در آغوش باران

سرم درد میکند. سرم عجیب درد میکند . همه چیز گره خورده است به هم. خسته ام . کلافه ام. آواری از کلاف کور روی سرم خراب شده. دست روی هر چیز که میگذارم گره زندگی ام را کور تر می کند. بیمارم... شدید بیمارم... ضعیف شده ام . 

لخت می شوم. میروم زیر دوش . آب روی سرم هوار می شود. چشمانم را می بندم و فقط هجوم آب را حس می کنم. حس می کنم گره ها باید باز شوند. از خودم شروع می کنم. دست در موهای مجعدم میبرم.  یک مشت مو ی گره خورده را از بیخ میکَنَم. با لبخند نگاهش می کنم. باز هم چنگ به موهایم میزنم. باز هم و باز و باز...

هر چه بیشتر موهایم کَنده می شوند سبک تر می شوم. آرام تر می شوم. در هر مشت اگر کُپه بزرگتری از مو به چنگم بیاید بیشتر ارضا میشوم. زورم به گره های زندگی نمی رسد. به گره های موهایم ولی میرسد.

به خودم می آیم. به حجم بزرگ موهایی که وحشیانه گوشه حمام ریخته شده اند مینگرم. همانجا زیر دوش آب فریاد میزنم. زار زار میگریم. اشکم با آب شسته می شود. کف حمام مینشینم. بارانی که از دوش حمام می بارد، سرم را نوازش میکند. کاشی های کف حمام صورتم را...

از کنار بازویم به موهای کنج حمام خیره میشوم. که چگونه شسته میشوند و از چاهک پائین  می روند. می گویم کاش کلاف لعنتی ای که چون تار عنکبوت اسیرم کرده هم ، همینطور شسته شود. ... شاید یک روز .... باران که بیاید ... آنها را هم با خود بشوید... شاید...

خوش گذرانی آخر هفته با چند دوست ایرانی

مکان : کافه مونته

زمان :شنبه شب ساعت دوازده

خواننده آواز می خواند . همه از سر میز هایشان بلند شده اند و با شادی تمام، می رقصند. جای سوزن انداختن نیست . به بارتندر سفارش یک mojito  می دهم. همراهانم ودکا، و آبجو سفارش می دهند. نوشیدنی هایمان را تحویل میگیریم و سر میزی مینشینیم. یکی از همراهان سرش را میگیرد و از صدای بلند موزیک شکایت میکند. یک سیگار روشن می کنم. یکی دیگر از همراهان دستمالی جلوی بینی اش نگاه داشته است که دود سیگار اذیتش نکند. گیلاس هایمان را بهم میزنیم . به سلامتی سال آینده این موقع ، مینوشیم. همه شادند میرقصند و آواز می خوانند. همراهی که سرش را گرفته بود بلند می شود. میگوید دیگر یک دقیقه هم نمی توانم اینجا بمانم و میرود. همه با بهت نگاهش می کنیم. آن یکی که دستمال را جلوی بینی اش نگاه داشته بود پاکتهای سیگار ما را بر میدارد پنهان می کند. و ما فکر میکنیم عجب شکنجه ای دارد میشود این آخر هفته ای. با خودم فکر می کنم جوانهای ایرانی لذت بردن از زندگی را هم یاد نگرفته اند. فکر می کنم این مشکل بزرگی است . بچه های اینها همه در افسردگی بزرگ میشوند. به آنهایی که از آهنگهای این خواننده به شعف آمده اند می نگرم. به دستمالی که همراه من جلوی بینی اش گرفته و جای خالی آن یکی که رفته  نگاه می کنم.  آن یکی می گوید زود بخورید برویم. و من با خود فکر می کنم با اینها جایی رفتن مثل پول در سطل آشغال ریختن است. از سر میز بلند می شویم . کسی که دستمال جلوی بینی اش گرفته لحظه شماری می کند تا برویم و او بتواند برود فیس بوکش را چک کند. من کمی گیج هستم. قاه قاه در خیابان می خندم. به او، دستمالش و فیس  بوکش می خندم. صدای خنده ام در کوچه می پیچد. دو نفری که ودکا خورده بودند میگویند : مادیان مست است ....

کشوی میز توالت

عمرم رو به اتمام می رود . هنوز نیمه گم شده ام را پیدا نکرده ام. یاد داستان گم شدن سیم کارتم می افتم، که هر چه گشتم پیدا نشد،  همان زمان که  یکی دیگر گرفتم ، سیم کارت را در کشوی میز توالتم پیدا کردم. همانجایی که من بارها و بارها گشته بودم...
ولی دیگر سوزانده بودمش، به کارم نمی آمد...

تشییع جنازه یک آرزو

جلوی چاله ایستاده ام . به آرزوهایی که در آن دفن کرده ام فکر می کنم. اینکه چطور و چه وقت آنها شدند آرزوی من، و چرا حالا در اینجا دراعماق خاک سرد مدفونند. اینکه چقدر تقصیر ، سهمِ  خودم است در این تلخی ، یا اصلا" چرا حالا مُرده اند...

