می خوام بدونم این بحث کجاش فلسفیه

+ این چه عکسیه گذاشتی توی فیس بوک ؟ تو مثلا" الگوی اون بچه ای
- کدوم عکس؟
+ چه میدونم ! یه تاپ پوشیدی ، باباتو بغل کردی
- خب الان کدومش با الگو بودن من مشکل داره؟ تاپ یا بابام؟
+ تاپ !
- خب من که از روزی که تو منو شناختی همیشه تاپ و دکلته میپوشیدم . الان چی عوض شده ؟ آب و هوا؟
+ تو طلاق گرفتی ، حق نداری ازین لباسا بپوشی
- اونوقت اونموقع که طلاق نگرفته بودم ، وقتی میپوشیدم تضادی با الگو بودنم نداشت ؟ الان تضاد پیدا کرده؟
+ الان همه میتونن راحت بهت گیر بدن! اگه یکی بهت گیر بده من چیکار کنم؟ بچمو سپردم دست تو !
- ینی اگه تاپ نپوشم کسی بهم گیر نمیده؟
+ انقد واسه من بحث فلسفی راه ننداز ، هر چی میگم بگو چشم ، واللا حضانتو پس میگیرم !

فقط همین

این پست از وبلاگ اعترافات عریانم .

با قلبی شکسته و دلی مملو از درد مراتب انزجار خود را اعلام می دارم

از این خفقان متنفرم .از هر چیزی و هر کسی که فکر می کند زنی که طلاق گرفته ، سزاوار این است که رو به قبله دراز بکشد و منتظر مرگ شود ، متنفرم. از اینکه راه بروم در بین آدمهایی که میخواهند زنده بودنم را انکار کنند متنفرم. از اینکه همه خوشحال شوند که من همۀ نیازها و آرزوهایم را دفن می کنم ، سرم را می اندازم پائین ، راستِ کارم را می گیرم و می روم سر کار ، لقمه ای نان در بیاورم بگذارم جلوی فرزندم ، بخورد و ما بقی لحظات را هم به یُمن داشتن یک فرزند ، همۀ دعوتها و میهمانی ها و گردهمایی های دوستانه را رد می کنم و می نشینم در خانه و از همۀ تفریحات چشم پوشی می کنم ، متنفرم . از اینکه به مبارکی و میمنت یک جدایی، کسی حق زندگانی برایم قائل نمی شود ، و همه فقط و فقط توقع دارند که من همان زنده مانی را در پیش بگیرم تا روز مرگم هم بسلامتی سر برسد، و نفس راحتی بکشند ، متنفرم. از اینکه نزدیک ترین کسانم هم حتی این فکر به ذهنشان نمی رسد که همانطور که خودشان به محبت و یک آغوش پرمهر و امن نیازمندند ،  ممکن است من هم انسانی باشم مثل آنها با همان نیازها، متنفرم ! 

عکس خانوادگی

عکس ها نامردند. گاهی خوشبختی آدمها را به رخت می کشند. آدمهایی که با همۀ اعضای خانواده شان کنار هم هستند و دارند می خندند. عکسها بیشرفند . با ترفندی زیرکانه ، همۀ عقده ها و اندوه هایتان را رو میکنند. و می نشینند قبطه خوردنتان را نگاه می کنند و به ریشتان می خندند. عکسها را تحویل نگیرید . عکسها بدجوری با آدم تا می کنند. یاد آدم می آورند که هر کدام از اعضای خانواده اش یک گوشه پرتاب شده و خودش هم با یک خانواده نصف و نیمه یک گوشۀ دیگر ! عکسها وقیحند. می نشینند روی صفحۀ فیس بوک یکی از دوستانتان ، صاف در صورتتان نگاه می کنند و با وقاحت می گویند : تو تنهایی ! تو بدبختی ! تو هیچکسو نداری، برو بمیر !

انگیزه ای برای نوشتن

آمار وبلاگ تنها چیزی است که من اصلا" به سراغش نمی روم . به جرأت می توانم بگویم از وقتی این وبلاگ را ساخته ام ، به تعداد انگشتان دست ، به آن سر زده ام. صادقانه بگویم ، یک دلیلش این است  که وبلاگ من فیلتر است و بیشتر از طریق گوگل ریدر دنبال می شود. بنابراین آماری که در بلاگر می دهد صحت ندارد .  اما این فقط یک دلیلش است. دلیل دومش هم این است که من از اینکه چشمم به دنبال این باشد که ببینم چند نفر وبلاگ مرا میخوانند ، احساس خوبی ندارم. احساس می کنم مخاطبین را معذب می کنم . 

دوستی بود که میگفت برای اینکه آمار وبلاگش در همین حد بماند ، هر شب مجبور است حتی اگر شده یک خط در وبلاگش بنویسد. گاهی فکر میکنم ، نوشتن زوری چه آش شله قلمکاری از آب در خواهد آمد. بهرحال آشی که این دوست عزیزبلاگر، هر شب میپزند ، ظاهرا" باب طبع است و امید بر این است که آمار بلاگشان روزافزون گردد. 

