چند سال پیش ، بر حسب اتفاق ، چشمم به کتاب بیولوژی سلولی افتاد و به یاد سالهای دانشجویی ، نشستم و همۀ کتاب را با لذت و ولع خواندم. آنقدر به نظرم جالب بود که باورم نمی شد دو بار این درس رو افتاده بودم و با نفرت و سختی اونو برای بار سوم پاس کرده بودم. هر کاری که نقش وظیفه و اجبار پیدا کنه و آدم در اون احساس آزادی نکنه ، کلن مزه اش رو از دست می ده و تبدیل میشه به یک چیز دست و پا گیر ، که فقط آرزو می کنی از دستش خلاص بشی.
وقتی تازه ازدواج کرده بودم ، خاله سارا یه روز منو کشید کنار و بهم گفت: "هر وقت شوهرت سکس خواست ، "نه" در کارش نیار ، و اللا میره سراغ یک زن دیگه" . جواب دادم "خب واسه چی؟" گفت : " مردا ذاتشون اینه ، ناخونک زنن ، اگه هوس سکس کنن و زنشون بهشون نده ، میرن سراغ یکی دیگه" . فردا شبش همینطور که دراز کشیده بودم و داشتم برای خودم به داستانی که می خواستم بنویسم فکر می کردم ، شوهرم اومد سراغم. خواستم بهش بگم الان تو مود بکن بکن نیستم ولی یهو حرف خاله سارا اومد تو ذهنم و مثل بچه های حرف گوش کن ، سرمو انداختم پایین و لنگامو هوا کردم. و قاعدتن هر کاری که از روی اجبار انجام بشه، لذتی نداره ، خصوصن اگه اون اجبار ، زائیدۀ ترس آدم از ازدست دادنش باشه.
کم کم ، خوابیدن باهاش برام تبدیل شد به یک وظیفه و تکلیف مشقت بار که مجبوری انجامش بدی واللا آخر ترم ، اون درس رو میفتی. تازه فهمیدم که وقتی پای اجبار به میون بیاد ، لذت ، کم کم و خیلی نامحسوس از اون کار پَر میکشه و میره . بهرحال دیری نپائید که صحبت ناخونک زدن های همسر من از اکناف و اطراف به گوشم رسید و من که به خاطر اینکه این آدم رو حفظ کنم به طرز رقت انگیزی همۀ لذت زندگیمو تبدیل به وظیفه ای منزجر کننده کرده بودم، حقارت بار ، به حاصل دسترنجم نگاه می کردم و می خندیدم. خنده ای نه از سر عجز ، بلکه از اون خنده هایی که وقتی توی قمار می بازی و پیش خودت فکر میکنی تو که از اول می دونستی نباید پولاتو تو این بازی قمار می کردی ، می کنی، و به خودت میگی "ریدی"
همه چیز مثل یک معادلۀ خطیه ! اگر اجبار باشه ، لذت نمی بری. اگر لذت نبری، لذت نمیدی ، تا اینجاش درست . ولی هیچوقت درک نکردم و تو کَتمم نرفت که این حرف مهمل که میگه مردا ناخونک زنن ، چرا اینقدر برای ما زنا پذیرفته شده و قابل توجیهه. بهرحال ، من که به همسرم بخاطر خانوم بازیش هیچوقت حق ندادم، ترجیح دادم میدون رو خالی کنم و بسپرم به همۀ خانومای رنگ وارنگی که دور و بر شوهرم جمع شده بودن. میخان مگس گرد شیرینی باشن ، یا گردِ گُه ! برای من فرق نمی کرد.
حالا از اون روزا خیلی گذشته. من با دوست پسرم زندگی میکنم و گاهی وقتها که شب که میام خونه و خسته ام وقتی میاد بغلم کنه که سکس رو شروع کنه بهش میگم ببخشید ، ولی من الان خسته ام. یه وقتایی میگه ، خب بخاطر اینکه به من فشار نیاد که می تونی فداکاری کنی ... و من سکوت می کنم و فقط بهش لبخند میزنم ، در حالیکه توی دلم میگم : " تو بیشتر از این می ارزی که من لذت با تو خوابیدن رو با احساس وظیفه و فداکاری نابود کنم "
