بغل لازم

امروز صبح که از خواب بیدار شدم، مثل بچه های سه ساله ، عَر عَر زدم زیر گریه . آنقدر بلند گریه می کردم که با خودم فکر کردم عنقریب است که همسایه بغلی بیاید بقول خودشان یک هاگ به من بدهد که کمی آرام شوم. درست است که نزدیک پریودم است و من اینجور مواقع برای سوراخ کون ناصرالدین شاه هم دلم می سوزد و می زنم زیر گریه، اما دلیل موجهی دارم . دلم برای همسر سابقم سوخته است. بدجوری هم تاول تاول شده. دیروز که با دخترم خوشحال و خندان از استخر آمدیم خانه، همسر سابقم خواست که بیایم در اووو تا دخترش را ببیند. وقتی دخترم و شیرین زبانی هایش را دید ، زد زیر گریه. اولش همینجور اشکش سرازیر می شد ، بعد از چند دقیقه صورتش را با دستانش گرفت و بلند بلند زد زیر گریه.  طی نه سال زندگی مشترکی که با او داشته ام فقط یک بار ، آنهم سرِ فیلم "میم مثل مادر" دیده بودم که اشک بریزد، دیگر چه برسد که بخواهد اینجوری رودروایسی را بگذارد کنار و زجه بزند. دلم بدجوری برایش سوخت.

دیروز صبح ، یک نفر یک عکس دونفره از مادر و پدرم برایم فرستاد . روی لبهایشان لبخند بود ولی چشمهایشان خیلی غمگین و تنها بود. اشک توی چشمهایم جمع شد. اولین کاری که کردم عکس را برای خواهرم تکست کردم و هر دویمان زدیم زیر گریه. خواهرم ده سال از من کوچکتر است . و در یک ایالت دیگر زندگی می کند. او گریه می کرد و می گفت من مامانمو می خوام . با همان مرغ های آب پز بی مزه و زردچوبه ای اش که برای زخم معده ام درست می کرد. ولی من فقط نمی خواهم آنها دیگر تنها باشند. نمی خواهم همسر سابقم اینقدر دلش برای بچه اش تنگ بشود که آنطوری گریه کند و به من بگوید بغلش کنم و بگوید سالهاست حسرت بغل کردنش را دارد. دوست دارم برود زن بگیرد و بچه دار بشود و اینقدر تنهایی و عذاب نکشد. 

امروز صبح آنقدر گریه کردم که چشمهایم قُلُپی زد بیرون و قرمزِ قرمز شد و دیگر رویم نمی شد بروم سر کار. مشکلات خودم را فراموش کردم . فقط دلم برای تنهایی آدمها می گیرد ، آنهم تنهایی ای که من باعث و بانی اش باشم !