یک مشت اسپرم

زندایی شمسی ، همش بیست و پنج سالش بود که سرطان گرفت و دیگر از بزرگ شدن بچه هایش چیزی نفهمید. آنقدر در بیمارستان زیر عمل های جراحی و شیمی درمانی زجر کشید تا در سی و دو سالگی تمام کرد. یادم است یکی از روزهای آخر عمرش که بیمارستان جوابش کرده بود و دیگر آورده بودنش خانه، پسرش که آنموقع یازره سالش بود، آهنگ دختر مشرقی شهره را بلند کرده بود و بالای سر هیکل نیمه جانِ مادرش می رقصید و ادای شهره را در می آورد. من آن  وقتها کلاس چهارم دبستان بودم. درست همسنِ دخترِ زندایی شمسی، ولی هیچوقت ویلچری که زندایی سفارش داده بود  برایش بخرند تا بتواند برای بچه هایش غذا درست کند را یادم نمی رود. ویلچری که هیچوقت استفاده نشد. زندایی شمسی در یکی از همین روزهای پاییزی مُرد. هیچوقت نفهمید دختر کوچولویش چطوری بزرگ شد. چطور سر سینه هایش در آمد و به بلوغ رسید. هیچوقت نبود تا به دخترش یاد بدهد وقتی پریود شد چطور نظافتش را رعایت کند. یا وقتی بچه دار می شود چطوری برای دخترش لالایی بخواند. برای بچه هایش هم همیشه نبود. مادر که نباشد، فراموش نمی شود نبودنش. هیچ کوفتی هم جای خالی لامصبش را پر نمی کند. گاهی از خودم می پرسم اگر زندایی شمسی می دانست خیلی زود می میرد، آیا باز هم بچه دار می شد؟

من اما هیچوقت با مادرم میانه درست و حسابی ای نداشتم. یعنی مادرم زن مهربانی بود ولی قلق من را بلد نبود، یا لااقل آنقدر سرش شلوغ بود که تخمش هم نبود قلق من کدام قبرستانی پیدا می شود. آن وقتها بچه دار شدن برای هر کسی یک وظیفه بود نه چیز دیگر. برای خیلی ها هم بچه بعنوان یک ابزار بوجود می آمد. ابزاری برای بستن دهان مردم. ابزاری برای اعلام قدرت و سلامت، ابزاری برای حفظ شوهر یا حتی برای تنها نبودن یا عصای دست در زمان پیری. کم کم ما بزرگ شدیم ، نه آنها را از تنهایی درآوردیم، نه عصای دستشان شدیم . شدیم یک مشت آدمی که بدون برنامه و حساب کتاب، فله ای ریخته اند توی این دنیا که برای خودشان بچرند تا وقت رفتنشان برسد. واقعیت این است که ما برای آنها ارزش دو ساعت فکر کردن و برنامه ریزی برای آینده مان را نداشتیم. ارزش چند ثانیه زودتر بیرون کشیدن را نداشتیم.  ما حتی ارزش یک قِران پول کاندوم هم نداشتیم. 

