آلت مدار

دارم کم کم از خودم می ترسم. فکر می کنم ممکن است دچار بیماری فرویدیسم شده باشم، و همۀ این ترسها وقتی شروع شد که بخاطر یک حادثه ساده متوجه شدم طرز تفکر من خیلی آلت مدارانه است. داستان از آنجایی شروع شد که یک دختر فیلیپینی با یک دامن خیلی کوتاه تور توری و چین چینی ، پاپیون صورتی، جوراب توری سفید، کفش پاشنه بلند صورتی ، و کوله پشتی صورتی که دوتا توپ پشمی صورتی از آن آویزان است ، با یک چتر پارچه ای تور توری درست مثل این خرگوش کوچولوهای توی کارتون ها، در کالج نظر من را به خودش جلب کرد. خب اولش من فکر کردم کارناوالی چیزی است. ولی وقتی دیدم همیشه همین جور لباس می پوشد، احساس کردم یک مقدار شیرین مغز است. کم کم متوجه شدم که همه به او به چشم یک آدم روانی نگاه می کنند، تا اینکه چند روز پیش متوجه شدم خرگوش خانوم با یکی از خوشتیپ ترین پسرهای کالج دوست شده است. دوستم گفت هر کسی با این بگرده تابلو میشه . فکر می کنی چرا پسره اومده با این؟ با اطمینان گفتم: "احتمالن پسره یکی از فانتزی هایش گاییدن خرگوش ها است. مثلن دوست دارد امتحان کند ببیند خرگوش خانوم توی سکس با آن دامن توری و کت خز صورتی و کفشهای صورتی اش وقتی لنگ هایش را هوا می کند چه شکلی می شود." بعد یک لحظه احساس کردم دوست داشتم پسر بودم و او را در این حالت نگاه می کردم. ناگهان به خودم آمدم، دیدم دوستمیک چوری به من زل زده است که فقط یک جفت شاخ روی سرش کم دارد. آنجا بود که احساس کردم دیدگاه من خیلی تک بعدی و جنسیتی شده است. درست است که من هیچوقت از فروید بخاطر دیدگاهش نسبت به جنس زن بعنوان مردِ اخته شده و چند مورد دیگر خوشم نیامده است ولی دارم کم کم در خیلی از موارد مثل او فکر می کنم. کسی چه می داند شاید هم من فرزند خلف فروید باشم.

خانه ای روی آب

خاله ساراهمیشه می گفت "آدم لزومی ندارد که به همسرش همه حقیقت گذشته اش را بگوید". می گفت " مردها پدر سوخته تر از آن هستند که راز زنها را به روی خودشان نیاورند و مثل چماق مدام توی سرشان نکوبند." من اما کسی که من را نصفه نیمه و نسیه قبول داشته باشد نمی خواستم. پنهان کردن حقیقت مثل پنهان کردنِ یک شتر پشت بوقلمون است. هر چقدر بوقلمون را از دو طرف بکشی ، شتر پشتش استتار نمی شود. دخترهای فامیل به نصیحت خاله سارا گوش می کردند و برای اینکه حقیقتی که مربوط به گذشته شان بوده را پنهان کنند از بیخ و بن خودشان را کش می دادند. اول از همه هم با دوستهای دوران مجردی شان قطع رابطه می کردند که گند کارشان در نیاید و راحت تر ادای آدمهای آفتاب مهتاب ندیده را در بیاورند. گذشتۀ آدمها هم جزئی از آنهاست. اینکه بخاطرکسی که طوری با افتخار از دخترهایی که قبل از ازدواج زمین زده حرف می زند که انگار دلیل براعتبار آلت محترمش می داند، یک قسمت از گذشته ات را کلن فاکتور بگیری و مثل راز روی دوش خودت حمل کنی که خودت را خوب جلوه دهی ، مجبوری بجای لذت بردن از زندگی حتی به خودت هم دروغ بگویی و همیشه عذاب وجدان داشته باشی. اینکه فکر کنی خوب بودن یعنی چیزی که تو نیستی پس باید خود واقعی ات را پنهان کنی حتی بسیار سخت تر از پنهان کردن شتر پشت بوقلمون است.

