03

+ دستتو به من بزنی جیغ می زنم
- اونجوری که من دست میزنم تو فقط میگی "keep going"

این پست بد آموزی دارد . لطفا" آن را نخوانید

بدون هیچ کلک ، از همان کلک هایی که شرکتهای تبلیغاتی برای تحریک بقیه استفاده می کنند ، گفتم این پست بد آموزی دارد. ترجیح میدهم کسی آن را نخواند. هر کسی که خواند مسئولیتش با خودش !

آدمها را هیچ جوری نمی شود شناخت. آدمها را با دوست داشتن نمی شود شناخت. یک روز یکی را پیدا می کنی ، دوستش داری، به او محبت می کنی، با او صادقی ، به او وفاداری، قلب و روحت را در طَبَقِ اخلاص می گذاری، آنوقت او چه می کند؟ برایت شاخ می شود. از بالا نگاهت می کند. خودش را آدم تر از تو حساب می کند. از صداقت و بی ریائیت عوقش می گیرد. ترجیح می دهد تو کمی شیشه خورده داشته باشی، کمی سر و گوشت بجنبد، کمی تحقیرش کنی ، کمی بقول معروف حالش را بگیری... 

آدمها نشان داده اند لیاقت اینهمه صداقت و عشق را ندارند. بهترینِ بهترینشان را هم که ببینی ، نوشته های عاشقانه و مظلوم نمایش را هم که بخوانی ، بدان، ترجیح می دهد توی سرش بزنی، به او بگویی "تو بیماری" مدام از او ایراد بگیری. آنوقت است که پوزه اش را سیخ می کند اَنَر اَنَر مثل  گربه دنبال گوشت ،موس موس می کند. 

به آدمها زیاد بها ندهید، زیاد محبت نکنید، زیاد ابراز عشق نکنید ، به خدا جنبه اش را ندارند. برایتان شاخ می شوند، که قلبتان را شوخی شوخی به گه بکشند. 

بدون عنوان

خیلی ها به من میگویند از زندگی سابقت بکش بیرون ، اینقدر در مورد رفتن همسر سابقت ننویس. خب راستش را بخواهید، به پیر ، به پیغمبر، از او کشیده ام بیرون ! خیلی وقت هم است که کشیده ام بیرون. آن بیچاره جز در کابوسهای من جایی ندارد. تقریبا" شده شخصیت منفی فیلم، که من در نوشته هایم گاهگاهی از آن یاد میکنم. والسلام

نوشتن است که قابل تحملش می کند.

امروز دلم عجیب گرفته است. اینکه میگویند خنده بر هر درد بی درمان دواست ، اشتباه است. بر دردهای من مرهم نمی شود لاکردار. از نالیدنِ مکرر احساس گناه میکنم. احساس می کنم وبلاگم تبدیل به صحرای کربلا شده است و من نقش یک مداح را در آن بازی می کنم. خب چاره چیست؟ وقتهایی که دلم می گیرد بیشتر دوست دارم بنویسم . فعلا" تنها لذت کرخت کننده زندگی من ، بویی است که وقتی دخترم کنارم میخوابد از بدنش استشمام می شود. بوی تنش را دوست دارم. گورپدر تنهایی .دل خود را به این خوش کرده ام که همه رابطه ها از دور قشنگ به نظر میرسند. وقتی داخلشان بروی بوی تعفنش حالت را بهم میزند.

بعله ! اینجوری فکر کنم بهتر است. 

دو زن

روزی که این فیلم اکران شد، من با دوستم برای دیدنش رفتیم. وقتی فیلم تمام شد، تمام وجودم در سینما می لرزید، احساس کردم فیلمی از زندگی آینده خودم را میدیدم در طول این دو ساعت. نمیدانم قانون جذب بود ، یا حس ششم من بود که زندگی مرا کاملا" شبیه شخصیت اول فیلم دوزن کرد. با همسری که مرا میخواست تبدیل به یک زن دیگر کند !

فقط فرقش این بود که آن زن علیرغم همه تلاشهایی که کرد موفق نشد طلاق بگیرد، و در آخر فیلم شوهرش مُرد، ولی من توانستم.

حالا من هم مثل او احساس می کنم خیلی از زندگی عقب افتاده ام باید بجنبم خودم را به بقیه برسانم !

نمیدانم چرا ، عجیب دلم هوای تو را کرده است ...

نمایشگاه کتب علوم پزشکی شاهد بود. کتاب اورجینال جنین شناسی لانگ من را میخاستم . پیدایش کردم. باید کد کتاب را یادداشت می کردم یک همچین چیزی ! مسئول غرفه پسر جوانی بود . به کمکم آمد. گفت "خانم دکتر میتونم کمکتون کنم؟ "

خب من یادم رفت بگویم که چهارسال پزشکی خواند ه ام ولی اصولا" بدلیل اینکه حوصله ندارم دلیل تغییر رشته ام را توضیح بدهم به کسی نمی گویم . اعلام عمومیش در اینجا ، نوعی شکستن یک تابو ، محسوب می شود برای من !

برویم سراغ بقیه داستان . به او گفتم "خودکارتونو میتونم چن دقیقه بگیرم ؟ "خودکارش را داد و ادامه داد :"شما کارت شاهد دارین؟ " گفتم نه! گفت "خب باید کارت شاهد داشته باشید ! " با تاسف ،کتاب را سر جایش گذاشتم که آنجا را ترک کنم. گفت "صبر کنین! من با کارت خودم براتون میخرم. ولی الان نمیشه. این شمارمه . فردا زنگ بزنین قرار بذاریم براتون بیارم. "

اسمش شاهین بود. دانشجوی دندانپزشکی . از اهواز آمده بود. پدرش دراهواز شهید شده بود. فردای آنروز رفتم که کتاب را بگیرم ، پولش را نگرفت . ولی با هم دوست شدیم. شاید یکی از پاک ترین و خوب ترین پسرهایی بود که در تمام زندگی ام دیده بودم. همیشه یاد خاطراتش می افتم. اصلا" یادم رفت بگویم چه شد که من یاد او افتادم. اینکه او به من گفت اولین چیزی که مرا به سمتت جذب کرد این بود که تو خیلی مهربونی ! بعد از او خیلی ها به من گفتند مهربان هستم. نمی دانم چرا بعد از اینهمه سال تازه فهمیدم در کنار تمام اخلاقهای خیلی بد و مزخرفی که دارم ، مهربان هستم. خیلی هم مهربان هستم ! 

وقتی زندگی من می شود یک کابوس و... تو... فقط یک رویا ...

امروز باز هم سه شنبه است ! خودت می دانی سه شنبه های من همیشه خالیست ! خالیِ خالی... اما این سه شنبه با سه شنبه های قبل یک فرقی دارد. اتفاقا" این سه شنبه پُر است !    لبریز است از نبودنت !

پشیمان نیستم از اینکه برایت راه را باز کردم که بروی . یاد گرفته ام نباید کسی را به زور نگاه داشت. چون آخرِ آخرش می رود.

یادم می آید یک ماه از ازدواجم گذشته بود ، برایش در تدارک یک جشن تولد غافلگیر کننده بودم. همه چیز مهیا بود. نمیدانم سرِ چه موضوعی کوله پشتی اش را برداشت و گفت : "من میرم"، پرسیدم : "کجا؟ " ، گفت "نمیدونم. ولی منتظرم نباش ." صورت مغرورم پر شد از اشک. اشکی که حتی مادرم هم روی صورت من ندیده بودش تا بحال. چهره اش پر شد از تردید.  نمی دانم ! شاید دلش برایم سوخت . کوله پشتی اش را پرت کرد گوشه اتاق و گفت لعنتی بذار برم ! تمام وجودش درمانده شده بود. می خواست برود. همین چند قطره اشکِ وقت نشناس، ده سال از عمر هر دوی ما را  به شکنجه تبدیل کرد.

