اولین دوست پسر من

اولین دوست پسر زندگی ام اسمش کامران بود. آنموقع همش شانزده سالم بود و کامران را از بین فوج پسرهای محل که ناگهان همه بطرز مشکوکی تصمیم گرفته بودند مخ من را بزنند پیدا کرده بودم. هنوز هم نفهمیدم دلیل حمله ور شدن همۀ پسرهای محل به سمت مخ من با آن تیپ مزخرفم که هیچ چیزش به هیچ چیزش نمی آمد دقیقن چه بود. خب آدمها در سن پانزده شانزده سالگی زشت ترین دوران زندگی خود را سپری می کنند. از استخوانبندی مزخرف صورت و بدن که یک چیز لنگ در هوایی بین بلوغ و کودکی سیر می کند گرفته تا تجربه خیلی جدید انتخاب تیپ و لباس . من هم تقریبن یک آش شله قلمکاری بودم که شلوار پاره پوره را با کیف سامسونت ست می کردم و فکر می کردم خیلی هم آپ تو دیت هستم. در عین حال مدتی بود که خوره فیلمهای کاراته ای مثل قدرت پا و این کسشرها شده بودم و سرم را میزدند تنم در باشگاه کاراته بود. کمربند سبزم را هم گرفته بودم و از شدت قلدربازی خدا را بنده نبودم. بعد رفتم سراغ گیتار. البته همیشه موسیقی را دوست داشتم ولی چون پدرم از موسیقی خوشش نمی آمد و حاضر نبود پول خرج موسیقی کند، من نتوانستم پیانو بخرم و به همان گیتار قناعت کردم. آنموقع ها تیریپ مخ زنی پسرها مثل الان نبود. استایلش هم متفاوت بود. پسرها به گوشی و ماشین و کفش زارا و کیف منگوی طرف جذبش نمی شدند. کافی بود دختر یک مقدار با بقیه متفاوت باشد. بهرحال من که تازه کلاس اول دبیرستان را تمام کرده بودم با کامران که دانشجوی سال آخر علوم آزمایشگاهی و بیست و پنج سالش بود دوست شدم. گاهی فکر می کنم کامران چقدر در دلش به کودکانه بودن کارهای من باید خندیده باشد، اما او همیشه آرام و خوب بود. عاشق اشعار وحشی بافقی و کتابهای میلان کوندرا و صادق هدایت بود. فقط داریوش و ابی گوش می کرد و خیلی مهربان و عاقل بود. حداقل به نظر من آنموقع ها خیلی عاقل می آمد. آن زمان، بزرگترین خلاف ما این بود که ماهی یک بار با دوست پسرمان قرار بگذاریم بیاید سر کوچه سوارمان کند ببردمان بستنی اکبرمشتی بخوریم و هول هولکی برمان گرداند دوباره سر کوچه و ما با استرس برویم خانه و سعی کنیم در چشمهای مادرمان نگاه نکنیم که نفهمد داریم خالی می بندیم که محسن آقا بقال جلد مشمایی برای کتابمان نداشته و مجبور شده ایم تمام محل را بگردیم . دوستی من با کامران شش ماه بیشتر طول نکشید. بعدش از دردسر دوست پسر داشتن حالم بهم خورد و یکهو گفتم دیگر دوست ندارم با کسی دوست باشم. هنوز هم وقتی یادم می افتد که کامران بیچاره بجای اینکه من را ایستگاه کند اسم من را می انداخت گردنش می خواهم شاخ در بیاورم. بعد از کامران یک مدت با هیچ کس دوست نشدم و بعدش فقط برای پارتی و اسکی و مسخره بازی و فان با این و آن دوست می شدم ولی هیچکدام حتی به یک ماه هم نمی رسید. تا اینکه بعد از ده سال ، یکبار در خیابان کریمخان داشتم راه می رفتم که یک آقای جاافتاده صدایم کرد، با تعجب رویم را برگرداندم و چند ثانیه در صورتش خیره شدم. متوجه شد که نشناختمش. یعنی خوب یادش بود که حافظه تصویری من بطرز رقت آوری فاکد آپ است. خودش را معرفی کرد: کامران! اولش شوکه شدم ولی در عین حال خیلی خوشحال احوالپرسی کردم و مثل دو تا دوست قدیمی خیلی خوب رفتیم یکجا بنشینیم قهوه ای بخوریم و هنگ آوت کنیم. من هم دیگر بزرگتر از این حرفها بودم که بخاطر هر یک دقیقه تاخیر به مادرم جواب پس بدهم. او گفت انگار تمام این سالها من را فریز کرده بودند و اصلن از شانزده سالگی تا بحال قیافه ام تغییری نکرده جز اینکه ابروهایم مدلش عوض شده است. آخر سر هم یک دسته گل برای من خرید و بیزینس کارتش را داد و خداحافظی کرد. من هم حس خیلی خوبی داشتم از اینکه یک دوستی آنقدر خوب تمام شده است که بعد از سالها می شود در خیابان یکدیگر را دید و با هم یک قهوه ای خورد و کلی لذت برد و یاد خاطرات قدیم کرد. این یعنی اصلن آن دوستی تمام نشده بوده. این یعنی هنوز هم تمام نشده. آدمها تا وقتی از خاطرات هم احساس کدورت و انزجار پیدا نکرده اند یعنی هنوز هم دوست هستند. حالا هر کجای دنیا که می خواهند باشند.