طوری به مقبره آرزوهایم می نگرم که گویی دیگر هیچ احساس تاسف و حزنی از مرگشان نمی کنم. که انگار نبودنشان فرقی با حضورشان ندارد. مدتی است زیر خاک ، هفت کفن پوسانده اند و کاملا" دستشان از این دنیا کوتاه است. غمگین هم نیستم از رفتنشان. آرزوهایی که اینهمه بخاطرشان حقارت بکشم و باز از من بگریزند، همان بهتر که نباشند.

حالا گاهی ، به دوردستها که خیره می شوم ، به این فکر می کنم که ، چرا هیچ آرزویی جایگزین آنها نکردم؟ نه اینکه هدف نداشته باشم ، نه ! اما، هدف با آرزو ، تومنی دوزار تفاوت دارد. پشت آرزو یک اشتیاق و حرارتی پنهان است که پشتِ هدف نیست. هدف سرد است ، زمخت است ، هیچ جاذبه ای از خود نشان نمی دهد. مانند زن سرد مزاجی است که حتی خودش را ولو نمی کند تا با او عشقبازی کنی. اما آرزو گرم است ، تو را مدام وسوسه می کند، که بخاطر رسیدن به او ، و لذت بردن از این بانوی پر حرارت و مشتاق، همه سختی ها را تحمل کنی .

به چند سال پیشِ خود فکر می کنم. من این بودم؟ نه ! گویی وقتی آرزوهای آدم می روند، آدم هم عوض می شود. خیلی هم عوض می شود. می روم جلوی آینه ، خود را نگاه می کنم. به دو تار موی سفیدی که امروز صبح در آینۀ آسانسور کشفشان کردم نگاه می کنم. فکر می کنم دوستشان دارم. آنها مرا یاد خودم می اندازند. خودی که در پستو بود ، خانم بود، با عشق غذا می پخت، قرمه سبزی، کوفته، فسنجان، با عشق ، از میهمان پذیرایی می کرد، کیک می پخت ، برای آخر هفته خانواده برنامه ریزی می کرد،  پول پس انداز می کرد، قطاب درست می کرد، انگیزه داشت ، خانواده به گرمای او بند شده بود. اما ناگهان ، پس از ازهم پاشیدن خانواده، کسی که  از برنامه های آخر هفته حذف شد، او بود. همه چیز سر جایش بود، جز او، که انگار از اول هم آنقدر ها مهم نبوده است.این شد که  سراغ گنجه آرزوهایش رفت . همه را سوزاند. و به خاک سپرد....

جلوی چاله ایستاده ام ، و فکر می کنم که آیا چقدر از نبودنشان عذاب می کشم؟ میبینم هیچ ! ....گویی بودنشان مرا بیشتر به دردسر انداخته بود ، مرا بیشتر از خودم دور کرده بود. آرزو ها گاهی مایۀ عذاب می شوند. خودمان نمی فهمیم که به خاطرشان چقدر داریم از خود گذشتگی می کنیم در حالیکه آنقدر ها هم ارزشش را ندارند....

اینجا ایران نیست، من هم مادر بدی نیستم...

مادرم هیچوقت از ما دفاع نمی کرد. همیشه می نشست و نگاه می کرد تا بچه های دائی ام که اتفاقا" بچه های مردم آزار و وحشی ای بودند ما را اذیت کنند، مویمان را بکشند و اسباب بازی هایمان را خراب کنند. یک همسایه داشتیم . از آن آدمهای مریض، مریض که می گویم منظورم از نظر روحی است. پدرم همیشه به او اجازه می داد زورگویی کند و خانواده اش را آزار دهد. پدر و مادرم همیشه اینگونه زندگی کرده اند. همانطور که از  مادران و پدرانشان یاد گرفته اند. همیشه گفته اند مادر خوب مادری است که بوی پیازداغ و قرمه سبزی بدهد ، لباس پوشیده بپوشد، اصلا" به فکر خودش نباشد. خودش را فدای بچه ها کند. برای خودش خرج نکند، فقط برای شکم بچه ها خرج کند.

مادرم همیشه به من گفته " تو مادر خوبی نیستی! چاک سینه ات را نصف مردان این شهر دیده اند، به همان خوبی که رانهای تراشیده ات را! سیگار میکشی، مشروب می خوری، عطرهای گران قیمت می خری و میزنی. .. " همه اینها را گفتم تا ماجرای دیروز را تعریف کنم:

دیروز:  روز خوبی نبود برایم. دخترم  از مدرسه که آمد با یک عینک شکسته در دست و بدون کاپشن بود.  

+ کاپشنت کو؟
-بچه ها ازم گرفتن!
+عینکت چی شده؟
-بچه ها از چشمم برداشتن انقدر پرتش کردن تا شکست!  
+دوباره؟

اشک در چشمانش جمع شد . دوید در اتاق خوابش در را محکم بست که من اشکش را نبینم.

احساس می کردم قلب من بد تر از آن عینک زِپِرتی شکسته است. ناگهان همه دنیا دور سرم چرخید .  مثل یک ماده شیر وحشی که توله اش را اذیت کرده اند ، خشم همه وجودم را گرفته بود. گفتم : ناراحت نباش. درستش می کنم.

