شوخی خرکی

می روم جلوی آینه به پیشانی زخمی ام نگاه می کنم. شروع می کنم به قُر قُر کردن که اصلن با تو نمی شود شوخی کرد. معذرت خواهی می کند و می گوید بازی اشکنک دارد. می گویم چجوری است که همیشه اشکنک هایش مال من است؟ می گوید نخیر آنموقع هم تو آنقدر وحشیانه به پای من لگد زدی که تا یک هفته پایم داشت از درد فلج می شد. درضمن می خواستی گنده گوزی نکنی. گنده گوزی ! چه کلمۀ گنده ای ! می گویم پس هر کسی که زورش بیشتر بود گنده گوزی کند هر کسی که زورش کمتر بود خایه مالی! می گوید قبول ! می زند زیر خنده. می گویم روی آب بخندی زهر مار. می گوید شوخی را خودت شروع کردی. می گویم خب شروع کردم که کردم. دلیل نمی شود کلۀ من را آنجوری با فشار بکوبی روی ساعتم فقط برای اینکه آلت محترمت را حواله کرده بودی به دهان من. می گوید خودت دستت را آوردی جلو که مقاومت کنی اگر نمی آوردی جلو، پیشانی ات به ساعتت نمی خورد زخم شود. می گویم خب می خواستی وقتی داری سر من را به زور فشار میدهی که آلتت را بکنی توی حلقم من دهانم را باز کنم و بگویم بکن بکن ! خیلی بکن؟ می گوید دلیل نمی شود تو همچین ساعت های سنگین و گنده ای دستت باشد که پیشانی ات را زخم کند. می گویم ببخشید از این به بعد قبل از اینکه شوخی کنم ساعتم را در می آورم. پشت بندش می گویم تو خار کسده ای ! خار کسده معنی اش این نیست که خاهر آدم کسده است ها. یعنی ذات آن آدم خارکسده است. والسلام !

طلاق

طلاق بد است. طلاق قلب آدم را به در می آورد. باعث میشود آدمم احساس کند بهترین سالهای زندگی اش را تلف کرده انگار که تمام سرمایه اش را رفته و هله هوله خریده. آدم احساس شکست می کند. طلاق نفرت انگیز است. ولی این نفرت انگیز بودنش دلیل نمی شود که آدم با بوی گندِ لاشۀ یک رابطه همینطور کجدار و مریز کنار بیاید که از آن اتفاق نفرت انگیز جلو گیری کند. طلاق یک داروی زهرمار است ولی گاهی باید دماغ خود را گرفت و این زهرمار را تا ته رفت بالا. مرجان هشت سال بود طلاق گرفته بود ولی هنوز افسرده بود. هر وقت پای صحبتهایش می نشستم، فقط مشغول بررسی دلایل بهم خوردن زندگی اش بود. آخر یک بار حوصله ام سر رفت ، وقتی داشت گریه می کرد گفتم "بابا تو چقدر آدم ضعیفی هستی! پاشو خودتو جمع کن. مغزت گوزید انقدر گریه کردی" دلش شکست اما من معتقد بودم مهم نیست. مهم این است که همین العانش هم برای شروع زندگی جدید دیر شده است. باید پرونده آن زندگی را خیلی وقت پیش می بست . سه ماه از آن اتفاق نگذشته بود که خودم هم طلاق گرفتم. طلاق من خیلی غیر منتظره بود. یعنی از آن خوشبختی هایی که از زیر می پوسند و یکهو روی سرت هوار می شوند. زندگی ما با ظاهر گول زنکش یکهو روی سر هر سه نفرمان خراب شد. من فقط مثل آدمهایی که عزیزشان را ناگهانی و بدون اینکه انتظارش را داشته باشند در یک حادثۀ دلخراش از دست داده اند نشسته بودم سر مزارش ، سوگواری می کردم. طلاق شاید زهرمار ترین داروی زندگی باشد. از همان داروهایی که موهای آدم می ریزد ، آدم حالت تهوع می گیرد، سردردهای شدید می گیرد و افسرده می شود. یک چیزی مثل شیمی درمانی. ولی گاهی همۀ این عوارض جانبیِ سخت ، ارزشش را دارد اگر سلامتی را به آدم باز گرداند.