ده سال شکنجه به درد همین موقع ها می خورد. همین موقع ها که تو می خواهی بروی ، و من تنها کاری که می کنم این است که فقط هیکل نحسم را کمی می کشم آنطرف تر که بتوانی عبور کنی از من . و میگویم :  بسلامت !

بی همگان بسر شود

بدون او هم می توان زیست ! فقط کافیست کمی در زندگی پوستت کلفت شده باشد، وکمی نا امیدی و تنهایی چاشنی اش شده باشد تا بفهمی هیچ دردی آنقدر بزرگ نیست که آدم را از پا بیندازد. تنها کاری که می کند این است که قلب آدم را می کَنَد و با خود می برد. آنوقت می گوید بگذار تا مرور زمان درستش کند.
 یعنی چه؟ زمان می تواند یک قلب دیگر بیاورد؟ 

از خود متشکر

همیشه بهم میگفت "اگه دستمو از پشتت بردارم با مخ میخوری زمین"
دستشو برداشت!
خودش خورد زمین!
معلوم شد کسی که همۀ این سالها ، به اون یکی تکیه داده بود، اون بوده ، نه من !

خر بودم دیگر ...

همیشه کارتون دهکده حیوانات را خیلی دوست داشتم. مخصوصا" از آن خانواده عیالوار آقای گربه وحشی که در زندان زندگی می کردند و از کلانتر مانند یک مستخدم کار می کشیدند. کلا" فوبیای زندان را از بین برده بودند ! یکی از قسمتهایش یادم است کلانتر به التماس افتاده بود که اینها از زندان بروند ، ولی هیچ جوری راضی نمی شدند جای گرم و نرم و غذای مجانی شان را رها کنند.

گاهی اوقات یک حقایقی  آنقدر ذره ذره می آیند در روان آدم  که اصلا" متوجه حضورش نشده ای! فقط می فهمی که سالهاست آن داخل  دارد آب خنک می خورد. البته آنقدر دیر شده است  که زندانی محترم بدجوری سیریش شده و به این راحتی ها تشریف نمی برند. یک نمونه اش برای من ، فوبیای ازدواج و احساس تاسف برای عروس خانمِ شاد و سرحال که بالاخره به آرزوی دیرینه اش رسیده و لباس عروس پوشیده و ماه مجلس شده و خانم خانه شده و امشب می خواهد برود با آقای داماد "بعله" و کلی هیجان دارد و هزار تا چیز دیگر ! تهِ تهِ دلم ، احساس می کنم چقدر خر شده است! امروز هم یکی از این خبر ها را شنیدم. البته در پلاس نوشتم برایش خوشحالم! احتمالا" هم خوشحالم ! 

آدمیزاد همین است دیگر! تا وقتیکه زنده است مدام اشتباهاتش را تکرار می کند! آیا کسی هم هست که آنقدر حضورش دلنشین باشد که من هم بخواهم یک بار دیگر اشتباهم را تکرار کنم؟ 

بیشتر یاد بچگی هایم می افتم! یک فیلم را چند بار می دیدم ، به امید اینکه اینبار آخرش با دفعه قبل فرق داشته باشد، و خوب تمام بشود. 

گدای گردن شق

یک دوست عزیزم دیروز در ایمیلی برایم نوشته : تو هنوز با کسی نیستی؟ هنوز همونقد سفت وایسادی رو معیارهای خودت؟ اگه میخوای تنها نباشی، باید یه کم انعطاف به خرج بدی و از استانداردهات کم کنی ! 

راستش من آخرین باری که استانداردهایم را ایگنور کردم، یک پشیمانیِ ده ساله برایم به جا گذاشت و یک بچه ای که تمام کمبودهایش را بر گردن من انداخته  است ! این ایگنور کردن ها بیشتر اوقات ، زندگی آدم را به گا می دهد. خط قرمز من خط قرمز است ! نمی توانم ندیده بگیرمش . نمیتوانم هر کسی را به داخلش راه دهم.

یادم می آید، وقتی تازه جدا شده بودم و بخاطر زخمهای زیادی که به قلب و روحم وارد شده بود بسیار رنج می بردم دوستانم از من خواهش کردند برای فراموش کردن زندگی قبلی و وارد شدن به یک زندگی جدید ،با یک نفر وارد یک رابطه شوم. بخاطر آنها قبول کردم با کسی بیرون بروم . هوا سرد بود ! یک ساعتی در یک کافه با هم  صحبت کردیم . البته اواز قبل مرا می شناخت . به من ابراز علاقه می کرد و من فقط فکر می کردم  احتمالا" همه این علاقه فقط به خاطر یک چیز است. از کافه آمدیم بیرون. هوا بسیار سرد بود. زیر کتم پیراهن نازکی پوشیده بودم . در خیابان قدم می زدیم و او همچنان صحبت می کرد. ناگهان چشمم به دختری افتاد که روی زمین افتاده بود و نفسش به سختی می آمد. او نگاهی به دختر انداخت و ردشد. من ایستادم. او هم ایستاد. اما همان یک قدمی که جلوتر ایستاد  یعنی یک قدم خارج از خط قرمز من. کمک کردم که دخترک  بنشیند، تابتواند راحت تر نفس بکشد. کیفش را بدنبال اسپری اش جستجو کردم. پیدا نکردم. با مرکز فوریت های پزشکی تماس گرفتم. می لرزید. کتم را درآوردم پیچیدم به دورش. بغلش کردم. سرش را گذاشت روی شانه ام. موهایش را نوازش کردم . خودم هم می لرزیدم. منتظر بودم که آمبولانس بیاید. در همان وضعیت ، ناگهان نگاهم یکجا میخکوب شد. روی او ...  که به فاصله یک متریِ ما ایستاده بود و دستانش در جیبش بود.  آمبولانس آمد و دختر را برد. من ماندم و مسیری که دوست داشتم از آنجا به بعدش را تنهایی بروم.  گفت "دختره داشت فیلم بازی می کرد. چیزیش نبود. تابلو بود. تعجب می کنم که تو چرا گولشو خوردی" خواستم بگویم " من چی؟ من هم فیلم بازی کردم که از سرما میلرزیدم؟ و تو حتی با وجود پلووری که تنت بود، کتت را برایم در نیاوری؟" اما هیچ نگفتم. دیگر کت او را نمی خواستم روی شانه ام !  ترجیح می دادم یخ بزنم . سکوتم لحظه به لحظه سنگین تر می شد. او باز به صحبت کردن ادامه داد و من فقط به این فکر می کردم که آیا چقدر می توانم از به زور فروکردنِ کسی در حریم و خلوت خودم لذت ببرم. وقتی جلوی در آپارتمانم رسیدیم، از من پرسید: "کِی ببینمت دوباره ؟" گفتم هیچوقت ! 

دوستان من ، کلا" کمی در زندگی من نقش خاله خرسه را بازی کرده اند همیشه... باز هم یکی دیگر را برای من کاندید کردند. باز هم من به حرفشان گوش کردم. رفتم سر قرار، کمی زودتر رسیدم. ماشینم را کمی جلوتر پارک کرده بودم. یادم افتاد باید کمی سیب زمینی و پیاز برای شام امشب بخرم. با خودم گفتم زودتر بخرم بگذارم در ماشین. همین که خریدم، فردی که با او قرار داشتم، از راه رسید. قرار بود با ماشین من برویم جایی همان اطراف ناهار بخوریم. و محل قرارمان جلوی محل کار او بود. این یکی هم دستش را در جیبش کرد و گذاشت من  بار را تا ماشین حمل کنم. البته یک کار دیگر هم کرد. اینکه توضیح داد: "دوستای من دارن از پنجره نگاه میکنن و من آبروم میره اگه اینا رو دست بگیرم" همان لحظه خریدهایم را روی زمین گذاشتم و به او خیره شدم !!! چند قدم جلوتر رفت و متوجه شد که من ایستاده ام. برگشت و گفت چی شد؟ گفتم: "من منصرف شدم ببخشید. نمیتونم بیام باهات" ...

