باور نکن

یک دسر ترکی وجود دارد به نام "کُنوفه" ! یکی از خوشمزه ترین چیزهایی است که من تا بحال خورده ام. شیرین و دلچسب . تکه اول را که در دهان می گذاری با لذت می گویی :هووووم ! تکه های دوم و سوم را هم همینطور با اشتیاق می بلعی ! فقط یک جای کار ایراد دارد . دسر سنگینی است . کم کم دلت را می زند. نمی توانی زیاد بخوری. از تکه ششم ، هفتم ، احساس می کنی تا خرخره آجر قورت داده ای و می خواهی روی آن آجر گنده ، یک تکه سنگ هم فرو بدهی. تکه هشتم را به همراهت تعارف می کنی. بشقاب را کنار می زنی و حتی دیگر نمی خواهی بویش به مشامت بخورد. دلت را می زند. بدجور می زند. بلند می شوی از کافه می آیی بیرون . تا دو هفته هم سراغش را نمی گیری . اما ... باز دلت هوایش را می کند و باز می روی به همان کافه و باز کنوفه سفارش می دهی و باز تکه های اول را با لذت می خوری و با اشتها می گویی هووووم ! و باز دلت را می زند.

عشق هم همینطوری است . وارد یک رابطه عاشقانه که می شوی اوایلش شیرین است . چشمانت سرشار از لذت از زندگی می شود. قلبت بی پروا بلند بلند می طپد ، تنت گستاخانه تب می کند در طلبش ! دوستت دارم از دهانت نمی افتد. شیرین و لذیذ است.   اما سنگین . هر چقدر هم گرسنه باشی بالاخره دلت را می زند. بشقاب را کنار می زنی و تا مدتی دَم پَرَش نمی روی. 

همه اینها را می گویم به خودم که دلم نسوزد بخاطر اینکه اینقدر بی کس و تنها هستم . دلم نسوزد که چقدر گرسنه وجودش هستم در زندگی ام.  تو باور نکن !