امروز صبح : لباس پوشیدم.  دو عینکی که توسط بچه ها شکسته شده بود را برداشتم و به مدرسه رفتم. با معلم صحبت کردم . و خواستم به بچه ها تذکر دهد که اگر تکرار شود ، من گذ شت نخواهم کرد.

امروز بعد از ظهر: دخترم آمد خانه.
+ سلام .
_ باز امروز این عینکمم از چشمم برداشتن!

بلند شدم . گفتم : اینجوری نمی شه.
رفتم به مرکز حمایت از حقوق شهروندان خارجی . با نماینده سازمان ملل در شهرمان صحبت کردم . گفتم بسیار عصبانی هستم و یک نفر را مسئول کردند تا به مدرسه برود و از حقوق دخترم دفاع کند. با مدیر ، معلم و همه همکلاسیهایش صحبت کند تا دیگر چنین حرکتی تکرار نشود. آنقدر ناراحت بودند که به من گفتند همین الان برویم. گفتم شیفتها تغییر کرده . باشد برای فردا صبح.

امروز عصر ، در منزل خواهرم:
خواهرم با او بازیِ "نذار عینکتو بردارن" می کردند.

شب: در بغل من خودش را مچاله کرد و خوابید. انگار من تمام تکیه گاهش هستم. آنقدر که می تواند خارج از همه دغدغه ها در آغوشم مچاله شود و در آرامش کامل ، بخوابد.

ردی از سایه

از میان همه کسانی که با من در ارتباط هستند ، کمتر کسی پیدا میشود که رد پایی از او در نوشته هایم نباشد. شاید به این علت است که آنها برایم مهم هستند. پررنگ هستند. بخشی از قلب و احساس مرا به خود اختصاص داده اند.

همه اینها را گفتم که بگویم، چندی پیش با خودم فکر می کردم، هیچ رد پایی از من در هیچ نوشته ای یافت نمی شود ، خنده ام گرفت. دیدم حضور من در زندگی هیچکس پررنگ نبوده است. هیچکس بخشی از قلب و احساسش را برای من خالی نگذاشته است. گویی مثل یک سایه در زندگی این و آن پرسه می زنم ، بی آنکه کسی مرا ببیند.

البته  یک بار که فکر می کنم در مورد صحت یا عدم صحت فرضیه انحراف جنسی بودن همجنس گرایی ، بحث شدیدی بین من و یک دوست درگرفت و او در وبلاگش هر چه بد و بیراه از دهنش در آمد به من گفت . و باز جای شکرش باقیست که  حداقل یک نفر، یک جا ، مرا  دیده است .

گوشه ای در کافه مورد علاقه من

وارد کافه می شوم . در گوشۀ تاریک کافه ، منتظرم نشسته است. سلام میکنم.  روبرویش می نشینم  . لبخند می زند. به چشمهایم خیره می شود. میگوید: " خیلی دلم برات تنگ شده بود. چرا نمیای دیگه کافه؟ "میگویم:  "سرم شلوغه این روزا " . گارسن می آید. می گویم  : "چای" . یک سیگار روشن می کنم. به گارسن می گوید : "دوتا چای لطفا" .! "

باز به  من خیره می شود . با انگشتش روی صورتم نقاشی می کشد. گوشواره ام را با دستش می گیرد . نگاه می کند. می گوید : " قشنگه ! " لبخند می زنم. می گوید : "چرا اینقدر ساکتی؟" جمله ها را در ذهنم مرتب می کنم. می دانم ممکن است از این حرف ناراحت شود. دلم را به دریا می زنم. گارسن دو استکان چای روی میز می گذارد و می رود. می گویم: "چرا نمی ری یه دوس دختر پیدا کنی واسه خودت ؟ من برای تو فقط یه دوستم . نه بیشتر. " یک لحظه ساکت می شوم. حرفم را مزه مزه می کنم. دلم را به دریا می زنم و میگویم: "اگه نیاز به کسی داری به امید من نباش. برو سراغ یکی دیگه. تو یه مدلی. برات ریخته دختر"  روی میز خم می شود . صورتش آنقدر نزدیک است که نفسهایش به صورتم میخورد. بوی عطرش به مشامم می خورد. بوی شیرینی دارد. بیشتر بوی شکلات می دهد. صدایش را خیلی آرام می کند. می گوید : "من فقط تو رو می خوام. خیلی هم می خوام .خیلی میخوامت . خیلی . خیلی. خیلی ... " و این کلمه را بارها تکرار می کند. ته سیگارم را در جا سیگاری خفه می کنم. دستهایم را با دو دستش میگیرد . نوازششان می کند. بویشان می کند. می بوسدشان. به چشمانش می چسباند. و آنقدر نگاه می دارد  تا به بهانه سیگار در آوردن از دستش بیرون می کشم. به لبهایم خیره می شود. مدتی می گذرد . چشمش را از روی لبهایم بر نمیدارد. قلبم هُری می ریزد. چشمم روی  اندامش ، از همان پشت میز بالا و پائین می رود. وسوسه می شوم. افکار شیطانی به سرم می زند.  تکانی به سرم می دهم . آنها را بیرون می کنم. با خود حساب می کنم . هر چقدر هم که مرا بخواهد هنوز قابلیت عبور کردن از خط قرمزِ مرا ندارد. تصمیمم را می گیرم. و او را به حریمم راه نمی دهم.