Facebook User

سرماخوردگی ام یک ماه است خوب نشده و مریضی همیشه روحیه من را به گُه می کشد. دیشب آنقدر تا صبح سرفه کردم که دوست پسرم از خواب بیدار شد و یک بطری آب داد دستم و با غیظ گفت :"باز سیگار کشیدی؟ بذار این مریضیت خوب شه لامصب " توی تاریکی بطری را سر و ته از دستش تحویل گرفتم و کل آب بطری ریخت رویم. بعد همینطور که گریه ام گرفته بود لباسهای خیسم را از تنم کندم پرت کردم گوشه اتاق ، پتو را کشیدم رویم و خوابیدم. صبح که بیدار شدم دیدم دوست پسرم شیر داغ کرده بود برایم . همینطور که لیوان شیر را در دستم نگه داشته بودم پرسیدم :"تو واسه چی منو اینقد دوست داری؟" گفت :"نمیدونم. فقط می دونم در تمام دنیا کسی پیدا نمیشه اینقد دوستت داشته باشه حتی مادر پدرت" لبخندی زدم و گفتم: "هر چیزی یک عمری داره. همیشه از لحظه ای که یکی بهت میگه تو بهترین رفیقمی و دارم بلیط می گیرم بیام تعطیلاتمو پیش تو بگذرونم، تا لحظه ای که میای توی فیس بوک و میبینی که جای اسمش توی پیغام هات "فیس بوک یوزِر" شده ، فقط به اندازۀ یک صبح تا ظهر فاصله اس. بنظر تو عشق تو چند سال میتونه یک رابطه رو گارانتی کنه؟" لبخندی زد و گفت :"تو نمی فهمی! هیچوقت نمی فهمی من چه احساسی دارم" راست میگفت. من نمی فهمیدم. برای من رابطه مثل یک معامله بود. قراردادی که در آن هر کسی به چیزهایی که لازم دارد می رسد، و تنها تضمینش هم سود دهی دوطرفه اش است . حالا این سود می خواهد روحی باشد ، مثل آرامش و تنها نبودن، یا مالی. من اصلن توانایی فهمیدن عشق را ندارم. با لیوان شیرم بازی می کنم. یک ژاکت می اندازد روی شانه ام می گوید: همینه دیگه. وقتی توی این زمستون همش با تاپ میگردی نتیجش همینه. بغلم می کند شروع می کند به بوسیدنم. سرم را می کشم کنار می گویم سرما می خوری. چانه ام را می کشد سمت خودش می گوید : « به دَرَک »

گند

غریزه اش حکم می کند که هر وقت که رید، پشت بندش باید با خاک رویش را بپوشاند، اما شعوری از هدف این کار ندارد. این است که اینجا می ریند ، می آید یک متر آنطرفتر، درست آنجایی که من ایستاده ام پشتش را می کند به من و همه خاکها را می پاشد به من، و سرتاپای من را به گند می کشد. این گندی است که غریزه به همه جا می زند وقتی آپشن شعور پشتش نباشد. این است که امروز غریزه ات حکم می کند بروی به نزدیک ترین دوست زنت پیشنهاد سکس بدهی و شعورت هم نمی گوید، یا حریف غریزه ات نمی شود، که جلویت را بگیرد، که بگوید این وسط هم به خودت ریدی ، هم سرتاپای من را به گند کشیدی. 

فرق ما آدمها با حیوانها این است که ما غریزه را خیلی بیشتر از حیوانها جدی می گیریم. چون همیشه یاد گرفته ایم  درش را چسب بزنیم بچپانیمش آن پشت مُشت ها تا مبادا یک وقت کسی به حضورش پی ببرد. غریزه هم دو راه بیشتر ندارد. یا آنقدر آن گوشه موشه ها خاک می خورد تا از یاد برود، یا سرکش می شود هی خودش را می کوبد به در و دیوار. و تمرکز و حافظه و حتی قدرت تصمیم گیری آدم را بهم می زند. وقتی هم که در را به رویش باز کردی همچین می تازد که دیگر شعور و منطق به گرد پایش هم نمی رسد. 

بی بی و چادرش

روزی که خاله نسرین طلاق گرفت ، همش بیست و چهار سالش بود. پدرم مستاجرهای طبقه سوم را جواب کرد تا خاله با دختر سه چهار ساله اش اسباب اثاثیه شان را بیاورند آنجا و همانجا ساکن شوند تا روزی که یک شوهر درست و حسابی برایش پیدا شود. از همان اول ، خاله در یک مطب دکتر کار پیدا کرد. سرش را می انداخت پایین می رفت سر کار و بر می گشت خانه. شب ها که از سر کار برمی گشت دخترش را که روی کاناپه خوابش برده بود بغل می کرد و می رفت بالا. بالاخره هم بعد از دو سه تا خواستگار چهل پنجاه ساله ، یک کدامشان را انتخاب کرد و رفت خانه شوهر. شوهر دومش هم مزخرف بود ولی خاله نسرین دلش نمی خواست مردم پشت سرش حرف بزنند که دو بار طلاق گرفته است. برای همین هم تصمیم گرفت با همین یکی سر کند . مادرم همیشه پُزِ نجابت خاله را هرجا که می نشست می داد و من همیشه فکر می کردم نجابتی که باعث خوشبختی نشود اصلن به چه درد می خورد؟ 

