هر کس خر شد ، ما پالانیم

وقتی کلاس سوم دبستان بودم، مبصر کلاس به اکثریت آراء انتخاب می شد. مریم، یکی از بچه های کلاس، که پدرش دکۀ سیگار فروشی داشت، باکس های روزنامه پیچ، برای خانم بهاری سیگار می آورد. همیشه بعد از اینکه آرا شمارش می شد، خانم بهاری کاری نداشت که چه کسی رای می آورد، آخرکار مریم را مبصر می کرد. تا اینکه یک روز با بچه ها قرار گذاشتیم برای اینکه نشان دهیم این خیمه شب بازی دیگر برایمان مسخره شده است و تمایلی به شرکت در آن نداریم، رأی ها را سفید داخل صندوق بیندازیم. خانم بهاری شروع کرد به باز کردنِ رأی اول ، و بعد دوم و بعد سوم ... همه سفید بودند. عصبانی شد از کلاس رفت بیرون و بعد از یک سیاه بازی با پادرمیانی خانم ناظم برگشت سر کلاس. از آن به بعد دیگر رای گیری نکرد، و مریم تا آخر سال مبصر ماند. ما هم خیالمان راحت شد که کسی به هوای رای گیری ، ما را مسخره خودش نمی کند. 

حالا یک سری احمق پیدا شده اند یک گوشۀ دنیا، به یک نفر مقام "رئیس تشخیص مصلحت نظام" میدهند، و بعد برای ریاست جمهوری صلاحیتش را رد می کنند. اگر این فرد صلاحیت نداشته ، پس چرا رئیس تشخیص مصلحت نظام شده است؟  جدا از اختلافاتی که بین همه شان افتاده ، تمام این بازی ها فقط برای بازارگرمی است تا آمار کیری شرکت در انتخاباتشان را بالا ببرند چون از نظر خودشان آمار انتخابات ، تنها چیزی است که به اعتبار حکومتشان صحه میگذارد .

 بهرحال،  حالا که همه فهمیده اند قرارا نیست آراء شمارش شود، من دیگر بعید میدانم کسی گول این سیاه بازی ها را بخورد. هرچه باشد انتظار می رود عقلشان از یک مشت بچه سوم دبستانی کمتر نباشد و گول انتخابات نمایشی آنها را که فقط نشان می دهد جمهوری اسلامی ای که ساخته اند ، ماهیت جمهوری خود را حتی بطور فرمالیته حفظ می کند و تبدیل به دیکتاتوری در نمی آید را نخورند. اصلن مگر یک حمام خرابه ، چند تا جامه دار می خواهد؟ بگذار آنها هم هر گهی دلشان می خواهد بخورند که تا ابله در جهان هست ، مفلس در نمی ماند.