به ساعتم نگاه می کنم. می گویم : "دیرم شده. کلاس دارم باید بروم."  پول چای را روی میز میگذارم . از سر میز بلند می شوم . پاکت سیگارم را بر میدارم و می روم...

چون آهی بر لبها

در یک مهمانی ، پسری جوان ، سه تار میزنَد . مادرم (که چندی است برای دیدنم آمده )، آواز می خوانَد: تنها ماندم ...تنها ماندم ...  تنها با دل ، برجا ماندم ... همه لذت می برند. مادرم میرسد به آن قسمتی که می خوانَد : دل تو زدلم خبر ندارد... بغض نمی گذارد ادامه دهد.  به من اشاره می کند که ادامه دهم . با اینکه صدای آنچنانی ندارم ، برای اینکه توجه جمع از مادر منحرف شود ، ادامه می دهم . اشکِ مادر بی وقفه می ریزد. صورتش مانند کودکی معصوم می شود. دردم می گیرد. گویی کسی دستش را داخل  قفسه سینه ام کرده و قلبم را محکم چنگ می زند.  از خودم متنفر می شوم. از خواهرم، برادرم و همه کسانی که او را اینقدر تنها گذاشتند متنفر می شوم....

با تو می آیم...

نشسته ام در تراس، je t’aime   "لارا فابین" را گوش می کنم . سیگار مورد علاقه تو را می کشم،  کنارخودم حست می کنم. همینجا.  نگاهت می کنم. چقدر آرامی ... پشت کامپیوترنشسته ای . سرت گرم است. فقط نگاهت می کنم. می ترسم همه اینها خواب باشد. میگویم بگذار تا جائیکه خوابم جا دارد  یک دل سیر نگاهت کنم. نکند خوابم تمام شود و من هنوز تشنه تو ...

 سیگار من تمام می شود و تو هنوز آنجایی. می خواهم بسویت بیایم. می ترسم. نکند اگر حرکتی کنم بیدار شوم . باز نگاهت می کنم. خود را به همین قانع می کنم.  

تو هستی .

چقدر من آرامم...

تو باشی... همین کافیست.

سرت را از روی مانیتور بلند می کنی. نگاههایم را نگاه می کنی. لبخند میزنی. میگویی بیا بغلم . نمیدانی چرا میخکوب شده ام. بلند می شوی. می آیی به سمت من....  با ترس قدمهای تو را می شمارم. می ترسم.... می ترسم به من که میرسی خواب من هم تمام شود. مثل همیشه ...

تو نزدیک میشوی ... من اما... بیدار نمیشوم باز... نگاهت به من جرات می دهد... دستم را میگیری. میگویی نترس ! من هستم.

آه خدایا . این بهترین حضوری است که خلق کرده ای تا بحال ، برای زنی که تنها  در تراس ایستاده ....

چانه ام را بالا میبری . لبت را روی لبهایم می گذاری. چشمانم را می بند م و دیگر به هیچ چیز نمی اندیشم. در آغوش تو اگر بیدار هم شوم خوب است. در آغوش تو اگر بمیرم هم نمی ترسم .

لحظه ای لبت را بر میداری از روی لبم. به چشمانم نگاه می کنی. گویی داستانی می خوانی . لبخند میزنی. دستم را می گیری بدنبال خود می کشی. دیگر نمی ترسم .

با تو باشم ، از هیچ چیز نمی ترسم.. حتی از ارتفاع !

چیزی که اصلا" مهم نیست...

پس فردا تولد دخترمه. هفت سالش تموم میشه میره تو هشت سال. نشستم با خودم حساب کردم چند سال دیگه مونده تا دیگه به من احتیاجی نداشته باشه؟ گفتم احتمالا" تا ده سال دیگه که بره دانشگاه و خرجشو هم در بیاره دیگه میتونم از حضور این دنیا مرخص شم.

اینو گفتم چون چند شب پیش که اون خوابیده بود و من کمی الکل مصرف کرده بودم، رفتم کنار پنجره که سیگار بکشم . باد میومد و آتیش فندکو خاموش می کرد. اومدم جلوی بادو با دستم بگیرم که فندک افتاد و من در گیر و دار گرفتن فندک و بعلت گیجی، چیزی نمونده بود از طبقه پنجم پرت بشم پائین.

جالب اینجاست که منی که اینهمه آکروفوبیک هستم، اون موقع اصلا" نترسیدم. وقتی تونستم جون سالم بدر ببرم، اولین فکری که به سرم زد این بود: اگه می افتادم، دخترم چیکار می کرد؟ بعد تا تهش رفتم. ته تهش. اینکه صب بیدار میشه و مامانشو صدا میزنه و می ترسه و گریه می کنه و خیلی چیزای دیگه.

