مثل یک بانو

آقای الف وقتی با خاله سارا ازدواج کرد خاله رو بانو صدا می کرد. این اولین باری بود که توی فامیل ما یک نفر زنش رو بانو صدا می کرد. یا بهتره بگم اولین باری بود یک نفر تو فامیل ما زنش رو اینقدر با احترام صدا می کرد. من اون موقع کلاس پنجم بودم. چیز زیادی هم از زندگی سابق آقای الف نمی دونستم. اما از نظر من همینکه آقای الف خاله سارا رو بانو صدا می کنه یعنی خیلی دوستش داره و براش احترام قائله. اینم یادم رفت بگم آقای الف خیلی وسواسی بود. بانو واسه آقای الف خونه رو برق مینداخت. آشپزی می کرد. وقتی غذا رو می کشید چهارچشمی غذا رو چک می کرد که مبادا تار مو تو غذا باشه و آقای الف قهر کنه و از سر میز بلند شه.  و اگر قرار بود مهمونی یا خرید برن راس ساعتی که آقای الف می گفت جلوی در آماده وایساده بود. توی مهمونی ها هم هر وقت آقای الف  خسته می شد یک کلمه می گفت : بانو! و بانو دوزاریش میفتاد که سه دقیقه وقت داره تا از همه خداحافظی کنه و جلوی در وایسه.  آقای الف هر شب میفتاد روی بانو و بانو رو با اون سینه های درشت و سفیدش و تا خایه میگائید و از اونجایی که خاله سارا حالا بانو شده بود براش افت داشت بیفته روی آقای الف و خودشو ارضا کنه. دلش به همین خوش بود که آقای الف جز اون هیچ زن دیگه ای رو نمی خواد.

من بزرگ شدم و بانو پیر شد. یک بانوی پیر و خسته. دیگه برق انداختن خونه و چهارچشمی پاییدن تار مو توی غذا عادتش شده بود. یادمه یک بار که اومده بودن خونه من، وقتی داشتم غذا رو می کشیدم، بانو دوید تو آشپزخونه و عینکشو زد و شروع کرد به وارسی غذا که مبادا تار مو توش باشه. ازش پرسیدم بانو، تو این همه سالی که با آقای الف زندگی می کنی، چند بار توی غذات مو بوده؟ جواب داد : یک بار. گفتم آقای الف چیکار کرد؟ گفت قهر کرد یک روز لب به غذا نزد. گفتم : یک عمر خودتو آزار میدی که اون راضی باشه؟ اینقدر عاشقشی؟ آهی کشید و گفت من فقط می خواستم همونجوری باشم که اون توقع داشت: مثل یک بانو. 

سر میز شام به آقای الف با شوخی گفتم : شانسم نداشتیم کسی ما رو بانو صدا کنه. از بچگی حسرتش به دلمون موند. آقای الف صداشو صاف کرد و گفت: تو هیچوقت مثل یک بانو نبودی. با مردا خیلی مردونه برخورد می کنی. حالت زنونه نداری. مردا باهات راحتن . به خودشون اجازه می دن جلوت آروغ بزنن و بگوزن و برای زدن مخ بانوها باهات نقشه بکشن. از همین الان بهت میگم تا آخر عمرت امکان نداره مردی پیدا بشه تورو بانو صدا کنه. 

راست هم میگفت. هیچوقت هیچکس منو بانو صدا نکرد . با من مثل یک بانو هم رفتار نکرد. من بال زدم و پرواز کردم و دویدم ، سیگار کشیدم و مست کردم و بلند بلند خندیدم و رقصیدم و هر مردی رو که دلم خواست گاییدم.مثل بانو نشدم. خسته نشدم.آه نکشیدم.  پیر نشدم. 

جذاب

مرتضی رو اولین باری که دیدم توی اتاق هتل روی تخت دراز کشیده بودم که وقتی شیما درو باز کرد، یهو وارد اتاق شد. یک مرد چاق که از زیر چشماش به پایین فقط ریش دیده می شد،  با همون ظاهر تیپیکال مامورای اطلاعاتی یا سپاه پاسداران. اولش داشتم سنکوپ می کردم. با خودم گفتم وات دِ فاک ! اینا از کجا سر و کله شون پیدا شد!! فکر کردم شاید شیما تریاکی چیزی همراهش داره که اینا به اتاق ما حمله گاز انبری کردن. مثل احمقا دنبال روسریم می گشتم که شیما که هم اتاقیم هم بود، زد زیر خنده. گفت نترس بابا مرتضی از خودمونه. مات و مبهوت بهش نگاه کردم گفتم ینی چی از خودمونه؟ همونطور که خودشو تو بغل مرتضی می چپوند گفت دوست پسر منه. بهش گفته بودم ما اومدیم کیش ، قرار بود اونم اگر پرواز کیش بهشون خورد بیاد کیش یه شب بمونه.

