اگر شما من را ببینید که با یک لباس زیبا جلویتان ایستاده ام چقدر تحریک می شوید؟ اگر یکی یکی لباسهایم را در بیاورم چقدر ؟ اگر لخت لخت شوم چقدر؟ آدمها هر چیزی که مینویسند، مثل این است که دکمه ای از لباس خود را باز می کند. نوشتن آدم را لخت می کند. خلع سلاح می کند. برای همین است که گاهی ، کسی ، از خواندن نوشته هایت احساس نزدیکی به تو می کند. فکر می کند توی عریان را که هر شب خوانده، حس کرده ، و لمس نموده ، دوست دارد .
شاید همان آدم اگر مرا در یک جا ی دیگر ببیند، هر جا بجز وبلاگم، اصلا" توجهش به من جلب نشود.
برهنگی گاهی به تحریک نمی کشد. برهنگی زخمها را نشان می دهد، آنها که مانده اند و خوب نمی شوند.
پاسخ دادنحذفآخ نوشته هاتون فوق العادست...
پاسخ دادنحذفدرست است سراب ساز عزیز. برهنگی همه چیزهایی که سعی می کنیم پنهان کنیم را بی رودروایسی به همه نشان میدهد.
پاسخ دادنحذفهمون بهتر که آدمایی که نوشته ها مون رو می خونن، نبیننمون. آدم گاهی از لخت شدنش جلوی بعضیا پشیمون می شه.
پاسخ دادنحذفو البته گاهی بعضی چیزها را نمی شود نوشت. مثل پهن کردن رخت چرک هاست روی بند
پاسخ دادنحذفساموئل عزیز . ممنونم لطف داری
پاسخ دادنحذفزیبا...
پاسخ دادنحذف