دفترچه خاطراتِ رسوای من

یک وقتهایی هست  آدم آنقدر غم در دلش چمبره زده که فقط می خواهد یک جایی را پیدا کند و همه را  آنجا خالی کند. یک جور استفراغ احساسی ! یک جایی مثل یک وبلاگ و یا شاید یک دفتر خاطرات ...

آهان ! گفتم دفتر خاطرات ، چشمتان روز بد نبیند ، وقتی بدلیل عزم مهاجرت، یک سری از کتابهایم را فروختم و یک سری را بخشیدم ، در این میان یک دفتر خاطرات بود که لابلای بخشیده شده ها از نظر پنهان مانده بود و دست  تک تک اعضای فامیل ، از دیبا که تازه کلاس اول ابتدایی اش را تمام کرده و برای تمرین روانخوانی از آن استفاده کرده بود، تا مرجان دختر دایی محترم که علاقه زیادی به کنکاش آدم ها و اتفاق های زندگی شان دارد ، و دایی جان و خاله خانم و برادر عزیزم و همسر محترمشان، و صد البته متعاقبا" مادر همسرشان ، دست به دست ، همچون یک رمان واقعی که همه شخصیت هایش را هم خوب می شناسند و می توانند به راحتی ، و بدون نیاز به خلاقیت های فردی تصویر سازی نموده و فیلم قشنگی در ذهنشان بسازند،  گشته و خلاصه زمینه مساعدی برای فراهم نمودن بستر خاله زنک بازی و ارضای حس کنجکاوی اقوام و آشنایان را فراهم آورده است. 

یک جایی متوجه شدم از هر خاطره ای که تعریف می کنم ، همه بقیه اش را  از حفظند. تا مدتها با خودم مشغول بازیابی خاطراتم بودم که ببینم کجا این همه خاطره را برای اینهمه آدم تعریف کرده ام ، و خلاصه دهانِ لق همسر مکرمۀ برادرمان ، بند را آب داد که بعله ، ما کلی از خواندن خاطرات تو اشک ریخته ایم و کلی خندیده ایم و کلی بحث فلسفی بپا کرده ایم و چه و چه !

و بنده در کمال سکوت و البته بهت زدگی ، از اینکه این دفتر خاطرات لعنتی که تویش کلی استفراغات ذهن درگیر من روان بوده، از کدام سوراخی در دست فک و فامیل سر خورده و افتاده است ، مدتی است کارم شده فکر کردن به اینکه دیگر چه چیزهای خصوصی ای ممکن است در آن نوشته باشم، مثلن نکند در مورد فلان شب و فلان قضیه چیزی نوشته باشم ، و یا اینکه ، اوه اوه اوه .... ترجیح میدهم فکر نکنم ! خب ، البته ، جای شکرش باقی است که دیگر کسی مرا نمی بیند. اگر هم برگردم ، احتمالا" تا آنموقع همه چیز یادشان رفته.