در حسرت حلوای نسیه

پشت میزم در اداره نشسته ام و دارم یک قهوه با طعم زهرمار می خورم و یک سری دیتا وارد کامپیوتر می کنم . خب برای شغل اول در کشوری که مدرک تحصیلی و سوابق کاری ات را گوز هم حساب نکرده است ، شغل پدر و مادر داری محسوب می شود. همینکه مجبور نیستم بروم در یک انبار ، و جعبه های ده پوندی را آنلود کنم باید کلاهم را بیاندازم هوا. 

قهوه حتی اگر با طعم زهرمار هم باشد برای من اهمیتی ندارد اگر در سرزمینی مصرف کنم که می توانم در تراس آپارتمانم باربکیو کنم و چند مدل مشروب بگذارم روی میز ، و یک تکه کباب بخورم و یک شات ویسکی بزنم توی رگ و دوست پسرم را در تراس ببوسم و آدمهایی که عبور می کنند به چشم جندۀ محل نگاهم نکنند، و مرا متهم به کسی که اعمال خلاف عُرف و شرع و  قانون و مذهب مرتکب می شود نخوانند. البته اساسا" من با مذهب مشکلی ندارم ، اتفاقا" از نظر من اگر زیادی پایش را از گلیمش درازتر نکند وجودش خیلی هم شیک و قانونمند است ، اما مشکل اینجاست که مذهب با هر چیزی که باعث می شود آدم از زندگیش لذت ببرد ، مشکل دارد. دستور کاری که مذهب برای زندگی می دهد خیلی کلیشه ای و تیپیکال است . اینکه اگر آدمها با عشقشان مشروب بخورند با گوشت خوک گریل شده و هی لبهای هم را بخورند و وقتی پاتیل پاتیل شدند بیفتند در تخت خواب و تا طلوع آفتاب عشقبازی کنند و بجای یک خودارضایی مسخره پنج دقیقه ای که منجر به ضعف حافظه و بینایی و افسردگی می شود از نهایت لذتی که هستی در اختیارشان گذاشته استفاده کنند، پس فردا مجبورند بقیه عمرشان را تا ابد در آتش جهنم جلز ولز کنند ، بیشتر خدا را یک موجود عقده ای به نمایش می گذارد. از نظر من خدا مشکلی با حال کردن بندگانش ، تا زمانی که به یکدیگر آسیب نرسانند ندارد . من هم حاضر نیستم بخاطر کسشری مثل جهنم دوست پسرم را دعوت کنم در آپارتمانم و با یک چای و بیسکوییت خشک خشک راهی اش کنم برود خانه اش و هرکدام یواشکی در خلوت مشغول جق زدن بشویم ( البته بگذریم از اینکه جق زدن هم از نظر مذهب عملی مردود شمرده می شود) و وقتی مذهب اینقدر انگشت در هر سوراخی می کند ، همان بهتر که از آن فاصله گرفت و از زندگی لذت برد. گور بابای جهنم و بهشت  . سیلی نقد به از حلوای نسیه !!

علفی گنده تر از دهان بُزی ها

پایم که به جامعه ایرانی ها باز شد، هرچه مذکر از کنارمان عبور فرمود ، ادعا نمود که ما را زمین زده است  ، و یک دور شمسی و قمری ترتیب ما را از بیخ و بن داده است . مثلا" همین یک ماه پیش ، طبق شوخی همیشگی و تکیه کلامی که همیشه بکار می برم ، در یک میهمانی از یکی پرسیدم مال ما خار داشت که تلفن ما رو جواب ندادی؟ و خندیدم !! غافل از اینکه همین جمله من چه معانی عارفانه ای را در ذهن پر بار ایشان ساخته و پرداخته نموده است و آقا توهم گرفته اند که من دارم به ایشان نخ می دهم که مثلا" بیا منو بکن !

بعضی سئوالها را هرچه کوچکتر باشی راحت تر می توانی جواب بدهی. هرچه بزرگتر می شوی ، هرچه بیشتر اطرافت را می شناسی ، هرچه با آدمهای بیشتری مراوده می کنی از پاسخ دادن به آن سئوالها عاجز تر می شوی . مثلا" همین سئوال " فرق حیوان با انسان چیه !" یا مثلا" فرق بُز با آدم چیه ! خب راستش این روزها ، گاهی احساس می کنم اصلا" نمی دانم فرق بُز با آدم چیست . اما تا دلتان بخواهد شباهت به مغزم خطور می کند، که الان قصد ندارم اینجا ردیف کنم. بهرحال این روزها همه جور علفی به دهان بُزی ها شیرین است ، مبنی بر اینکه هنوز لقمۀ دهان بُزی دیگری قرار نگرفته باشد . کافیست چشمشان به یک علف بیفتد ،  همه حمله می کنند که اولین نفری باشند که علف را دهنی می کند. البته فقط می خواهند علف را دهنی کنند و تُف کنند  آنرا بیندازند روی زمین ، که بُزی بعدی که خواست بخورد ، به ریشش بخندند و با افتخار بگویند : تو داری دهنی ما را می خوری . 