دیدم نه! نمی شه! نمی شه یه موجود رو به دنیا آورد و حواله اش کرد به تخم نداشته و به مرگ اندیشید. با خودم فکر کردم کدوم مشکلی باعث شده که من اینقدر به زندگی بی علاقه شده باشم؟ تنهایی ؟ یعنی تنهایی من چقدر مهمه؟  اصلا" مهمه؟ ؟

عطش داشتنِ تو

تو نیستی امشب، اما دلم میخواهدت ، بیقرارم ، نا آرامم، تب کرده ام ، خود را دلداری می دهم که می آیی، می روم دوش میگیرم، شامپوبدن معطرم را میزنم به بدنم . حوله ام را می پوشم. جلوی آینه می ایستم  . چشمانم گود شده اند. کمی آرایش می کنم. رژ لب سرخابی ام را بر می دارم. نگاهی به آن می کنم . بعد سر جایش می گذارم. می خواهم برایت زیبایی طبیعی داشته باشم. همانطور که همیشه دوست داری. یک رژ لب صورتی کمرنگ می زنم. به اتاق خوابم می روم . حول ام را در می آورم. بهترین عطرم را بر می دارم تمام بدنم را معطر می کنم لباسهای زیر خود را نگاه می کنم. همه آنها را دوست داشتی. مردد می شوم. مشکی بهتر است ؟ یا قهوه ای؟ قرمز به پوست تنم نمی آید. بنفش را انتخاب می کنم که با لباس خوابم همخوانی دارد. موهایم را روی شانه هایم می ریزم، که هر وقت خواستی گردنم را ببوسی با انگشتت مو هایم را کنار بزنی و صورتت را به گردنم بمالی.

ساعت را نگاه می کنم. هنوز نیامده ای. طول اتاق را مدام طی می کنم. یادم می آید لاک ناخنم را عوض کنم. لاک ها راجلویم که میریزم چشمم به گردنبند زیبایی می افتد که با هم از دست فروشها خریده بودیم. گردنم می کنمش. لاک ارغوانی ام را بر میدارم .

چراغ خواب قرمز را روشن می کنم. که بدنم برایت جذاب تر بشود.

هنوز نیامده ای. دیگر نیمه شب شده. شراب آلبالو را روی میز کنار تخت می گذارم . همراه دو جام . لبت را به شراب تر کنی و من شراب را از لبان تو مزه کنم.

به ساعت نگاه می کنم. کم کم دیر میشود. نیمی از شبمان گذشت و تو هنوز نیامده ای.

سراغ سی دی هایم می روم . موزیک مورد علاقه مان را انتخاب می کنم. می گذارمش در دستگاه که آماده باشد. وقتی آمدی فقط play  را بزنم .

از پنجره بیرون را نگاه می کنم. خورشید سپیده زده است. نگاهم را به انتهای کوچه می دوزم. خبری از تو نیست....

آه که اگر باران نبارد

باران که میبارد، حال و هوای دل من هم مرطوب می شود، دلم می خواهد سرم را از پنجره اتاقم بیرون بیاورم . پک های عمیقی به زندگی ام بزنم و  درد بی تو بودن  را با بازدم بعدی بیرون بزنم.

باران که میبارد، هوس می کنم یک  شلوار سفید بپوشم ، در چاله های گل آلود خاطراتم بپرم و از کثافت کشیده شدن عشقت به خودم  بلند بلند بخندم.

باران که میبارد ، دلم می خواهد خودم را زیبا کنم. درست همانطور که اگر با تو وعده دیدار داشتم ، می کردم، بروم زیر باران آنقدر راه بروم تا تمام موهایم خیس شوند ، آرایشهایم بریزند در صورتم. زشت شوم . از اینکه تو را نمی بینم خدا را شکر کنم.

باران که میبارد، لبم هوای گرم شدن می کند از بوسه هایت. تنم هوس دستهایت را ...

میخواهم عریان شوم. همانطور که برای تو می شدم. بروم زیر باران آنقدر منتظرت بنشینم تا تمام وجودم  بلرزد. آنوقت دل خودم را با یک پتوی پیزوری خوش کنم ... از خیر آغوشت بگذرم ....

یک سئوالِ زجرآور

همه اتفاقایی که در ضمن طلاق و رسوندن آدم به اون تصمیم نهایی  زجر آوره ، هیچوقت آزار دهنده تر از سئوالهای خاله زنکیِ فضول باشیای محل و فامیل و دوست و آشنا نیست. یک موقع به خودت می آیی و می بینی به همه ، از همسایه خاله صغرا گرفته تا قصاب سر کوچه ، باید جواب پس بدی. دیگه از هم پاشیدگیِ خانواده ای که سالها زحمتشو کشیده بودی ، یا مشکلات مالیِ بعد از طلاق ، سر خوردگی ناشی از همه اتفاقایی که تو رو به اینجا رسونده و احساس شکست در مهم ترین تصمیم زندگیت ، همه و همه فراموش می شن و مشکل اصلیت می شه پاسخگویی به هر دوست و آشنایی که تو رو تو خیابون میبینه یا تلفنهایی که پشت سر هم به تو می شن ، تا بپرسن "چرا ؟"

حتی کسانیکه سالهای سال بوده اصلا" خبری ازشون نداشتی ، میان سراغت تا خبر رو فابریک از خودت تحویل بگیرن و تو این بازار ، داغ ترین خبر دست اونا باشه.

