آشتی نامه

بار الها ، کاش من را چنان می آفریدی که اینهمه امیال جنسی در من وجود نداشته باشد. چون من توانایی کنترل آنها را ندارم، بعد می آیم همش از تو بد می گویم  که اسم این امیال را امیال شیطانی گذاشتی و آنها را به وفور در وجودِ من چپاندی . طوریکه نه یارای ایگنور کردن آنها برایم بود ، نه ایگنور کردنِ تو! نتیجه اش این می شود که دوست پسرم  به من بگوید که شخصیتم پُر از پارادوکس است چون هم تو را دوست دارم و هم خواسته هایت را دایورت می کنم به تخمم. بارالها ، خودت شاهدی که من چقدر عصبانی می شوم وقتی کسی به رویم می آورد که من به خواسته های تو وقعی نمی نهم، ولی همه اش تقصیر خودت است. چون تو در نظر نگرفتی که تکلیف زندگی جنسی آنهائیکه دوست ندارند ازدواج کنند، و اصلن از مقوله ای به اسم ازدواج حالشان بهم می خورد ، چیست. اگر تصمیم گرفته ای آنها را هم مثل قاتل ها و دزدها بیندازی وسط آتش جهنمت، حداقل یا این میل جنسی کذایی را از آنها بگیر ، یا روان پریشی و فوبیای ازدواجشان را درمان کن.  چرا که نمی شود هم خر را بخواهی هم خرما. این وسط ما دوست نداریم همش ریاضت بکشیم . چه برسد به اینکه مطمئن باشیم چیزی به اسم آتش جهنم وجود ندارد و فقط تو از دستمان ناراحت می شوی ، و من هم چون بندۀ لوس تو هستم، می دانم که بلخره می آیم و از دلت در می آورم و تو هم مهربانی و من را می بخشی. برای همین هم وقتی دوست پسرم به من می گوید در رفتارم پارادوکس وجود دارد، من حرفش را قبول نمی کنم و فقط می گویم به تخمم که وجود دارد. چون من و تو دوست هستیم و تو خودت می دانی که این وسط مقصری که من را اینقدر فاکد آپ آفریدی.

absence of sex

دکتر زنان از من پرسید که از چه روشی برای جلوگیری استفاده می کنم، و من با پررویی گفتم : روش طبیعی ! دکتر گفت : خب دیدی که " ایت دیدِنت وُرک" ! گفتم : بعضی وقتها که سکسِ "های ریسک" داشته باشم "مورنینگ افتر" میخورم. گفت : فایده نداره. باید یه روش درست و حسابی پیدا کنی که دوباره ازین اتفاقا نیفته. بدجوری سیریش شده بود.هیچ جوری نمی شد از سر بازش کرد. بعد ازم پرسید: حالا گذشته که گذشته ! ازحالا به بعد چه روشی رو برای جلوگیری انتخاب می کنی؟ گفتم : "اَبسنس آو سکس" (absence of sex)  ! یه جوری نگام کرد و بعدش گفت : یه چیزی بگو که بگنجه. الان عصبانی هستی ازین حرفا میزنی . دوماه دیگه نظرت عوض میشه. جسمت نیاز پیدا می کنه. از همین الان دنبال یه راه بهتر باش.  با قاطعیت گفتم: دیگه نمیخام توی هیچ ریلیشن شیپی برم. دیگه میخام سکس رو از سبد خانواده حذف کنم. دکتر پوزخندی زد و دیگه چیزی نگفت. برای اینکه به خودم ثابت کنم چقدر در تصمیمم راسخ هستم، قرار گذاشتم پامو که از کلینیک گذاشتم بیرون، با دوس پسرم بهم بزنم. و دیگه هم با کسی دوس نشم. پامو گذاشتم بیرون، دیدم بغلم کرد ، نازم کرد. بعد رفتیم خونه، بلوزشو درآورد اومد کنارم نشست و غذا خوردنمو نگاه کرد. من اصلن یک نقطه ضعف شدیدی در مورد بالاتنۀ آقایون دارم. مخصوصن مال اون که اینقدرهم باهام مهربونه! هر چی سعی کردم خودمو کنترل کنم، نشد. آخرش ناخودآگاه صورتمو مالیدم به سینه اش. یه کم موهامو ناز کرد بعد با انگشتش چونه مو داد بالا، و چنان لبی ازم گرفت که تو عمرم اینقد لب بهم مزه نداده بود. یهو دیدم غرق شدم تو آغوشش. در همون عوالمِ ماچ و بوسه،  قیافۀ دکتره با همون پوزخند مسخره اش و یک بیلاخ ،  اومد جلوی چشام . گفتم کون لق همتون. من میخام باهاش بمونم.

پ ن : این نشون میده که من به اندازه گاو هم از زندگی جنسی خودم شناخت ندارم. یا اینکه تصور می کنم خیلی رو خودم کنترل دارم ولی به اندازه گاو هم ندارم . بهرحال یه چیزیم شبیه گاوه ! میدونم...

سخت ترین وداع

در یک روز بارانی،  ساعت 9 صبح ، همه چیز تمام شد. از روزِ قبلش ، آقای ف،  آمد خانۀ من که کنارم باشد. من در مواقع بحرانی زندگی ام ، آدمِ خشن و نفوذ ناپذیری می شوم. چون می روم در لاک خودم و با هیچکس ، جز دخترم، حرف نمی زنم. اما او آمد و همۀ گندِ دماغ بازی های من را تحمل کرد و دم بر نیاورد. برایم جگر کباب کرد ، آورد کنار تختم و گفت بخور ! تو فشارت پایینه ، ممکنه فردا اذیت بشی. خواهرم، زنگ زد که روحیه بهم بدهد و مطمئنم کند که هیچ راهی برای نگه داشتن این بچه وجود ندارد. پس بهتر است خر نشوم و افکار تخمی به سرم نزند. صبحش ، آقای ف ، بیدار شد، دوش گرفت ، صبحانه را حاضر کرد، یک ساندویچ با پنیر و تخم مرغ داد دستم که بخورم و گفت بخور ! جون بگیری. من هم با قیافۀ عبوس صبحانه ام را خوردم ، حاضر شدم ، رفتیم دنبال دختر عمه ام و به سمت کلینیک ، حرکت کردیم. کلینیک ، فقط مخصوص ابورشن (سقط جنین) بود . جلوی درش یک سری از مخالفانِ کورتاژ با پوستر ایستاده بودند و صدایمان می کردند و دنبالمان می آمدند که جلویمان را بگیرند. 