راستش از نظر من نجابت یک رفتار ناخودآگاه به دلیل ترس از آبرو ، حرف مردم، عذاب آن دنیا و سنت شکنی است. و اینها هیچکدام ربطی به انتخاب تنها زندگی کردنِ یک آدم ، و یا متعهد بودن به یک نفر ندارد. چون وقتی پای آگاهی و انتخاب وسط بیاید رفتاری که حاصل می شود بسیار متعالی تر از نجابت است. مساله این است که خانه نشینی بی بی از بی چادری اش است. اما اگر بی بی چادر داشت ، و یا حتی اِبایی از بی چادر بیرون رفتن نداشت ، و بخاطر تو ماند توی خانه ، آنوقت است که باید ازش تشکر کرد. یک دیالوگ در فیلم خانه روی آب ساخته بهمن فرمان آرا هست که هیچوقت فراموشش نمی کنم: « نجابت جایی معنی دارد که انتخاب دیگری هم وجود داشته باشد»

خفگی

هوا گرگ و میش بود. چند ساعتی بود که باران پاییزی شروع به باریدن بی وقفه کرده بود و با شدت به شیشه ماشین می خورد. ترافیک ، طبق معمولِ وقتهایی که باران می آید، تمام ماشینها را در هم قفل کرده بود. حوصله ام از دیدنِ چپ و راست رفتنِ برف پاککن ها سر رفته بود. شیشه ماشین را دادم پایین دستم را بردم بیرون که باران را لمس کنم. صدایش بلند شد و گفت:" دستتو بکن تو. معنی خوبی نداره دست زن از ماشین بیرون باشه" پرسیدم "معنیش چیه؟ " با تعجب به من نگاه کرد و در حالیکه رویش را برمیگرداند گفت:"فکر نکنم به فوتبال برسیم. عجب ترافیکیه لامصب" چشمم به دو تا دختری افتاد که زیر باران کنار خیابان ایستاده بودند. گفتم :"اِ اینا رو نگا کن. خیس خالی شدن. بیا تا یه جایی برسونیمشون." گفت: "اینا وضعشون خرابه. تو غصه اینا رو نخور. اینا دارن کاسبیشونو میکنن." همان موقع یک ماشین نگه داشت و سوارشدند. پوزخندی زد و گفت: "نمی دونم چطور جرات می کنن سوار ماشین هر غریبه ای بشن این ملت" بعد درحالیکه یک آدامس نعنایی از داشبورد ماشین برمیداشت گفت: "آدامس نمی خوای؟" گفتم:"نکنه فکر کردی وسط شهر خفاش شب میاد بلندشون میکنه جلو چشم اینهمه آدم!" گفت:" تو حالیت نیس تو این جامعه چه خبره" پوزخندی زدم و گفتم :" بنظر میرسه این تویی که نمیدونی چه خبره" در حالیکه سعی می کرد عصبانیتش را کنترل کند گفت :"اینایی که تاکسی مرسی سوار میشن همشون خرابن" گفتم :"نه این خبرا نیس! بیشتر آدما اُتو میزنن یه نیم ساعت با هم هر و کر میکنن. چرت و پرت میگن و اگه از هم خوششون بیاد شماره میدن." خندید و گفت :"هی تو چقد ساده ای! پسرا هم میگن بای بای ! اینا رو پیاده میکنن برن خونشون. ها؟" گفتم:"اگرهم با هم موافقت کنن ممکنه برن یه جایی با هم باشن. ولی این توافق دو طرفه اسن هردوشون نیازشئن برطرف میشه. هردوشون حال می کنن. هردوشون! " گفت:" بحثو تموم کن. از اینکه مثل لاشی ها حرف میزنی حالم بهم میخوره. " پرسیدم : "چون گفتم هردوشون حال میکنن لاشی بازیه؟ حتمن باید میگفتم پسره حال می کنه دختره حال میده؟" داد زد: "مثل اینکه نشنیدی چی گفتم. بحثو تموم کن. این حرفا مال توی رختخوابه. نه اینجا توی ماشین. " گفتم :"اشتباهت همینجاس. رختخواب جای یه کار دیگس. جای خوابیدن یا کردن!" صورتش قرمز شد. با صدای بلند فریاد زد :"خفه میشی یا خفه ات کنم؟"  