علی الحال ،  زندگی که یکنواخت و کسل کننده می شود ، دست آدم به نوشتن نمی رود. شاید هم یک دلیلش پلاس نویسی باشد. که همه نوشته های آدم را در نطفه می بلعد ، و چیزی برای اینطرف نمی گذارد.

با وجود این ، این روزها ، دلم حال و هوای نوشتن دارد، غلط نکنم بخاطر تمام شدن سرمای دلگیر زمستان است ، شایدهم از گرده افشانی گلها باشد ، نمی دانم . بهار لامصب عجب کششی دارد . دست آدم را می گیرد می کشد روی کیبورد و دلربایی می کند تا بنویسی اش. ذره ذره وجودش را ، حرف به حرفِ لبهایش را ، و نفس به نفسِ نسیم هایش را در آغوشت بگیری و با همۀ لطافت و زیبائیش عشقبازی کنی. 

چارقدهای سفید مادربزرگ

مادر بزرگ من ، همیشه عادت داشت چارقد سرش می کرد. بزرگترین لذت زندگی اش این بود که چارقد کادو بگیرد ، همه همشکل. همه سفید. همیشه، هر وقت برایش یک چارقدِ نو می خریدم،  یک بقچه باز می کرد، آن را هم تا می کرد کنار بقیه چارقدهایش با نظم خاصی می پیچید. یک جوری به این چارقدهای شبیه هم نگاه می کرد ، که انگار دقیقا" می دانست کدامیک را کجا و از چه کسی هدیه گرفته است. آن را هم می گذاشت در بقچه اش ، و همان چارقد قدیمی خود را دوباره سرش می کرد. 

وقتی از این دنیا رفت،  رفتم سراغ بقچه اش ، دیدم همۀ آن چارقدها همانطور نو مانده اند، گویا رسالتشان فقط این بوده که دل مادر بزرگ را شاد کنند. مادر بزرگ رفت ، در حالی که همان چارقد کهنه بر سرش بود. این روزها فهمیده ام ، من هم شبیه او شده ام. من هم یک بقچه برای خودم درست کرده ام که فقط برای دلم یک چیزهایی را آنجا نگاه می دارم. دلم نمی آید ازشان استفاده کنم.

وبلاگ کوچک و تنهای من این گوشه موشه ها خاک می خورد. چرا؟ چون من با خودم درگیر شده ام. دوست دارم ، همۀ درد ها عقده ها، نگرانی ها و فشارهایم را همانطور دست نخورده ، تا کنم و بچینم در بقچه ام ، درش را ببندم ، هر از گاهی بازش کنم، دانه دانه نگاهشان کنم و باز ببندم.  نگذارم کسی هم به بقچه ام سر بزند. شاید وقتی من هم رفتم پیش مادر بزرگ ، یک نفر بیاید ، بقچه را باز کند ، و همان حسی را پیدا کند، که من هم وقتی چارقدهای مادر بزرگ را نگاه می کردم پیدا کردم....

کسی چه می داند!

از یاد رفته

تعطیلات عید که می شود هر کسی برای خودش یک برنامه می ریزد. از جمله سفر تفریحی به سرزمینی است که دیگر برای ما آینه دق شده . خلاصه این روزها ، از سر و کول ما آدم بالا می رود. بچه ها دارند رُسِ خرگوشها را می کِشند . یک عده دارند با اینترنت پر سرعتِ اینجا دلی از عزا در می آورند و تند تند فیلم دانلود می کنند. یک عده هم توی آشپزخانه بر سر محتویاتی که باید روی پیتزا ریخته شود با هم بحث می کنند و آشپزی میکنند. تعدادی هم دور هم جمع شده اند و خرید های امروزشان را به هم نشان می دهند . وقتی به خریدهایشان نگاه می کنم اتاق دور سرم می چرخد . احساس می کنم کُل مرکز خرید را بار گیری کرده اند و دارند اینجا خالی می کنند.  یکی موقع عبور کردن از کنارم انگشتش را سیخ می کند و به بهانۀ قلقلک در پهلوی من فرو می کند و من نیم متر از جایم می پرم . خیلی خودم را کنترل می کنم که نگاه خشمگینی به او نکنم. می روم جلوی در آشپزخانه ، میبینم با سس کچاب روی پیتزا چرت و پرت نوشته اند و دارند با آن عکس می گیرند.

با خودم فکر می کنم خوشحالی چقدر  خوب است . همه آنقدر خوشحالند که اصلا" متوجه رفتن و آمدن من از کار نمی شوند. و من هم خوشحالم که کسی نمی فهمد من چقدر ساکت و تو دار شده ام و دیگر آن آدمِ سرحال و بذله گو نیستم ! همه آنقدر ذوق زده اند که کلا" ما را به تخمشان دایورت کرده اند. البته همین روزها سفر آنها به آخر می رسد و زندگی کسالت بار ما هم ، می رود سر خط !