کلینیک ، بسیار مجهز بود با پرسنلِ فوق العاده مهربان. بیشتر کسانی که آمده بودند دخترهای کم سن و سال بودند و خیلی از آنها حتی تنهای تنها آمده بودند. احساس کردم از گرسنگی دارم غش می کنم.  به آقای ف گفتم : "دل ضعفه گرفتم، هوس یک ساندویچ تست گرم با تخم مرغ و ژامبون، کردم" . دوید بیرون و برای هر سه نفرمان ساندویچ گرفت و آمد. وقتی صدایم کردند، یک سری سئوال پرسیدند از جمله اینکه آیا کسی مرا به این کار مجبور کرده یا خودم خواسته ام، یا اینکه چند درصد مطمئن هستم و از همین  سئوال ها ! بعد چند تا قرص آرامبخش دادند و توضیح دادند که به ترتیب چه کارهایی می کنند تا جنین را از بدنم خارج کنند و بالاخره در یک روزِ شنبۀ بارانی ساعت 9 صبح ، همه چیز تمام شد. کلِ ماجرا ده دقیقه بیشتر طول نکشید. آقای ف ، مرا بلند کرد برد گذاشت داخل ماشین ، میلرزیدم. گفتم : "سرده!" کاپشنش را انداخت رویم. دخترعمه ام هم ژاکتش را در آورد و انداخت . گفتم یه سیگار میخام. دخترعمه ام سیگار روشن کرد و داد دستم. و من آرام چشمهایم را روی هم گذاشتم و در حالیکه از کلینیک دور می شدیم،  با کودکم برای همیشه وداع کردم...

به زودی نزدت خواهم آمد تا باز هم به هم عشق بورزیم... خیلی زود...

امروزکه فیس بوک را باز کردم، متوجه شدم دوست پسر یکی از دوستانم که هفت سال بود با هم زندگی می کردند، از دنیا رفته است. نوشته هایش سرشار از درد و اندوه بود . یک جا، پایین همین عکس نوشته بود:  "... احساس می کنم عضوی از اعضای بدنم را از دست داده ام مثل دست ، که دیگر سرجایش نیست ، ولی هنوز می توانی احساسش کنی... " خواستم بقیه اش را ترجمه کنم ، نشد. چون هر بار که متن را می خوانم باز هم اشکم سرازیر می شود. همیشه باور داشتم چیزی  به اسم عشق وجود ندارد ، توهم است ، قصه است. فکر می کردم عشق فقط یک جَوگیری شدید است در برابر یک رابطۀ جدید. و بعد از مدتی هم روزمرگی ، جایش را می گیرد و دیگر چیزی از یک احساس قوی باقی نمی ماند. هر چیزی که می ماند عادت است و یک دوست داشتن خفیف . حالا که از شدت زیبایی این احساس ، واقعن آچمز شده ام، حس می کنم عشق وجود دارد،  ولی متعلق به آدمهاییست که لیاقتش را دارند. اعتراف می کنم طولانی ترین احساس علاقه ای که در زندگی ام تجربه کرده ام،  دو ماه بیشتر طول نکشیده و هیچوقت نتوانسته ام برای مدت طولانی یک نفر را دوست داشته باشم. کاش می دانستم چه مرضی دارم که اینقدر زود در هر رابطه ای ، کم می آورم. خسته می شوم از نزدیک شدن آدمها به خودم، وتصمیم می گیرم ، فاصله بگیرم و باز هم به لاک خودم باز گردم. چسبندگی در رابطه ها آزارم می دهد و مرا از کل مجموعۀ آن رابطه زده می کند. هر چقدر هم خودم را آنالیز می کنم ، باز هم نمی فهمم ایراد کار کجاست. احساس یک آدم نابینا را دارم که هیچوقت نمی تواند لذت بینایی و نور را درک کند. 

P.S: My first, My last , My beloved.. my Life.. my soul.. my heart.. my every moment of being.. I feel as if I lost a part of my body.. like an arm that is not there anymore but you can still feel it.. I told you once I give u my heart if you could live with it instead of me.. and I tell you that now.. i gave this heart to you 7 years ago and I give it to you fully again now to live through it how ever you wish and to be united with me once and forever again and again.. I will find you in the ocean of vibrations, I told you once which I will never loose you, and you know how I stay true to my words.. you and I were always one source in 2 bodies, now I only need to learn how to unit with u in this body to be whole and one again. I love you forever and till the beginning of time and end of all illusions.. Thank you for all the reflections and loves.. for the light and vibrations , sounds, tastes and experiences.. for lifting the vales and showing the way.. for uniting me with me with you and with our eternal soul. ♥

خلایق هرچه لایق

یه دوستی می گفت : این زنای خودمون هستن که باعث شدن همیشه زن ، یک موجود بی لیاقت شناخته بشه . مثلن چی؟ مثلن وقتی من ازدواج کردم، انقدر زنای فک و فامیل بهم میگفتن : وای !! شوهرت پوشک بچه رو عوض میکنه؟؟؟ عجب زنی هستی تو. بعدش پشت سرم همش می گفتن : عجب شوهر زن ذلیل کسلیسی ! مرد باید یه کم جنم داشته باشه بابا !!

خلاصه فکر کردم دیدم پُر بیراه نمیگه. بیشترین کسانی که معتقدن : دکتر یا مهندس زن به درد نمی خوره، خودِ زنا هستن. و این خود زنا هستن که وقتی یه مردی زنشو ول میکنه میره سراغ یه زن دیگه، میگن : ببین کجا واسه شوهرت کم گذاشته بودی که ولت کرده. حتی خودم با گوشای خودم شنیدم یه بار یکی میگفت : زنی که بتونه هر شب شوهرشو بکشونه روی خودش ، خیلی زنه !! 

زنای ما بجای ترمیم اعتماد بنفسِ فاکدآپ شده شون ، دوس دارن بقیه رو هم مثل خودشون کنن .جای اینکه از همدیگه حمایت کنن یا پشت هم باشن، ترجیح میدن بقیه هم مثل خودشون باشن تا اینهمه عقب موندگی خودشون به چشم نیاد. دیدین تو محیط کار همیشه اونایی که زیرآب همدیگه رو میزنن ، زنا هستن؟ 

جیک جیک مستون

خیلی بد است که آدم وقتی جیک جیک مستونش است ، زمستان به تخمش هم نباشد . خیلی بد است زمانی که چارچنگولی افتاده است روی یک نفر و دارد نفس نفس می زند و از شدت ارگاسم دست و پایش شل شده است ، به یاد حال و روزِ العان من نباشد . و حتی یکی نباشد بگوید : هی جوجو! مواظب باش از حول حلیم نیفتی توی دیگ !! یک روزی می رسد که می بینی یک بچه در شکمت راه گُم کرده و کنگر خورده و لنگر انداخته و نفست کم می آید. زیر دلت تیر می کشد. نمی توانی پشت میز کارت بمدت طولانی بنشینی، و سوتینت را هی باز می کنی که راحت نفس بکشی. و همۀ اینها تازه اول کار است. سقط جنین و مخارج نجومی اش که بیمه هم قبول نمی کند ، و خونریزیها و دردهای بعدش بخورد توی سرت!

