برو سر اصل مطلب

اوضاع هیچ خوب پیش نمی رود. کلاس ها کشش ندارد، دانشجو ها نمی کشند، حجم کتاب زیاد است، مانده ام تا آخر ترم چطور آن را برسانم. تخت خوابی که تعمیر کرده بودم، دوباره شکسته ،معلوم می شود این کاره نبوده ام. مجبور شدم به زور تُف سرپا نگهش دارم، یک چمدان کنارش بگذارم که محکمش کند. گاهی حس می کنم خودم هم به زور یک تف سرپا هستم. قلبم شروع کرده است به کلاس گذاشتن، دکترم گفته بود که بخاطر مشکل قلبی ام نباید آنتی بیوتیک هایم را نصفه کاره رها کنم، بخاطر برونشیتی که دوبار پشت سر هم گرفتم، و آنتی بیوتیکهای نصفه نیمه ای که مصرف کردم، حالا قلبم جواب کرده است . لعنتی به درد لای جرز هم نمی خورد ، باید بگذارم لب کوزه و آبش را بخورم. اگر آبی برایش مانده باشد البته ! یک ماه است نان استاپ برف می بارد، خیابانها یخ بندان هستند. شهردار شهر کارش را در این خصوص خوب انجام نمیدهد. سبزی قرمه ام تمام شده و اینجا هم گیر نمی آید، من هم هوس قرمه سبزی کرده ام، رئیسم من را با لیفتراگ  اشتباه گرفته و زرت و زرت کلاسهای  من را اضافه می کند. نمی دانم کدام خری از من برق می دزد، مبلغ قبض برقم ......

هاع؟ چه مرگم شده است؟ نمی توانم دل بکنم .... همین :|

نو کامنت !

دوستی داشتم که در کانادا زندگی می کرد، از طریق یکی از همین شبکه های اجتماعی در اینترنت، با پسری در ایران آشنا شد، بعد از دو سال ، تصمیم گرفت بیاید ایران و پسر را ملاقات کند. مدت زیادی تا اینکه رابطه آنها به ازدواج کشیده شد نگذشت. الان دوتا پسر دارند، و با کمال تعجب باید عرض کنم خوشحالند. پسردایی من هم که در امریکا زندگی می کرد، با دختری ایرانی ساکن نروژ از طریق اینتر نت آشنا شد و بعد از سه سال ازدواج کرد. البته از این اتفاق ها خیلی کم می افتد. 

از نظر خیلی ها ، دنیای مجازی ، جان به جانش کنند، مجاز است. هرچقدر هم دو نفر به هم علاقمند شوند، هر چقدر هم نسبت به هم کشش داشته باشند، ته تهش ، هر دو گیج می شوند . نمیدانند تکلیفشان را با این رابطه ای که تا خرخره چپانده اند تویش چطور معلوم کنند. نه آغوشی در کار است، نه ولنتاینی، نه بوسه ای، نه حتی رستوران یا کافه ای در عصر دلگیر روزهای تعطیل. هیچ چی! تنها چیزی که در کار است یک مشت احساس است که قرار است بخاطر نبودن فاکتورهای دیگر ، روز به روز سرد تر شود. رابطه لانگ دیستنس از آن هم بد تر است، چرا که دیگر کوچکترین امیدی به اینکه این رابطه هم ممکن است کله اش را در دنیای حقیقی فرو کند هم وجود ندارد. طرفین کانفیوز می شوند. خودشان را هی کنار می کشند. تا احساس حماقت نکنند. احساس حماقت از بودن در کنار کسی که نیست، احساس حماقت از دوست داشتن یک مشت صفر و یک. حماقت از هر چیز مجازی ای که در آن رابطه مجازی وجود دارد. ترجیح می دهند تنها بمانند تا اینکه احساس حماقت کنند. ترجیح می دهند که با یک آدم حقیقی باشند، حتی اگر به اندازه آن دوست مجازیشان برایشان جذاب نباشد و دوستش نداشته باشند. ترجیح می دهند در واقعیت سیر کنند ، یک آدم واقعی را که هیچ احساسی به او ندارند، بردارند بیاورند خانه ، زیر و رویش کنند، دست آخر لباسش را پرت کنند رویش ، بگویند بپوش برو! تا اینکه یک آدم مجازی را دوست بدارند ، به هوایش بیایند در نت ، هر وقت او هم می آید، ضربان قلبشان بالا و پائین برود، اصلا" تاکیکاردی قلبی بگیرند، به هم انرژی بدهند،  با هم دردهای دلشان را بازگو کنند، همدم تنهایی های هم بشوند، و یکدیگر را دوست بدارند. حداقل اینجوری کمتر نیازهایشان به رخشان کشیده می شود. کمتر احساس اندوه می کنند، از نبودن کسی که می خواهندش ولی دستشان به او نمی رسد که وقتی غمگین است سرش را بغل کنند بچسبانند به سینه شان . احساس می کنند، اینطوری در امان ترند. 

