اینکه ما تا بحال فکر میکردیم عشق چنین است و چنان ، همه و همه یک مشت حرف مفت بوده، و بر طبق تئوری بیوشیمیایی ، شیفتگی که نخستین مرحله عاشق شدن است ، جاذبه ای است که باعث ترشح انفجاری موادی شبیه آدرنالین شده با کمک فنیل اتیل آمین ، دوپامین (که ما را بر افروخته می سازد و باعث می شود در نتیجه گرمای محبت احساس خوبی داشته باشیم) و نوارپی نفرین (که موجب تولید آدرنالین میشود) ، کاری می کند که جهان به کام ما باشد، چشمهایمان آکنده از برق عشق شود و قلبمان تند تر بطپد. و هر چه اعتیاد ما بیشتر می شود، کشش ما بسوی او نیز شدید تر می گردد.
سرتونین که ماده ای است که باعث ارتباط مدارهای عصبی مرتبط با ارزیابی دیگران است در افراد باصطلاح عاشق کم می شود تا ایرادهای معشوق را نبینند. دوپامین اکسی توسین را تحریک میکند که به آن ماده شیمیایی آغوش میگویند. و میزان آن در زمان ارگاسم به اوج میرسد. اکسی توسین نیاز به در آغوش گرفتن را در عشاق بوجود می آورد و پیوند عاطفی ایجاد می کند.
تمام عشق خلاصه شد در این سه ماده شیمیایی. معلوم میشود من لَنگ همین سه هورمون بوده ام و عشق چیزی نیست جز همین چند هورمون که احساس متفاوتی را در فرد ایجاد می کنند.
darmonesh chie?
پاسخ دادنحذفدرمانش زمانه ! به مرور زمان هورمونا دوباره میان پائین ! اینجاس که رابطه اسیر روزمرگی میشه !
پاسخ دادنحذفتا جایی که یادمه زبان انگلیسی درس می دادی! ;-)
پاسخ دادنحذفنه بابا زیست شناسیت هم خیلی خوبه!:-)
... تموم چیزایی که گفتی درسته...من همه ی این حس ها رو تجربه کردم...
در مورد زمان هم درسته... ولی وقتی خاطره هامو مرور می کنم، یه جورایی این هورمونایی که گفتی یه چند قطره ای تو وجودم رها میشن...مثه اینکه هر عشقی ذخیره ای از هورموناشو همیشه نگه می داره...وقتی بهش فکر میکنم، دلم یه جوری میشه...به قول دوستی مثه اینه که دارن تو دلت فرش می شورن...ریشه های فرش زیری دیافراگمتو قلقلک میده!!!
این که 3 تا هورمون اختیارم رو دستش بگیره به نظرم خیلی مسخره تر از اینه که بگم قلبم جای عقلم تصمیم گرفت.
پاسخ دادنحذفهمچنان حقارت گزینه ی 2 رو ترجیح می دم:(
ببین دورغ میگن
پاسخ دادنحذفمن آزمایش دادم گفتن سروتونین بدنم کمه اما کلا به خون معشوقم هم تشنه هستم.با کوچکترین کارش جوش میارم
الکی میگن
عشق چیزیه که خود خدا هم نمی دونه چیه ..بعد انداختش به جون بشر ببینه چه بلائی سر مردمش میاد