بدون هیچ عنوانی

گاهی وقتها مثل امروز ، همین امروز، فقط باید چشمها را بست و ادامه داد. بی هیچ فکر کردنی ... نه حتی به اینکه چطور همۀ اتفاقهای تلخ یکجا احمقانه جمع شده اند و تو درست وسط دلشان داری نفس می کشی ، راه می روی ، غذا می خوری و برای سیگار بعدی ات دنبال فندک می گردی... و به هر مشتری ای که وارد می شود لبخند میزنی و از باران می گویی که چطور بوی دیوارهای کاهگلی را بیدار کرده است... این روزها از آن روزهاست که زندگی یادم آورده چقدر حقیر است و چقدر حقیرانه در دامنش دست و پا می زنیم و سر خودمان را گرم می کنیم تا تمام شود. اتفاق بد این نیست که بخاطر نوشته ای که نام و نشانی قید نشده است احضاریه دادگاه در سرزمین آزادی بیان بیاید دم خانه ات. اتفاق بد، نادانی است. اینکه هنوز آدمهایی هستند که بجای فکر کردن جیغ می زنند. حقارتشان را، عقده هایشان را، بدبختیشان را و از همه بدتر عجزشان را . اتفاق بد ، دشمنی است. اینکه بعضی ها در گیس و گیس کشی بیشتر آرامش دارند تا در مکالمه. اتفاق بد ، این است که تو ... بجای اینکه از آینه تشکر کنی برای اینکه لکه روی صورتت را نشانت داده، با سنگ بزنی و آنرا بشکنی !! اینجا فقط یک مشکل وجود دارم و آن این است که من تنها جای سفتی بودم که رویش شاشیدی ، و خاصیت شاشیدن در جای سفت این است که هرچه شاشیده ای کمانه می کند می پاشد به خودت و سرتاپایت را به کثافت میکشد.