اینکه چرا باید در حالیکه زمین خوردی و داری از درد جراحتهای قلب و روحت بخود می پیچی،  اینهمه از انرژی خودتو صرفِ ارضای حس کنجکاویِ آدمای اطرافت بکنی، یک طرف، و اینکه با خانواده ات در خصوص رو دایره ریختن زندگی شخصیت جلوی هر کس و ناکس ، توافق نداشته باشی از طرف دیگه ، همه دست به دست هم میدن تا تو رو از پا بندازن.

دیگه میبُری.  میری تو لاک خودت ، آدما رو به دو دسته تقسیم میکنی : آدمایی که تا تو رو می بینن سئوال پیچت میکنن و آدمایی که این کارو نمی کنن ...

کم کم از اینکه همچین آدمایی هم ممکنه وجود داشته باشن نا امید میشی. اما وقتی پاتو از ایران میذاری بیرون ، با هر کسی که طرف می شی، دیگه با این فضولیا مواجه نمی شی، می فهمی که میشه آدم بود و برای حریم آدمای دیگه ارزش قائل بود و برای ارضای حس فضولی خود بقیه رو آزار نداد. آره . میشه.

اونوقته که آدما رو از نظر نحوۀ ارضای حس کنجکاوی به دو دسته تقسیم می کنی: ایرانی ها و غیر ایرانی ها

رژیم در غربت

دلم برای بوی مست کننده ای که  از قنادی های ایران بیرون می آید تنگ شده

دلم برای قنادی گرین پارک تنگ شده

دلم برای رولت های بی بی خیلی تنگ شده

دلم برای کیک هایش هم تنگ شده

دلم برای شیرینی دانمارکی های لادن که داغ داغ می خریدیم خیلی خیلی تنگ شده

دلم برای فالوده شیرازی، کباب کوبیده بناب ،  اسپاگتی دکتر آرین،

دلم برای قلیون کشیدن تو دربند ، آلوچه های ترشش ، شلوغی شب جمعه اش، خیلی خیلی تنگ شده

دلم برای دیزی سرای توی میدون فردوسی

برای شیشلیگ های شاندیز

برای  جگرکیِ تو خیابون دولت

برای دکه آبمیوه فروشی تو ایران زمین، که همیشه بهش میگفتم برام انبه و موز و طالبی میکس  کنه

بعضی وقتا هم آناناس یا توت فرنگی اضافه می کرد میگفت اینم امتحان کن،

برای آش رشته هایی که بعضی وقتا جلوی پارک جمشیدیه یا توی پارک قیطریه میفروختن

اوه اصلن دلم برای آش دوغ امامزاده هاشم ، وحشتناک تنگ شده....

از... بعضی مردها .... خوشم می آید

از مردها خوشم می آید

از مردهای قدبلند و تو پُر ،

از آنهایی که بوی عرق نمی دهند،

آنهایی که همیشه بوی عطرشان همه جا پخش می شود

از مردهایی که کفششان همیشه تمیز است

مردهایی که پیراهن دکمه دار می پوشند

از باز کردن دکمه هایشان خوشم می آید

کلا" از استایلِ در آوردنِ پیراهن مردانه و کم کم نمایان شدن سینه مردها خیلی خوشم می آید

از مردهایی که گاهی سیگار می کشند

آنهایی که وقتی سیگارت را در می آوری ، سریع فندکشان را جلوی سیگارت می آورند

اصلا" آنهایی که بجای تعارف کردن سیگار، خودشان یکی برایت روشن می کنند و دستت می دهند

از آنها خیلی خوشم می آید...

از مردهایی که گاهی  شوخ می شوند، گاهی جدی، گاهی لوس می شوند، گاهی هم آرام ، خیلی خوشم می آید

از مردهای سرد مزاج ، حتی اگر بِرَد پیت هم باشند، اصلا" خوشم نمی آید

از آماتور ها اصلا" خوشم نمی آید.

از آنهایی که با بوسه هایشان غافلگیرت می کنند

آنهایی که بی هوا بغلت می کنند

از آنهایی که دستشان  برای معشوقه شان هرز می رود، خیلی خیلی خوشم می آید

از مردهایی که چشمشان  روی بدن معشوقه شان هرز می رود که دیوانه وار خوشم می آید

از آنهایی که عشقبازی را بیشتر از سکس دوست دارند

آنهایی که بعضی وقتها زور می گویند

آنهایی که تکیه گاهند، قابل اعتمادند، آنهایی که می شود روی عشقشان حساب کرد،

از سینه مردانه شان، دستهای پر قدرتشان، موهای سینه شان،  از گردن حساسشان ، رانهای محکمشان،

اصلا" از این همه مردانگی که یکجا جمع می شود،  خیلی خوشم می آید...

