عجب کیری خدا دارد

در این هفته دو دفعه برای من پیش آمد که دیگران فکر کردند من هندی هستم. من هم در دلم گفتم "بخاب مامله! هندی عمته!" بعد لبخند ملیحی زدم و گفتم نخیر من پرشین هستم. حالا نه اینکه ایران خیلی چشم انداز جالب تری نسبت به هندوستان در نگاه عموم داشته باشد ها! اتفاقن ایران آخرین جایی است که یک نفر برای زندگی انتخاب می کند. حجاب اجباری ندارد که دارد. اینهمه محدودیت در تفریحات ندارد که دارد. نه نایت کلابی وجود دارد ، نه کازینویی و نه حتی ساحلی تمیز برای آفتاب گرفتن. تنها کاری که این آخوندها کرده اند این بوده که همه جوانها را منزوی کرده اند که از صبح تا شب کنج اتاقشان روبروی لپ تابشان بنشینند و کاری هم به کار آنها نداشته باشند. آنهاهم تمام اعدامیهای بدبخت را لنگ در هوا نگه دارند که مردم بروند در انتخابات شرکت کنند، بعدش که خرشان از پل گذشت ، دانه دانه آنها را بیاورند پای چوبه دار. بچۀ ده ساله را انداخته اند زندان ، و هشت سال نگهش داشتند که بشود هجده ساله ، تا بتوانند اعدامش کنند. یکی نیست بگوید آخر حرامزاده های مادر بخطا، بچۀ ده ساله چه می فهمد که چه کاری غلط است چه کاری درست؟ اصلن چه سهمی از خطای پدر و مادری که او را بزرگ کردند و تربیتش نکرده اند دامن او را میگیرد که هشت سال در زندان نگه میداریدش و آخر هم میخواهید اعدامش کنید. خود نس ناستان کم الکی آدم کشته اید؟ اگر بچه ده ساله را به این جرم انداخته اید زندان، پس تکلیف نسل کشی های خودتان چیست؟ خودتان از صدتای هیتلر و استالین و آتیلا وحشی تر و مادر قهبه ترید. پس به جرم شما کی باید رسیدگی کند؟ همه می گویند "عجب صبری خدا دارد" من میگویم "عجب کیری خدا دارد که اینهمه کثافتکاری به اسم دین را به کیر خودش حواله می کند و کَکَش هم نمی گزد. نشسته است ببیند به اسم او ، چند نسل دیگر باید قربانی شوند!