تخم نکردیم نکردیم وقتی هم کردیم توی کاهدون کردیم.

محله ای که من در آن بزرگ شدم از آن محله های قدیمی بود با درختهای تنومند سرو و چنار و اهالی ای که همه از قدیم همدیگر را می شناختند و برای معاشرت با هم حرمت قائل بودند. کمی بعد از اینکه خانم جان از این دنیا رفت، ورثه اش خانه را فروختند به یک خانواده تازه به دوران رسیده . از همان ها که بعد از انقلاب خودشان را چسبانده بودند به عوامل رژیم و از طریق بادمجان دور قاب چینیِ آنها نان می خوردند. از همان خانواده هایی که با گرگ دنبه می خورند و با چوپان گریه می کنند. مجید ، پسر این خانواده از همان اول که آمد شروع کرد به قلدر بازی. آن موقع ها یادم است حتی فیلم وی اچ اس اجاره دادن هم جرم بود. ولی مجید به راحتی فیلم تکتیر می کرد و اجاره می داد. کسی هم کاری به کارش نداشت. کم کم پررو بازی مجید آنقدر زیاد شد که پدر و مادر من ممنوع کردند که من در کوچه با بچه های محل والیبال بازی کنم. پدرم می گفت این پسره آشغال احساس مالکیت به دخترهای محل دارد. حتی یکبار یادم است میهمانهای دخترِ همسایه روبرویی را بخاطر اینکه پسر بودند کتک زده بود. پدر من طبقۀ سوم را اجاره داده بود به سه تا دختر دانشجوی سرخوش. شبها تا نصفه شب صدای آواز و رقصشان تمام کوچه را پر می کرد. آقا مجید هم فکر کرده بود خبری است. یک بار که یکی از این دخترها توی کوچه جواب سلامِ مجید را نداده بود مجید یک کشیده خوابانده بود توی صورتش. مجید اما از من مثل سگ حساب می برد. برای همین هم همه فکر کرده بودند فقط یک دلیل دارد که مجید حتی وقتی از من سوالی می پرسد صدایش می لرزد، و آن این است که او عاشق من شده است. کم کم من شدم موضوع جوک و خندۀ همۀ محل. همه من را بخاطر اینکه مجید دوستم داشت دست می انداختند . یعنی در اصل هرچه حرص از مجید قلدر داشتند و جرأت نمی کردند خودش را شَتَل کنند، من را بخاطر اینکه جنس مورد علاقۀ مجید شده بودم ، علیرغم اینکه حالم از او بهم می خورد ،  ایستگاه می کردند.  من هیچوقت آن روزها را یادم نمی رود. آدمهایی که از نظر من همیشه منطقی و اصیل بودند ، چقدر بزدلانه، فقط با تحقیر کردنِ کسی که هیچ نقشی در عصبانیتِ آنها ندارد ، خودشان را خالی می کردند و دلشان خنک می شد. 

این روزها با دیدن آدمهایی که توی فیس بوکِ فحش و فضاحت بارِ مجری برزیلی می کنند ،چقدر یادِ آن دوران می افتم. آدمهایی که مجری را تحقیر کردند فقط بخاطرِ عصبانیتی که از عوامل سانسورگر دارند.فقط برای خالی کردنِ عقده هایشان. فقط بخاطر اینکه می ترسند  با عوامل سانسور کننده در بیفتند یا به آنها اعتراض کنند. برایشان هم مهم نیست که ما روز به روز چقدر در دنیا بعنوان آدمهای بیشعوری که تخم مبارزه شان در مسخره کردنِ دیگران محدود شده است معرفی می شویم. تخم نکردیم نکردیم وقتی هم کردیم توی کاهدون کردیم. 