اینکه من آدم انعطاف ناپذیری هستم نمی دانم تا چه حد صحت داشته باشد. اما من از یک سوراخ دوبار گزیده نخواهم شد. یک بار یک سئوال بزرگ را در زندگی ام ایگنور کردم و به این سئوالِ کسی که بعدا" با او ازدواج کردم  "به نظر شما در زندگی بهتر است مرد سالاری باشد یا زن سالاری؟" به یک پاسخ کوتاه در مورد تفاهم بسنده کردم بدون اینکه به اندیشه ای که پشت این سئوالِ مسخره و احمقانه ممکن است وجود داشته باشد فکر کنم، و ده سالِ تمام برای اثباتِ صحت ِ همان پاسخ جنگیدم. 

دوست عزیزم ! من هنوز کله خرم بقول خودت. هنوز تنهایم. هنوز انعطاف ندارم. .... بعید هم میدانم که هیچوقت بتوانم از این موضعم عقب نشینی کنم. به نصیحتهایت که فکر می کنم از دست خودم خنده ام می گیرد. شاید درست می گویی. کله خربودن یعنی تنهایی. ولی من نمی توانم کسی را به زور در تنهایی ام بچپانم و بگویم همین که تنها نباشم کافی است.....  چون واقعا" برای من کافی نیست .

تفأل

من هیچوقت به فال اعتقادی نداشتم. از هیچ نوعش ! اما حافظ گاهی اوقات می آید قلقلکم می دهد، با من حرف می زند، یک موقع هایی هم گوشم را می گیرد و به من هشدار می دهد. یادم نمی رود هیچ ،  شب یلدایی که در یک میهمانی شلوغ، مشغول تفأل شدیم. کسی که  همسرم بود،  دیوان حافظ را گشود و به دست من داد تا برایش بخوانم. نگاهم که به شعر افتاد ، قلبم فرو ریخت. حافظ داشت به من درِگوشی یک چیزی می گفت. آنقدر محو شنیدنش بودم که متوجه نشدم چند دقیقه ای است که همه چشم به دهان من دوخته اند در سکوت. آن شب حافظ به من گفت که پای یک عشقی در میان است که سرانجامی جز رسوایی ندارد. باورش کردم ! نمی دانم چرا . ولی حرفهایش خیلی حقیقی می نمود. وقتی شعر را می خواندم زیر چشمی نگاهم به چشمان او افتاد که برقی از شعف داشتند.  حواسم  بود، که تا آخر شب چندین بار سراغ آن شعر رفت و با شور و شعف پسر بچه های پانزده ساله آن شعر را خواند. .. همه حقایقی که حافظ آن شب به من خبرشان را داد، در کمتر از شش ماه از پشت ابر بیرون زد و همه چیز را نابود کرد. 

ولی این ، چیزی از دوستی من و حافظ کم نکرد. دیشب شب یلدا بود و من طبق رسم قدیمی ، باز هم به دوست دیرینه ام تفأل زدم . اینبار  یک دنیا امید به من داد . نمی دانم ، باز باور کنم ، یا نه. بهرحال امیدواری خوب است ! حتی اگر گاهی الکی باشد...

باور نکن

یک دسر ترکی وجود دارد به نام "کُنوفه" ! یکی از خوشمزه ترین چیزهایی است که من تا بحال خورده ام. شیرین و دلچسب . تکه اول را که در دهان می گذاری با لذت می گویی :هووووم ! تکه های دوم و سوم را هم همینطور با اشتیاق می بلعی ! فقط یک جای کار ایراد دارد . دسر سنگینی است . کم کم دلت را می زند. نمی توانی زیاد بخوری. از تکه ششم ، هفتم ، احساس می کنی تا خرخره آجر قورت داده ای و می خواهی روی آن آجر گنده ، یک تکه سنگ هم فرو بدهی. تکه هشتم را به همراهت تعارف می کنی. بشقاب را کنار می زنی و حتی دیگر نمی خواهی بویش به مشامت بخورد. دلت را می زند. بدجور می زند. بلند می شوی از کافه می آیی بیرون . تا دو هفته هم سراغش را نمی گیری . اما ... باز دلت هوایش را می کند و باز می روی به همان کافه و باز کنوفه سفارش می دهی و باز تکه های اول را با لذت می خوری و با اشتها می گویی هووووم ! و باز دلت را می زند.

عشق هم همینطوری است . وارد یک رابطه عاشقانه که می شوی اوایلش شیرین است . چشمانت سرشار از لذت از زندگی می شود. قلبت بی پروا بلند بلند می طپد ، تنت گستاخانه تب می کند در طلبش ! دوستت دارم از دهانت نمی افتد. شیرین و لذیذ است.   اما سنگین . هر چقدر هم گرسنه باشی بالاخره دلت را می زند. بشقاب را کنار می زنی و تا مدتی دَم پَرَش نمی روی. 

همه اینها را می گویم به خودم که دلم نسوزد بخاطر اینکه اینقدر بی کس و تنها هستم . دلم نسوزد که چقدر گرسنه وجودش هستم در زندگی ام.  تو باور نکن !

فقط باید بروم

نمیدانم چرا اینقدر وحشت دارم از اینکه سرم را برگردانم و به خاطره های پشت سرم نیم نگاهی حتی بیاندازم. با اینکه می دانم آنها یک مشت خاطره مرده هستند، ولی باز از آنها می ترسم. جرأت نمی کنم برگردم به جایی که تمام خیابانهایش ، جاده هایش ، پارک هایش، خانه هایش و فروشگاههایش پر از خاطره تلخ است. می خواهم بروم جایی که هیچ کدام از آنها را در ذهنم بیدار نکند. بگذارم همانجور مرده بمانند. بروم یک جای دور ، حتی اگر در کارتن ها، یا حتی پارک ها بخوابم. فقط باید بروم . بقول سهراب باید امشب بروم. باید امشب چمدانی را که به اندازه تنهایی من جا دارد ، بردارم و بروم... 

قلبم مثل یک کودک معصوم در آغوشم از ترس می لرزد. دستش را گرفته ام و اورا به زور می کشم. می گویم سرت را بر نگردان. فقط برو ! گریه می کند. گریه هایش را نمی شنوم . فقط وحشیانه خِرکِشَش می کنم . گاهی می گوید نمی آیم. یک کشیده در گوشش می زنم و باز می کشانمش ! من وحشی ام. با قلب کوچک معصومم وحشیانه رفتار می کنم . می خواهد بمیرد از دست من. گاهی فریاد می زند و خدا را صدا می کند. می گوید "خدا ؟؟؟؟؟؟  صدای منو میشنوی؟؟؟؟؟  نجاتم بده !"

آبدوخیار با طعم قانون

 راستش من چندین بار در ایران بازداشت شده ام. آدم سیاسی ای نبودم البته. مادرم نمی گذاشت فعالیت سیاسی داشته باشم، ولی جرایمم را که مرور می کنم خنده ام می گیرد :

* مانتوی کوتاه

* روسری کوتاه

* لاک ناخن

* با پسر غریبه بیرون رفتن

* نارنجک زدن در چهارشنبه سوری

* جوراب نداشتن

*روشن بودن ضبط ماشین در ایام ارتحال امام خمینی

* حاضر جوابی به مامور منکرات 

*امضا نکردن پای برگه موارد آرایشی ای که به دروغ بر علیه ام پر شده بود

* تذکر محترمانه به یکی خواهران ارشاد که زیر بغلت پاره است

* کورس گذاشتن  با سه تا ماشین پسر ، که البته این مورد با وساطت والدین به خیر گذشت !