آلت به دست

علی آقا، شوهرِ لی لی ، مرد مزخرفی بود. نه به این خاطر که من فکر می کنم مزخرف بود، بلکه چون واقعن آپشن های لازم برای مزخرف بودنِ یک مرد و یا یک شوهر را دارا بود. تا زمانی که راست می رفت و چپ می آمد ، راست می کرد، بساط خانم بازی اش به راه بود و همش به لی لی می گفت به من دست نزن ، از تو چندشم می شود. لی لیِ بدبخت آنقدر حسرتِ سکس را خورد که آخرش رفت و هرزه شد. گفت حالا که او نمی آید نیازهای جنسی من را برآورده کند، من هم می روم جای دیگر نیازهایم را براورده می کنم. نه اینکه قبلش تلاش نکرده باشد که اول طلاق بگیرد بعد برود سراغ پسر بازی ها !! نه ! اتفاقن تلاش هم کرد که طلاق بگیرد ولی دو تا بچه داشت و هزار جور مشکل برایش پیش آمد و بخاطر بچه هایش منصرف شد. این تصمیمی بود که او گرفت و ماند با علی آقای شومبول بدست. علی آقای شومبول بدست هم تا جایی که جا داشت روی این و آن خوابید و زنش را تنها گذاشت و زنش هم از همین فرصت استفاده کرد و تنها نماند و رفت زیر یک سری این و آنِ دیگر خوابید. و این وسط، بچه ها هم از اینکه مادر و پدر ، هردو را دارند، بسیار خرسند بودند. دیری نپائید که بچه ها هم بزرگتر شدند و آقا پسر، کارش شد دختر خفت کردن ، و دختر خانم هم ، بجای درس و مدرسه ، از توی خونۀ پسرهای عوضیِ محل سر و کله اش بیرون می زد. 

تا اینکه یکی دو سال پیش ، علی آقا دیابتش بالا زد و میل جنسی اش هم در همین اثنا به گا رفت و نشست پیش زن و بچه و تازه یاد زندگی اش افتاد و شد مرد مهربانِ خانه و همسر خوب و دلسوزِ لی لی . همه می گفتند علی آقا خیلی مهربان و خوب شده و واقعن عبرت گرفته. خب از نظر من عبرتی که هنوز جوابش را پس نداده عبرت محسوب نمی شود. هروقت دوباره راست کرد و تمرگید کنار زنش ، آنوقت می شود گفت درس عبرت گرفته. شومبولی که راست نمی شود دیگر چه چیزی را می تواند ثابت کند؟ بهرحال لی لی خانمِ ما ، دلش را به همین مهربانی های علی آقا خوش کرد تا اینکه یک ماه پیش علی آقا در اثر شدت دیابت ، مُرد.

لی لی و بچه ها هم یک مدت سیاه پوشیدند و توی سر و کله شان زدند ، ولی من بهشان تسلیت نگفتم. چون از آدمهایی که به وقت نیازشان مهربان می شوند ، خوشم نمی آید. چون فکر می کنم همینکه یک آدم کیری از شمارِ آدمهای کیریِ دنیا کم شده است ، خودش جای تبریک و شکرگذاری دارد. من هیچ صنمی با لی لی نداشتم، ولی همیشه دلم برایش می سوخت که مجبور شده با یک همچین مردی زندگی کند. خب جای شکرش باقیست که زود مُرد .

 

یک اتفاق

نمی دانم... 

شاید این اتفاق ، باید می افتاد. 

من در این وبلاگ، دیگر احساس آرامش نمی کنم. پرایوسی ندارم. دیگر، از همکار گرفته تا فامیل و دوست و آشنا و همه و همه ، می دانند این وبلاگ ، مال من است. هر چیزی که می نویسم همش باید منتظر باشم یکی بیاید پاچه ام را بگیرد. همه اینها دیگر مهم نیست. چون می خواهم دوباره پرایوسی خودم را بدست بیاورم. می خواهم تنها باشم ... تنهای تنها... و همۀ این گوشه گیری ها هم فقط از یک اتفاق شروع شد. اینکه من با وجود یک عمر گدایی ، شب جمعه را فراموش کنم و با وجود این همه وسواس و مراعات و جلوگیری ، زرتی ببینم پریودم عقب افتاده و این درست در زمانی اتفاق بیفتد که دوست پسرم رفته ایران ، و من هی فکر کنم از سکس نکردن است که پریود لعنتی ام عقب افتاده و هی حالم بد شود.و زیر دلم درد بگیرد و من هی فکر کنم که اینها همه از عوارض تاخیر پریود است ، ولی اتفاق بعدی بیفتد و دوست پسرم برگردد و باز سکس کنم ولی پریود نشوم و کم کم نگران شوم ، تا اینکه بلخره یک روز کرمم بگیرد و بیبی چک بگیرم و قطره اول را بریزم یک خط بیفتد و قطره دوم را که بریزم خط دوم بیفتد و من سرم را محکم بکوبم به زمین و داد بزنم و بلند بلند بزنم زیر گریه و آنقدر گریه کنم که چشمهایم درد بگیرند. دوست پسرم هم هی بغلم کند ولی هرکاری کند نتواند آرامم کند و من احساس کنم که نابود شدم ....

 بروم زیر دوش و باز بزنم زیر گریه و یکهو چشمهایم را باز کنم ببینم دوست پسرم آمده در حمام ، پرده را کنار زده و باز دارد التماس می کند و می گوید: گریه نکن همه چیز درست می شود. و من همانطور که زیر دوش ایستاده ام ، نگاهش کنم و خیلی محترمانه بگویم : "برنج داره ته می گیره "  ! 

