عروسی

قبل از اینکه با من آشنا شود داشت دنبال زن می گشت. می خواست خانواده تشکیل دهد و بچه دار شود. اما آشنایی با من همه برنامه هایش را خراب کرد. اول از من خواهش کرد با هم ازدواج کنیم. آنوقتها هنوز من را خوب نشناخته بود. وقتی پیشنهاد ازدواج داد دو ماه تمام سخنرانی ایراد کردم در خصوص چندش آور بودن و مزخرف بودن ازدواج. قانع شد. از خیر ازدواج گذشت. ولی ممکن بود پشیمان شود. بعد یک موقعی به خودش بیاید که سنش بالاتر رفته. گفتم بهتر است بروی برای خودت بدنبال یک کیس ازدواج بگردی. گفت من می خواهم با تو باشم. هیچوقت هم تلاش نکرد به من ثابت کند من در مورد ازدواج و مضراتش اشتباه فکر می کنم. یعنی من آنقدر با تمام وجودم از ازدواج حالم بهم می خورد که او دیگر نظری نمی داد. هر وقت خبر ازدواج هر کسی را می شنیدم عمیقن دلم می سوخت. می گفتم بیچاره خبر ندارد که چه زندگی یکنواخت و مسخره ای قرار است وبال گردنش شود. اما هیچوقت نگفتم که زندگی خودم هم به همان اندازه یکنواخت و مسخره است. و تازه علاوه بر مسخره گی اش، مزخرف و رقت بار هم هست. هیچ چیز جالب توجه و دلچسبی ندارد. چند روز پیش شنیدم ویولتا ازدواج کرد. تا نیم ساعت خشکم زده بود و آب دهانم خشک شده بود. باور نمی کردم او دوباره تن به ازدواج دهد. اما او حامله شده بود و می خواست بچه را نگه دارد. برای همین ازدواج کرد. درست برعکس من که حامله شدم و چون نمی خواستم ازدواج کنم بچه را از بین بردم. بعد دوست پسرم از راه رسید و پرسید چرا حالت گرفته است؟ گفتم یه خبر بد! پرسید چی؟ گفتم ویولتا عروسی کرد! وقتی چهره اش را دیدم که او هم مثل من ناراحت شد و برای ویولتا افسوس خورد ، از خودم ترسیدم. او هم دیگر مثل من شده بود!

پورنوگرافی

هرکسی یک سری فانتزی سکسی دارد. مثلن من خودم دوست دارم که پارتنرم موقع سکس ، مثل یک کسکش عوضی بدون احساس صاف توی چشمم نگاه کند. اما بعضی فانتزی ها دیگر از آنور بوم افتاده اند. همش هم بخاطر صنعت پورنوسازی است. آدمها عجیب است که هیچوقت تلاش نمی کنند بعد از دیدن فیلم اسپایدرمن از بالای ساختمان خودشان را پرت کنند پایین ،اما بعد از دیدن فیلم پورنو توقع دارند مامله شان را آنقدر فرو کنند توی حلق طرف، که عوق بزند، و آبشان را بریزند توی چشم و چال و دهانِ پارتنرشان تا بیشتر لذت ببرند. البته نورپردازی، فیلمبرداری و صحنه آرایی فیلم های پورنو همه بطور خاصی طراحی شده است که جاذبه ایجاد کند. پورن استارها هم می آیند روی صحنه، و سناریو را طبق برنامه انجام می دهند. شاید هم چند بار قبلش تمرین کرده باشند. حتی بارها وسطش ممکن است کارگردان کات کند و یک صحنه را دوباره بگیرد. هنرپیشه هایش همیشه چابک و جوان هستند. تا خرخره گریم و آرایش کرده اند و در حالتهایی سکس می کنند که فقط بند بازان و ژیمناست ها میتوانند آن حرکات را انجام دهند، یا مردهایی که بقول دوستم مامیزشان به اندازه یک شلنگ است و از ته آدم وارد می شود از سوراخ دماغ آدم می زند بیرون، و زنهایی که سوراخ کونشان آنقدر گشاد است که دوتا مامیز همزمان در آن جا شده و یکی هم از جلو فرو کرده و یکی هم کرده توی دهانش و آدم متعجب می ماند که پورن استار مذکور چقدر حقوق می گیرد که حاضر شده است چهار نفر در آنِ واحد او را بگایند. البته می توان یک جور مازوخیسم حاد هم بشمار بیاید. یا مثلن کسی که از مشکلات آنورمالیتی جنسی رنج شدید می برد، یک علت دیگرش هم می تواند این باشد که اصلن مونتاژ است و چنین چیزی در دنیای واقعیت قابل انجام نیست. بهرحال من از تماشای فیلم پورنو بدم نمی آید ولی بشرط اینکه با دیدن آنها به مرور سلیقه جنسی آدم عوض نشود و آستانۀ تحریکش بالا نرود. چون در اینصورت ممکن است دیگر از دیدن پارتنر معمولی خودش تحریک نشود و توقع پیدا کند که پارتنرش هم مثل پورن استارها بالانس بزند و یک جوری روی مامله اش فرود بیاید که مستقیم برود تا ته سوراخش. مشکل بالانس زدن نیست. مشکل اصلی فیلم های پورنو مکانیکی بودن روابط آنهاست. مشکل این است که احساسات و شخصیتهای افراد در نظر گرفته نمی شود. و همین باعث می شود که سکس در ذهن آدمها کم کم مکانیکی می شود.