مرا بفهم

تلاش من بسیار بیهوده بود. اما یک حسی به من گفت این کار بیهوده را همینجور ادامه بده تا وقت رفتنت برسد. و من هِی بیهوده تلاش کردم و هِی وقت رفتنم نرسید. الان دیگر حالم از لباس خواب ابریشمی قرمز به هم میخورد. چون مرا یاد آن تلاش های بیهوده و رقت بار می اندازد. یا حتی شورت و سوتین سکسی بنفش حالم را بد می کند. دیگر هر تلاشی برای نگه داشتن هر آدمی بطرز حماقت باری من را یاد سگ دو زدن های خودم می اندازد و اینکه یک جایی به خودم آمدم و زندگی ام را از دهن گاو کشیدم بیرون که دیگر همۀ قسمتهایش کاملن جویده و خورده شده بود. چقدر وقت صرف کردم با حوصله و دقت تمام تکه خُرده هایش را از گوشه کنار روح و روانم جمع کردم و چسباندم به هم تا باز زندگی ام شد شبیه یک زندگی معمولی . درست مثل آدم. حالا دیگر وقتی حرفم فهمیده نمی شود دردم می آید. چون جای زخمهایم  خوب نشده اند. بعید هم میدانم دیگر خوب شوند. من زخمی ام. این را بفهم. وقتی خواسته ای کنار من باشی ، پس باید پای زخمهایم هم بایستی. من این زندگی را از دهان گاو بیرون کشیده ام وقتی که نصف بیشترش بلعیده شده بود. کشیدمش از حلقش بیرون. وقتی یک آخور آب هم رویش خورده شده بود. حرفهای من را بفهم. این خواسته زیادی نیست. این خواسته زیادی نیست که دوست نداشته باشم مدام خودم را و حرفهایم را یک شاهنامه توضیح بدهم تا تومنظور من را بفهمی. فقط مثل قدیم ها خوب و آرام و جنتل من باش. مثل آنموقع ها که تو هم روحت زخمی نشده بود. آنموقع ها که عزیزترینت توی چشمهایت نگاه نکرده بود و خنجرش را محکم توی سینه ات نکوبیده بود. مثل همان موقع ها آرام و خوب باش. مثل من نشو. مثل خودت باش. خودِ خودت. 

حلقه معیوب

این روزها بدجوری سرما خورده ام. راستش من خیلی دیر به دیر مریض می شوم اما وقتی بعد از چند سال مریض می شوم آنقدر شدید است که مرگ را با چشم خودم می بینم. آخرین باری که اینجور مریض شدم فکر می کنم دخترم دو سالش بود. یعنی درست هفت هشت سال قبل. دوست پسرم ازم قول گرفته که در این مدت به قهوه و سیگار لب نزنم، و پسته و چیزهای تحریک کننده سرفه هم نخورم. امروز آمدم خانه دیدم ناهار ندارم. توی یخچال سرک کشیدم یک بسته کالباس گوشت خوک، چند عدد پرتقال و یک بسته تخم مرغ بود. دو تا تخم مرغ آب پز کردم با چایی خوردم. سیگار هم نکشیدم. یادم می آید آخرین باری که اینطور مریض شده بودم مادرم هر شب تا صبح تا سرفه هایم شدید می شد یک لیوان شیر گرم می کرد می آورد بالای سرم. من همیشه فکر می کردم چطور حوصله می کند وسط خوابش تا صبح چند بار بلند شود برود سروقت یخچال شیر بردارد روی گاز گرم کند بیاورد بدهد به من. بعد فکر میکردم این فداکاری ها از خاصیت مادر بودن است. ولی وقتی دیدم خودم هرگز چنین کاری برای دختر خودم نکردم، فهمیدم چقدر من به مراتب مادر بدتری هستم. من هیچ وقت مثل مادرم فداکار نبودم. دیروز در مدرسۀ دخترم روز پیژامه پارتی بود. یعنی بچه ها باید با پیژامه می رفتند مدرسه. اما من پیژامه تن دخترم نکردم چون معتقد بودم مسئولین مدرسه تصمیم اشتباهی گرفته اند که در این هوای سرد و یخبندان چنین برنامه ای ریخته اند. خلاصه فقط یک بلوز بافتنی با شلوار معمولی تن دخترم کردم و فرستادمش مدرسه. عصر که آمد خانه حسابی از دست من شاکی بود. چون همۀ بچه ها پیژامه پوشیده بودند بجز او. احتمالن در دلش فکر می کرد من چقدر مادر بیشعور و خودخواهی هستم. بعد به من گفت هیچوقت من را نمی بخشد. و اینکه من همیشه خودم را عقل کل دنیا می دانم. اولش سعی کردم به او بفهمانم اگر پیژامه اش را می پوشید از سرما یخ می زد ولی او گفت که من همیشه فکر می کنم از تمام مادر پدرهای بچه های مدرسه بیشتر می فهمم و همه عقلشان نمی رسیده که پیژامه تن بچه شان کرده بودند. من هم همینجور ساکت، مثل بز اخوش نگاهش کردم  و هیچ دفاع تخمی دیگری از خودم نکردم. چون فهمیدم من گوه زیادی می خورم که همیشه فکر می کنم خودم درست تر از بقیه فکر می کنم. این هم نتیجه اش.  بعد دخترم با گریه گفت "پارسال هم همین بلا رو سر من آوردی".  یادم نمی آید که مادرم  از این دخالت ها در لباس پوشیدن من کرده باشد. پدرم هم عادت داشت در مورد لباس پوشیدن ما به خودمان چیزی نگوید . همیشه  پیش مادرمان غُر غُر می کرد که  مثلن دامن من خیلی کوتاه است و تا زیر کونم پیداست ، مادرم هم به من من چیزی نمی گفت. می خواست من هرجوری حال می کنم لباس بپوشم. تنها ایراد مادرم در پارادوکس هایش بود. یعنی یک وقتهایی با یک چیزی موافق بود و یک وقتهایی دقیقن بر خلاف آن چیز حرف می زد.  و همین کارش باعث می شد من هیچوقت به او اعتماد نکنم. 