گزینه اول رو انتخاب کردم. خفه شدم. شیشه را دادم پایین تا هوای آزاد بخورم. با صدای خشنی گفت: "شیشه رو بده بالا. آب میریزه تو" می خواستم جوابش را بدهم، ولی دیگر خفه شده بودم. همینطور خفه ماندم تا چند ماه بعد که از هم جدا شدیم. جایی باید برای خلاص شدن از خفگی تلاش کرد، که اکسیژنی برای تنفس وجود داشته باشد. وقتی اکسیژنی نیست، زندگی عینِ خفگی است. می توان سطح هوشیاری را آنقدر برد پایین تا با هر مولکولِ اکسیژن حیات نباتی ادامه پیدا کند . برای من ارزش نداشت. من اصولن آدمِ مبارزه کردن نیستم. آدمِ خفه شدن و فرار کردن هستم. آدمِ کم آوردن و ول کردن. آدمِ رفتن! اینست که همیشه خودم هم از سکوتهای روانی وارِ خودم می ترسم. 

من آدمِ اعتراض کردن به اینکه چرا پیمان عارفی را به یک شهر دور تبعید کردند نیستم. من ترجیح میدهم بجای اینکه به صورت مسئله تخفیف بدهم و هی در خفگی دست و پا بزنم که یک قطره اکسیژن به ریه هایم برسد، از خفگی فرار کنم چون نمی توانم بپذیرم پیمان گناهی مرتکب شده که بخواهم تخفیف برایش بگیرم. شاید این طرز زندگی ، بزدلانه ترین راه ممکن است، ولی برای من چنگ زدن به در و دیوار در خفقان، دردناک تر است.برای من جایی که اکسیژن نباشد، آرامترین راه علاج، خفگی است. 

تخم نکردیم نکردیم وقتی هم کردیم توی کاهدون کردیم.

محله ای که من در آن بزرگ شدم از آن محله های قدیمی بود با درختهای تنومند سرو و چنار و اهالی ای که همه از قدیم همدیگر را می شناختند و برای معاشرت با هم حرمت قائل بودند. کمی بعد از اینکه خانم جان از این دنیا رفت، ورثه اش خانه را فروختند به یک خانواده تازه به دوران رسیده . از همان ها که بعد از انقلاب خودشان را چسبانده بودند به عوامل رژیم و از طریق بادمجان دور قاب چینیِ آنها نان می خوردند. از همان خانواده هایی که با گرگ دنبه می خورند و با چوپان گریه می کنند. مجید ، پسر این خانواده از همان اول که آمد شروع کرد به قلدر بازی. آن موقع ها یادم است حتی فیلم وی اچ اس اجاره دادن هم جرم بود. ولی مجید به راحتی فیلم تکتیر می کرد و اجاره می داد. کسی هم کاری به کارش نداشت. کم کم پررو بازی مجید آنقدر زیاد شد که پدر و مادر من ممنوع کردند که من در کوچه با بچه های محل والیبال بازی کنم. پدرم می گفت این پسره آشغال احساس مالکیت به دخترهای محل دارد. حتی یکبار یادم است میهمانهای دخترِ همسایه روبرویی را بخاطر اینکه پسر بودند کتک زده بود. پدر من طبقۀ سوم را اجاره داده بود به سه تا دختر دانشجوی سرخوش. شبها تا نصفه شب صدای آواز و رقصشان تمام کوچه را پر می کرد. آقا مجید هم فکر کرده بود خبری است. یک بار که یکی از این دخترها توی کوچه جواب سلامِ مجید را نداده بود مجید یک کشیده خوابانده بود توی صورتش. مجید اما از من مثل سگ حساب می برد. برای همین هم همه فکر کرده بودند فقط یک دلیل دارد که مجید حتی وقتی از من سوالی می پرسد صدایش می لرزد، و آن این است که او عاشق من شده است. کم کم من شدم موضوع جوک و خندۀ همۀ محل. همه من را بخاطر اینکه مجید دوستم داشت دست می انداختند . یعنی در اصل هرچه حرص از مجید قلدر داشتند و جرأت نمی کردند خودش را شَتَل کنند، من را بخاطر اینکه جنس مورد علاقۀ مجید شده بودم ، علیرغم اینکه حالم از او بهم می خورد ،  ایستگاه می کردند.  من هیچوقت آن روزها را یادم نمی رود. آدمهایی که از نظر من همیشه منطقی و اصیل بودند ، چقدر بزدلانه، فقط با تحقیر کردنِ کسی که هیچ نقشی در عصبانیتِ آنها ندارد ، خودشان را خالی می کردند و دلشان خنک می شد. 