من یک وزغ دهن گشادم

داستان در مورد آقای سی و هشت ، نه ساله ای است که من اولین بار که در یک میهمانی ملاقاتش کردم  .پیراهن  و شلوار لی و موهای دم اسبی و کلاه کپ اش باعث شده بود با کراهت به سر تا پایش نگاه می کردم و هر چه می گفت توی ذوقش می زدم. بعد از مهمانی در جمع دوستانمان گاهی می نشستیم و از کشِ مو تا اثنی عشر و ناخن شست پا گرفته تا ادا و اطوار و کلام و حتی راه رفتنش ایراد می گرفتیم و اسم آقا خوش تیپه را بررویش گذاشته بودیم.

آپارتمان جدیدم را که می خواستم تحویل بگیرم متوجه شدم همسایه دیوار به دیوارم همین آقا خوش تیپه هستند. مردد شدم ، گفتم "حالا چکار کنم، اصلن همسایه دیگه خیلی مهمه که چه کسیه". وقتی یکی از دوستانم پرسید: " آپارتمان جدید چطوره؟ " گفتم : "خوبه ولی همسایه اش یک کسیه که می دونم باهاش مشکل پیدا می کنم. " گفت "قراردادتو کنسل کن ، ارزش نداره همسایه بد." خودمم دو به شک بودم که چکار کنم، چکار نکنم. آخردل را به دریا زدم و به آپارتمان جدیدم اسباب کشی کردم.  تصمیم گرفتم حواسم باشد زیاد بهش رو ندهم.

گوش به زنگ بودم که یک رفتاری بکند که در همسایگی ، آدم بماند چه عکس العملی نشان دهد. از همان اول به من پیشنهاد کرد که اینترنت را با او شریک شوم. پیشنهادش را پذیرفتم. در تمام این مدت هم جز مهربانی و خوش رفتاری انصافا" چیزی از او ندیدم.  چند روز پیش آمد و گفت تصمیم دارد اینترنتش را واگذار کند و قرار شد با هم برویم به تی تی نت که قرارداد را منتقل کنیم به من.

نیمی از موهایم را از دو طرف ،پشت سرم بستم، در آینه خودم را نگاه کردم. شبیه آدمیزاد شده بودم. شبیه یک آدم خوب. از قیافه ام خوشم آمد. بارانی کوتاه سفیدم را پوشیدم و همراهش به راه افتادم.

در راه متوجه شدم مشغول نگارش چندین کتاب است و تعدادی از کتابهایش  در امریکا تحت نشر می باشد، و نگارش چند تا از کتابهایش به وقفه افتاده اند برای همین تصمیم گرفته کمی دور و برش را خلوت کند تا بتواند نگارش کتابها را به اتمام برساند. چشمانم به اندازه یک وزغ خرفت که در برکه اش تمرگیده ،و دلش به وبلاگ پیزوری خودش خوش است  و مدام  دهن گشاد خود را باز می کند زبان دراز خود را بیرون می اندازد تا مگس های اطراف را شکار کند، گشاد شد.

آدم نباید در مورد بقیه آدمها زود قضاوت کند. نباید زود دهن گشاد خود را باز کند و آشغالهای داخل کله اش را همه جا را بیرون بریزد.  چه این قضاوت حاکی از نفرت باشد، چه عشق. فهمیدم که من در هر دو مورد تخصص دارم. و احتمالا" فقط به این دلیل است که به حس هایم زیاد تر از ارزششان بها می دهم. و زیاد ابرازشان می کنم. شاید باید یک چاله بکَنَم و همه این حسهای زود از تخم در آمده را در آن دفن کنم. فکر کنم اینجوری بهتر است.

فحشهایی که خوردیم ، نوش جانمان ....

هر وقت حرف دوست به میان کشیده می شود، بی اختیار به یاد تو می افتم. آخر می دانی؟ من هیچ وقت هیچ دوستی بجز تو نداشته ام. نه اینکه همیشه تنها بوده باشم ها، اما همۀ آنهایی که بودند ، دوست نبودند. در استانداردهای من برای یک دوست، نمی گنجیدند...

یادت می آید آخرین روزی که با هم بودیم ،  در به در به دنبال ارز بودیم. از این بانک به آن صرافی! هوا گرم بود ..

یک جایی نگه داشتم که پیاده شوی. موقع خداحافظی ، دستم را گرفتی. اشکت را به زور کنترل کردی. اما من خرم ... میدانی که... دستم را از دستت درآوردم محکم به دورت پیچیدم. با دستم صورتت را به صورتم چسباندم ... های های گریه کردم...

گفتم دیگر نمی بینمت... بغضت ترکید..گفتی دیوونه نشو ... آخر کارِ خودتو کردی؟ نمی خواستم اینجوری از هم خداحافظی کنیم...

یادم نمی رود... صدای گریه مان آنقدر بلند بود که صدای صد تا ماشین که پشت سرمان دستشان را از روی بوق بر نمیداشتند را نمی شنیدیم. آخرین تماس من با بدن زیبا و پرمهرِ تو همانجا بود. همانجا وسط صدای بوق و فحش رانندگانِ عصبانی ...