رویا

الان را نمی دانم ولی آن زمان ها وقتی یک نفر شوهر میکرد ، شروع می کرد به آه و ناله که عجب غلطی کردم شوهر کردم. بعد به دخترهای مجرد می گفت برید خدا را شکر کنید که مجرد هستید و هنوز ازدواج نکرده اید. الان را نمی دانم ولی آنوقتها دخترهای مجرد می نشستند پیش هم و پشت سر آنها صفحه می گذاشتند که عجب چُسی می آید با آن شوهر قراضه اش. خودش شوهر کرده حالا به ما می گوید شوهر نکنید خوب نیست. این روزها من حالم خوب نیست. هر وقت چسناله می کنم همه میگویند بهترین جای دنیا داری زندگی می کنی پس خفه شو ! چسناله ممنوع! هیچکس نمی بیند من از صبح که بیدار می شوم در دلم با تک تک خانواده ام هنگ آوت می کنم. می روم در فروشگاه هر لباسی را می بینم برای مادر و خواهرم انتخاب می کنم. بعد با آنها صحبت می کنم. به خواهرم در دلم می گویم : این از همان مدلهایی است که تو دوست داری. برای مادرم از آن سوتین نرمها میبینم. سیگار که می کشم با برادر و خواهرم چرت و پرت می گویم. دخترم را که بغل می کنم از طرف مادرم بویش می کنم و از آن بوسهایی که مادرم همیشه دوست داشت از او بکند می کنم. غذای جدید که درست می کنم ، در دلم رسپی اش را به مادرم یاد می دهم. تمام زندگی ام شده رویا! رویای با آنها بودن. رویای تنها نبودن!

خسته

این روزها دلم می خواهد بروم در یک غاری جای دور افتاده ای بنشینم و فقط سکوت کنم. دوست دارم برای خودم زندگی کنم. از همۀ آدمها دور دور شوم . فقط خودم باشم و خودم. این روزها احساس می کنم شاید بهتر باشد از دنیا کناره بگیرم و آنقدر یک گوشه بنشینم تا بمیرم. همه چیز سخت شده است. زندگی شده کون وارو دادن و صبح را به شب رساندن. حالم این روزها هیچ خوب نیست. هیچ چیز سر جایش نیست. همه چیز بطور احمقانه ای فاکد آپ است. این هم از وبلاگ کوفتی که نمیدانم چه مشکل تخمی ای پیدا کرده که یک هفته است دارم با آن ور می روم یک پست در آن بگذارم ، نمی شود. احتمالن یکی از دوستانی که با نوشته های من مخالف است، از حرصش وبلاگ را هک کرده و بگا داده اند. خیلی هم مطمئن نیستم این پست را بشود پست کرد. این هم از دوستان اصلاح طلب. البته ما که خیلی هم موافق با خواسته آنها بودیم ولی بهرحال ثابت شد اینها هم دست کمی از اصولگرایان ندارند. همه وحشی و هار شده اند و هر جوری دلشان بخواهد به جان آدم می افتند. فعلن که خیلی خسته ام و از زمین و زمان بریده !