و اما مرتضی. مرتضی یه مرد میانسالِ مامور انتظامات پرواز بود. از اون مامورایی که با قیافه وحشتناکشون از پشت پرده یه چشمی همه چیو میپان. رفتارش با زن ها مزخرف و عصر حجری بود. جلو جلو می رفت، در رو که باز می کرد اول خودش می رفت ، و موقع غذا خوردن مثل کارخونه پیچ و مهره سازی از دهنش صدا در میومد و آخرش هم با خیال راحت آروغ می زد. یک زن داشت با دو تا بچه. زنش اونطوری که شیما می گفت چادری بود. شیما همش نوزده سالش بود. خوشگل و امروزی! بهش گفتم چندشت نمیشه ؟ گفت نه اتفاقن خیلی هم حال میده با کسی که همیشه ازش می ترسیدی بخوابی. گفتم زنش چی؟ واست مهم نیست؟ گفت نه بابا! خودش گفته با زنش حال نمیکنه. گفتم خب نبایدم حال کنه وقتی لالنگِ  هلویی مثل تو میخوابه. آخر شب هم مرتضی یه بساط جور کرد و شیما رو برد تو اتاق خودش، که کنار اتاق ما گرفته بود. تا صبح از صدای آه و اوه شیما و گومب گومب کوبیدن مرتضی چند بار عوق زدم. سعی می کردم اون مرتیکه وحشی پشمالوی اطلاعاتی رو روی شیما تجسم نکنم ولی نمیشد. آخرش رفتم تو کافه هتل و از اونجایی که عادت ندارم شبا قهوه بخورم، یه چای سبز خوردم تا سر و صداشون بخوابه. وقتی برگشتم تو اتاقم صدای خنده شون میومد. بعد با خودم فکر کردم فیتیش خوابیدن با آدمای ترسناک هم بهرحال معقول بنظر می رسه. مخصوصن واسه زن ها. بعد از اون دیگه مرتضی رو ندیدم. و کلن خاطره مرتضی از ذهنم پاک شده بود تا اینکه امروز بعد از سالها یهو یادش افتادم.

حالا چی شد من یاد مرتضی افتادم. توی محل کار من ، بین پلیس های سکیوریتی یا همون انتظامات خودمون، یه پلیسی بود که با من خیلی جور بود. همیشه با هم گپ می زدیم، امروز بعد از چند وقت دیدمش و یهو مردمک چشمام گشاد شد، یه ریش گذاشته بود عین مرتضی. اینجا مردای امریکایی برای اینکه جذاب بشن ریش میذارن ، و واقعن هم با ریش جذابتر میشن، اما من یهو یک جوری این یکی رو نگاه کردم که با تعجب پرسید : چیه بهم نمیاد؟ گفتم ترسناک شدی. گفت ترسناک هم خودش جذابه. و من یاد جمله شیما افتادم . لبخندی زدم و گفتم آره! جذابه !