چند روز پیش یکی از استادهایم از ما یک سری تست روانشناسی گرفت و وقتی جواب تست خودم را گرفتم واقعن به فکر فرو رفتم. نوشته بود که من زیادی در مورد همه چیز اظهار نظر می کنم. البته اولش خیلی با تعجب گفتم اشتباه می کند. اما یادم افتاد که چند روز پیش به یکی از دوستانم که آمده بود پیش من با من چای بخورد و سیگار بکشیم ، زرتی  گفتم اینکه بچه اش هنوز در فلان مرحله رشدی مانده است ممکن است در آینده هوموسکچوال شود. بعد دوستم عصبانی شد و گفت راه حلش چیست؟ و من گفتم نمی دانم. بعد گفت: وقتی یه زری میزنی حداقل راه حلش را هم پیدا کن و بگو. و من همینجور ساکت شدم و چیزی نگفتم. دیدم استادم درست می گوید و من زیادی اظهار نظر می کنم. تصمیم گرفتم یک مقدار اظهار نظر کردن را کنار بگذارم ولی دیدم آنقدر در روح  و جسمم عجین شده که اصلن برایم مقدور نیست یک تکه از وجودم را جدا کنم بیاندازم دور. بعد با خودم گفتم کون لق همه چی. من اعصاب اینهمه چلنج را ندارم. ترجیح می دهم بمیرم ولی خودم را عوض نکنم. چون کار زیاد می برد و از دامنه اعصاب من خارج است. و همینکه کسانی که دور و برم هستند من را همینجوری پذیرفته اند جای شکرش باقی است. از مریضی خیلی زود خسته می شوم. الان هم خیلی خسته شده ام و مریضی من هم خارکسده تر از این هاست که به این زودی ها خوب شود. آنهم در هفته امتحانات پایان ترم. گفتم پایان ترم داغ دلم تازه شد که تمام زندگی ام در حال درس خواندن بودم و دیگر حالم دارد از درس خواندن بهم می خورد. اول چهار سال پزشکی خواندم بعد دیدم به دردم نمی خورد ولش کردم رفتم روانشناسی کودک خواندم و فارغ التحصیل شدم آمدم اینجا توی امریکا دیدم روانشناسی کودک نه آب می شود برایم نه نان. یعنی در کل رشته پول سازی نیست. خلاصه دوباره شروع کردم یک رشته دیگر. دوست پسرم می گوید حالا که اینقدر آمادگی مغزی ات بالاست یک کله برو تا پزشکی . احساس می کنم مثل یک عقب مانده ذهنی دور یک حلقه معیوب می چرخم . بهرحال به دوست پسرم گفتم فعلن همین را تمام کنم کلاهمم می اندازم هوا. چون تمام عمرم به درس خواندن گذشته است. الان فقط می خواهم به مرحله بهره برداری برسم همین. تازه فکر می کنم همینش را هم بخاطر اینکه سابقه خدمت داوطلبانه در بیمارستان نداشته ام فاقد صلاحیت بشوم. دوست پسرم معتقد است من موفق می شوم. و با من سر کون دادن شرط بسته است. من هم چون دوست داشتم موج مثبت بفرستند، شرط را قبول کردم ولی به او نگفتم که تصمیم دارم آخرش اگر هم قبول شدم، دبه کنم. چون از کون دادن بسیار بدم می آید. بیشتر این احساس به آدم دست می دهد که عنی که باید فشار بدهی بیاید بیرون را هی با زور فرو کنند توی کونت. و چندش آورترین احساس ممکن است. البته دوستم معتقد است که بهترین ارگاسم های زندگیش را از طریق کون دریافت کرده است ولی من فکر می کنم شاید این بدلیل تفاوت روحی و جسمی آدم ها باشد.  فعلن تصمیمم بر این است که بتوانم در رشته مورد علاقه ام موفق شوم و تمام تمرکزم را بگذارم روی این لعنتی  و کتابی که تازه شروع به نوشتنش کرده ام و اگر اینهمه کار و درسی که روی سرم هوار شده اند بگذارند، می خواهم تا چند ماه آینده تمامش کنم بدهم برود برای چاپ. بعد شاید فرصتی کنم روی خصوصیات کیری خودم کار کنم و خودم را کمی اصلاح کنم. فعلن وقت ندارم به کیری بودن خودم فکر کنم. شاید وقتی دیگر. البته اگر تا آنموقع روح و روان اطرافیانم بگا نرفته باشد.