برای یک دختر بیست و چند ساله این تعداد سوءسابقه یک چیز وحشتناک محسوب می شود در هر کشوری. ولی من می آیم با افتخار همه را بیان می کنم. چرا؟

وقتی فکر می کنم بخاطر وجود این قوانین آبدوخیاری چقدر من تحقیر شده ام. چقدر هولم داده اند مثل مجرمها، چقدر مثل افراد بزهکار با من رفتار کرده اند از هرچه قانون است عوقم میگیرد. نتیجه اش این شده که من شدم یک آدم قانون گریز سرکش .

از نظر من قانون نباید زیاد انگشت در هر سوراخی فرو کند و خودش را از ابهت بیاندازد. چون ممکن است  در یکی از این سوراخها یک موش خرما مثل من باشد و گازش بگیرد. یا از هتک کردن حرمتش لذت ببرد. بهتر نیست قانونها را کمی مختصرتر کرد که محترم تر بمانند؟ 

گه گیجه

ترکیه کشوری است پر از تناقضات فرهنگی. کشوری که وقتی یک مدت در آن زندگی کنی این تناقضات یکی یکی برایت رو می شود، و در نظرت مضحک می آید. در کشور خودمان آدمها دو دسته اند: یک دسته فقط به شنیده ها اکتفا می کنند. به چیزهای از پیش تعیین شده خانواده و فرهنگ و مذهب. و به آن پایبند هم می باشند. اگر هم در عمل پایبند نباشند، در رسوبات عقیده شان همان آداب و سنن قدیمی و چه بسا مضحک هنوز وجود دارد. یک دسته هم هستند که می زنند زیر همه چرندیات سنتی و با عقل و علم تصمیم می گیرند. اما در ترکیه فقط یک گروه آدم وجود دارد: آدمهایی که بین سنت و مدرنیته بلاتکلیف مانده اند . آدمهایی که هنگام سکس با دوست پسر یا دوست دخترشان اگر صای اذان پخش شود دست از کار می کشند، آدمهایی که سکس برایشان یک چیز عادی است همانقدر که بکارت مهم است و اگر از آنها بپرسی بکارت آیا دلیل بر نداشتن سکس است ، می گویند به اینش فکر نکرده بودیم. ولی باز بر همان عقیده ثابت قدم میمانند. آدمهایی که روی نیمکت پارک روی هم می خوابند و هر روز تا خرخره مست می کنند و ترتیب هزار نفر را می دهند ولی نماز جماعت جمعه هایشان از قلم نمی افتدو نه بخاطر تظاهر، بلکه بخاطر همان انگشت در ماتحت ماندن فرهنگی، و نداشتن شهامت کافی برای انتخاب یکی از آن دو آپشن.

 از نظر من دولت ترکیه برای اینکه این کشور را جزو اتحادیه اروپا بکند آنقدر دستپاچه عمل کرده که مسئله ظرفیت و کشش و آمادگی فرهنگی مردمش را لحاظ نکرده و ملت بدبخت را با تهاجم و سیل مدرنیته روبرو کرده است و آنها را وسط دوراهی قرار داده، و اعتراف می کنم این مردم، به اندازه اکثریت ایرانی ها باهوش نیستند که خودشان بتوانند از عقلشان کمک بگیرند برای انتخاب یک کدام . این است که مدرنیته را با پا پس می زنند ، و با دست پیش می کشند. هم خر را می خواهند و هم خرما.

privacy

غمهایت را برای خودت نگاه دار . به کسی نشانشان نده . حتی به محرم ترین اسرارت. باور کن دو بار، سه بار، چهاربار که ببیند غمگینی، می گذارد و می رود. من برای خودت گفتم .

سلول انفرادی

من خیلی وقت است به  این پست  فکر می کنم. تقریبا" از همان موقع که نوشتی اش  تا بحال، ولی حالا که تنهایی را پذیرفته ام ، آرامش مثل یک سیل روی سرم هوار شده. تنهایی مثل سلول انفرادی است. تا وقتیکه فکر فرار داشتم، خود را به در و دیوار می زدم تا از آن مخمصه فرار کنم. همه راهها را امتحان می کردم باز در ها و دیوارهای بسته بر صورتم کوبیده  می شدند. دردش ، عزم مرا بیشتر جزم می کرد برای نقشه فرار بعدی. به خودم آمدم دیدم دارم مثل یک مگس که در یک شیشه در بسته بیندازی مدام خود را به شیشه ها می کوبم. 

خسته شدم. نشستم. فقط آن را پذیرفتم. پذیرفتم که تنها به کافه بروم. تنها سیگاری روشن کنم، قهوه ای بنوشم. تنها در خیابان قدم بزنم زیر باران. تلفنم سال تا سال زنگ نخورد. چند روز بگذرد و نفهمم که شارژش تمام شده است. شب که می خوابم منتظر آغوش گرم کسی نباشم . سرم را بگذارم روی بالش و چشمانم را ببندم. همۀ اینها را با خیلی چیزهای دیگر را پذیرفتم. با سلول انفرادی ام دوست شده ام. بعضی وقتها از او ممنونم که مرا از شر حوادث بیرون محفوظ کرده است. احساس امنیت می کنم همین تو. میخواهم همینجا بمیرم. میخواهم دنیا را آب ببرد و مرا خواب ابدی در یک سلول انفرادی به نام تنهایی.

سه شنبه های خالیِ خالی

سه شنبه ها تنها روز تعطیلی من است. طبق معمولِ هر روز ،ساعت شش و چهل و پنج دقیقه صبح بیدار می شوم. تعذیه بچه را آماده می کنم. صبحانه اش را روی میز آشپزخانه می چینم. می روم روی تخت کنارش دراز می کشم شروع می کنم به بوسیدنش تا بالاخره با بداخلاقی بیدار می شود. حاضر می شود و به مدرسه می رود. بر میگردم خانه. تنهایی دلچسبی دارد خانه. یک فنجان قهوه ام را می برم کنار پنجره، به موزیک گوش می دهم و از خلاء موجود زنده در اطرافم لذت می برم.  پنجره را باز می کنم، شهر را نگاه می کنم ، یک سیگار روشن می کنم و باز به موزیک گوش می دهم. سعی می کنم به هیچ چیز و هیچ کس فکر نکنم. آدمها را می گذارم یک گوشه در فولدر "یوزرز" ، حرفها و کارهایشان را در فولدری به نام "نان سنس" ! بعد سعی می کنم همه را یکجا ریموو کنم. نمیدانم مرا چه می شود از روز بعد می روم به ریسایکل باینری و همه را رفرش می کنم. برشان می گردانم سرجای اولشان. و تا سه شنبه بعد در مغزم با آنها کلنجار می روم.

تصمیم گرفته ام موهایم را کوتاه کنم. دیگر برایم مهم نیست زیبا باشم، یا زشت.  با وجود اینکه می دانم موی بلند بیشتر به من می آید و با موی کوتاه قیافه مضحکی پیدا خواهم کرد، می خواهم این کار را بکنم.  شاید فردا ...

یک چیز دیگر،  می دانم این پست یکی از بی ربط ترین پستهایی بوده که تا بحال نوشته ام. امیدوارم با خواندش احساس نکنید به شما تجاوز شده است. بیشتر بر میگردد به خلاء عاطفی روزهای سه شنبۀ من و لذتی که از شنیدن آهنگِ  سبب در این روزها می برم. 