مدام فکر کنم آخر چطور شد که با وجود اینهمه جلوگیری من حامله شدم، و هرچه فکر کنم به هیچ نتیجه ای نرسم و آخرش فکر کنم شاید پشت سرهم سکس کردنها کار خود را کرده است . و ناگهان از همه چیز و همه کس بیزار شوم. و هرچیزی که تابحال به اسم لذت برای خودم تعریف می کردمش ، برایم بی ارزش و کمرنگ شود ، و فقط یک چیز در وجودم شکل بگیرد : نفرت از خودم! و باز هم هرچه فکر کنم نفهمم چرا این وسط به خودِ بیچاره ام گیر داده ام و از او بدم آمده است. شاید دیواری کوتاه تر از او پیدا نکرده ام ، ولی بهرحال ، ترجیح می دهم از خودم بدم بیاید تا از دیگران. چون از خودم بیشتراز اینها توقع داشته ام.

نمی دانم....

شاید این اتفاقِ لعنتی باید می افتاد، تا من بدانم که چقدر هیچ چیز سر جای خودش نیست ، و باید ترتیبی اتخاذ شود تا همه چیز سر جای خودش برگردد.

دلم می خواهد تنها باشم، تنها زندگی کنم، تنها بمیرم و آنقدر در تنهایی بمیرم که  حتی کسی نباشد من را دفن کند. یا اینکه بیاید سر قبرم سالی یک بار یک شاخه گل بگذارد. من دلم برای تنهایی ام تنگ شده و این را الان می فهمم. الان که در درونم یک موجود کوچک سر و کله اش پیدا شده که هر جا می روم دنبالم می آید و دست از سرم بر نمی دارد. وقت دکتر گرفته ام و چند روز دیگر هم باید همه این دردها را تحمل کنم تا روزی که برای همیشه برود... و آنوقت است که بدجوری به تنهایی نیاز دارم تا بتوانم به این نفرتی که از خودم پیدا کرده ام غلبه کنم. شاید هم تقصیر من نیست. تقصیر سرنوشت لعنتی است که همۀ چیزهایی که روزی آرزویشان را داشتی را زمانی به تو می دهد که دیگر از خیرشان گذشته ای. یک روزی آرزوی من این بود که اخلاق همسرم ، مثل مردی بود که الان با او هستم. و آرزویم این بود که از همچین مردی ، بچه دار شوم. ولی حالا که همۀ آنها را دارم، دارم ازشان فرار می کنم. شاید بخاطر اینکه خیلی وقت است از آن آرزو دور شده ام ، شاید هم چون دیگر هیچ تمایلی به زندگی کردن ندارم. تنها آرزویم این است که این زندگی فقط بگذرد تا تمام شود ، و دیگر نمی خواهم کسی عمرش را حرامِ کسی کند که فقط منتظر تمام شدنِ زندگیش است...

تنها

بادمجانها را که ریختم توی ماهیتابه ، صدای جلز و ولز روغن بلند شد. کارد آشپزخانه را برداشتم و مشغول خرد کردن پیاز شدم. همانطور که با آستینم اشکم را پاک میکردم ، صدای کوبیدن در به گوشم رسید. همانطور چاقو به دست ، در را باز کردم. مسئول چک کردنِ دستگاه هشدار دهنده مونوکسید کربن ، آمده بود دستگاه را چک کند . بیشتر وقتها دستگاه را چک میکنند که خاموشش نکرده باشیم. آخر خاموش کردنش جرم محسوب می شود. یادم افتاد درست دفعه قبل هم که برای چک کردن دستگاه آمده بود من مشغول درست کردن همین غذا بودم. راستی چند وقت است من گوجه بادمجان می خورم؟ گوجه بادمجان غذای مورد علاقۀ من است. روزهایی که تنها باشم برای خودم گوجه بادمجان درست می کنم چون حوصلۀ اَخ و پیف کردنِ دیگران را ندارم. مسئول دستگاهِ هشدار دهنده مونوکسیدکربن ، یک مردِ چاق و کوتولۀ مکزیکی بود. شروع کرد به خوش و بش کردن با من. یک نگاهی به شیشه ویسکی ای انداخت که روی کانتر آشپزخانه گذاشته بودم تا قبل از غذا بخورم. بعد پرسید: شما با اون خانم مو کوتاهی که قد بلندی داره دوست هستین؟ همونی که تو ساختمون 4-17 زندگی می کنه ! ساختمون 4-17 رو خوب میشناختم. دو تا دختر لزبین اونجا زندگی می کردند که هیچکدومشون هم نه دوست من بودند و نه موهای کوتاهی داشتند. با تعجب گفتم : "نه ! چطور؟" گفت : خیلی وقتها می بینم توی تراس با شما سیگار می کشد. تازه یادم آمد او دوست مشترکمان را می گوید که احتمالن از بس به خانۀ رفقایش رفته ، آقای چاق کوتولۀ مکزیکی، او را از مالکین آن آپارتمان محسوب کرده. خندیدم و گفتم : آهان ! فهمیدم کیو میگین. آره با اون دوستم. بعبارتی ، فامیلم. 

گفت : خیلی خانم خوب و مهربونیه . من خیلی دوسش دارم. درحالیکه پیاز ها را روی بادمجانها میریختم گفتم: آره ! خیلی مهربونه. سعی می کردم خودم را مشغول نشان بدهم که زودتر برود. خیلی عصبی و کلافه بودم. وقتی که رفت ، موزیک را بلند کردم و شیشه ویسکی را سر کشیدم. می خواستم همه چیز از یادم برود. همه تنهایی ها ، درد ها، بی پولی ها. یک سیگار گذاشتم گوشۀ لبم،  کتم را انداختم روی شانه ام و رفتم توی تراس سیگارم را روشن کنم. پریودم خیلی عقب افتاده بود. حالم اصلن خوب نبود. همش منتظر بودم یک خبری بشود و نمی شد. فکرم به هزار جا رفت. نکند حامله شده باشم؟ نکند اینجا سقط جنین ممنوع باشد؟ نکند مجبور شوم به روشهای سنتی سقطش کنم؟ نکند تنها بیفتم یک گوشه و از شدت خونریزی بمیرم؟ 

یک بار دیگر شیشه ویسکی را سر کشیدم. سرم گیج رفت. افتادم روی کاناپه. ریموت را برداشتم و صدای موزیک را قطع کردم. بعد ، باز با خودم شروع کردم به مجادله کردن. ! خب مُردی که مُردی . مگه این زندگی بهت چی داده که بهش چسبیدی! بعد خودم جواب خودم را دادم: چرا برای یک شب سکس ، که یک طرف، فقط لذتش رو برده و هیچ دردسری نداشته ، من بمیرم؟  این انصاف نیست. یک سیگار دیگر گذاشتم روی لبم و اینبار بدون اینکه کت بپوشم ، رفتم توی تراس. سرمای شدیدی بود ، ولی زیاد حسش نمی کردم. بدنم کرخت و بی حس شده بود. با خودم فکر کردم نکند مجبور شم بدنیا بیاورمش و مجبور شوم دو تا بچه را بزرگ کنم؟ سیگار را که کشیدم آمدم داخل آپارتمانم و همانطور که میلرزیدم روی کاناپه ولو شدم و دیگر نفهمیدم چه شد، تا اینکه صدای بوق هشدار دهنده دستگاه مونوکسید کربن مرا از خواب پراند. بلند شدم دیدم گوجه بادمجانم روی گاز جزغاله شده است. دویدم و هود را روشن کردم. یک لحظه احساس کردم دارم بالا می آورم. رفتم در دستشویی سعی کردم عوق بزنم، ولی نتوانستم بالا بیاورم. ناگهان ، زیرِ دلم ، درد شدیدی حس کردم. و حس جاری شدن خون و رهایی ... 