کسمغززدگی

داستان را هزار بار برای خودم مرور کرده ام. کنار دریا است. آتش روشن کرده ایم. چند تا صندلی گذاشته ایم کنار آتش. از جزیره تا ساحل را شنا کرده ام. خسته ام. می آیم کنار آتش بنشینم. تمام صندلی ها پر است. روی یکی از صندلی ها دوست پسرم نشسته است . می روم روی پای او می نشینم. دوست پسرم می گوید خسته نباشی. شروع می کند به بوسیدن پشتم که هنوز خیس است. ناگهان کسی که کنارمان نشسته بود نگاه شیطانی ای به ما می کند. گویی از اینکه دوست پسر من اینهمه مرا لوس می کند حالش بهم می خورد. بلند می شود و می رود. من و دوست پسرم به هم نگاه می کنیم . می زنیم زیر خنده. بعد همدیگر را می بوسیم. بعد از یک هفته بعد از فضولی های متعددی که آن فرد در وبلاگ من می کند، به بهانۀ برخی از نوشته های من که غرورش را جریحه دار کرده است، عکس آن صحنه ای که من روی پای دوست پسرم نشسته بودم در فیس بوکش بطور پابلیک شر می شود. و ما تازه دوزاریمان می افتد که آن لحظه برای چه از کنار ما بلند شده بود. رفته بود پشت درخت یواشکی فیلم و عکس از ما بگیرد برای جا آوردنِ حالِ ما. آدم های زیادی از دیدن این عکس به من و دوست پسرم حمله ور می شوند. آدم های کمی از کار عکاس پشت درختی حالشان بهم می خورد و رفتار چندش آورِ او را ساپورت نمی کنند. آدمهای معدودی از او می ترسند و فاصله می گیرند. آدمهای خاصی هم بی طرف می مانند و خودشان را قاطی ماجرا نمی کنند. آدمهای عجیبی هم تمام کسانی که من را حمایت کرده اند را بدون هیچ درگیری خاصی می زنند بلاک می کنند. آدمهای خاصی ، تلاش زیادی می کنند به کسانی که با انبوهی از اطلاعات دروغی که توسط عکاسِ پشت درختی اغفال شده اند حقیقت ماجرا را توضیح می دهندو سعی می کنند آنها را از خواب بیدار کنند. اما آدمهای خواب ، خیال ندارند از خواب بیدار شوند چون احتمالن خودشان را به خواب زده اند. دوست پسر من خودش را قربانی ماجرا می داند. چون معتقد است او نه چیزی نوشته نه مسئله ای با عکاس پشت درختی داشته ولی از او بعتوان ابزاری در جهت آسیب رساندن به من استفاده شده. باضافه اینکه از عکسی که در فیس بوک عکاس درختی شر شده است بسیار ناراحت شده است. آدمهای تعجب بر انگیزی معتقدند چون او مرد بوده حق نداشته ناراحت بشود و چون برای مرد ایرادی محسوب نمی شود که چنین عکسی از او دیده شود. اما نمی گویند هدف عکاس پشت درختی ،از انداختن آن عکس چه بوده است. دوست پسرم معتقد است عکاس پشت درختی بی ارزش تر از این حرفها بود که من درباره اش چیزی بنویسم. من اما مبهوتِ آدمها مانده ام. هزار علامت سوال برای من پیش آمده که اگر هزارساعت هم فکر کنم جوابشان را پیدا نمی کنم. آدمها چقدر متفاوتند. چقدر ابعاد تفکرشان عجیب است. به سطح تحصیلات و مطالعات هم بستگی ندارد. از نظر من میزان عکس العمل های غیر نُرم که آدمها در بحرانها از خودشان بروز می دهند درجه کسمغز زدگی آنها را نشان می دهد. نمونه اش کسانی که نه سر پیاز بودند و نه ته پیاز و شروع کردند فله ای افرادی که به رفتار عکاس پشت درختی اعتراض کرده بودند را بلاک کردند، و اگرنه جواب دیگری برای این رفتارشان وجود ندارد. والسلام

