اصطلاحی در بازی بولینگ هست به نامِ استرایک ، که همه موانع با یک ضربه می ریزند. این ضربه به شانس ربطی ندارد. فقط مهارتِ پرتاب کننده و قدرت بدنی او فاکتورهای اصلی برای استرایک هستند. و من فهمیده ام که قدرت کافی برای پرتاب استرایک ندارم. شانس هم کاری از دستش بر نمی آید.
شانس ، در زندگی ، آنقدر بی هوا می آید و می رود که در انتظارش ماندن بیشتر احساس حماقت را به انسان القا می کند تا خوشبینی ! اینکه من هیچوقت در زندگی ام در هیچ قرعه کشی ای برنده نشدم ، و هیچ جا بدون اثری از نقش خودم ، به موفقیتی دست نیافته ام، به من یاد داده است که بی خیالِ فاکتور شانس بشوم، و فقط روی افزایش مهارتهای خودم متمرکز بشوم.
تقریباً همه مثل شما،تقربیا تمامی مردم بر پایه توانایی خود به موفقیت دست پیدا میکنن منهای موارد خیلی معدود که شانس به بعضیا رو می کنه پس تقریباً زندگی برای همه ایرانیا هرجای دنیا یکسان، پس هرچه قدر هم مسخره یه نظر بیاد "بخند به روی دنیا، دنیا به روت بخنده"
پاسخ دادنحذف