من این بچه هه ام. میگین نه؟

مادر و پدر من همیشه با هم اختلاف داشتند. همیشه دعوا می کردند. همیشه پدرم دست من و برادرم را می گرفت و می برد طالقان ، خانه ییلاقی مان ، پیش خانواده اش، و مادرم با چشمهای گریان از پشت پنجره رفتن ما را تماشا می کرد. من بچه بودم. نمی فهمیدم مادرم در طول آن یک هفته ده روزی که ما نبودیم چقدر گریه ممکن است کرده باشد. من فقط استرس را در قلب کوچکم و با تمام وجودم تجربه می کردم. اینکه نکند دیگر مامانم را نبینم. اینکه چرا همه بچه ها مامان و باباهایشان با هم خوبند ، مامان و بابای من نه. کمی که بزرگتر شدم دیدم خیلی جاها هست که می تواند یکی از آنها سکوت کند ، تا قضیه کش پیدا نکند، ولی هیچ کدام کوتاه نمی آیند. و من همیشه از کودکی ، چشمم به دنبال یک خانه گرم بود با یک خانواده خوب . با خودم قرار گذاشتم وقتی بزرگ شدم و بچه دار شدم، یک خانواده خوب برای خودم بسازم که فرزندم به آن ببالد.

این رویا همینطور در ذهن من ماند و از معدود رویاهایی بود که هرگز و هرگز فراموش نشد. وقتی ازدواج کردم  و بچه دار شدم، بخاطر رویای قشنگم، هر وقت که ظلمی در حقم شد، سکوت کردم. گفتم کودکم باید در محیط امن و آرام بزرگ شود. هر چقدر بیشتر سکوت می کردم، سوءاستفاده ها بیشتر می شد. هر چقدر بیشتر سعی می کردم محبت کنم، بیشتر پنداشته می شد که من نقطه ضعفی دارم که باید از آن بهره برداری شود. با تمام سختی هایی که متحمل می شدم و سکوت می کردم، باز هم خوشحال بودم که دارم بخاطر اینکه فرزندم مثل خودم عقده ای نشود از خود گذشتگی می کنم. سکوت های من احمقانه بود. میدانم . تنها نتیجه اش گول زدن خودم بود. آن خانه خانۀ امنی برای ما نبود. و با اولین آدمی که پایش به داخل آن کشیده شد، از هم پاشید.

مجبور شدم دست دختر کوچکم را بگیرم و از آن زندگی بروم. خانواده ای تشکیل دهم متشکل از خودم و دخترم، ولی او هم مثل من عقده ای شد، و در آرزوی یک خانواده سه نفره متشکل از پدر و مادر و خودش ماند. اوایل ، وقتی یک ماشین را میدیدم که عبور می کند و در آن یک خانواده شاد نشسته اند و با هم به جایی می روند که آخر هفته را در کنار هم خوش باشند، اشکم نا خودآگاه سرازیر می شد. همانطور از رفتن باز می ایستادم و تاجائیکه چشمم میدید، آنها را دنبال می کرد.

بعد از این همه سال حسرت یک رویا را کشیدن ، کم کم بی خیالش شدم. حالا دیگر با آن رویا قهر کرده ام. دیگر به آن حتی فکر هم نمی کنم. اما گاهی یک عکس در گوگل پلاس شر می شود که تو را یاد چیزهایی می اندازد که نابودت می کند .مثلا" یاد یک رویای دفن شده دوران کودکی.  این عکس از آن عکس هاست.

بازار گرمی

دبیرستانی که بودم ، یک روز با دوتا از دوستانم تصمیم گرفتیم از شر موهای بلند مشکی مان خلاص شویم. سه تایی با هم وارد یک آرایشگاه شدیم. پرنده پر نمی زد. همه کارکنان آرایشگاه و حتی رئیسشان، همگی دوره مان کرده بودند و کنارما نشسته بودند و از وجنات و زیبایی های ما تعریف می کردند و آنقدر به ما محبت می کردند که کم بود خانم رئیس خودش برود با دستهای خودش ، یک چای قند پهلو برای ما بیاورد. آن یکی آلبوم مخصوص موی کوتاه را می آورد، یکی دیگر می خواست پوستمان را پاک سازی کند. و ما بهت زده و اگر بخواهم بهتر احساسمان را در آن موقع توصیف کنم بهتر است بگویم "وحشت زده" به آنها نگاه می کردیم و سعی می کردیم آن همه پیشنهاد زیبا کننده را یکجا در گلویمان فرو بدهیم و هضم کنیم. از طرفی آنقدر محبت می کردند که رویمان نمی شد بگوییم از آمدن به این آرایشگاه منصرف شده ایم چون شما هیچ مشتری ای ندارید. هر سه دنبال راهی برای فرار می گشتیم. تا اینکه دوستم گفت :"من ماشینو بدجایی پارک کردم، برم جاشو عوض کنم" و رفت . من و آن یکی هم به بهانه  اینکه ببینیم او کجا می رود ، پا به فرار گذاشتیم. وقتی آمدیم بیرون ، هر سه نفس راحتی کشیدیم و بخاطر مهارت و زرنگی ای که در پیچاندن آنها بخرج داده بودیم بخود می بالیدیم. 

الان فکر می کنم اگر آن آرایشگاه ، دو تا از پرسنل خودش را روی صندلی نشانده بود و خود را با سشوار کشیدن آنها مشغول می کرد و جواب سلام ما را هم نمی داد و میگفت باید وقت قبلی می گرفتید ولی حالا که تا اینجا آمده اید بشینید مشتری ای که وقت گرفته اگر نیامد ، من کار شما را انجام می دهم، ما میماندیم و از خدا خواسته هم می ماندیم.  چیزی که ما را از آنها فراری داد ، تنهایی شان و محبت بیش از اندازه شان بود. 

آدمها هم همینطورند. وقتی تنها هستی و کسی وارد زندگیت می شود، آنقدر ناز و نوازشش می کنی و از وجنات و محاسنش تعریف می کنی و محبتت را بپایش می ریزی و چای قند پهلو برایش می آوری و محبتت را بی ارزش می کنی، که او وحشت می کند. مترصد فرصتی می شود که طی یک توطئه زیرکانه ، تو را بپیچاند و بزند به چاک . محبت کالای گرانبهایی شده است این روزها ، اما اگر آن را به حراج بگذاری کسی سراغش را نمی گیرد. 

لعنت

آن روز هم می رسد که من یک نفر را می گذارم و می روم
به خداوند قسم این کار را می کنم
که ببینم لذت تنها گذاشتن آدمها در چه حد است
لذت بی اجازه رفتن توی قلب آدمها و
بی اجازه و بی هوا بیرون رفتن چیست
لذت احساس آدمها را لخت کردن و همانطور رها کردنشان چقدر است
به اینهمه دردهایی که آنها می کشند می ارزد اصلا"؟؟
یک روز این کار را می کنم
لعنت به هر کسی که به من بگوید بد کردم

تُف

تف به گور جد و آباد من اگر عشق را باور کنم این بار .

تف !

گویا همین کافی است ...

 قلب را می توان با چند نوازش حتی از راه دور سرمست کرد. تو دست نوازشت را کنار بکش تا من بگویمت این قلب بیمارم می تواند بطپد همچنان . فقط می تواند بطپد ... همچنان ... 

تنهایی ای که همینطور بیشتر می شود

تنهایی های من گاهی مرا می برد به اعماق گور سردی که در رویاهایم برای خود پیش خرید کرده ام. گاهی خواسته ام از تنهایی ام خلاص شوم . اما تنها کاری که کرده ام این بوده که دست یک نفر دیگر را گرفته ام با خودم برده ام در گور سردم ، و از او خواسته ام همانجا از با من بودن لذت ببرد. و آن آدم ، تنها کاری که برایم کرده این بوده که از فرصت خواب من برای رفتن خود استفاده کرده است. و افسوس که من همیشه تنها تر شده ام. همیشه ...