خیلی دور خیلی نزدیک

اوایل خیلی دور از من زندگی می کرد. یک ایالت دیگر. فقط آخر هفته ها می آمد. وقتی هم که می آمد همه چی خوب بود. او خیلی مهربان و باگذشت و بزرگوار بود. یک جور خاصی برای آزادی و استقلال زنها احترام قائل بود که در کمتر مرد ایرانی ای دیده بودم. یادم است حتی وقتی یک پسر مست در مهمانی، من را انگشت کرده بود، بجای اینکه مثل خیلی ها ادای غیرت و ناموس پرستی در بیاورد، گفت تا زمانی که تو از من نخواهی دخالت کنم ، من دخالتی نمی کنم. من برای شعورت احترام قائلم و می دانم که خودت بهتر از من می توانی عکس العمل صحیح نشان دهی. من هم آن وقتها خوب و آرام بودم. به او زیاد توجه و محبت می کردم. البته رفتارش یک طوری بود که آدم اصلن نمی توانست به او بی احترامی کند. کم کم از اینهمه مسافرتهای هفتگی و دوری خسته شد و نقل مکان کرد به ایالتی که من در آن بودم. حتی از آن هم نزدیک تر. با من همخانه شد. اصولن نزدیک بودن، رابطه ها را چیپ می کند. آدمها دیگر به جای اینکه بنشینند و از ریشه های آنارشیسم در اروپا یا نظریات وینکنشتاین و شوپنهاور در فلسفه صحبت کنند، در حال جوریدن یکدیگر و یا معامله کردنِ آزادی هایشان با هم میشوند. به خودشان می آیند می بینند که تمام رابطه منحصر شده است در وزن کردنِ استقلالهایی که از دست داده اند، و هجوم بردن برای غارت کردنِ همان مقدار استقلال از طرف مقابل. بعد از یک مدت، دیگر نه از آن آدم منحصر بفردی که نمونه اش در کمتر مرد ایرانی ای دیده شده بود باقی مانده، و نه از آن زنی که تمام توجه و محبتش را نثارش می کرد. بعد یک نفر مثل من که آزادی اش را با هیچ چیز در دنیا عوض نکرده و نمی کند ، زود کم می آورد، می رود در لاک خودش، یک آدم مثل او که بدجوری به در آغوش گرفتن من موقع خواب عادت کرده است ، چشمش را بر روی همه چیز می بندد و گذشت می کند، و احتمالن در دلش یک امتیازِ مثبت به نفع خودش می گذارد در ترازو و من را بغل می کند و می گوید بیا تمام کنیم این بحث مسخره را. مهم این است که من دوستت دارم و نمی خواهم اذیت شوی. اما یک نفر مثل من بدبین می ماند که این غباری که روی رابطه را گرفته بود، زیر کدامیک از فرشهای رفتارش پنهان شده است، بعد می نشیند باز هم حرف می زند تا هیچ حرفی ناگفته نمانده باشد. وسط حرفهایش به خودش می آید می بیند خیلی وقت است دیگر وقت نکرده اند دو نفری چراغها را خاموش کنند و یک فیلم از آرنوفسکی تماشا کنند. درست از وقتی که خیلی دور بودند به اینور.