عروسی

قبل از اینکه با من آشنا شود داشت دنبال زن می گشت. می خواست خانواده تشکیل دهد و بچه دار شود. اما آشنایی با من همه برنامه هایش را خراب کرد. اول از من خواهش کرد با هم ازدواج کنیم. آنوقتها هنوز من را خوب نشناخته بود. وقتی پیشنهاد ازدواج داد دو ماه تمام سخنرانی ایراد کردم در خصوص چندش آور بودن و مزخرف بودن ازدواج. قانع شد. از خیر ازدواج گذشت. ولی ممکن بود پشیمان شود. بعد یک موقعی به خودش بیاید که سنش بالاتر رفته. گفتم بهتر است بروی برای خودت بدنبال یک کیس ازدواج بگردی. گفت من می خواهم با تو باشم. هیچوقت هم تلاش نکرد به من ثابت کند من در مورد ازدواج و مضراتش اشتباه فکر می کنم. یعنی من آنقدر با تمام وجودم از ازدواج حالم بهم می خورد که او دیگر نظری نمی داد. هر وقت خبر ازدواج هر کسی را می شنیدم عمیقن دلم می سوخت. می گفتم بیچاره خبر ندارد که چه زندگی یکنواخت و مسخره ای قرار است وبال گردنش شود. اما هیچوقت نگفتم که زندگی خودم هم به همان اندازه یکنواخت و مسخره است. و تازه علاوه بر مسخره گی اش، مزخرف و رقت بار هم هست. هیچ چیز جالب توجه و دلچسبی ندارد. چند روز پیش شنیدم ویولتا ازدواج کرد. تا نیم ساعت خشکم زده بود و آب دهانم خشک شده بود. باور نمی کردم او دوباره تن به ازدواج دهد. اما او حامله شده بود و می خواست بچه را نگه دارد. برای همین ازدواج کرد. درست برعکس من که حامله شدم و چون نمی خواستم ازدواج کنم بچه را از بین بردم. بعد دوست پسرم از راه رسید و پرسید چرا حالت گرفته است؟ گفتم یه خبر بد! پرسید چی؟ گفتم ویولتا عروسی کرد! وقتی چهره اش را دیدم که او هم مثل من ناراحت شد و برای ویولتا افسوس خورد ، از خودم ترسیدم. او هم دیگر مثل من شده بود!