خواب

امروز یکی از پنج روز تعطیلی اینجاست. خدا را شکر که ساعت من مطابق معمولِ بقیه دوشنبه ها زنگ زد و من ساعت شش و نیم از خواب پریدم. داشتم خواب وحشتناکی می دیدم. البته خوابها در خواب که هستند وحشتناکند وقتی تعریف می شوند بیشتر مضحک هستند. بهرحال من خواب دیدم یک نفر غرق شد. دفعه پیش که یک نفر در خوابم غرق شد ، فردایش یک پسر بچه در استخر خانه مان غرق شد. بچه تا نیم ساعت پیشش داشت با دخترم بازی می کرد ولی نیم ساعت بعد پریدم توی استخر و جنازه اش را کشیدم بیرون. بعد هر چقدر عملیات احیا انجام دادم برنگشت. فقط کف بالا می آمد. بعد فکر کردیم بیمارستان ریه اش را سوراخ می کنند و آب را خالی می کنند یا یک شوک می دهند و بر می گردد. ولی وقتی بردیمش بیمارستان دکتر شروع کرد به نوشتن. پرسیدم چه می نویسین گفت جواز فوت. و من آنجا بود که فهمیدم مرگ لعنتی چقدر سبک می آید و می برد و گورش را گم می کند. من از چیزهای مرموز می ترسم. فکر می کنم از همان موقع بود که از مرگ ترسیدم. هنوز هم اسمش چهار ستون بدنم را به لرزه می اندازد. قبل تر ها فکر می کردم هر وقت زمان مردنم بشود یک مدتی توی بیمارستانی جایی بستری می شوم بعد که تکلیف همه چیز را مشخص کردم و خیالم راحت شد و از همه خداحافظی کردم می روم. از آن اتفاق به بعد دیگر فهمیده ام که مرگ مادر قهبه تر از این حرفهاست که به آدم مهلت خداحافظی بدهد. هیچ تضمینی هم نیست در این کشور غریب با یک بچه کوچک سراغ تو نیاید. یا سراغ خانواده و عزیزانت که هر ثانیه آرزوی دیدنشان را داری. پدرم می گوید مردن چیز خیلی خوبی است و اصلن ترس ندارد. می گوید مثل بیرون آمدن از شکم تنگ و تاریک مادر و تولد به این دنیای پر نور و بزرگ می ماند. می گویم پس این کسشرهایی که خدا مثل مادر فولاد زره نشسته است تا ترتیب هر کسی که حرفهای او را گوش نکرده وسط آن دنیا بدهد چیست. می گوید دخترم خدا مهربان است. عشقش بشری نیست که برای یک نفر باشد برای یکی نباشد. این حرفها هم همش از دم مزخرف است. می گویم بابا تو هم با من بیا. از من جدا نشو. می گوید نترس دخترم . نترس .

گناه زنانه

چند روز پیش یکی از همکارهای ایرانی ام که به کون بلبلی معروف است، ژستِ متفکرانه گرفت وشروع کرد به نصیحت کردنِ من که سیگار نکشم. کرمم گرفت که ببینم دلیل نصیحت کردنش چیست. اول یک بحث منطقی راه انداخت اندر مضراتِ سیگار و میزان آسیبی که هر نخ سیگار به بدن می زند. جواب دادم این آسیب در برابر آلودگی ای که هوای تهران به ریه های ما وارد می کرد اصلن بشمار نمی آید. وقتی دید از این در پیروز نمی شود، زد یک کانال دیگر. گفت تو بچه داری. گفتم خب؟ گفت الگوی بچه محسوب میشی. گفتم مادر و پدر من هیچکدام در زندگیشان یک نخ هم سیگار نکشیدند ولی من و خواهر برادرم همگی سیگاری شدیم . پس این هم ربطی ندارد. می دانستم طرف الان است که برود تو باقالی ها. خلاصه در نهایت گفت سیگار کشیدن برای زن وجهه خوبی ندارد. با تعجب پرسیدم : "بنظر تو سیگار کشیدن کار زشتی است؟" جواب داد بله. پرسیدم :" اگر زشت است پس چرا اصلن اسم زن را آوردی؟ مگر کار زشت مردانه زنانه دارد؟ این طرز زنانه مردانه گرایی موافق حقوق بشر نیست. موافق انصاف هم نیست. اگر عّرفِ شما مخالف عدل و انصاف است این عُرف است که باید برداشته شود نه آزاد اندیشیِ کسانی که وجهه شان را با عُرفِ درِ پیت تان می سنجید" البته بعدش سعی کرد به من بفهماند که آدمِ دُگمی نیست، اما چندش آور ترین اخلاقِ من با اطرافیانم این است که قبل از اینکه بیشتر از این کسشر بگویند می روم ! آدم باید قبل از اینکه به یک چیز اعتقاد پیدا کند نگاه کند ببیند این اعتقادی که ازش حرف می زند مال خودش است، مال پدر و مادرش است یا مال عمه بلقیسش . حداقل فکر کند ببیند تا چه حد می تواند از آن دفاع کند، بعد شروع کند به نصیحت کردن دیگران.( بماند که من کلن با نصیحت کردن یا شنیدن آبم توی یک جوی نمی رود. ) آدمِ عاقل سر طنابی را که نمی داند تهش کجاست نمی گیرد.