ارگاسم پرستی

تنها عاشق واقعی من نخودچی است. او تنها کسی است که می گذارد وقتی روی تختم دراز کشیده ام و دارم با گوشی ام کندی کراش بازی می کنم پاهایم را بگذارم روی بدن نرم و پشمالو اش و ناراحت هم نمی شود که هیچ، خیلی هم خوشحال می شود. البته من هم وقتهایی که دوست پسرم خانه نیست اجازه می دهم بیاید روی تخت خواب و دراز بکشد تا من پاهای سردم را بگذارم رویش. خودش هم می داند که اگر دوست پسرم از راه برسد و ببیند که او روی تخت دراز کشیده است، دعوایش می کند. از نظر او من توله سگ را لوس می کنم چون باعث شده ام فقط از دست من غذا بخورد و اگر تحویلش نگیرم بغض کند و مثل بچه کوچولو ها هق هق کند. دوست پسرم می گوید بنظر من فقط موجوداتی که بگذارند پایم را رویشان بگذارم عاشق واقعی به حساب می آیند و من هم حرفش را تکذیب نکردم. آنقدر روی این مسئله بحث کرد تا آخر دعوایمان شد و من گوشی ام را برداشتم و شروع کردم به کندی کراش بازی کردن و او رفت تنهایی در تراس آنقدر سیگار کشید که داشت خفه می شد. همه چیز از آنجا شروع شد که یکبار خودش به من گفت دوست دختر قبلی اش در حین سکس ده دوازده بار از داخل ارضا می شد. البته تقصیر خودش بود که با وجود اینکه می دانست من به سکس آبسِس هستم این مسئله را مطرح کرد و من را گذاشت در خماری. من هم هی راه رفتم و گفتم چطوری ممکن است آخر؟ آدم یک بار که غذا می خورد و درست و حسابی سیر می شود دیگر تا چند دقیقه میلش به غذا نمی کشد. چطوری ده دوازده بار از داخل ارضا می شده؟ بعد رفتم توی لک و گفتم پس معلوم شد من هیچی از سکس نفهمیدم تا حالا. بعد دوست پسرم شروع کرد به اَتیتیود نشان دادن که فکر نمی کردم اینقدر سطحی باشی و تمام زندگی را در سکس ببینی. خب واقعیت این است که خیلی دیر من را شناخته . چون من دقیقن همینقدر سطحی هستم. برای من، سکس مثل غذا و خواب می ماند. باعث می شود مغز درست عمل کند و خلاصه هورمونهای پاپ آپ شده را بریزد بیرون و آدم را از نظر روانی بالانس کند. من همینقدر سطحی هستم که هر وقت نخودچی بی حوصله و عصبی است میبرمش پارک سگ ها تا یک سگ نر برایش ساک بزند و یا ترتیبش را بدهد که حالش جا بیاید. دوست پسرم می گوید تو آدمها را برای سکس می خواهی. من هم به او گفتم واقعن فکر کردی اگر دفعه اولی که با تو خوابیدم انقدر خوش سکس نبودی من برای هفته بعد هم با تو قرار می گذاشتم؟ و او می گوید از تو که اینهمه آدم متفکر و عاقلی هستی اصلن توقع اینجور کسشر شنیدن را ندارم. من هم از او می خواهم توقعاتش را هندل کند. چون از من کاری ساخته نیست که خودم را مطابق توقعات دیگران عوض بکنم. بهرحال زندگی من از وقتی فهمیدم این جریان از تو ده بار ارضا شدن که همیشه می شنیدم وباور نمی کردم کسشر نبوده و شاهد عینی اش همه چیز را صحه گذاشته بهم خورد. انصاف نیست که من فقط با بلوجاب به ارگاسم برسم و یک نفر مثل گاو بنشیند روی ماملۀ دوست پسرش و زرت و زرت ارضا شود و بعد از دو ثانیه دوباره مشغول شود و آنقدر دو ثانیه یکبار ارضا شود که از نفس بیفتد و بلخره بعد از نیم ساعت رضایت بدهد آقا هم آب کمرش را خالی کند. یکی نیست بیاید آن وسط بریند به احوال طرف بگوید هی خوشگله! از حول حلیم نیفتی توی دیگ ! شاید حداقل یک کم خجالت بکشد که حق امثال من را تا حلق خورده است. خوردن که چه عرض کنم دارد مازادش را بالا می آورد. بهرحال فعلن تنها راه کسب آرامش من ، نخودچی است. چون می گذارد پایم را بگذارم رویش و خیلی هم خوشحال می شود، و نمی رود بیرون آنقدر سیگار بکشد که خودش را خفه کند.

چاه

سلام. چقدر دوست دارم باز ببینمت و باز بنشینیم و با هم ساعتها حرف بزنیم. اما دیگر تو کجا و من کجا. دوست دارم بگویمت که زندگی چقدر تلخ و زننده شده است و چقدر از زنده بودن پشیمانم. و بعد دیگر حرفی نزنم. همینطور ساکت بنشینم و نگاهت کنم. چون تمام حرفم فقط همین است: من از زنده بودن پشیمانم. هر وقت یاد زندگی می افتم، بطرز منزجر کننده ای از خودم بدم می آید. زندگی مورد علاقه من شاید این بود که کنار یکی از خیابانهای شهر نیویورک ، از خماری و مریضی بمیرم. من مازوخیسم ندارم. فقط مرگ را به رقت بار ترین شکل ممکنش می خواهم که تاوان تمام تلخی های زندگی را بدهم. تلخی زندگی همان باور کردن آنهاییست که نباید باورشان می کردم، و خوشبختی ای که نباید به آن امید می بستم. احساس می کنم باید آنقدر مفلوک و بیچاره شوم که باورم شود تنها خودم هستم که با خودم هستم. اگر یک روزی بدانم که یک ماه بیشتر به زندگی ام نمانده، آن یک ماه را همینطور در فجیع ترین گونۀ زندگی ، خواهم زیست تا حداقل آخر عمرم را به امید یاوه و بیهوده نگذرانم.