ما بخاطر شما کون می دهیم

بعضی ها را حتی اگر به زور دستت را فشار دهی روی گردنشان، دولایشان کنی و تا دسته فرو کنی در کونشان، نمی گویند فلانی به زور کونم گذاشت، می گویند خودم خواستم کون بدهم. بعد اسمش را می گذارند نرمش قهرمانانه ، و چپ و راست دربِ دکه هایشان را بدون در نظر گرفتن ثروت ملی ای که بخاطرشان به شاش بستند، می بندد و دستشان را می گیرند به عقب جلویشان و قهرمانانه بادی به غبغب می اندازند و از شنیدن پیغام های تبریک این و آن حال می کنند. البته من خوشحالم که مشکلات مردم تقلیل پیدا می کند و امید به دلها برمی گردد. اما چیزی که نمی فهمم عکس العمل بعضی از کسانی است که به آقای روحانی رای داده بودند. اینکه آیا فکر کرده اند آقای روحانی سرجهازی جناب رهبر شده اند و خودشان سرخود دستور امضای پای این عهدنامه را امضا کرده اند و رهبر هم گفته حالا که آقای روحانی راست کرده که با نرمش قهرمانانه اش تمام سیاستهای هسته ای و فضولی های هیجان انگیز و سرگرم کننده ما در اقصی نقاط عالم را به گا بدهند، ما هم بخاطر گل روی آقای روحانی دیگر کاسه کوزه مان را از سوریه جمع می کنیم و به تفریحات سالمتری از جمله منچ و مارپله می پردازیم؟ یا بخاطر قبول بسته شدن نیروگاه نظنز که میلیونها دلار خرجش کردند عصبانی می شوند و دستور تبعید آقای روحانی را می دهند؟ واقعن چه فکری کرده اند؟ بعضی ها حتی استتوس گذاشته اند تا کور شود هر آنکه نتواند دید! این درست مثل آدمهایی است که موقع دیدن فیلم عصبانی می شوند و به شخصیتهای فیلم فحش می دهندو وقتی فیلم تمام می شود یادشان می رود چقدر زمانی که بخاطر یک سناریوی از پیش نوشته شده، حماقت خودشان را ریخته اند روی دایره. و از آنجایی که بازیِ نرمش قهرمانانه قرار است فعلن ادامه داشته باشد از ملت عظیم و شهید پرور خواهشمند است هیجان خود را هندل کنند و جهت حفظ شخصیت خودشان از گفتن یا استتوس کردنِ جملاتی شاس مغزنما از جمله "تاکور شود هر آنکه نتواند دید" اکیدن خود داری نمایند. خوبیت ندارد آدم ساده لوحی اش را فریاد بزند. شاید عوضی هایی مثل من ایستگاهش کنند.

جدایی

در یخچال را باز می کنم و می گویم کالباس و خیارشور و گوجه داریم بیا کالباس بخوریم. بدون هیچ کلمه ای می رود برای خودش پلو خورش دو روز پیش را می کشد توی بشقاب و می گذارد توی مایکروویو. می گویم: "کالباس نمیخوری؟" می گوید :"نه. می خوام پلو بخورم" می گویم: "چرا؟" می گوید: " می خوام پلو بخورم. اشکالی داره؟" می گویم :"دعوا داری؟" بعد دو ساعت و نیم مشغول ثابت کردنِ این می شود که اصلن رفتارش بی ادبانه نبوده بلکه سوال کردنِ من بی ادبانه بوده. بعد شروع می کند به غُر غُر کردن که من همیشه حق را به خودم می دهم و باید بابت "چرا" گفتن معذرت خواهی می کردم ولی نکردم. برای خودم یک لیوان چای می ریزم و می روم توی فکر. اینکه چقدر زندگی خنده دار است. آدمها هر چقدر بیشتر همدیگر را می شناسند، کمتر همدیگر را می فهمند. بعد بیشتر از هم فاصله می گیرند. مثل بچه ها وقتی کوچک هستند می خواهند به آدم بچسبند. وقتی بزرگ تر می شوند می خواهند از آدم فاصله بگیرند. رابطه ها هم همینطورند. اول هر رابطه همیشه آدمها به هم می چسبند، رابطه که به زمان بلوغش رسید جدا می شوند.