فرار

دیگر خسته ام. دیگر بسیار بسیار خسته ام و باوری نمانده برای از راه رسیدن شادی ای که شاید من هم قرار باشد سهمی از آن داشته باشم.  دیگر از اعتماد به آدمها بسیار خسته ام و افسوس که هر چه خسته تر می شوم بیشتر اعتماد می کنم. شاید فکر می کنم این یکی دیگر می تواند اعتماد را رو سفید نماید در قلب من . و افسوس که اعتماد قرار نیست هیچ وقت رو سفید شود انگار. دیگر از خودم هم خسته ام که صادقانه همۀ عشق و توجهم را میگذارم در طَبَقِ اخلاص و تقدیم آدمهایی می کنم که قرار است چند صباحی بیشتر میهمانم نباشند. فکر فرار به سرم زده است . و هر چه بیشتر فکر میکنم فقط همین فکر در مغزم تکرار می شود: فرار فرار فرار..

شانه های تو

به عکست خیره می شوم. نگاهم روی اندامت بالا و پائین می رود. یک جا ثابت می ماند. همانجایی که از هر جای دیگر، این روزها ، بیشتر به آن نیازمندم.  همانجایی که این روزها خیلی کم می آورمش . همانجایی که زیباترین جای بدن توست. همانجایی که بهترین جای دنیاست برای من !

بخاطر یک مشت کوفت و زهر مار

روی تختی که دیشب تعمیرش کرده بودم نشسته ام و به فرشته معصومی که زیر پتو خودش را جمع کرده و هفت پادشاه را خواب می بیند مینگرم. دستش را در دستم میگیرم. بوسه ای بر صورتش می زنم. پتو را بالاتر میکشم. هوای اینجا سرد است. پانزده درجه زیر صفر . طبق عادت نوک پایش را از پتو بیرون می آورد دوباره.  صدای قُل قُل کتری بلند شده است. عطر چای در هوای خانه پیچیده است. یک پتو روی پایم کشیده ام و همینطور تایپ می کنم. داشتم خواب وحشتناکی می دیدم که با صدای زنگ تلفن بیدار شدم. مادرم بود. حالا روی تختی که دیروز تعمیر کرده بودم نشسته ام و احساس رضایت می کنم از حاصل دسترنجم. راستش من همیشه آدم دست و پا چلفتی ای بودم. همه کارهای سخت را می انداختم گردن مردها. حالا که فکرش را میکنم می بینم من خودخواه بوده ام. مرد را میخواستم باشد که راحت تر باشم. اینجور خواستن به درد عمه ام میخورد شاید. اینجور خواستن را همان بهتر که نخواست. بجای اینکه فکر کنم چقدر میتوانم پشت این مرد سنگر بگیرم، باید فکر می کردم چقدر می توانم به این مرد آرامش بدهم .

تمام زندگی من همینجا روی همین تخت خلاصه می شود: من و دخترم . اگر کسی نیست که آبگرمکن را راه بیاندازد، یا تخت خواب را تعمیر کند، یا موکت را روی پارکت پهن کند که پای بچه یخ نکند، پس برای چه باید باشد؟ برای یک مشت آغوش و بوسه و کوفت و زهر مار؟ می خواهم نباشد اصلا" .

همینجا روی تختی که دیشب تعمیرش کرده ام به این نتیجه می رسم که من واقعا" خودخواه هستم . بهتر است بی خیالِ عشق ایده آل  شوم. ترجیح می دهم یک خودخواه نفهم باشم تا یک ایده آلیست فداکار مزخرف که بخاطر اثبات عشقش همه جوره مایه می گذارد.

دست به جیبتان ببرید ناراحت میشم بخدا

امروز عصر بالاخره تصمیم گرفتم این تختخواب شکسته را تعمیر کنم. وسطش چند بار داشتم کم می آوردم، چند بار هم چکش را روی دستم کوبیدم ، چند بار به خودم لعنت فرستادم که سرم در چنین کلاه بزرگی  فرو رفته و وسایل این آپارتمان را چهار برابر قیمت به من انداخته اند. اما پول ، زیاد مهم نیست ، وقتی هیچ چیز دیگر خوشحالت نکند، پول هم کاری از دستش بر نمی آید. وقتی رویایی نداشته باشی، پول هم نمی تواند برایت رویا بسازد دیگر. امروز یکی از دوستانم گفت رویای زندگیت چیست؟ گفتم هیچ ! و او با تعجب پرسید شوخی می کنی؟ گفتم : نه ! تازه فهمیدم چقدر عجیب شده ام در بین آدمهای این دنیا. شاید همین است که همه از من فاصله می گیرند. اینکه من بیشتر برایشان شباهت به ای تی دارم تا یک آدم ! تازه فهمیدم بی رویا بودن در این دنیا خیلی وحشتناک است. بیشتر برای همه شبیه به یک کابوس است و دیدن من عذابشان میدهد. میگذارد که باور کنند می شود کابوس هایشان یک روز به واقعیت بپیوندد و بشوند "من" ! منی که با وجود تیکه پاره شدن دستش بخاطر تعمیر تختخواب، و با وجود همه تلخی هایی که در تنهایی نوش جان می کند، باز هم رویایی ندارد. حتی رویای مردی که باشد ، کنارش باشد، پشتش باشد، تکیه گاهش بشود ...

 نه  . دیگر روی هیچ قولی نباید حساب کرد. مردم قولهایشان را در جیبشان ذخیره کرده اند و هر وقت که لازم شد چند تا از آنها را خرج می کنند، و من دیگر آن زن ساده خوش باور نیستم که به دوستت دارمی پر بکشم در آسمانها و دنیایی از امید بر رویم نور بیفکند، و فکر کنم زندگی رخت سپید بر تن کرده و نوبت شادی من هم بالاخره رسید. فقط میخواهم به همه بگویم قولهایتان را برای من خرج نکنید. برای کسی خرجش کنید که بتواند باورشان کند. اینجوری بهتر است ...

استرایک

اصطلاحی در بازی بولینگ هست به نامِ استرایک ، که همه موانع با یک ضربه می ریزند. این ضربه به شانس ربطی ندارد. فقط مهارتِ پرتاب کننده و قدرت بدنی او فاکتورهای اصلی برای استرایک هستند. و من فهمیده ام که قدرت کافی برای پرتاب استرایک ندارم. شانس هم کاری از دستش بر نمی آید.

شانس ، در زندگی ، آنقدر بی هوا  می آید و می رود که در انتظارش ماندن بیشتر احساس حماقت را به انسان القا می کند تا خوشبینی !  اینکه من هیچوقت در زندگی ام در هیچ قرعه کشی ای برنده نشدم ، و هیچ جا بدون اثری از نقش خودم ، به موفقیتی دست نیافته ام، به من یاد داده است که بی خیالِ فاکتور شانس بشوم، و فقط روی افزایش مهارتهای خودم متمرکز بشوم.  

داستان زندگی مادیان

درست نمی دانم هشت ، یا شاید نه سالم بود  یعنی همان زمان که کودکی بودم که در کوچه و خیابان با بچه های محل ،  بازی میکرد،  خانم های همسایه به مادرم گفته بودند " این دختر بالاخره حق همه زنهای ایرانی را میگیرد"

نمی دانم در آن سن کم ، در من چه دیده بودند ، اما چیز بزرگی را در من ساختند.... مادیان ، همان موقع ها نطفه اش بسته شد . هر روز که میگذشت بیشتر از پیش در وجودم پرورش می یافت. اطرافیانم ، ناخودآگاه ، با لگدمال کردن من، مادیان را جان بیشتری میبخشیدند. اکنون که فکرش را میکنم ، میبینم همه اتفاقهایی که در زندگی من افتاده و تمام ظلمهایی که در حق من شده ، مخلوق دست کائناتی بوده که باید به مادیان انگیزه  بیشتری برای زندگی می دادند.  مادیان ، ساکت  بود. حمله نمی کرد ، فقط به هدفش فکر می کرد ، به روزی که با تلنگری درِ اسطبل را بشکند و بقیه اسبها را هم نجات دهد.