آشغال خور

خبر اختلافهای پیاپی من و او که در فامیل پیچید ، خاله خانمهای دو طرف نشستند سر میز مذاکره. بعد از کلی صغرا کبرا بافتن ، بالاخره رفتند سر اصل مطلب و گفتند : "وقتی یک رابطه به بن بست می خورد مشکل اصلی در رختخواب است. فقط رختخواب". بعد هردوی ما را نصیحت کردند که بچه های خوبی باشیم و مثل بچه آدم بخوابیم روی هم و برای حفظ خانواده، هفته ای یکبار هم که شده بطور مصلحتی یکدیگر را بگاییم. من اما نمی فهمیدم که چطور ممکن است از ریشه مشکلات برای حل خود مشکلات استفاده کرد؟ خب این مسلم بود که ما دو تا دیگر دوست نداشتیم دستمان هم به هم بخورد. اینکه مثل دوتا آدمِ آلت پریش، بطرز رقت باری خودمان را مجبور کنیم که به هم تجاوز کنیم هم از عهده هیچکداممان بر نمی آمد. برای همین هم تصمیم گرفتیم پایمان را از زندگی یکدیگر بکشیم بیرون و هر کسی برود رَدِ کارَش. راستش من فکر نمی کردم که دیگر اصلن بتوانم با هیچ موجود نَر دیگری بخوابم، ولی خوابیدم. خاله خانم هاراست می گفتند مشکل اصلی همه رابطه ها در رختخواب است. فقط آنها نمی دانستند با به زور گاییدن همدیگر نمی شود رابطه ای بوجود آورد که جسم و روح آدم را سیراب می کند. تنها احساسی که به آدم دست می دهد این است که سرت را بکنی داخل سطل آشغال ، دماغت را بگیری و هرچه آشغال آنجا می بینی ببلعی تا از گرسنگی نمیری. گاهی آشغالهایی که به زور فرو داده ای زودتر تو را به سمت مرگ هدایت می کنند تا گرسنگی.

تنهایی

آدم ها وقتی خودشان را زیاد توضیح می دهند بدون شک یک جای کارشان می لنگد. برای اثبات سفید بودن ماست لزومی ندارد پنجاه و سه ساعت وقت صرف کنی. بگذار کسی که می خواهد سیاهی اش را ثابت کند وقت کافی برای گفتن داشته باشد. این روزها تصمیم گرفته ام دیگر ساکت باشم. دیگر کشش حرف زدن ندارم. گاهی فکر می کنم تکلم، بزرگترین اشتباهی بود که تکوین در حق بشر کرد، چون تنها نتیجه اش این است که آدم را از خود واقعی اش دور می کند. چون تنها وسیلۀ فرار از تنهایی است. و تنهایی تنها حقیقت زندگیست. تنها حقیقتی که همه آنقدر مشغول فرار از آن هستند که وقت نمی کنند ببینند او دنبالشان نمی دود بلکه در درونشان وجود دارد، و هرچه دوست پیدا کنند، و هرچه با این و آن بخوابند، و هرچه خودشان را به همه توضیح دهند یا ثابت کنند نمی توانند از تنهاییشان فاصله بگیرند. ولی هر کسی مجبور است یک روزی تنهایی را قبول کند و همیشه آن روز دردناک ترین روز زندگی آدم خواهد بود.