پورنوگرافی

هرکسی یک سری فانتزی سکسی دارد. مثلن من خودم دوست دارم که پارتنرم موقع سکس ، مثل یک کسکش عوضی بدون احساس صاف توی چشمم نگاه کند. اما بعضی فانتزی ها دیگر از آنور بوم افتاده اند. همش هم بخاطر صنعت پورنوسازی است. آدمها عجیب است که هیچوقت تلاش نمی کنند بعد از دیدن فیلم اسپایدرمن از بالای ساختمان خودشان را پرت کنند پایین ،اما بعد از دیدن فیلم پورنو توقع دارند مامله شان را آنقدر فرو کنند توی حلق طرف، که عوق بزند، و آبشان را بریزند توی چشم و چال و دهانِ پارتنرشان تا بیشتر لذت ببرند. البته نورپردازی، فیلمبرداری و صحنه آرایی فیلم های پورنو همه بطور خاصی طراحی شده است که جاذبه ایجاد کند. پورن استارها هم می آیند روی صحنه، و سناریو را طبق برنامه انجام می دهند. شاید هم چند بار قبلش تمرین کرده باشند. حتی بارها وسطش ممکن است کارگردان کات کند و یک صحنه را دوباره بگیرد. هنرپیشه هایش همیشه چابک و جوان هستند. تا خرخره گریم و آرایش کرده اند و در حالتهایی سکس می کنند که فقط بند بازان و ژیمناست ها میتوانند آن حرکات را انجام دهند، یا مردهایی که بقول دوستم مامیزشان به اندازه یک شلنگ است و از ته آدم وارد می شود از سوراخ دماغ آدم می زند بیرون، و زنهایی که سوراخ کونشان آنقدر گشاد است که دوتا مامیز همزمان در آن جا شده و یکی هم از جلو فرو کرده و یکی هم کرده توی دهانش و آدم متعجب می ماند که پورن استار مذکور چقدر حقوق می گیرد که حاضر شده است چهار نفر در آنِ واحد او را بگایند. البته می توان یک جور مازوخیسم حاد هم بشمار بیاید. یا مثلن کسی که از مشکلات آنورمالیتی جنسی رنج شدید می برد، یک علت دیگرش هم می تواند این باشد که اصلن مونتاژ است و چنین چیزی در دنیای واقعیت قابل انجام نیست. بهرحال من از تماشای فیلم پورنو بدم نمی آید ولی بشرط اینکه با دیدن آنها به مرور سلیقه جنسی آدم عوض نشود و آستانۀ تحریکش بالا نرود. چون در اینصورت ممکن است دیگر از دیدن پارتنر معمولی خودش تحریک نشود و توقع پیدا کند که پارتنرش هم مثل پورن استارها بالانس بزند و یک جوری روی مامله اش فرود بیاید که مستقیم برود تا ته سوراخش. مشکل بالانس زدن نیست. مشکل اصلی فیلم های پورنو مکانیکی بودن روابط آنهاست. مشکل این است که احساسات و شخصیتهای افراد در نظر گرفته نمی شود. و همین باعث می شود که سکس در ذهن آدمها کم کم مکانیکی می شود.

ما بخاطر شما کون می دهیم

بعضی ها را حتی اگر به زور دستت را فشار دهی روی گردنشان، دولایشان کنی و تا دسته فرو کنی در کونشان، نمی گویند فلانی به زور کونم گذاشت، می گویند خودم خواستم کون بدهم. بعد اسمش را می گذارند نرمش قهرمانانه ، و چپ و راست دربِ دکه هایشان را بدون در نظر گرفتن ثروت ملی ای که بخاطرشان به شاش بستند، می بندد و دستشان را می گیرند به عقب جلویشان و قهرمانانه بادی به غبغب می اندازند و از شنیدن پیغام های تبریک این و آن حال می کنند. البته من خوشحالم که مشکلات مردم تقلیل پیدا می کند و امید به دلها برمی گردد. اما چیزی که نمی فهمم عکس العمل بعضی از کسانی است که به آقای روحانی رای داده بودند. اینکه آیا فکر کرده اند آقای روحانی سرجهازی جناب رهبر شده اند و خودشان سرخود دستور امضای پای این عهدنامه را امضا کرده اند و رهبر هم گفته حالا که آقای روحانی راست کرده که با نرمش قهرمانانه اش تمام سیاستهای هسته ای و فضولی های هیجان انگیز و سرگرم کننده ما در اقصی نقاط عالم را به گا بدهند، ما هم بخاطر گل روی آقای روحانی دیگر کاسه کوزه مان را از سوریه جمع می کنیم و به تفریحات سالمتری از جمله منچ و مارپله می پردازیم؟ یا بخاطر قبول بسته شدن نیروگاه نظنز که میلیونها دلار خرجش کردند عصبانی می شوند و دستور تبعید آقای روحانی را می دهند؟ واقعن چه فکری کرده اند؟ بعضی ها حتی استتوس گذاشته اند تا کور شود هر آنکه نتواند دید! این درست مثل آدمهایی است که موقع دیدن فیلم عصبانی می شوند و به شخصیتهای فیلم فحش می دهندو وقتی فیلم تمام می شود یادشان می رود چقدر زمانی که بخاطر یک سناریوی از پیش نوشته شده، حماقت خودشان را ریخته اند روی دایره. و از آنجایی که بازیِ نرمش قهرمانانه قرار است فعلن ادامه داشته باشد از ملت عظیم و شهید پرور خواهشمند است هیجان خود را هندل کنند و جهت حفظ شخصیت خودشان از گفتن یا استتوس کردنِ جملاتی شاس مغزنما از جمله "تاکور شود هر آنکه نتواند دید" اکیدن خود داری نمایند. خوبیت ندارد آدم ساده لوحی اش را فریاد بزند. شاید عوضی هایی مثل من ایستگاهش کنند.