مادیان را اصلا" به همین هدف خلق کرده ام. شکستنِ درهای کهنه ای که زن ایرانی را اسیر اندیشه هایی می کند که لذت بردن از زندگی را برایش با احساس گناه و شرم همراه می کنند.  اندیشه هایی که به او تلقین می کنند شهروند درجه دو است .

وقتی یک زن فکر می کند بهترین قسمت غذا از آنِ آقای خانه است ، وقتی یک زن فکر می کند سهم او از زندگی آقای خانه ، همان مبلغ معامله شده است ، و نه سالهای جوانی اش، و نه  نصف آن زندگی ای که حتی اگر درآمدی هم نداشته، آن سالها را بخاطر امور منزل ، خود را از رشد اجتماعی و شغلی محروم کرده است، وقتی  یک زن فکر می کند در خصوصی ترین روابط زناشویی اش باید از بیان خواسته های جنسی اش چشم پوشی کند ، چرا که از نجابت به دور است ، وقتی می پذیرد آقای خانه اگر خیانت کرد تقصیر از زن بوده پس باید بیشتر به او محبت کرد، تا آقا به خانم خانه هم نگاهی بیندازد ،  یا حتی بیندیشد تقصیر از زنهای دیگر است که مردان را از راه به در می کنند و خود آقا تفصیری ندارد بیچاره !  زنی که سیگار می کشد زن درستی نیست ، زنی که از زیرکمر صحبت می کند فاحشه است ، دلم می سوزد. همه این افکار ، زخمه ای  میشوند بر روح و روانم ، چرا که خود زنان این تفکرات را حتی بیشتر از مردان در اجتماع پرورش می دهند ، و به زنانی که از ضعف ها و ترسهای آنها فراتر رفته اند حمله می کنند.

من یک فاحشه نیستم . من فقط خالق مادیان هستم. مادیان وحشی ای که فقط میخواهد درهای اسطبل را بشکند ، بتازد ، تابو ها را بشکند، زنجیر های عقاید کهنه را پاره  کند پیش رود و راه را باز  کند .

همینکه مردی مطالبی را که همیشه مطرح کردنش از زبان یک زن ، قبیح است  ،  بخواند ، همین که یک زن بخواند و بخواند ، حتی اگر زیر لب بگوید: این مادیان یک فاحشه است ، این تابو می شکند.  من مادیان را قربانی زنان سرزمینم می کنم. می بینم آن روز را که جشن گرفته ایم بخاطر آزادی زنانِ هم خاکم از شرِ باورهایی که روح لطیفشان را به اسارت گرفته ،  و  با هم در دشتهای اندیشه های نو ، یورتمه می تازند . هر وقت به آن روز می اندیشم ،  اشک شوقم سرازیر می شود.

مادیان فدا می شود ، ولی به هدفش می رسد.

پ.ن. : مخاطبین این وبلاگ ، همه  روشنفکر هستند  که شاید اصلا" همه اینها برایشان توضیح واضحات باشد . قلب من هم با این حرفهای خاله زنکی و عمه بلقیسی ای که پشت سرم زده می شود ، نمی شکند ، ولی دل دوستانم بخاطر تهمت هایی که به من زده شده، می رنجد.  میخواهم که قوی باشند  و  کمکم کنند .

در حد همان سه هورمون

اینکه ما تا بحال فکر میکردیم عشق چنین است و چنان ، همه و همه یک مشت حرف مفت بوده، و بر طبق تئوری بیوشیمیایی ، شیفتگی که نخستین مرحله عاشق شدن است ، جاذبه ای است که باعث ترشح انفجاری موادی شبیه آدرنالین شده با کمک فنیل اتیل آمین ، دوپامین (که ما را بر افروخته می سازد و باعث می شود در نتیجه گرمای محبت احساس خوبی داشته باشیم) و نوارپی نفرین (که موجب تولید آدرنالین میشود) ، کاری می کند که جهان به کام ما باشد، چشمهایمان آکنده از برق عشق شود و قلبمان تند تر بطپد. و هر چه اعتیاد ما بیشتر می شود، کشش ما بسوی او نیز شدید تر می گردد.

سرتونین که ماده ای است که  باعث ارتباط مدارهای عصبی مرتبط با ارزیابی دیگران است در افراد باصطلاح عاشق کم می شود تا ایرادهای معشوق را نبینند. دوپامین اکسی توسین را تحریک میکند که به آن ماده شیمیایی آغوش میگویند. و میزان آن در زمان ارگاسم به اوج میرسد. اکسی توسین نیاز به در آغوش گرفتن را در عشاق بوجود می آورد و پیوند عاطفی ایجاد می کند.

تمام عشق خلاصه شد در این سه ماده شیمیایی. معلوم میشود من لَنگ همین سه هورمون بوده ام و عشق چیزی نیست جز همین چند هورمون که احساس متفاوتی را در فرد ایجاد می کنند.

تف به ذاتش

درخیابان که راه میروم همینطور بو های آشنا قلقلکم می دهند. بوی عطر مادرم، بوی اوکلن پدرم، بوی عودی که خواهرم همیشه در اتاقش روشن می کرد. بوی شمع معطری که در اتاق خوابم روشن میکردم. بو ها از مغز من بیرون نمی روند. دست از سرم بر نمی دارند.  همینطور با من بازی میکنند. با آنها بزرگ شده ام. نمی توانم از شرشان خلاص شوم. هنوز بوی تن همسر سابقم را از بوی تن برادرم با چشم بسته تشخیص می دهم. بوی تن دخترم، بوی تن پدرم. بوی عرق بابای مدرسه، بوی سایلور سگ فرانسوی دوستم، بوی ادوکلنی که با دوست پسر چشم سبز پانزده سال پیشم در یک روز بارانی قدم میزدم هنوز در مشامم هست.  بوی عطر کنزوی دوست صمیمی ام، بوی بدی که بیشتر اوقات خانم همسایه میداد و همیشه فکر میکردم این بوی چیست که او میدهد. بوی عجیب لباسهای همسایه که روی بند پهن میکرد و بیشتر بوی کافور میداد ، و آنقدر کنجکاوم کرد که آخر نتوانستم جلوی کنجکاوی ام را بیشتر از این بگیرم و از او پرسیدم لباسهایت را با چه پودری می شویی!  بوی  آدمها نمی گذارد فراموششان کنم. میخواهم دیگر یادشان نیفتم ، نمی توانم. بوی عطری که روزی که به دادگاه رفتم برای نهایی شدن حکم طلاق زده بودم  ، بوی ادوکلنی که او زده بود، بوی ماشینش که همیشه خوشبو بود، بوی ماشینم که همیشه بوی خوراکی میداد. بوی خانه های کاهگلی شمال ، بوی بازار تره بار، هیچکدام نمی گذارند من نفس راحت بکشم از گذشته ها. یک روز هم اگر به آنها فکر نکنم ، یک کسی می آید از کنارم رد می شود و آن بو با شیطنت می آید جلوی من خوش رقصی می کند ، مثل یه زن هرزه برای اغوایم استریپتیز می کند خاطراتم را ! باز اسیرشان می شوم .خاطراتم را در آغوش می کشم.  شهوت با آنها خوابیدن چشمانم را کور می کند. ضربان قلبم بالا می رود. خیس خیس می شود صورتم. به خود که می آیم میبینم شب را با چه فلاکتی به صبح رسانده ام .