یک داستان تکراری

آورده اند که روزی حاکمی می خواست قدرت خود را زیاد کند. وزیرش که مردی زیرک و با سیاست بود پیشنهاد داد اوضاع را به مردم شهر سخت بگیرد تا قدرتش افزون شود. از این رو، حاکم حکم نمود که مردهای شهر فقط اجازه دارند ماهی یک شب با زن خود همخوابگی کنند. به همین جهت کلیه مردهای شهر باید شب را خارج از شهر در یک قرارگاه سر کنند. مدتی گذشت ، اوضاع بر همگان سخت گردید ، مردم بر اعتراض بر آمدند که این چه وضعیست برای ما درست کرده اید؟ آنگاه حاکم به وزیر زیرک گفت این چه اوضاعیست تو برای ما درست کرده ای؟ تو می خواستی قدرت ما را افزون کنی ، در عوض مردم را بر علیه ما شورانده ای. وزیر بگفتا حاکما کمی صبر کنید. کار من تمام نشده است. آنگاه وزیر حکم کرد هر مردی که می خواهد شب را برود منزل، و با زنش سر کند، باید ابتدا این باتوم را در ماتحتش فرو کنند. چند شب اول هیچکس از ترس باتوم ، سراغی از خانه و کاشانه نگرفت. کم کم به کلیه مردان سخت بیامد و شق درد خواب راحت را از آنها ربود تا اینکه کم کم تصمیم گرفتند باتوم را در ماتحت فرو کنند تا یک شب بتوانند با آرامش ، آب کمر خالی نمایند. کم کم تعداد کسانی که باتوم در ماتحت فرو می نمودند تا شب را در رختخواب گرم و نرم در آغوش همسر سر کنند فزونی یافت و کار به آنجا کشید که صف های طولانی برای باتوم فرو کردن تشکیل می شد و گاهی مردم تا صبحگاه را باید در صف می ایستادند تا نوبتشان سر برسد. این شد که مردم به اعتراض در آمدند و  در خیابانها بریختند و فریاد اعتراض برآوردند که این چه وضعیست . وزیر دستور داد تا غرفه های باتوم در ماتحت فرو کنی را افزایش دهند تا صف ها کوتاه تر گردد و مردم زودتر کارشان راه بیفتد. اینگونه گشت که مردم شاد شدند در خیابانها بریختند و جشن و پایکوبی کردند و این پیروزی قهرمانانه را که می انگاشتند بخاطر تظاهرات و اعتراضات آنها حاصل گشته است را به یکدیگر تبریک می گفتند و با کمال شعف و شادمانی و با آغوش باز، از افزایش تعداد غرفه ها استقبال نمودند و به زندگی خود ادامه دادند. 

کُک

چند روز پیش به یکی از دوستام که توی وگاس زندگی میکنه گفتم میخوام کُک بزنم ببینم چه گُهیه. گفت نکن . گفتم یه بارش حلاله و زدم زیر خنده . گفت من چهار سال از عمرم رو تباه کردم دنبال همین کُک. اینجا تو وگاس، اگر کُک تو جیبت باشه خوشگلترین استریپرهای دنیا تو بغلتن. منم که عاشق دخترای بلوند بودم ، واسه به دست آوردنشون از این استریپ کلاب به اون استریپ کلاب می رفتم و خوشگلاشونو نشون میکردم و میبردم تو اتاق خصوصی و کُک رو میریختم رو میز. سه چارتایی باهم میزدیم و همشونو میگائیدم. یهو به خودم اومدم دیدم دیگه اینا دست از سرم برنمیدارن. آخر هفته که میشد همش بهم زنگ میزدن که بیان خونه ام. ده تایی کُک میزدیم و وقتی کُک بزنی دو بطر مشروبم بخوری حالت بد نمیشه. بدتر از اونکه انقدر حشرت میزنه بالا که پیر و جوون و مرد و زن نمیشناسی. سه روز تعطیلی رو انقدر کُک میزدیم و سکس میکردیم که از حال میرفتیم. یه وقتایی بیدار میشدم میدیدم وسط سی نفر دختر و پسر لخت خوابیدم. نمیدونستم دادم یا کردم. میرفتم تو دسشویی کونمو وارسی میکردم ببینم کسی کردتم یا نه. اینه که وقتی شماها فیلم هَنگ اُوِر رو نگاه میکنین و از خنده روده بُر میشین، من گریه ام میگیره. حالم بد میشه. چون یاد زندگی کیری خودم می افتم. یادم می افته که یه روز که از خواب بیدار شدم همونجور لخت رفتم تو دسشویی و دیدم خون از دماغم سرازیر شده. فکر کردم دارم می میرم. نگاه کردم دیدم هنوز یه مقدار کُک روی میز ریخته. گفتم این یه ذره رو هم بزنم و برم وسط همین دخترا بخابم تا بمیرم. اونا رو هم زدم و ولو شدم روی تخت. یهو دیدم یه حرارتی داره از پام بالا میره. میدونستم که این حرارت به مغزم که برسه سکته مغزی میکنم و خلاص. یهو یاد مامانم افتادم که چه حالی میشه اگه بفهمه بچه اش از اُوِر دُز مُرده. دویدم کله مو کردم تو فریزر. حرارت کم کم از بین رفت. بعدش رفتم زیر دوش آب یخ و زدم زیر گریه.درست در انتهایی ترین نقطۀ زندگی، از مرگ ترسیده بودم.  حالا تو نکن. ازت خواهش میکنم نکن این کارو. 

