دستی برای من

 حتم دارم از آخرین باری که خودم را با دقت در آینه نگاه کردم ، یک ماه بیشتر نمی گذرد. حتم دارم این موهای سفیدی که روی گوشم چون گوشواره نقره ای میدرخشند، آنموقع نبودند.  زندگی همان زندگیست . همان تنهایی ، همان دردها ، فقط نمی دانم چرا ورژنش عوض شده. کمی عشق چاشنی اش شده است، گویا . همین برای اینکه دودمانت را به باد دهد کافیست.

همین که کسی باشد ، که شبها بیاید کنار تنهائیت دراز بکشد،صدای نفسهایش بنشیند در قلبت ،  دست بیندازد میان دکمه های پیراهنت ، با جسارت مردانه اش، هرچه پیله بدور خودت تنیده بودی تا بحال را بدَرَد ، و تو را در آغوش خود خلع سلاح کند.سرش را روی سینه تنهائیت بگذارد و تو انگشتانت را فرو کنی در حجم موهایش، و با آنها بازی کنی تا هر دویتان خوابتان ببرد.

همین که کسی باشد که لبهایش را بیاورد کنار گوشت ، و آرام در گوشَت زیبا ترین دوستت دارمِ دنیا را بگوید. وقتی اشک می ریزی دستی باشد که خیسی اشک را از روی گونه ات پاک کند. دستی که تورا تنگ بفشارد به خود ، سرت را بگذاری روی سینه اش ، همه غمهایت را همانجا خالی کنی و دم برنیاورد. همانطور آرام ، همانطور مهربان ، فقط دوستت داشته باشد ، فقط همین ....

به همان میزان احمقانه

مدرسه دخترم از این مجتمع های آموزشیه که از اول دبستان تا پایان مقطع دبیرستان دانش آموز می پذیره و میتونم بگم مدرسه فوق العاده بزرگیه ،شایدم به چشم من بزرگ میاد که تو مدرسه ای درس خوندم که تو یه کلاس بیست متری پنجاه تا دانش آموزو مثه گوسفند میچپوندن و تو هر نیمکت چهار نفر نشسته بودن. وسط کلاس هم پُر بود از صندلیای تک نفره ای که کنار هم چیده شده بود. وقتی زنگ میخورد تنها راه خارج شدن از کلاس برای ما که میز آخر میشستیم ، از روی میزا بود. معلم هیچوقت تا آخر سال نفهمید اون ته کلاس ما چه گهی داریم میخوریم . همونجا جلوی در ، که بازش کرده بودن و جلوش دو ردیف دیگه نیمکت گذاشته بودن ، می ایستاد و درسشو میداد و خدافظ شما ! 

داشتم میگفتم ، تو این مدرسه دخترای دبستانی بلوز دامن بنفش میپوشن ، و دخترای دبیرستانی ، دامن یشمی با بلوز نارنجی! پسرا هم بجای دامن فقط شلوار ولی به همین رنگ میپوشن. پسرای از من بلند قد تر رو میبینم تو حیاط مدرسه که دختر جوجۀ من با دوستاش از وسطشون میدون و بازی میکنن ، و اونا هم ملاحظۀ این جوجه ها رو میکنن . زمین فوتبال و بسکتبال جداس ، توپ تو وسط حیاط نیس که بخوره تو سر بچه های دیگه .دختر ها و پسر ها کنار هم درس می خونن و ورزش می کنن تا یاد بگیرن به هم نگاه جنسیتی نداشته باشن.  وقتی صبح ها سرود ملی پخش میکنن ، همه بچه ها کلاه هاشونو برمیدارن ! حتی دختر من. کاری که هیچوقت برای سرود ملی کشور خودش انجام نداد. اینجا جَو اینطوریه. جَو ناسیونالیستی شدید. ناسیونالیستایی که وقتی پارلمان فرانسه ، ترکیه رو بخاطر قتل عام دست جمعی ارامنه محکوم کرد، دانشجوا همه فیلمای فرانسوی رو کوبیدن وسط حیاط . 

یه بار نشستم سر کلاس باهاشون حرف زدم . گفتم یه بابایی هم میگه هولوکاست وجود نداشته. همه خندیدن. گفتم این تعصب شما هم برای من احمقانه اس ، به همون اندازه نظریه رد هلوکاست ... من عکس های گورهای دسته جمعی ارمنیا رو توی کلیسایی در اصفهان ، که متاسفانه اسمشو یادم نیست ، دیدم. و این ربطی به شما و الان کشورتون نداره. یک واقعه اس که اصلن نمیفهمم چرا شما انقد خودتونو محق میدونین ازش دفاع کنین. عِرق ملی ، گاهی با تعصب اشتباه گرفته میشه، و تعصب ، همیشه کله آدما رو میکنه توی برف . حالا اگه دوس دارین اون تو نگهش دارین ، مشکل خودتونه. 

