گه گیجه

ترکیه کشوری است پر از تناقضات فرهنگی. کشوری که وقتی یک مدت در آن زندگی کنی این تناقضات یکی یکی برایت رو می شود، و در نظرت مضحک می آید. در کشور خودمان آدمها دو دسته اند: یک دسته فقط به شنیده ها اکتفا می کنند. به چیزهای از پیش تعیین شده خانواده و فرهنگ و مذهب. و به آن پایبند هم می باشند. اگر هم در عمل پایبند نباشند، در رسوبات عقیده شان همان آداب و سنن قدیمی و چه بسا مضحک هنوز وجود دارد. یک دسته هم هستند که می زنند زیر همه چرندیات سنتی و با عقل و علم تصمیم می گیرند. اما در ترکیه فقط یک گروه آدم وجود دارد: آدمهایی که بین سنت و مدرنیته بلاتکلیف مانده اند . آدمهایی که هنگام سکس با دوست پسر یا دوست دخترشان اگر صای اذان پخش شود دست از کار می کشند، آدمهایی که سکس برایشان یک چیز عادی است همانقدر که بکارت مهم است و اگر از آنها بپرسی بکارت آیا دلیل بر نداشتن سکس است ، می گویند به اینش فکر نکرده بودیم. ولی باز بر همان عقیده ثابت قدم میمانند. آدمهایی که روی نیمکت پارک روی هم می خوابند و هر روز تا خرخره مست می کنند و ترتیب هزار نفر را می دهند ولی نماز جماعت جمعه هایشان از قلم نمی افتدو نه بخاطر تظاهر، بلکه بخاطر همان انگشت در ماتحت ماندن فرهنگی، و نداشتن شهامت کافی برای انتخاب یکی از آن دو آپشن.

 از نظر من دولت ترکیه برای اینکه این کشور را جزو اتحادیه اروپا بکند آنقدر دستپاچه عمل کرده که مسئله ظرفیت و کشش و آمادگی فرهنگی مردمش را لحاظ نکرده و ملت بدبخت را با تهاجم و سیل مدرنیته روبرو کرده است و آنها را وسط دوراهی قرار داده، و اعتراف می کنم این مردم، به اندازه اکثریت ایرانی ها باهوش نیستند که خودشان بتوانند از عقلشان کمک بگیرند برای انتخاب یک کدام . این است که مدرنیته را با پا پس می زنند ، و با دست پیش می کشند. هم خر را می خواهند و هم خرما.