انگار این خون جمع شده بود که فقط یک عقده چندین و چند ساله را به من نشان دهد. سرم را به دیوار تکیه دادم ، به خودم در آینه نگاهی کردم و لبخندی روی لبهایم نقش بست . اینبار هم قِسِر در رفته بودم !!

فاصله

بعد از یک سال و نیم ، تازه دیشب برای اولین بار صدای بوق شنیدم. آنهم از ماشین یک پیرزنی که همه چپ چپ نگاهش می کردند که احتمالن دیوانه است. اینجا امریکاست . ساختمانهایش فرق چندانی با تهرانِ تیتیش مامانیِ خودمان ندارد. ( البته بجز نیویورک). راننده ها برای یک راه ندادن ، یا اشتباه پیچیدن ، برای هم بوق نمی زنند و جد و آباد و عمۀ یکدیگر را مورد عنایت قرار نمی دهند. آدمهایش از آدمهای کشور خودمان خیلی ساده ترند و هر دروغ و دَوَنگی که بارشان کنی ، سه سوت باور می کنند. لباس پوشیدنشان هم بیشتر لحظۀ ورود به رختخواب را یاد آدم می آورد. دخترها و پسرهای ایران خودمان خیلی شیک پوش تر و خوشگل ترند. اگر یک هفته درِ خانه را باز بگذاریم، کسی پایش را داخل ملک خصوصی شما نمی گذارد. حریم خصوصی، ملک خصوصی، و زندگی خصوصی ، از جمله شغل و رختخواب و مذهب ، آنقدر شخصی است که اگر در موردش سئوالی کنی ، کاملن بی ادبی محسوب می شود. برعکسِ مردم کشور ما که فقط  بخاطر اینکه یکی مثل آنها فکر نمی کند و مذهبِ آنهارا انتخاب نکرده است،  به او میگویند "نجس"  ، یا بخاطر اینکه یک نفر تصمیم گرفته با دوست پسرش رابطه جنسی داشته باشد و برای بدنش که شخصی ترین حریمِ خودش است اینگونه تصمیم بگیرد، به او می گویند "لاشی" . آدمهای اینجا وقتی چشمت در چشمشان می افتد به تو لبخند می زنند و بزرگترها ننشسته اند که حتمن اول باید کوچکتربه آنها سلام کند.  درست است که گاهی هم یک جا ، مثلن در مدرسه تیر اندازی دردناکی می شود. ولی نصف بیشتر این مردم ، اسلحه دارند و حمل می کنند . تصور کن در ایران اگر این درصد از مردم اسلحه داشتند چه بَل بَشویی راه می افتاد.  بهرحال آدم در اینجا تازه یاد میگیرد در چه فشاری زندگی می کرده تا بحال . و تازه می فهمد کوروش کبیر بدبخت بینوا فقط عمرش را حرام کرده که به این مردم تمدن و فرهنگ یاد بدهد. چون یک کشور مثل امریکا ساخته می شود. و سه سوته همۀ آن چیزی که کوروش ، چند هزار سال تلاش کرد در کله ایرانی ها فرو کند را در بافت اجتماعی اش وارد می کند.  تنها دردِ زندگی در امریکا برای یک نفر مثل من ،تنهایی و غربت و مشکلات مالی می تواند باشد ولاغیر ! و این در حالیست که در ایران باید برای هر گُهی که میخوری از اعتقادات مذهبی گرفته تا مسائل جنسی و رنگ ماشینت به همه ، حتی به قصاب محل ، جواب پس بدهی !

با غیرت !

اینجا، هر دکتری که می روی ، از روانشناس گرفته تا متخصص زنان یا حتی غدد ، صرفنظر از اینکه متاهل هستی یا مجرد، اولین سئوالی که می کنند این است : رگولار سکس (regular sex)  داری یا نه ؟!خب مطمئنن این مسئلۀ رگولار سکس یا بعبارتی سکس منظم واقعن مسئله مهمی در سلامتی جسمی ، روانی و روحی انسان است. اگر اینطور است ، ننه بابای ما چرا حاضر بودند بخاطر حفظ نجابت و بستن دهانِ گالۀ مردم به خودمان اینهمه آسیب برسانیم؟ بقول خودشان ، غیرتشان اجازه نمی داده که دخترشان با کسی برود در رختخواب و نیازهایش را برآورده کند. ترجیح می دادند که از خیار یا هویج استفاده کند ، آنهم تنهایی و یواشکی و با ترس و لرز. حالا بماند که این کلمۀ غیرت ، کاملن در زبان و فرهنگ ایرانی سوء تعبیر شده است و اصلن غیرت این نیست که یک یا چند نفر بیایند برای مسئله رختخواب و یا حتی معاشرت یک انسان دیگر که مطمئنن یک زن یا دختر است ؛ تعیین تکلیف کنند و او را در اندرونی بچپانند که آفتاب ، مهتاب نبیند. اینها همه زائیدۀ فرهنگِ مرد سالاری ایران است که در اذهان مردم عامی ، نهادینه شده و هر چیزی غیر از این در کَتشان نمی رود. غیرت ، این است که اگر دیدی کسی دارد به کسی ظلم می کند ، جلویش را بگیری. وقتی کسی دارد کسی را کتک می زند ، نگذاری. وقتی کسی دارد از بی کسی و تنهایی می میرد ، به دادش برسی. وقتی کسی به پول نیاز دارد ، کمکش کنی. غیرت این است. نه آن کسشر هایی که جز توهین به شعور جنس زن و جز تعیین تکلیف برای جسم و روح و روان یک نفر دیگر هیچ چیز دیگری نمی توان نامیدش!