برو سر اصل مطلب

اوضاع هیچ خوب پیش نمی رود. کلاس ها کشش ندارد، دانشجو ها نمی کشند، حجم کتاب زیاد است، مانده ام تا آخر ترم چطور آن را برسانم. تخت خوابی که تعمیر کرده بودم، دوباره شکسته ،معلوم می شود این کاره نبوده ام. مجبور شدم به زور تُف سرپا نگهش دارم، یک چمدان کنارش بگذارم که محکمش کند. گاهی حس می کنم خودم هم به زور یک تف سرپا هستم. قلبم شروع کرده است به کلاس گذاشتن، دکترم گفته بود که بخاطر مشکل قلبی ام نباید آنتی بیوتیک هایم را نصفه کاره رها کنم، بخاطر برونشیتی که دوبار پشت سر هم گرفتم، و آنتی بیوتیکهای نصفه نیمه ای که مصرف کردم، حالا قلبم جواب کرده است . لعنتی به درد لای جرز هم نمی خورد ، باید بگذارم لب کوزه و آبش را بخورم. اگر آبی برایش مانده باشد البته ! یک ماه است نان استاپ برف می بارد، خیابانها یخ بندان هستند. شهردار شهر کارش را در این خصوص خوب انجام نمیدهد. سبزی قرمه ام تمام شده و اینجا هم گیر نمی آید، من هم هوس قرمه سبزی کرده ام، رئیسم من را با لیفتراگ  اشتباه گرفته و زرت و زرت کلاسهای  من را اضافه می کند. نمی دانم کدام خری از من برق می دزد، مبلغ قبض برقم ......

هاع؟ چه مرگم شده است؟ نمی توانم دل بکنم .... همین :|

نو کامنت !

دوستی داشتم که در کانادا زندگی می کرد، از طریق یکی از همین شبکه های اجتماعی در اینترنت، با پسری در ایران آشنا شد، بعد از دو سال ، تصمیم گرفت بیاید ایران و پسر را ملاقات کند. مدت زیادی تا اینکه رابطه آنها به ازدواج کشیده شد نگذشت. الان دوتا پسر دارند، و با کمال تعجب باید عرض کنم خوشحالند. پسردایی من هم که در امریکا زندگی می کرد، با دختری ایرانی ساکن نروژ از طریق اینتر نت آشنا شد و بعد از سه سال ازدواج کرد. البته از این اتفاق ها خیلی کم می افتد. 

از نظر خیلی ها ، دنیای مجازی ، جان به جانش کنند، مجاز است. هرچقدر هم دو نفر به هم علاقمند شوند، هر چقدر هم نسبت به هم کشش داشته باشند، ته تهش ، هر دو گیج می شوند . نمیدانند تکلیفشان را با این رابطه ای که تا خرخره چپانده اند تویش چطور معلوم کنند. نه آغوشی در کار است، نه ولنتاینی، نه بوسه ای، نه حتی رستوران یا کافه ای در عصر دلگیر روزهای تعطیل. هیچ چی! تنها چیزی که در کار است یک مشت احساس است که قرار است بخاطر نبودن فاکتورهای دیگر ، روز به روز سرد تر شود. رابطه لانگ دیستنس از آن هم بد تر است، چرا که دیگر کوچکترین امیدی به اینکه این رابطه هم ممکن است کله اش را در دنیای حقیقی فرو کند هم وجود ندارد. طرفین کانفیوز می شوند. خودشان را هی کنار می کشند. تا احساس حماقت نکنند. احساس حماقت از بودن در کنار کسی که نیست، احساس حماقت از دوست داشتن یک مشت صفر و یک. حماقت از هر چیز مجازی ای که در آن رابطه مجازی وجود دارد. ترجیح می دهند تنها بمانند تا اینکه احساس حماقت کنند. ترجیح می دهند که با یک آدم حقیقی باشند، حتی اگر به اندازه آن دوست مجازیشان برایشان جذاب نباشد و دوستش نداشته باشند. ترجیح می دهند در واقعیت سیر کنند ، یک آدم واقعی را که هیچ احساسی به او ندارند، بردارند بیاورند خانه ، زیر و رویش کنند، دست آخر لباسش را پرت کنند رویش ، بگویند بپوش برو! تا اینکه یک آدم مجازی را دوست بدارند ، به هوایش بیایند در نت ، هر وقت او هم می آید، ضربان قلبشان بالا و پائین برود، اصلا" تاکیکاردی قلبی بگیرند، به هم انرژی بدهند،  با هم دردهای دلشان را بازگو کنند، همدم تنهایی های هم بشوند، و یکدیگر را دوست بدارند. حداقل اینجوری کمتر نیازهایشان به رخشان کشیده می شود. کمتر احساس اندوه می کنند، از نبودن کسی که می خواهندش ولی دستشان به او نمی رسد که وقتی غمگین است سرش را بغل کنند بچسبانند به سینه شان . احساس می کنند، اینطوری در امان ترند. 