فراری

مرد باید دلجویی کردن را بلد باشد. باید بلد باشد که هر وقت ناراحتت کرد بیاید سفت بغلت کند و هر چقدر هم هولش می دهی ولت نکند و آنقدر در بین بازوهایش نگهت دارد تا آرام شوی. نه اینکه مثل عقده ای ها سریع برود لپ تابش را روشن کند و شروع به سکس چت با این و آن کند یا فوتبال نگاه کند و یا از خانه بزند بیرون که سرش گرم شود تا تو خودت از لاک خودت بیرون بیایی. مشکل خیلی مردها این است که فکر می کنند زن ها هم مثل مردها دوست دارند وقتی ناراحت هستند تنها گذاشته شوند. که البته نود درصد موارد چنین چیزی نیست. زن ها درست همان موقع که می گویند نیاز به دلجویی و محبت کسی ندارند نیاز به محبت دارند. زنها خیلی بیشتر از توانشان به فرزند و اطرافیانشان محبت می کنند. قانون بقای محبت می گوید محبت از بین نمی رود بلکه از محبتی به محبت دیگر تغییر شکل می دهد. یعنی هر چقدر که زن به بچه محبت می کند، مرد باید مواظب باشد که ذخائر محبت خالی شده زن را پر کند. این نوشته ، یک پستِ فمینیستی نیست. یک نوشتۀ علمی است.

آلت مدار

دارم کم کم از خودم می ترسم. فکر می کنم ممکن است دچار بیماری فرویدیسم شده باشم، و همۀ این ترسها وقتی شروع شد که بخاطر یک حادثه ساده متوجه شدم طرز تفکر من خیلی آلت مدارانه است. داستان از آنجایی شروع شد که یک دختر فیلیپینی با یک دامن خیلی کوتاه تور توری و چین چینی ، پاپیون صورتی، جوراب توری سفید، کفش پاشنه بلند صورتی ، و کوله پشتی صورتی که دوتا توپ پشمی صورتی از آن آویزان است ، با یک چتر پارچه ای تور توری درست مثل این خرگوش کوچولوهای توی کارتون ها، در کالج نظر من را به خودش جلب کرد. خب اولش من فکر کردم کارناوالی چیزی است. ولی وقتی دیدم همیشه همین جور لباس می پوشد، احساس کردم یک مقدار شیرین مغز است. کم کم متوجه شدم که همه به او به چشم یک آدم روانی نگاه می کنند، تا اینکه چند روز پیش متوجه شدم خرگوش خانوم با یکی از خوشتیپ ترین پسرهای کالج دوست شده است. دوستم گفت هر کسی با این بگرده تابلو میشه . فکر می کنی چرا پسره اومده با این؟ با اطمینان گفتم: "احتمالن پسره یکی از فانتزی هایش گاییدن خرگوش ها است. مثلن دوست دارد امتحان کند ببیند خرگوش خانوم توی سکس با آن دامن توری و کت خز صورتی و کفشهای صورتی اش وقتی لنگ هایش را هوا می کند چه شکلی می شود." بعد یک لحظه احساس کردم دوست داشتم پسر بودم و او را در این حالت نگاه می کردم. ناگهان به خودم آمدم، دیدم دوستمیک چوری به من زل زده است که فقط یک جفت شاخ روی سرش کم دارد. آنجا بود که احساس کردم دیدگاه من خیلی تک بعدی و جنسیتی شده است. درست است که من هیچوقت از فروید بخاطر دیدگاهش نسبت به جنس زن بعنوان مردِ اخته شده و چند مورد دیگر خوشم نیامده است ولی دارم کم کم در خیلی از موارد مثل او فکر می کنم. کسی چه می داند شاید هم من فرزند خلف فروید باشم.

خانه ای روی آب

خاله ساراهمیشه می گفت "آدم لزومی ندارد که به همسرش همه حقیقت گذشته اش را بگوید". می گفت " مردها پدر سوخته تر از آن هستند که راز زنها را به روی خودشان نیاورند و مثل چماق مدام توی سرشان نکوبند." من اما کسی که من را نصفه نیمه و نسیه قبول داشته باشد نمی خواستم. پنهان کردن حقیقت مثل پنهان کردنِ یک شتر پشت بوقلمون است. هر چقدر بوقلمون را از دو طرف بکشی ، شتر پشتش استتار نمی شود. دخترهای فامیل به نصیحت خاله سارا گوش می کردند و برای اینکه حقیقتی که مربوط به گذشته شان بوده را پنهان کنند از بیخ و بن خودشان را کش می دادند. اول از همه هم با دوستهای دوران مجردی شان قطع رابطه می کردند که گند کارشان در نیاید و راحت تر ادای آدمهای آفتاب مهتاب ندیده را در بیاورند. گذشتۀ آدمها هم جزئی از آنهاست. اینکه بخاطرکسی که طوری با افتخار از دخترهایی که قبل از ازدواج زمین زده حرف می زند که انگار دلیل براعتبار آلت محترمش می داند، یک قسمت از گذشته ات را کلن فاکتور بگیری و مثل راز روی دوش خودت حمل کنی که خودت را خوب جلوه دهی ، مجبوری بجای لذت بردن از زندگی حتی به خودت هم دروغ بگویی و همیشه عذاب وجدان داشته باشی. اینکه فکر کنی خوب بودن یعنی چیزی که تو نیستی پس باید خود واقعی ات را پنهان کنی حتی بسیار سخت تر از پنهان کردن شتر پشت بوقلمون است.