حال اساسی

دیشب به هوای تولد دختر عمه ام ، اکیپ شدیم رفتیم کازینو. البته اولش از همه اصرار و از من انکار. هرچه می گفتند فان دارد و بیا برویم ، من قبول نمی کردم. دوست ندارم این بازنده بودنم به هر بهانه ای توی سرم بخورد. قبل از این هر دفعه که رفته ام کازینو مثل خر باخته ام و به خودم قول دادم اگر آدم عاقلی هستم از یک سوراخ دوباره گزیده نشوم. ولی بهرحال ، دوستان ما را تحریک کردند که به هوای خنده و نوشیدنی و سیگار و بازی ، بلند شویم برویم کازینو. یکی از دختر عمه های من ، آخرِ عیاش است . با او هر کجا که می رویم ، مثل سگ به آدم خوش می گذرد. حتی اگر در کازینو هزار دلار ببرد، به همه شیتیل می دهد و کلن اهلِ حال است. خلاصه من از بیست دلار شروع کردم و زرت و زرت این بیست دلار کم شد تا رسید به شش دلار . با خودم گفتم جهنم به ضرر ! این شش دلار را هم ببازم و خلاص شوم. اما ، ورق برگشت و تند و تند بردم تا چند برابر پولی که گذاشته بودم ، کَش آوت کردم و دیگر بازی نکردم. از بدشانسی ، دختر عمه ام رو دور باخت بود ولی با وجود اینکه صد و پنجاه دلارش به گا رفت اصلن مثل من عن بازی در نیاورد و با هرهر و کرکر از کازینو خارج شدیم. 

داشتم فکر می کردم ، کاش زندگی هم مثل همین کازینو باشد. درست زمانی که گیو آپ می کنی ، یک حال اساسی بهت بدهد که نفهمی از کجا خوردی !!

همین !

نشسته است دارد با عروسکهایش بازی می کند. یک مُشت ماکارانی از من گرفته و در قابلمه اش ریخته و دارد به عروسکش با خوشحالی غذای راست راستکی می دهد. اصلا" دوست ندارم بزرگ شود . بزرگ شدن بدترین کاری است که زندگی در حق انسانها می کند.  بزرگ شدن آدمها را زمخت و غیر قابل نفوذ می کند . به آنها یاد می دهد چطور دروغ بگویند و یکدیگر را بپیچانند تا پیچانده نشوند. یاد می دهد چطور غریزه را ببوسند و بگذارند کنار و یک پوزه بند به خودشان ببندند تا فقط از یک مشت قانون تبعیت کنند. بزرگ می شود و دوست داشتن هایش به گند کشیده می شود. بزرگ می شود و سقف خوشبختی اش همینطور بالا و بالاتر می رود تا جاییکه دیگر قدش به آن نرسد. دوست دارم همینجور شاد باشد وسقف شادی اش همان بستنی یخی آناناسی ای باشد که قرار است بعد از ناهار بخورد. وعروسک انگری بردی که قول داده ام برای تولدش بخرم. 

برای من دوران کودکی آنقدر شیرین بود که با هیچ زهرماری تلخ نمی شد.  از اعتیاد شوهر خاله و توقف های طولانی مدتش در توالتِ گوشۀ حیاط گرفته ، تا شیمی درمانی های زجرآور و دردناک زندایی و سِرُم هایی که نادیا خانم ، زنِ همسایه می آمد و برایش وصل می کرد، و پرس و جو های مادر برای شماره کُپُن های اعلام شده ، و طلاق خاله و آمدنش به خانۀ ما و مرگ زندایی و بی مادر شدن دختردایی ام که فقط دو روز از من کوچکتر بود و روانی شدنِ برادرش با خنده های بی وقفه و حرف های بی سر و تهِ هذیان مانندش ،همه و همه  فقط با یک پفک نمکی مینو و ویراژ دادن با دوچرخۀ طلایی رنگم وسط کوچه ، برایم بی رنگ می شدند.
برای بزرگ شدن ، فقط کافیست آرزوها را از زندگیت حذف کنی . همین !

کون وارو

هر وقت دیدید من تند تند  وبلاگم را آپ می کنم ، بدانید فشار عصبی دارد تند تند اضافه وزن پیدا می کند، برای همین غُر غُر های من فوران کرده اند. 

از یک طرف می گویم من ازانال سکس خوشم نمی آید ، اینجا ! هزار نفر مدعی پیدا می شوند که چرا از کون دادن بد گفتی ، اتفاقن کون دادن خیلی هم خاصیت دارد . احتمالن  یکی از خواصش هم دفع این کرمِ کون کردن است. من فقط برای کون خودم تصمیم میگیرم. فکر کنید چه میشود اگر یک کون از این هفت میلیارد کون ، ویرجین بماند . خیلی دلم میخاست بدانم چند نفر از این اینهایی که طرفدار سکس مقعدی هستند حاضرند قمبل کنند یک نفر فرو کند در کون خودشان  !  

از یک طرف این آی تیونز عوضی شماره کردیت کارت را برای خرید یک بازی یک دلاری گرفته و دارد گُر و گُر از حساب ، پول می دزد و کار و زندگی من هم شده هی زنگ بزنم اینور آنور و به هزار جا ایمیل بدهم که دست خرشان را از این کردیت کارت کوتاه کنند.

ماجرا به اینجا ختم نمی شود، چک صد و شش دلاری که برای اینترنت داده بودم را نقد کرده اند و یک ماه است دارم دوندگی می کنم که در حسابم لحاظ شود، اما نمی کنند، کپی چک و لیست بانکی ای که نشان میدهد این چک نقد شده را برایشان فکس کرده ام ولی هیچ کس هیچ غلطی نمی کند.

حالا هی بگوئید امریکا سرزمین فرصتهاست! اتفاقن امریکا سرزمین کون وارو دادن به فرصتهاست !! 

بغل لازم

امروز صبح که از خواب بیدار شدم، مثل بچه های سه ساله ، عَر عَر زدم زیر گریه . آنقدر بلند گریه می کردم که با خودم فکر کردم عنقریب است که همسایه بغلی بیاید بقول خودشان یک هاگ به من بدهد که کمی آرام شوم. درست است که نزدیک پریودم است و من اینجور مواقع برای سوراخ کون ناصرالدین شاه هم دلم می سوزد و می زنم زیر گریه، اما دلیل موجهی دارم . دلم برای همسر سابقم سوخته است. بدجوری هم تاول تاول شده. دیروز که با دخترم خوشحال و خندان از استخر آمدیم خانه، همسر سابقم خواست که بیایم در اووو تا دخترش را ببیند. وقتی دخترم و شیرین زبانی هایش را دید ، زد زیر گریه. اولش همینجور اشکش سرازیر می شد ، بعد از چند دقیقه صورتش را با دستانش گرفت و بلند بلند زد زیر گریه.  طی نه سال زندگی مشترکی که با او داشته ام فقط یک بار ، آنهم سرِ فیلم "میم مثل مادر" دیده بودم که اشک بریزد، دیگر چه برسد که بخواهد اینجوری رودروایسی را بگذارد کنار و زجه بزند. دلم بدجوری برایش سوخت.