این روزها با دیدن آدمهایی که توی فیس بوکِ فحش و فضاحت بارِ مجری برزیلی می کنند ،چقدر یادِ آن دوران می افتم. آدمهایی که مجری را تحقیر کردند فقط بخاطرِ عصبانیتی که از عوامل سانسورگر دارند.فقط برای خالی کردنِ عقده هایشان. فقط بخاطر اینکه می ترسند  با عوامل سانسور کننده در بیفتند یا به آنها اعتراض کنند. برایشان هم مهم نیست که ما روز به روز چقدر در دنیا بعنوان آدمهای بیشعوری که تخم مبارزه شان در مسخره کردنِ دیگران محدود شده است معرفی می شویم. تخم نکردیم نکردیم وقتی هم کردیم توی کاهدون کردیم. 

مرا بفهم

تلاش من بسیار بیهوده بود. اما یک حسی به من گفت این کار بیهوده را همینجور ادامه بده تا وقت رفتنت برسد. و من هِی بیهوده تلاش کردم و هِی وقت رفتنم نرسید. الان دیگر حالم از لباس خواب ابریشمی قرمز به هم میخورد. چون مرا یاد آن تلاش های بیهوده و رقت بار می اندازد. یا حتی شورت و سوتین سکسی بنفش حالم را بد می کند. دیگر هر تلاشی برای نگه داشتن هر آدمی بطرز حماقت باری من را یاد سگ دو زدن های خودم می اندازد و اینکه یک جایی به خودم آمدم و زندگی ام را از دهن گاو کشیدم بیرون که دیگر همۀ قسمتهایش کاملن جویده و خورده شده بود. چقدر وقت صرف کردم با حوصله و دقت تمام تکه خُرده هایش را از گوشه کنار روح و روانم جمع کردم و چسباندم به هم تا باز زندگی ام شد شبیه یک زندگی معمولی . درست مثل آدم. حالا دیگر وقتی حرفم فهمیده نمی شود دردم می آید. چون جای زخمهایم  خوب نشده اند. بعید هم میدانم دیگر خوب شوند. من زخمی ام. این را بفهم. وقتی خواسته ای کنار من باشی ، پس باید پای زخمهایم هم بایستی. من این زندگی را از دهان گاو بیرون کشیده ام وقتی که نصف بیشترش بلعیده شده بود. کشیدمش از حلقش بیرون. وقتی یک آخور آب هم رویش خورده شده بود. حرفهای من را بفهم. این خواسته زیادی نیست. این خواسته زیادی نیست که دوست نداشته باشم مدام خودم را و حرفهایم را یک شاهنامه توضیح بدهم تا تومنظور من را بفهمی. فقط مثل قدیم ها خوب و آرام و جنتل من باش. مثل آنموقع ها که تو هم روحت زخمی نشده بود. آنموقع ها که عزیزترینت توی چشمهایت نگاه نکرده بود و خنجرش را محکم توی سینه ات نکوبیده بود. مثل همان موقع ها آرام و خوب باش. مثل من نشو. مثل خودت باش. خودِ خودت.