جان؟ نظر خودم ؟ نظر من در عنوان این پست قید شده است. 

با تشکر :)

دختری بی مادر بجا ماند باز ...

یک دختر نوجوان بود که دایی اش بنزین ریخت توی حیاط و جلوی چشم همه خودش را آتش زد. همیشه می گفت صحنه اینور آنور دویدن یک گلوله آتش در حیاط از جلوی چشمانم کنار نمی رود. دایی  سوخت . بدجوری هم سوخت. آنقدر بدجور که به بستگان اجازه ندادند او را ببینند. اما مادر این دختر نوجوان، اصرار داشت برادر را ببیند. وقتی وارد اتاق شد ، مادر بود. وقتی بیرون آمد ، دیگر هیچ چیز نبود. مادر همان روز تمام کرد ، و دایی فردای آن روز. یک هفته بیشتر از مراسم خاکسپاری دایی نگذشته بود، که مادر ، که تاب و توان زندگی با دیدن برادرِ جزغاله از او گرفته شده بود، با چند عدد قرص برنج، خود را خلاص کرد. مادر هم رفت. او ماند و برادر کوچکترش و یک پدر دائم الخمر. نمی خواهم از شخصیت محکم و روح پاکش بگویم. فقط خواستم بگویم ، دختر خودش هم خیلی کم سن تر از خودش بی مادر شد.

او رفت ... دختری بی مادر بجا ماند باز ...

پل ها آنقدر ها هم آبکی ویران نمی شوند

با پسردایی ام سالها بود قهر بودم . بعد از سالهاکه هیچ تماسی با او نداشتم،  بخاطر فوت دختر خاله اش ، که دوستم بود ، و برایم خیلی عزیز بود، در فیس بوک پیام تسلیت دادم. فکر می کردم به تخمش هم حساب نمی کند پیام مرا. بدجوری به رابطه مان گوه زده بودیم . احساس می کردم همه پل های پشت سرمان کلا" ویران است. تیری در تاریکی بود. خاستم بگویم می دانم چقدر درد داری. میدانم چقدر محزونی. میدانم چقدر دوستش داشتی. میدانم چقدر برای همه مان عزیز بود.

 همسر سابقم گفت  "این روزهای آخر فقط پانزده کیلو شده بود. همه خوشحالند که راحت شد." و من فکر می کنم که پس چرا من خوشحال نیستم؟ و اینکه او چقدر همیشه سالم و سرحال بود. چطور میتوانسته تبدیل به یک موجود پانزده کیلویی شده باشد. خلاصه با اطمینان به اینکه میدانستم پسردائیم جواب مرا نمی دهد به او پیام دادم . 

باورش سخت است ، ولی جوابم را داد ...  تشکر کرد...

آغوش ها به همان راحتی که پناهت می دهند، بی پناهت می کنند

من هم مثل لاک پشتها ، یک لاک دارم . هر چند وقت یکبار  به لاکم پناه می برم.  ساکت  می نشینم و به یک گوشه خیره می شوم. مثل یک گنجشک که ترسیده باشد ، همان تو می مانم . گاهی هم از لاک تنگ و تاریکم خسته می شوم، سرم را می آورم بیرون، نگاهی می اندازم ، یک دوستت دارمِ غیر منتظره می شنوم، عاشق می شوم .  آغوشی گشوده می شود، دلم می لرزد. دلم می لرزد چون سالها منتظر این بودم که سرم روی شانه کسی باشد، که دلم به کسی قرص باشد، که بدانم کسی هست که می توانم به یادش دلخوش کنم ، و برای همه سالهایی که نخابیدم ، آرام بگیرم درآغوشش.امید  در قلبم سو سو می زند. بیرون می آیم ،  بسویش می دوم. هر چه می روم نمی رسم. صبر می کند. می بیند نمی رسم،پشت می کند و می رود. همه امیدهایم روی سرم هوار می شود. به خود می آیم می بینم وسط هیاهو رها مانده ام . می دانم که باید باز برگردم داخل همان لاک خودم. می دانم درلاکمم هم نمی توانم دوام بیاورم اینبار. بدون او حتی لاک امنم هم شکنجه گاه است . اما جای دیگری سراغ ندارم. می ترسم . دیگر خسته ام . زیاد دویدم . 