بی کسی

درست از اون لحظه که پامو توی امریکا گذاشتم ، فهمیدم بی کسی یعنی چی. بی کسی یعنی با یه بچه و شیش تا چمدون و دوتا ساک دستی و یه لپ تاب دو ساعت و نیم فرودگاه رو بالا و پاببن کنی و یه چهره آشنا به چشمت نخوره. بی کسی یعنی یه شماره تلفن داشته باشی اونم هرچی زنگ میزنی جواب نده. بی کسی یعنی کسی وجود نداره که با تلفنت شاد بشه یا بهت زنگ بزنه که فقط صداتو بشنوه. و خیلی چیزای دیگه که من همیشه سعی کردم فراموشش کنم، ولی سعی کردن کافی نیست. یه روزی یه جایی چشمت می افته به یه عکسی مثلن توی فیس بوک یا هر شبکه گُه دیگه که یه نفر تازه اومده امریکا پنجاه نفر دورش رو گرفتن و ده تا دسته گل دستشه و اونوقته که می فهمی سعی کردن هیچ فایده ای نداره !

البته امیدوارم که اینطور نباشه

یادمه یه وبلاگی رو دنبال می کردم که یه اسمی داشت تو مایه های "خوشبختی " یا شایدم "من چقدر خوشبختم" یا یه همچین چیزی. چند بار که به وبلاگش سر زدم و دیدم نان استاپ داره از رابطۀ خوبش با شوهرش می نویسه و همش خوشبختیشو به رخ دیگران میکشه تو دلم بهش گفتم : "کیرم تو دهن خودت و شوهرت". وبلاگشو آنسابسکرایب کردم و دیگه هیچوقت بهش سر نزدم. حالم بهم می خورد از اینکه یه سره از شوهرش تعریف می کرد و از خوشبختیش می نوشت. کلن همیشه از زنایی که زرت و زرت از شوهرشون تعریف می کنن و خوشبختیشونو به رخ دیگران می کشن حالم بهم می خورد. چند روز پیش به خودم اومدم دیدم خودمم دارم "دِ سِیم شِت" رو انجام میدم. همش از دوس پسرم تعریف می کنم. قبول دارم کار کسشریه ولی انقد از این و اون کیر خورده بودم که وقتی با یه آدم مواجه شدم به نظرم میومد خیلی "بیگ دیله" . انقدر شوک شده بودم که هی اذیتش می کردم تا چهره واقعیشو زود تر نشون بده ولی اون علیرغم وحشی بازی و هار بازیای من.همیشه آروم و محترم باقی موند. همۀ اینا رو گفتم که بگم خیلی وقتا آدما به خودشون میان میبینن شدن همون چیزی که همیشه ازش انتقاد میکردن. من که هر وقت از هر کسی انتقاد کردم، خودم بعدن همون کار رو انجام دادم و بعدش پشت دستمو داغ کردم که دیگه از کسی انتقاد نکنم. امروز یکی به من گفت از وقتی با این دوست پسرت دوست شدی سبک نوشته هات عوض شده. حالم گرفته شد ...