داستان لنگ دراز

تا همین چند وقت پیش ، هر وقت یاد آقای م و کارایی که اون اواخر برای پیچوندن من و خوش گذروندن با دوست دختر جدیدش انجام می داد می افتادم ، یه فحش نثار خودم می کردم و در عین حال حالم بیشتر و بیشتر از اون به هم می خورد. فکر می کردم همین که یک نفر بخاطر یک رابطه دیگه، زنش رو دایورت کنه به تخمش دلیل لازم و کافیه برای اینکه مُهر آدم عوضی روش بخوره. تا اینکه سر و کله آقای س پیدا شد. آقای س تو زندگیش هیچی کم نداشت. زن خوب و مهربون، کار خوب، پول، مسافرت و خلاصه هر چیزی که اکثر آدما خودشون رو جر میدن داشته باشن ! فقط حوصله اش از اون زندگی تکراری سر رفته بود. از همه مهمونیایی که می رفتن، مسافرت های تکراری با کارای تکراریشون. از زنش که همیشه از نظر اون بطور منزجر کننده و تکراری ای به شوهرش عشق می ورزید، و سکس باهاش تبدیل به یک روتین منزجر کننده شده بود. خلاصه هر چیزی که اطرافش بود بنظرش پوچ و بی ارزش می اومد تا اینکه با خانم ف آشنا شد. اولین شبی که تو هتل با هم قرار گذاشتن ، مجبور شد با هزارتا دروغ  زنش رو بپیچونه و بیاد تو بغل خانم ف بخابه. بعد از مدتها سکس تکراری با یک آدم ثابت، انقدر از لخت کردن  یه دختر جدید هیجان زده شده بود که تمام شب رو تا صبح از عشقبازی با خانم س سیر نمیشد. پایه های رابطه آقای س با خانم ف از توی همون عشقبازی ده ساعته در هتل محکم شد. چیزی که آقای س اسمشو گذاشته بود عشقی که بخاطرش حاضر بود هرکاری بکنه و خانم ف هم از لنگی که توی زندگی یک زن دیگه دراز کرده بود کوتاه نمیومد. آقای س بدجوری وسط دوراهی موند و خانم ف برای اینکه قال قضیه رو بکنه زنگ زد به همسر آقای س و همه چیز رو بهش گفت. و اما همسر آقای س! نه !‌ اون مثل من ول نکرد بره . اون حتی بچه ای هم نداشت که بهونه بخاطر بچه رو بیاره، تنها بهونه اش عشق بود. عشق به خانواده ای که با هم ساخته بودن . عشق به سالهایی که با هم صرف کرده بودن. فرق من با همسر آقای س در یه چیز بود. من هیچوقت تو زندگیم بخاطر چیزی که خراب شده فداکاری نکردم. فقط ولش کردم و رفتم. همیشه فکر کردم اگر کسی آدمو نخاد باید راهیش کرد بره. نوع غیر مودبانه اش هم می شد :هرررری! من همیشه فکر کردم سالهایی که به پای هر کسی صرف شده ، بهرحال صرف شده. مهم آینده اس که دیگه نباید خرابتر از اینی که الان هست باشه. همسر آقای س اما مثل من نبود. اون از اون زندگی بیرون نرفت ومیدون رو برای خانم لنگ دراز خالی نکرد. خواست بمونه و روی لنگ دراز رو کم کنه. اما همیشه اونی که می مونه ظالم به حساب میاد و اونی که میره میشه مظلوم ماجرا و یادش تا ابد در اذهان باقی می مونه. حداقل در ذهن آقای س. آقای س بازم نمی تونه با زنش بخابه. یاد سکس های آتشینی که با خانم ف داشته از مغزش بیرون نمیره. هی ورزش می کنه هی سرشو با کار گرم می کنه که به خانم ف فکر نکنه ولی نمی تونه. همسرش هم سُر و مُر و گُنده سرجاشه و خوشحاله که پای لنگ دراز از زندگیش رفته بیرون. امروز آقای س به من می گفت دارم دیونه میشم. چیکار کنم که بتونم خانم ف رو فراموش کنم، و من یاد زندگی خودم افتادم. ته دلم آقای م رو درک کردم. یه جورایی هم دلم براش سوخت چون  کمتر از یک ماه بعد از رفتن من ، اون دو تا به جون هم افتاده بودن و عشق آتشینشون به کوه یخ تبدیل شده بود.چون همسر من ته دلش از رابطه ای که بخاطرش من ، تنهایی، یک چمدون دستم گرفته بودم و رفته بودم ، سرد شده بود. و بعدش هم هرچقدر اصرار کرد من برنگشتم. با خودم فکر کردم ای کاش همسر آقای س ول می کرد و می رفت. ای کاش با کسی که قدرشو نمی دونست نمی موند. کاش بجای اینکه هر شب بشینه و از آقای س بپرسه چه کادوهایی به خانم ف  می داده و چجوری خانم ف رو می گاییده و چه حرفایی بهش می زده، بجای اینکه این کنجکاوی بیجا و مسخره اش رو ارضا کنه ، می رفت. می رفت و خودش یه زندگی جدید شروع می کرد. شایدم یه عشق جدید. مشکل ما آدما اینه که خیلی وقتا نمی دونیم چیو نگه داریم و چیو نه !همیشه تو خونه مون پر از آشغاله و همیشه چیزی رو که لازم داریم هفته پیشش انداختیمش دور !