تو رو دوس دارم وقتی میگذری همیشه از خودت...

به زندگی باز گشته بودم. رفتم موهایم را کوتاه کردم . همیشه برای زندگی جدید، اولین کاری که بنظرم می آید کوتاه کردن موهایم است. از صبح بچه را می گذاشتم مهد کودک و می رفتم سر کار، بعد از ظهر می بردمش منزل پدرم ، و باز تا ساعت ده شب در موسسه کیش کلاس گرفته بودم. تدریس بدجوری شیره جان آدم را می کشد، ولی گاهی لازم است یک پمپی بیاید و ته مانده و رسوباتِ جان قبلی را بکشد و دور بریزد!

 ترس ها همیشه تا قبل از اینکه به وقوع بپیوندند ، بدجوری غیر قابل تحمل بنظر می رسند. وقتی با آنها مواجه می شوی، میبینی ،  اثری از ترس نیست . همه چیز خوب پیش می رود. ترس ، فقط توهمی بود که مرا این همه سال اسیر خود کرد. ترس از انگ طلاق، ترسِ ازهمپاشی خانواده ای که برای تشکیل و پا گرفتنش اینهمه سختی کشیده بودی، و هزار هزار ترس دیگر که همه فقط در حد همان ترس هستند، دردی ندارند دیگر. 

وقتی ترسهایت خشک می شوند و می ریزند، کم کم پوست می اندازی. کم کم حس می کنی این خود جدید را دوست تر می داری. رها می شوی از ترسهای قبلی ات ، راه نفست باز می شود. تازه می فهمی چقدر در ترسهایت گم شده بودی و حالا که خودت را پیدا کرده ای چقدر کار داری که انجام بدهی با این کودک گمشده ات. وقتی خودت را دوست داشته باشی، دوست داشته می شوی. حتی کسی که رهایت کرده بود هم ناگهان تو را می بیند. گویی اوهم تو را گم کرده بود همه سال ها، و نمی دیده ات. 

یکی از همان روزها بود که همسر سابقم یک سی دی به من داد که فقط همین آهنگ در آن بود . و من همانجا توی ماشین وقتی از او خداحافظی کردم، سی دی را در سی دی پلیر گذاشتم و این آهنگ را گوش دادم. اشکم ناخودآگاه روی گونه ام لغزید. یادم افتاد چقدر گداییِ همین حرفها را کرده بودم از او . و گویا همه اش بخاطر همان ترس ها بوده. حالا که ترس ها رفته اند، دیگر این کلمات قلبم را لبریز نمی کند. همه اش فقط بخاطر یک مشت ترس بود . همین !