خانم

گلمه خانم بودن که پیش می آید یاد نسرین می افتم. دخترخاله ام نسرین همیشه با من فرق داشت. وقتی من در کوچه با بچه های محل والیبال بازی می کردم، او تمام کمد ها را می ریخت بیرون و مرتب می کرد. وقتی من بهترین سرگرمی زندگی ام این بود که بروم سینما یا نمایشگاه کتاب، نسرین می ماند در خانه و باقالی پلو با مرغ درست می کرد. بعد مادر و پدرش هر جا می نشستند نسرین را مانند گوشکوب می کوبیدند در سر همۀ دخترهای فامیل. نسرین پانزده سالش بود ولی آشپزی بلد بود، خانه دار بود و از همه مهمتر آرام و بی سر و صدا بود. اگر در سرش هم می زدند صدایش در نمی آمد. می نشست ساعتها با مادرهایمان سبزی قرمه پاک می کرد و تازه از سبزی پاک کردنِ آنها هم ایراد می گرفت. مامان من را می گویی ، آب از لب و لوچه اش جاری می شد. همیشه حسرتِ داشتنِ دختری مثل نسرین را داشت نه آدم گردن شقی مثل من. همیشه به من سرکوفت می زد که خانمی را از نسرین یاد بگیرم. لباسهای نسرین خانمانه بود لباسهای من جلف، مدل موی نسرین خانمانه بود مدل موی من لاشی بازی. رفتارهای نسرین خانمانه بود ، من همش بیخودی هر و کر می کردم و چشم غره نصیبم می شد. خلاصه نسرین آنقدر خانم بود که خیلی زود شوهر کرد و پشت بندش بچه دار شد. مادرم هم غصه می خورد که من با این خل بازی هایم آخر روی دستش می مانم. زمانی که من را از توی کمیته با دوست پسرم جمع کردند، نسرین توی خانه تنگ دل شوهرش داشت بچه اش را روی پایش می خواباند. راستش گاهی به زندگی خانمانه اش قبطه می خوردم. از اینهمه هیاهو در زندگی بی سر و تهم خسته می شدم. شاید یکی از دلایل ازدواج کردنم هم همین بود که تصمیم گرفتم من هم خانم بشوم. اما آنقدر دایره خانم بودن وسیع بود که من از پسش بر نمی آمدم. و این واقعیت را فقط چند ماه بعد از ازدواج فهمیدم. شب عید بود و خانواده همسرم می خواستند که ما همراه آنها عید را به شهرستان نزد فامیلهایشان برویم در حالیکه من دوست داشتم چند روز اول عید را بخاطر عروسی دوستم، تهران بمانم. خیلی راحت گفتم از روز اول عید دوست ندارم بروم شهرستان. مادرشوهرم بادی به غبغب انداخت و گفت : "عروس هم عروسای قدیم. حداقل کمی خانمی سرشون می شد سرشونو مینداختن پایین مطیع شوهرشون بودن." خلاصه عید آن سال ما رفتیم شهرستان ولی خانواده همسرم گویا اعلامیه سر در خانه زده بودند و هر کسی که می آمد آنجا عید دیدنی سراغ من را می گرفت . من هم بالاخره از این که تمام تعطیلاتم را با کسانی که هیچوقت ندیده بودم و بعدها هم هرگز ندیدم فقط باید احوالپرسی می کردم خسته شدم و رفتم توی اتاق شروع کردم به کتاب خواندن. این دفعه نوبت همسرم بود که گفت: تو فکر می کنی کی هستی؟ فکر می کنی رئیس جمهور امریکایی همه باید برای دیدنت وقت بگیرن؟ نه عزیزم هیچی نیستی! الانم یا میری تو پذیرایی با مهمونا چاق سلامتی می کنی یا با مشت می زنم تو دهنت. من هم در جواب گفتم. تو با مشت بزن تو دهن من تا من هم با لگد برم تو دهنت. خاله شوهرم من را کشید کنار و گفت:" شوهر حق داره هر وقت صلاح دید ، آدمو تنبیه کنه . زن باید خانمی کنه صداش در نیاد. من یک بار شوهرم توی آشپزخونه چک زد در گوشم اومدم بیرون جلوی مهمونا لبخند زدم . مرده ! حق داره! " کم مانده بود لگدی که قولش را به شوهرم داده بودم نثار خاله خانم کنم. فقط سعی کردم به حرفهایش گوش نکنم و بگذارم حرفش تمام شود و برود. او هم خودش فهمید دارد بخیه به آبدوغ می زند و دیگر چیزی نگفت. چند روز پیش داشتم با نسرین تلفنی صحبت می کردم. به من می گفت "احساس می کنم پیر شدم اما اصلن زندگی نکردم. از هیچ چی چیزی نفهمیدم. خوش بحال تو که اقلن تونستی خودت باشی" پیش خودم فکر می کردم این خانم بودن دقیقن چه زهر ماری است که هر کثافتی را که می خواهند به یک زن القا کنند با این کلمه لقمه پیچش می کنند فرو می کنند در حلق زنها. کم کم فهمیدم خانم بودن یعنی تحقیر شوی ، صدایت در نیاید. کتک خوردی حرف نزنی. یعنی اگر یکجایی کسی انگشتت کرد اگر اعتراض کنی آبروی خودت می رود پس صدایت در نیاید. یعنی اصلن یاد نگیری که وجود داری. یاد نگیری که به خواسته های خودت هم فکر کنی. چند روز پیش یک یک نفر به من پیغام داد که یکی از نوشته های من را در وبلاگ شخصی خودش به اسم خودش گذاشته. من جواب دادم "الان توقع داری ازت تشکر کنم؟" خلاصه بعد از چندتا دیالوگ در نهایت گفت: "فکر می کردم خانم تر از این حرفها باشی"! البته خانم بودن برای فاطی تمبان نمی شود. شماهم بهتر است هرگونه پایمال کردن حق و حقوق زن را تحت عنوان خانم بودن به زور به او نچپانید.