دیروز صبح ، یک نفر یک عکس دونفره از مادر و پدرم برایم فرستاد . روی لبهایشان لبخند بود ولی چشمهایشان خیلی غمگین و تنها بود. اشک توی چشمهایم جمع شد. اولین کاری که کردم عکس را برای خواهرم تکست کردم و هر دویمان زدیم زیر گریه. خواهرم ده سال از من کوچکتر است . و در یک ایالت دیگر زندگی می کند. او گریه می کرد و می گفت من مامانمو می خوام . با همان مرغ های آب پز بی مزه و زردچوبه ای اش که برای زخم معده ام درست می کرد. ولی من فقط نمی خواهم آنها دیگر تنها باشند. نمی خواهم همسر سابقم اینقدر دلش برای بچه اش تنگ بشود که آنطوری گریه کند و به من بگوید بغلش کنم و بگوید سالهاست حسرت بغل کردنش را دارد. دوست دارم برود زن بگیرد و بچه دار بشود و اینقدر تنهایی و عذاب نکشد. 

امروز صبح آنقدر گریه کردم که چشمهایم قُلُپی زد بیرون و قرمزِ قرمز شد و دیگر رویم نمی شد بروم سر کار. مشکلات خودم را فراموش کردم . فقط دلم برای تنهایی آدمها می گیرد ، آنهم تنهایی ای که من باعث و بانی اش باشم !

زندگی زیر لحاف

من در سرما آدم زمخت و بی ملاحظه و تنبلی می شوم. وقتی هوا سرد می شود تمایلم را به عیاشی و تفریح و گردش و حتی شاپینگ از دست می دهم . دوست دارم تمام روز بروم زیر لحاف ، لپ تابم را بگذارم روی پایم و وبلاگ بخوانم یا فیلم نگاه کنم. هر از گاهی که پایم خسته شد، لپ تاب را بگذارم کنار و یک کتاب بگیرم دستم و یک لیوان چای بگذارم کنارم و مشغول کتاب خواندن بشوم. تمام هیجانِ زندگی در سه ماه زمستان برای من در همین چند جمله خلاصه می شود. دوست پسرم که می آید آپارتمانم و با ذوق و شوق می خواهد برویم پیاده روی ، می زنم در حالش و می گویم هوا سرده بیا بشینیم فیلم نگاه کنیم. آنوقت یک فیلم کسشر می گذارم ، وسط هایش هم خوابم می گیرد سرم را می گذارم روی پایش و می خوابم. فیلم که تمام می شود، بیدارم می کند و می گوید برویم بخوابیم دیگر، و من با همان پلور و شلوار گرمکن راه می افتم می روم زیر لحاف مثل خرس که به خواب زمستانی فرو رفته باشد ، بیهوش می شوم. نصفه شب احساس می کنم یکی مرا می بوسد و بغل می کند. به روی خودم نمی آورم و خودم را می زنم به خواب . خواهرم به من می گوید حرکاتم در فصل سرما او را به یاد خرس می اندازد. تنبل و خوابالو . او می گوید ، ای کاش در زمان داروین بدنیا آمده بودم ، آنوقت داروین می توانست یک مورد زنده در اثبات نظریه اش ارائه بدهد و با دمش گردو بشکند و من با او بحث می کنم که داروین می گفت  انسان از نسل میمون است ، نه خرس ، آی کیو !!

دوست پسر بدبختم هم توی دلش افسوس آن شب هایی را می خورد که لباس خواب های سکسی می پوشیدم و یک میز به پهنای عرض خانه ، مزه و مشروب رویش می چیدم و تا صبح با او عشق و حال می کردم. صبح ها هم بعد از صبحانه راه می افتادم  با او می رفتم پیاده روی ، همانطور که او دوست دارد.  طفلکی باورش نمی شود که این خانوم شلختۀ تنبل که با گرمکن جلویش قدم می زند، همان دختر سکسی ای است که چند ماه پیش دل او را برده بود. بعضی وقتها از او می پرسم چه حسی داری من اینقدر موهایم بهم ریخته است ، و او تازه ممنون و خوشحال است که من جلویش اینقدر احساس راحتی دارم و با موی بهم ریخته و گرمکن راه می روم. از نظر من دوست پسرم بلوغ عاطفی شدیدی دارد و من به همین خاطر کنارش احساس آرامش می کنم. اصلن ای کاش همۀ آدمها مثل او اینهمه بلوغ عاطفی داشتند و آدم را همینجوری دوست داشتند. 

دختر عمه ام هم به هوای باحال بودنِ من، راه به راه برنامه های تفریحی می گذارد که من دودره اش می کنم و به یک بهانۀ تخمی، نمی روم. می گوید برویم کنار اقیانوس ، و من از تصور بادی که کنار اقیانوس می آید ، پشتم می لرزد.  سرما به من اصلا" فاز نمی دهد. کلن من آدم لوسی هستم و گرما هم به من زیاد فاز نمی دهد ، مگر اینکه کنار دریا باشم و یک یخچال آبجو کنارم باشد. 

علی الحساب که دوست پسرمان رفته سفر و من در اتاق خوابم تا صبح سردم می شود و همش می گویم کاش او بود و به او می چسبیدم تا کمی گرم بشوم. دلم برای داغیِ تنش تنگ شده است . گاهی حس می کردم داخل وجودش یک ژنراتور بایولوژیکی دارد نان استاپ کار می کند، و او را مثل بخاری کرده است. 

من زمستان را اصلن دوست ندارم . زمستان ، سرد است...

سکس مقعدی

از بچگی تا بحال همیشه مدفوع کردن یکی از لذتبخش ترین کارهای یومیه زندگی من محسوب می شده، اما این دلیل نمی شود که از سکس مقعدی هم خوشم بیاید. اصلا" مقعد برای تحریک جنسی طراحی نشده است ، کارش یک چیز دیگر است حرکات دودی روده در راستای دفع کردن شیئ اضافی به سمت خارج است ، از نظر من اگر بخواهیم از مقعد برای سکس استفاده کنیم درست مثل این می ماند که بخواهیم در توالت آشپزی کنیم. توالت اصلا" مکان مناسبی برای آشپزی نیست چون امکانات لازم برای آن را در خود ندارد. اتفاقا" برخلاف فیلمهای پورنو ، هیچ فیلم رومانتیکی را نمی بینیم که درآن آقای عاشق ، خانم معشوق را برگرداند و یه راه مفصل از کون بکند ، و بعد از چند سال خانم معشوق در ازای حالِ اضافه دادن به آقای عاشق، دچار التهاب و عفونت مقعد و هموروئید و گشاد شدن اسفنکترهای اطراف مقعد و عدم کنترل مدفوع و حتی باد روده بشود ! 