اینبار به خودم قول می دهم به هوای هیچ آغوشی لاکم را ترک نکنم. آغوشها نمی توانند امن باشند. آغوشها را جدی نگیرم. کاش دلم فراموشکار نباشد. یادش بماند که این عشق چگونه لت و پارش کرد. کاش یک جایی با خودکار علامتی بزند، که هر وقت چشمش به آن افتاد یادش بیاید که دیگر به هیچ دوستت دارمی اعتماد نکند. باید برگردم . دیگر تامل جائز نیست . به همه دنیا خداحافظ می گویم و برمی گردم در لاکم.... 

هر شب از دوردستها انتظار آمدنت را می کشم

گاهی پشت پنجره به آن دور دستها خیره می شوم ، کودکی می آید با چشمانی درشت و موهای بلند مشکی ، با لبخندش مسخم می کند، دستم را می گیرد ، می کشد و با خود می برد. دل به دلش می دهم . پا به پایش می دوم . می رویم  تا می رسیم به کوچه ای پهن و پر از درخت ، و بسیار آشنا . احساس کودکی ام باز زنده می شود. چشم می گذارم ، پنهان می شود ، پشت ماشین ها را می گردم ، پشت درخت ها ، یا حتی نبش کوچه بالایی ، پیدایش نمی کنم . پدرم می آید مشغول آب دادن چنارهای جلوی در خانه مان می شود. از او نشان کودک را می پرسم ، جوابی نمی شنوم . کوچه رنگش می پرد، درختها زرد می شوند. موهای پدرم سفید می شوند، کودک بزرگ می شود، مادر می شود ، یک مادر زخم خورده و تنها. به صورتم خیره می شود، اشک در چشمانش جمع می شود ، روی گونه ام سُر می خورد. دلم برای کوچه مان تنگ می شود، برای کودکی ام ، پدرم ، و همه کسانی که تنهایشان گذاشتم ، دلم از خودم می گیرد. دستی محکم بر پشتم کوبیده می شود . از جا می پرم.  سرنوشت است که دستم را می گیرد ، می کشاند ، برم میگرداند همینجا پشت همین پنجره ، سیگارم را در دستم می دهد و رهایم می کند و می رود.  

من می مانم و پدر و مادری دلتنگ و عشقی دورافتاده و بیتاب و سرنوشتی که دستانم را بست به همین چهارچوب و رفت ...

بهشتی به حجم یک دنیا اندوه

مادر که باشی همیشه یک بار سنگین روی شانه هایت سنگینی می کند. کاری هم ندارد شانه هایت چقدر نازکند و شکننده. مادر که باشی ، فقط باید بار احساس گناه را هر جا که می روی با خود خِر کِش کنی. هر چقدر هم فداکار، هر چقدر هم عاشق... مادر که باشی حساس می شوی . خُرد می شوی، وقتی خسته و ناتوان از سرکار به خانه بر می گردی و می بینی دخترک کوچکت تمام ظرفهای نهار را شسته و کف حمام  نشسته و با همان اسکاچ مخصوص ظرفها دارد آنجا را می سابد، که ساعتها تنهایی در خانه اذیتش نکند ، که آستینهای خیس کودکانه اش ساعتهاست همانطور از دستانش آویزان مانده اند، که بجای ریخت و پاش عروسک هایش ، توالت فرنگی را می سابد ، می خواهی همانجا وسط حمام بنشینی و بلند بلند زار بزنی و هر چه بد و بیراه از دهنت در می آید به خودت بگویی . مادر که باشی عذاب وجدان رهایت نمی کند. حتی اگر همه وجودت را فدا کنی ، باز هم به خودت بدهکار می مانی. هر چقدر هم به خودت دلداری بدهی و بدبختی هایی که بخاطرش کشیده ای را برای خود مرور کنی، باز هم راضی نمی شوی !

مادر که باشی ، خجالت می کشی منت نه ماه حملش را ، یا درد تولدش را بر سرش بگذاری. مادر که باشی  گونه ات از شرم سرخ می شود وقتی می گوید "مامانی جونم روزت مبارک" !