تو پیاده شدی آخر... چشمانم از چشمانت دل نکنده بود هنوز... دستم به دنده نمی رفت ...

دلم برایت تنگ شده است. برای اینکه با هم مدیتیشن کنیم ، قهوه بخوریم، سیگار بکشیم، فیلسوف بشویم ،خودمان را فرت و فرت آنالیز کنیم، احساساتمان را طبقه بندی کنیم، تعریفشان کنیم، برای خودمان نقشه بکشیم، با هم درددل کنیم،  من مسخره بازی دربیاورم ، و تو قاه قاه بخندی، برای هم زرت و زرت کادو بخریم، از خود متشکر بشویم و همه را زیر سئوال ببریم، از همدیگر همش تعریف کنیم و خر کیف بشویم،  من از قدِ کشیده و باریک تو تعریف کنم ، و تو هی بگویی ولی تو سکسی تری ، من فلترونم ، من هم قربون فلتهای بدنت بشوم...دلم برای همۀ اینها عجیب تنگ شده است... عجیب

الان که یادم می افتد ،از آنهمه فحش هایی که آن روز شنیدم خنده ام می گیرد ... ارزش آخرین آغوشِ تو را داشت ولی...

گزارش جلسه

در جلسه نشسته ام. بی حوصله ام. زمان نمی گذرد. پروفسور هوانِ کلمبیایی کنار من نشسته، مدام پایش را تکان می دهد. با خود میگویم ای کاش میشد یک جوری هدفون را در گوشم بگذارم و کمی برایان آدامز گوش کنم.
سمت راستم یک استاد خانم بلغارستانی نشسته. موهای کوتاه و نارنجی زیبایی دارد. به موهایش خیره می شوم. چشمهایم روی موهایش بالا و پائین می رود. دلم می خواست دستم را در موهایش ببرم . در اینهمه نارنجی که اینجا جمع شده.
پروفسور هوان همچنان پایش را تکان می دهد. کم کم روی مخم می رود. محکم با پایم پایش را نگه می دارم. عذرخواهی می کند و دیگر پایش را تکان نمی دهد. چشمم به دفترچه روبرویش می افتد. اسم من را بر روی دفترش نوشته است. تعجب می کنم.
به ساعت نگاه می کنم. فقط یک ساعت گذشته. مدیر همچنان حرف می زند. با خودم فکر می کنم اسم من در دفترچه آن لعنتی چه می کند. زانوی هوان به رانم چسبیده. معذبم. فکر می کنم اگر ایرانی بود الان انگِ مرد آشغال به او می زدم. اما به این جنتل منِ کلمبیایی چیزی نمی توانم بگویم. بعید است تشنه چسباندن زانو به همکارش باشد.
منشی مدیر که در کنارش نشسته، یک آدامس می جود و همه چیز را یادداشت می کند. دامنش بسیار کوتاه است و نیمی از باسنش از خلال پاهای روی هم انداخته اش نمایان است. با آن عینک فِرِم مشکی و موهای بلوند جمع کرده بسیار سکسی بنظر می رسد.
هوان بالاخره پایش را جمع می کند و من نفس راحتی می کشم.
با خانم بلغارستانی مو نارنجی کمی پچ پچ می کنم.معاون مدیر با منشی شخصی اش لاس می زند و نیشش باز است. چشمم در چشم هوان می افتد، آهسته می گویم "بورینگ" با سر تائید می کند و می خندد.
منشی همچنان آدامس می جود و گزارش جلسه را می نویسد.کفش پاشنه بلند قرمزش از زیر میز مدام جیغ میزند و حواس مرا پرت می کند. با خودم فکر می کنم این منشی همه خصوصیات یک منشی را دارد. پوزخندی میزنم و لیوان نوشیدنی ام را بر میدارم.
جلسه بالاخره تمام می شود. از همکارانم خداحافظی می کنم. کتم را می پوشم و وارد خیابان می شوم.
هوا تاریک شده است. سایه خودم را بر روی زمین می بینم . باد موهایم را برقص درآورده. صحنه زیبائیست. مثل دیدن رقص یالهای یک مادیان وحشی درباد . می گویم کاش باد وزشش را قطع نکند. ..

همان آغوش تو... همان خواب من...

بیا و ببین...

شب ها زود می روم در رختخواب

برای دیدن تو...

آنجا خیلی بهتراست همه چیز

دستهایت ، صدایت ، حرفهایت گرمند ، آنجا   

  نگاهت ذوبم می کند، آب می شوم در آغوشت

بجای "دختر" ،

        "عزیزم" صدایم می کنی دیگر

صورتت را پر می کنم از بوسه

موهایم روی هیکلت پخش می شود آنجا

سرم را روی سینه ات می گذارم

 " می خواهمت " می شنوم از قلبت

شاد می شوم ، ذوق می کنم

نگاهم می کنی،

به برق چشمانم ، می خندی

از خنده ات خوشحال می شوم

آنجا خوشحالم ...
         و سرخوش...

امن ترین جای زندگیم آنجاس

همان آغوش تو...
همان خواب من...