جان؟ نظر خودم ؟ نظر من در عنوان این پست قید شده است. 

با تشکر :)

دختری بی مادر بجا ماند باز ...

یک دختر نوجوان بود که دایی اش بنزین ریخت توی حیاط و جلوی چشم همه خودش را آتش زد. همیشه می گفت صحنه اینور آنور دویدن یک گلوله آتش در حیاط از جلوی چشمانم کنار نمی رود. دایی  سوخت . بدجوری هم سوخت. آنقدر بدجور که به بستگان اجازه ندادند او را ببینند. اما مادر این دختر نوجوان، اصرار داشت برادر را ببیند. وقتی وارد اتاق شد ، مادر بود. وقتی بیرون آمد ، دیگر هیچ چیز نبود. مادر همان روز تمام کرد ، و دایی فردای آن روز. یک هفته بیشتر از مراسم خاکسپاری دایی نگذشته بود، که مادر ، که تاب و توان زندگی با دیدن برادرِ جزغاله از او گرفته شده بود، با چند عدد قرص برنج، خود را خلاص کرد. مادر هم رفت. او ماند و برادر کوچکترش و یک پدر دائم الخمر. نمی خواهم از شخصیت محکم و روح پاکش بگویم. فقط خواستم بگویم ، دختر خودش هم خیلی کم سن تر از خودش بی مادر شد.

او رفت ... دختری بی مادر بجا ماند باز ...

پل ها آنقدر ها هم آبکی ویران نمی شوند

با پسردایی ام سالها بود قهر بودم . بعد از سالهاکه هیچ تماسی با او نداشتم،  بخاطر فوت دختر خاله اش ، که دوستم بود ، و برایم خیلی عزیز بود، در فیس بوک پیام تسلیت دادم. فکر می کردم به تخمش هم حساب نمی کند پیام مرا. بدجوری به رابطه مان گوه زده بودیم . احساس می کردم همه پل های پشت سرمان کلا" ویران است. تیری در تاریکی بود. خاستم بگویم می دانم چقدر درد داری. میدانم چقدر محزونی. میدانم چقدر دوستش داشتی. میدانم چقدر برای همه مان عزیز بود.

 همسر سابقم گفت  "این روزهای آخر فقط پانزده کیلو شده بود. همه خوشحالند که راحت شد." و من فکر می کنم که پس چرا من خوشحال نیستم؟ و اینکه او چقدر همیشه سالم و سرحال بود. چطور میتوانسته تبدیل به یک موجود پانزده کیلویی شده باشد. خلاصه با اطمینان به اینکه میدانستم پسردائیم جواب مرا نمی دهد به او پیام دادم . 

باورش سخت است ، ولی جوابم را داد ...  تشکر کرد...

آغوش ها به همان راحتی که پناهت می دهند، بی پناهت می کنند

من هم مثل لاک پشتها ، یک لاک دارم . هر چند وقت یکبار  به لاکم پناه می برم.  ساکت  می نشینم و به یک گوشه خیره می شوم. مثل یک گنجشک که ترسیده باشد ، همان تو می مانم . گاهی هم از لاک تنگ و تاریکم خسته می شوم، سرم را می آورم بیرون، نگاهی می اندازم ، یک دوستت دارمِ غیر منتظره می شنوم، عاشق می شوم .  آغوشی گشوده می شود، دلم می لرزد. دلم می لرزد چون سالها منتظر این بودم که سرم روی شانه کسی باشد، که دلم به کسی قرص باشد، که بدانم کسی هست که می توانم به یادش دلخوش کنم ، و برای همه سالهایی که نخابیدم ، آرام بگیرم درآغوشش.امید  در قلبم سو سو می زند. بیرون می آیم ،  بسویش می دوم. هر چه می روم نمی رسم. صبر می کند. می بیند نمی رسم،پشت می کند و می رود. همه امیدهایم روی سرم هوار می شود. به خود می آیم می بینم وسط هیاهو رها مانده ام . می دانم که باید باز برگردم داخل همان لاک خودم. می دانم درلاکمم هم نمی توانم دوام بیاورم اینبار. بدون او حتی لاک امنم هم شکنجه گاه است . اما جای دیگری سراغ ندارم. می ترسم . دیگر خسته ام . زیاد دویدم . 

اینبار به خودم قول می دهم به هوای هیچ آغوشی لاکم را ترک نکنم. آغوشها نمی توانند امن باشند. آغوشها را جدی نگیرم. کاش دلم فراموشکار نباشد. یادش بماند که این عشق چگونه لت و پارش کرد. کاش یک جایی با خودکار علامتی بزند، که هر وقت چشمش به آن افتاد یادش بیاید که دیگر به هیچ دوستت دارمی اعتماد نکند. باید برگردم . دیگر تامل جائز نیست . به همه دنیا خداحافظ می گویم و برمی گردم در لاکم....