این از بُزهای نر ! بُز های ماده هم که تکلیفشان معلوم است ، تا نروند و روی علف بیچاره چند بار نشاشند و نرینند و به ریش بُزهای نری که دارند علفی که آغشته با شاش آنهاست را می خورند نخندند ، دست بردار نیستند.  این وسط علف بیچاره قربانی عقده های حقارت انواع و اقسام بُزی ها می شود. 

پایم که به جامعه ایرانی ها باز شد ، پاسخ دادن به خیلی از سئوالهایی که تا قبل ، جوابشان را می دانستم برایم دشوار شد. یکی از آنها هم ، همین مسئلۀ  معروف  " فرق انسان با حیوان" است ...

در آغوش یک غریبه

تقریبا" از خواب بیدار شده بودم اما ، چشمم را هنوز باز نکرده بودم . سرم شدیدا" درد می کرد و کمرم خشک شده بود. وزنِ یک دست را روی تنم حس می کردم که بیحال افتاده بود، و حرارت نفس هایی که پشت گردنم را قلقلک می داد. جرات نداشتم چشم هایم را باز کنم و ببینم اطرافم ، یا حداقل پشت سرم چه خبر است . سعی کردم همانطور با چشمهای بسته ، به یاد بیاورم چه اتفاقی دیشب افتاده است . آخرین اتفاقی که به خاطرم می آمد، این بود که شب گذشته ، با یک سری از دوستانم به بار در خیابان "برادوی" گه خیابانن گی ها است ، رفته بودیم و بخاطر اینکه یکی از گی ها به یکی از دوستانمان پیله کرده بود خیلی خندیده بودیم. و بعد سوار ماشین شده بودیم تا برگردیم. وحشت کردم. چقدر به خودم قول داده بودم که دیگر تا این حد در مصرف الکل زیاده روی نکنم که صبح سر از بالین یک غریبه دیگر دربیاورم ، اما اوضاع پیچیده تر از این ها به نظر می آمد. جرات نداشتم با یک واقعیت تلخ دیگر روبرو شوم و باز یک عمر جوابگوی مستی یک شب باشم. اول از همه سعی کردم با گوشه چشمم نگاهی بیندازم ببینم در خانۀ چه کسی شب را مانده ام. چشمم را کمی باز کردم ، چند عدد جعبه و وسیله هایی که هنوز باز نشده بودند گوشه اتاق ، روی یکدیگر ، چیده شده بودند. هنوز صدای نفسهایی که به پشت گردنم می خورد ، با همان ریتم منظم به گوش می رسید . به دستی که روی تنم افتاده بود نگاه کردم . درست بود ، دست یک مرد بود و از ظاهرش پیدا بود که اینبار دیگر با یک پسر کم سن و سال همبستر نشده ام. دست یک مرد پخته و میانسال به نظر می آمد. سعی کردم در ذهنم مرور کنم چه کسانی دیشب با ما به برادوی   Broadway آمده بودند، ناگهان یاد همسر دخترعمه ام افتادم . ضربان قلبم با شدت زیادی بالا رفت. نکند او ... !!! نه امکان ندارد. او قرار بود رانندگی کند و به همین خاطر هم زیاد الکل مصرف نکرد. نفسی که به پشت گردنم می خورد عمیق تر شد و دست ، پتو را کمی بالاتر کشید و دوباره روی تنم ، اینبار کمی بالاتر، روی سینه ام ؛ فرود آمد. کمی روی سینه ام وول خورد و صدایی تقریبا" کلفت  نزدیک گوشم گفت : جوووون ! شوهرت خیلی کسخل بوده که تو رو ول کرده جیگر ! از شنیدن کلمه جیگر، چندشم شد. بسختی می توانستم صاحب صدا را شناسایی کنم. احتمال دادم طرف آنقدر غریبه بوده که من حتی بیش از چند کلمه هم با او صحبت نکرده ام. صدا و عمق نفسهایی که به گردنم می خورد و حرکتهای دستی که حالا دیگر روی سینه ام بود ، نشان می داد که همبستر دیشب من در حال بیدار شدن است . پتو را آرام کنار زدم دست را از روی سینه ام بلند کردم و نشستم . نگاهی به همبستر دیشبم انداختم . تازه چهره اش را بخاطر آوردم .او هم دیشب همراه ما بود و البته  بار اولی بود که من می دیدمش و حتی دو جمله هم بین ما رد و بدل نشده بود. فقط یادم آمد که از بار آمدیم بیرون و او کمکم کرد که من بتوانم تا جایی که ماشین پارک شده بود،  راه بروم. همین !

لباسهایم همانجا روی زمین ریخته شده بودند. پاهایم را به سختی از زیر پتو بیرون کشیدم و از تخت پایین آمدم. مشغول بستن قفل سینه بندم بودم که چشمانش را باز کرد و گفت : "بیدار شدی؟ چقدر تو آرامش داری ! چقدر با تو بودن به آدم آرامش میده دختر ! "

لبخند تلخی زدم و در حالیکه شلوارم را بالا می کشیدم گفتم : " هیچوقت رو آرامشی که توی مستی دیدی ، حساب  نکن"

و رفتم ...