 تف به ذاتش.

تمام شدنی ...

وقتی داشتم کلید رو می انداختم تو قفل در ،همسایه بغلی در خونشو باز کرد. در حالی که سعی میکرد خودشو خوشحال نشون بده گفت: دیشب چرا نیومدی تو حیاط؟ همه منتظرت بودن. با خستگی و بی میلی جواب دادم : دیشب خونه مامانم بودم. امتحان داشتم. رفتم اونجا مامانم از بچه نگه داری کنه من درسمو بخونم. خانم همسایه با تعجب گفت : امکان نداره. با تعجب پرسیدم :چطور؟ گفت خودم دیشب صدای خنده تو از اتاق خوابت شنیدم. سکوت کرد. در چشمانم دنبال استرس می گشت. با خونسردی خداحافظی کردم ، کلید رو چرخوندم و وارد خونه شدم. چشممو دور تا دور خونه گردوندم. اثر جرمی دیده نمی شد. یک زن ظرافت کافی برای پیدا کردن اثر جرم رو داره. از پله ها بالا رفتم. درِ اتاق بچه که همه اسباب بازیاشو وسط اتاق ریخته بود بسته بود.  یادمه موقع رفتن باز گذاشته بودمش. شوهرمو میشناختم. فقط در صورتی اون درو میبست که یک مهمون رو به طبقه بالا آورده باشه. و فقط وقتی یک مهمون رو بالا میاره که بخواد ببرتش تو اتاق خواب ...

رفتم جلوی آینه. خودم رو نگاه کردم : همیشه عشق یک روز بوجود میاد و یک روز از بین میره. 

بدون شرح

بعضی ها  را هرچقدر هم که بخواهی تمام نمی شوند. همش  به آغوششان بدهکار میمانی .  حضورشان گرم است. سکوتشان خالی میکند دل آدم را. آرامش صدایشان  را کم می آوری ، هر دم، هر لحظه. .. همین

منطق کودکانه

+ مامان بیا منو بشور. دستم به شیر توالت نمی رسه.
- دیشب که دستت می رسید.
+ اونموقع فرق میکرد. اونموقع پی پی کرده بودم. الان جیش کردم.
- جیش یا پی پی چه فرقی می کنه؟
+ خیلی فرق می کنه. جیش زرده ، پی پی قهوه ایه !

01

+سلام خانم ، خوبی؟ شما هم با این کشورتون

- سلام. شمیم تویی؟ چرا؟

+ واقعن تخمیه

- آره. میدونم

+اصن نمیشه دختر بازی کرد

- کدوم شهرین

+اسکی شهیر

- دروغ میگی مث سگ

+من و دروغ؟

- مرگ من اومدین شهر ما؟

+تو کجایی؟

- تو نمیدونی ینی منم اسکی شهیرم؟

+کی ببینمت پس؟

-منو اسکل نکن خره

+ینی نمیخوای منو ببینی؟

- شمیم . تو داری دروغ میگی. تو کایسری هستی

+کجا ببینمت؟

-بهت زنگ میزنم بریم بار. مشروبی سیگاری چیزی

+بعدش کجا؟چیزی چیه؟

-چیه ؟ نیومده دختربازی خونت اومده پائین؟ پیدا میشه نترس. کایسری هستی بالاخره یا اسکی شهیر

+کایسری. حالا کی ببینمت؟ نگفتی؟

-واسه چی؟  من مث خواهرتم شمیم جونم

-برو یه جیگر تور کن! یه جیگر توپ کردنی

+جیگر فقط تویی

-ای خالی بند!  خودم واست جور میکنم یکی

+تورو میخوام

- من که نمیخوام کسیو جور کنم. گفتم بیا شهرما در و داف ریخته

+تو رو تور کنم بسه برام. میخوامت دیوونه

- چی میخوای؟ عجب حشری ایه ها. بابا آدم تو کون هرکسی که نمیکنه که. من دوستتم. دوس دخترت که نیستم

- برو جنده بکن از نظر من. اینجا یه دیسکو هس فقط جنده ها اونجان. یه دیسکو هم هس بیشتر دانشجوا هستن

+من تو عمرم جنده نکردم

-جنده ها رو تو آسانسور، دسشویی هرجا ببری بت میدن

+اگه قرار باشه جنده بکنم جق میزنم.

-وا ! جنده مگه چشه؟ به این خوشگلی . کاندوم بذار اگه میترسی. منم شاید تو امریکا اگه کار گیرم نیاد جنده بشم . اووووف. چقد ناز داری تو

+جوووون ! دوس دارم تو رو بکنم

-شمیم ! من قسم میخورم داری با چن نفر چت میکنی

+لیس بزنم

-اونی که میخواستی به اون بگی اشتباهی به من گفتی خره

-منم گوزمرگ شدم از خستگی

+من فقط تو رو میخوام

-ممنونم از اظهار لطفتون. تو چقد با محبتی آخه پسر

+جوووون. تو بغلم باشی محبتو می فهمی

-نگو این حرفا رو خندم میگیره

+کجات قلقلکیه

-مث اینکه راس راسی با منیا . اوه اوه حشرت زده در حد تیم ملی

+آره . الان تو اوجم

-ببین من یابو ام یهو دیدی جفتک انداختم

+جفتک به تخمم نزنی . بقیش حله

-خیلی خری . مردم از خنده. برم بخوابم دیگه.

+میخوامت

+ای بابا. من دارم یاسین میخونم واست؟ آدم حشرش میزنه بالا که به  پروپاچه هر خری نمیپیچه !

برم بخوابم. خستم

-باشه بابا. چرا عصبانی میشی؟ برو بخواب. ببخشید مزاحمت شدم

-خواهش میکنم

+خوب بخوابی

-مرسی. شب بخیر

+به امید دیدار

-برو بمیر 

جایی که می روم ...

از سرمای زمستان خوشم نمی آید. خوشم نمی آید در زمستان بمیرم. کسانیکه برای تشییع جنازه می آیند سگ لرز می زنند.

نمی خواهم زیر آفتاب سوزان تابستان جزغاله شوند و همش منتظر شوند که مراسم تمام شود ، بروند توی ماشین کولر را روشن کنند و بگویند آخیش ! راحت شدیم.

در بهار بدنیا آمده ام. در بهار هم دوست دارم بمیرم. هوای خنک و دلنشین بهار که همیشه عاشقش بودم به من خوش آمد گوید اولین روزهای خوابیدن در عمق طبیعتش را. فقط یه ایراد دارد. گل مورد علاقه ام "نرگس" در بهار نمی روید. گل مریم هم خوب است. نمی خواهم چندین حلقه گل روی سرم خراب شوند.  دو حلقه گل برایم کافیست.

عکسی را بگذارید که خیلی خوشحال هستم ! دوست دارم بخندم. یادم آمد عکس خندانی ندارم. باید بروم ، آرایش کنم. زیبا ترین لباسم را بپوشم ، یک پیراهن رنگی شاد، لبخند بزنم ، عکسی بیندازم ، برای آن روز.

مبادا کسی سیاه پوش شود از مرگ من. به احترام شادی هایی که از من فرار میکردند، دوست دارم همه شاد باشند . تا بحال که کسی دلش برایم تنگ نشده، بعید است بعد از مرگم هم بشود. خیالم از این بابت راحت است.

بالاخره همه می روند... من میمانم و آرامشی که همیشه به دنبالش بودم ... چقدر عمیق است اینجا... چقدر آرام است... همه سر در لاک خود می خزند و میلولند و می جوند و می روند... کاری هم با من ندارند... چقدر آرامم اینجا... نه دغدغه ای ... نه فشاری... نه دردی... نه غمی ... نه یأسی ... چیزی برای ناراحتی وجود ندارد دیگر...