لبخند کذایی

ساعت تقریبن ده شب شده. دخترک را زودتر از همیشه فرستادم رختخواب، چون فردا روز اول مدرسه هاست. از وقتی دوست پسرم خداحافظی کرد و رفت ، توله سگ همینطور پشت پنجره نشسته و بیرون را تماشا می کند. صدای باران که روی شیروانی می خورد سکوت اتاق را می شکند. حس مزخرفی از بازگشایی مدرسه ها دارم. حس اینکه دوباره سر و کله زدن سر زود خوابیدن و زود بیدار شدن و تکلیف انجام دادن شروع می شود. ظرفهای توی سینک را می گذارم توی ماشین ظرفشویی . نم نم باران ، هوا را خیلی دلنشین کرده است. می روم توی تراس بنشینم تا یک سیگار روشن کنم. متوجه می شوم دوست پسرم پاکت سیگار را با خودش برده. تمام کیفهایم را میریزم بیرون، دریغ از یک نخ. فندک را پرت می کنم روی میز و تصمیم می گیرم بجایش کمی از آن ویسکی دارچینی فایربال که از آنشب مهمانی مانده است بخورم. شیشه را درمی آورم فقط به اندازه یک شات تهش مانده، همه را یک نفس می روم بالا. افاقه نمی کند. هنوز حالم مزخرف است. دوتا استامینوفن کدئین از همانهایی که از ایران برایم آورده اند هم رویش میخورم با یک چای گیاهی خواب آور، می نشینم در تراس ، نم باران را بو می کنم و به آسمان خیره می شوم. آنقدر به آسمان نگاه می کنم که گردنم درد می گیرد. توله سگ هنوز پشت پنجره نشسته و دارد بیرون را تماشا می کند. حالم بطرز مسخره ای گرفته است. یک عکس همش جلوی چشمم است. یک عکس از زندانیان عقیدتی سیاسی رجایی شهر که توی فیس بوک شر شده بود . همه زندانی ها از سر و کول هم آویزان شده بودند و بطرز رقت باری می خندیدند. خیلی هایشان را می شناسم. میدانم که اکثرشان فرزندان خیلی کوچکی دارند که بخاطر محکومیت پدر و مادرشان بی سر پرست مانده اند. هرچه حساب و کتاب می کنم ، پازل جور در نمی آید. احتمالن آنها نباید اینقدر خوشحال باشند. احساس کردم دارند ادای آدمهای خوشحال را در می آورند که حال کسانی که این عکس را می بینند گرفته نشود. ولی جالب اینجاست که اتفاقن همین لبخند های مصنوعیشان بیشتر حال من را گرفته است. سعی می کنم دیگر به آن عکس کذایی فکر نکنم. چشمهایم را می بندم. بخاطر نعشگی استامینوفن کدئین بعد از ویسکی پلکهایم سنگین می شود. نسیم خنکی می وزد. لباس زیادی تنم نیست. کمی لرزم می گیرد بلند می شوم می روم در تخت خوابم دراز می کشم. پتو را تا خرخره میکشم رویم . سعی می کنم دیگر به لبخندهای زندانیان درآن عکس فکر نکنم و فقط بخوابم.

غریق

از سرسره سُر خورد و افتاد توی آب . برای چند لحظه فرو رفت توی آب و پیدایش نشد. چند ثانیه گذشت تا با کمال تعجب فهمیدم موضوع جدی است و واقعن دارد غرق می شود. پریدم به سمتش تا کمکش کنم. جالب اینجا بود که آنچنان در آب فرو رفته بود که حتی نمی توانست فریاد بزند. چشمهایش وحشتزده و حرکاتش عجولانه بود و بی هدف به هر چیزی چنگ میزد. دویدم به سمتش دستش را گرفتم و خواستم روی پایش بایستد. روی پایش که ایستاد ، آب تا پایین کمرش بود. با تعجب به عمق آب نگاه کرد و در حالیکه سرفه می کرد گفت : "جهت رو گم کرده بودم. افقی شده بودم فکر میکردم عمودی ام و هرچی پا میزنم به زمین نمی رسه، فکر کردم دارم غرق میشم. ترسیدم، هول شدم." زدم زیر خنده، اما با خودم فکر کردم چقدر این اتفاق در زندگی ما آدمها می افتد. اینکه وقتی در یک مشکلی قرار گرفته ایم فکر می کنیم تا خرخره در بدبختی و فلاکت و کثافت غرق شده ایم و هیچ راه نجاتی وجود ندارد، در حالیکه کافی است یک نفر، یک نفر که دارد از بیرون نگاه می کند، بیاید یادمان بیاندازد که تنها کاری که باید بکنیم این است که روی پایمان بایستیم. همین!