اینکه یکی بخواهد برای حفظ پرده بکارتش از کانال دیگری سکس داشته باشد ، تصمیم شخصی خودش است ، اینکه بعضی ها می گویند با سکس مقعدی به ارگاسم می رسند ، از نظر من غیر قابل درک ولی محترم است. چون هیچکدام از مناطق لذت زن در مقعد و روده ها وجود ندارد، اعصابی هم که اطراف مقعد را گرفته اند اعصاب جنسی نیستند بیشتر اعصاب حسی و درد هستند.   ولی چیزی که من اخیرا" شنیده ام و واقعا" خنده ام گرفت ، چیز دیگری است : فقط یک احمق می تواند از دوست پسرش خواهش کند که آبش را در کونش خالی کند که بخاطر پروتئین های آن، باسنش بزرگتر شود. اصلا" این مایع بهشتی آیا اینقدر خاصیت دارد که باسن کسی را بزرگ کند ؟ یا مگر داخل عضلات باسن تزریق شده است که عضلات باسن را بزرگ کند؟ می رود داخل روده و یک مقدار با باکتری های روده قاطی می شود که عفونت جدیدی درست کند. اما این را الان نمی فهمد ، چند سال بعد خوب می فهمد که فرق گشاد شدگی کون با بزرگ شدن باسن چیست !

زندگی ، شوق رسیدن به همان فرداییست که نخواهد آمد...

بچه که بودم ، تمام عشق زندگیمان این بود که تابستان شروع شود و بزرگترها ما را ببرند شهربازی . وقتِ رفتن به شهربازی که می شد، درست یادم هست که مامان و خاله ام شروع می کردند به  کتلت سرخ کردن و ساندویچ درست کردن برای شام ، مادربزرگم فلاسک چای را آماده می کرد با یک شیشه که تویش قند می ریخت ، برای خودشان. جلوی درِ شهربازی که می رسیدیم  یک گوشه می نشستند ، بساط چای خودشان را پهن می کردند و ما را وِل می کردند به امان خدا. می گفتند بروید بازیتان را بکنید و ساعت 10 برای شام همتون برگردید همینجا.

هیچوقت یادم نمی رود. همیشه اول از تونل وحشت شروع می کردیم . شاید برایمان جذاب بوده ،آنموقع ها تونل وحشت ، تمامِ هیجانش در این بود که نمی دانستیم در تاریکی ای که قطار دارد می رود چند ثانیه بعد چه گوریلی قرار است دستش را سمت مان دراز کند و ما را زهره تَرَک نماید. 

این روزها زندگی برایم مثل همان تونل وحشتی است که فقط یک فرق با تونل وحشتِ شهربازی دارد، هیجانی در کار نیست. فقط ترس است و ترس. آنقدر ترس از یک وجب جلوتر جلوی چشمهای آدم را می گیرد که آدم فقط می خواهد قطار در آن لحظه همانجا بایستد و دیگر حرکت نکند. آنقدر همینجا بایستد که همۀ چرخ هایش زنگ بزند. فقط جلوتر نرود. دیگر حسرتی از آینده نیست. دیگر امید و آرزویی که تو را مشتاق رسیدن فرداها کند ، نیست ، دیگر این شعرِ سهراب که می گوید : " شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری ... شعله گرمی امید تو را خواهد کشت " صدق نمی کند. فقط ترس است و ترس و ترس ...

دوست دارم همۀ درها را ببندم ، سرم را بکنم زیر لحاف ، که وقتی آینده از راه می رسد ، با او روبرو نشوم . آینده از آن گوریلی که در تونل وحشت دستش را توی صورتم می آورد هم ترسناک تر است . چون واقعیست. فیک نیست. روز به روز نزدیک تر می شود، امروز قبض اینترنتت را نمی توانی پرداخت کنی ، فردا پول بنزین و پس فردا اجاره خانه ...

و به همین راحتی ، در کشوری که هیچکس را نداری ، هوم لِس می شوی !!! 

آینده ترسناک است . هرچقدر هم که سهراب بگوید:" شاید این خنده که امروز دریغش کردی ....آخرین فرصت همراهی با امید است " من باور نمی کنم. تونل وحشت ، تونل وحشت است ! قرار نیست یک ناجی ، یا یک پری مهربان از داخلش سر و کله اش سبز شود. چیزی به جز پلیدی و سیاهی پیش رو نیست... کاش زندگی ، فرصت مُردن بدهد.  کاش فردا هیچوقت  از راه نرسد.

تنهاترین نوع تنهایی

 آدما از نظر من دو گروهن : آدمایی که فقط وقتی باهات کار دارن سراغت میان ، وقتی شماره شون میفته روی گوشیت ، با خودت میگی یحتمل یه جای کارش گیره ، و گروه دوم آدمایی هستن که واقعن دوستت دارن ، و چون نسلِ مورد دوم در دنیای واقعیات منقرض شده ، پس همون یک گروه باقی می مونن: آدمایی که فقط وقتی کاری باهات دارن سراغتو میگیرن !!! و چون از این جور آدما خسته شدم ، همون بهتر که وقتی ساعت اداری تموم میشه گوشی رو خاموش کنم و خلاص ...

تنهایی لعنتی ، تنها کثافتی که به زندگی آدم میزنه ، همینه ! اینکه حاضر میشی بخاطر فرار ازش ؛ جواب تلفن آدمایی که فقط کارشون پیشت گیره رو بدی ! تنها تر از اون وقتیه  که هیچکس دیگه کارش هم پیشت گیر نباشه. مثل من !

میتونم شیشه آبجو رو بگیرم دستم ، یه سیگار روشن کنم و تو تاریکی بشینم و وبلاگمو آپ کنم ، خیالمم راحت باشه حالا حالاها کسی حتی نمی پرسه من زنده ام یا مُرده ! زندگی همیشه همینقدر تخمی بوده ، فقط آدم گاهی یادش میره ، ولی زود یه اتفاقایی می افته که به آدم ثابت کنه ، هنوز زندگی همونقدر تخمیه ، فقط ورژنش عوض شده !