مدرسه دخترم از این مجتمع های آموزشیه که از اول دبستان تا پایان مقطع دبیرستان دانش آموز می پذیره و میتونم بگم مدرسه فوق العاده بزرگیه ،شایدم به چشم من بزرگ میاد که تو مدرسه ای درس خوندم که تو یه کلاس بیست متری پنجاه تا دانش آموزو مثه گوسفند میچپوندن و تو هر نیمکت چهار نفر نشسته بودن. وسط کلاس هم پُر بود از صندلیای تک نفره ای که کنار هم چیده شده بود. وقتی زنگ میخورد تنها راه خارج شدن از کلاس برای ما که میز آخر میشستیم ، از روی میزا بود. معلم هیچوقت تا آخر سال نفهمید اون ته کلاس ما چه گهی داریم میخوریم . همونجا جلوی در ، که بازش کرده بودن و جلوش دو ردیف دیگه نیمکت گذاشته بودن ، می ایستاد و درسشو میداد و خدافظ شما !
داشتم میگفتم ، تو این مدرسه دخترای دبستانی بلوز دامن بنفش میپوشن ، و دخترای دبیرستانی ، دامن یشمی با بلوز نارنجی! پسرا هم بجای دامن فقط شلوار ولی به همین رنگ میپوشن. پسرای از من بلند قد تر رو میبینم تو حیاط مدرسه که دختر جوجۀ من با دوستاش از وسطشون میدون و بازی میکنن ، و اونا هم ملاحظۀ این جوجه ها رو میکنن . زمین فوتبال و بسکتبال جداس ، توپ تو وسط حیاط نیس که بخوره تو سر بچه های دیگه .دختر ها و پسر ها کنار هم درس می خونن و ورزش می کنن تا یاد بگیرن به هم نگاه جنسیتی نداشته باشن. وقتی صبح ها سرود ملی پخش میکنن ، همه بچه ها کلاه هاشونو برمیدارن ! حتی دختر من. کاری که هیچوقت برای سرود ملی کشور خودش انجام نداد. اینجا جَو اینطوریه. جَو ناسیونالیستی شدید. ناسیونالیستایی که وقتی پارلمان فرانسه ، ترکیه رو بخاطر قتل عام دست جمعی ارامنه محکوم کرد، دانشجوا همه فیلمای فرانسوی رو کوبیدن وسط حیاط .
یه بار نشستم سر کلاس باهاشون حرف زدم . گفتم یه بابایی هم میگه هولوکاست وجود نداشته. همه خندیدن. گفتم این تعصب شما هم برای من احمقانه اس ، به همون اندازه نظریه رد هلوکاست ... من عکس های گورهای دسته جمعی ارمنیا رو توی کلیسایی در اصفهان ، که متاسفانه اسمشو یادم نیست ، دیدم. و این ربطی به شما و الان کشورتون نداره. یک واقعه اس که اصلن نمیفهمم چرا شما انقد خودتونو محق میدونین ازش دفاع کنین. عِرق ملی ، گاهی با تعصب اشتباه گرفته میشه، و تعصب ، همیشه کله آدما رو میکنه توی برف . حالا اگه دوس دارین اون تو نگهش دارین ، مشکل خودتونه.
