تجربه لذت احساس گناه کنند. راستش من آن مادیانی که توی خواب چهار چنگولی روی پیرمرد بیچاره افتاده بود و ندای درونش را دایورت کرده بود به تخمش را اصلن نمی شناسم، ولی یک جورهایی هم می شناسم. جذابیت لذت باعث می شود آدم ابعاد جدیدی از وجود خود را دیتکت کند. اما هر چقدر فکر می کنم نمی توانم یک ربط منطقی بین این دو نفر ایجاد کنم. بنظرم خوابهایی که می بینیم تلفیقی از عقده ها و خلاء هایی است که در طول زندگی (و نه الزامن در حال حاضر) تجربه  کرده ایم. باید از دوست پسرم خواهش کنم یک مدت به من سگ محلی کند. دلم برای اغوا کردن یک مرد تنگ شده است.

مرد پسند

وقتی توی خیابانهای ایران راه می روی ، همه آدمهایی که از جلویت رد می شوند دماغهایشان کوچک و گونه ها و لب هایشان برجسته است. انگار یک کارخانه آدم سازی تاسیس شده و همینجور فله ای آدم همشکل بیرون می دهد. البته که خیلی هم خوب است. آدم ترجیح می دهد جیگر و دافی ببیند تا تپه و دماغ! اما پشت اینهمه زیبایی یک واقعیت تلخ نهفته است: اینکه اگر بینی ات کوچک و سربالا نباشد و خوشگل نباشی مورد پذیرش اجتماع  یابعبارتی مردها قرار نمی گیری. این طور فکر کردن وقتی ترسناک می شود که آدم بدون اینکه حواسش باشد، تمام استرس و فکر و ذکرش می شود ناخن کاشتن و کلاژن و بوتاکس و اکستنشن مو و مژه و پلاتینه کردن مو و خلاصه هر چیزی که او را در حدی بیاورد که توجه مردان بیشتری را به خود جلب کند. هر چیزی که از او داف بسازد. 

 زنهای اینجا بخصوص قشر آدم حسابی هایشان اصلن اهمیت نمی دهند که سینه هایشان کوچک است یا بزرگ. بینی شان سرپایین است یا سربالا. لبشان برجسته است یا قیطانی. یعنی یک جوری آنقدر شخصیتشان قوی است که مردها همش دنبالشان موس موس می کنند. مردها بجای اینکه به زنها حکم کنند، فقط نظرشان را می گویند، و زنها بجای اینکه ملزم باشند بگویند چشم، فقط می گویند: در موردش فکر می کنم. اعتماد بنفسشان بطرز وحشتناکی بالا است. آنقدر که با ضایع ترین قیافه هم بندرت آرایش می کنند. داخل لوازم آرایش فروشی های استیل لودر، لانکوم و شَنِل را فقط پیرزنها و آسیایی ها پر کرده اند. 

یادم است وقتی ایران زندگی می کردم همیشه می شنیدم که این مد ها و استفاده از زنها برای تبلیغات باعث شده مقام و منزلت زن در کشورهای اروپایی امریکایی پایین بیاید. مقام و منزلت زن بخاطر اینکه از موهای بلند و زیبایش جهت تبلیغ شامپو استفاده می شود ( که البته با قسمت جلوه های  ویژه اش کاری نداریم) پایین می آيد اما اگر از کله کچل یک آقا که چهار تا شویدش به زور درآمده است استفاده کنند، مقام و منزلت مرد پایین نمی آيد. یا بهتر است بگوییم در کشور ما مقام و منزلت مرد آنقدر بالا هست که بیدی نیست که به این باد ها بلرزد. آنچه که لب خط فقر و حتی زیر آن است، مقام و منزلت زن است که باید دو دستی بگیریم پایین تر از این نرود. مقام و منزلت در کشور ما اینطوری تعریف می شود. یعنی کاملن نسبی! یعنی زن در ازای ازدواج با یک مبلغ معین وارد رختخواب مرد می شود. اسمش را هم گذاشته اند مهریه. بعد همچین گفته اند حق زن است که گویی کارگر کارخانه برای حقوقش اعتصاب کرده است. زن هم باید همیشه برای اینکه روی بورس بماند یک پایش آرایشگاه باشد، یک پایش مطب زیبایی ! تازه هر وقت مرد خوشش نیامد یک تیپا بزند در کون زن و پرتش کند بیرون پولش را هم مثل یک جنده دوزاری بزند توی صورتش بگوید بیا این هم پول این ده سالی که به من از جلو و عقب همه جوره حال دادی و خانه ام را تمیز کردی! زن هم باورش شده است که تاریخ مصرفش تمام شده و اگر شوهرش ولش کرده احتمالن نقص از زنیت او بوده ، نه از مردانگی آقا.

ما حالا حالا ها خیلی راه داریم که به جوامع پیشرفته برسیم. خیلی !