با هر پُکی که به سیگار می زنم ، یاد تو را فرو می دهم توی ریه هایم . نشت می کند توی گلبولهای سفیدم عشقت ، می رود در قلبم ، پمپاژ می شود به همۀ سلولهای وجودم،
مزه گس خاطراتت می رود در دهانم، دود می شود ، می رود بیرون ، در هوا پخش می شود، بدرود می گویم و می رود.
نعشگی اش می ماند برای دل بی صاحب مانده من ...
این دله بی صاحب..از اول بی صحاب بود...ولی از اول عاشق بود ولی همیشه ساکت بود
پاسخ دادنحذف