مرد پسند

وقتی توی خیابانهای ایران راه می روی ، همه آدمهایی که از جلویت رد می شوند دماغهایشان کوچک و گونه ها و لب هایشان برجسته است. انگار یک کارخانه آدم سازی تاسیس شده و همینجور فله ای آدم همشکل بیرون می دهد. البته که خیلی هم خوب است. آدم ترجیح می دهد جیگر و دافی ببیند تا تپه و دماغ! اما پشت اینهمه زیبایی یک واقعیت تلخ نهفته است: اینکه اگر بینی ات کوچک و سربالا نباشد و خوشگل نباشی مورد پذیرش اجتماع  یابعبارتی مردها قرار نمی گیری. این طور فکر کردن وقتی ترسناک می شود که آدم بدون اینکه حواسش باشد، تمام استرس و فکر و ذکرش می شود ناخن کاشتن و کلاژن و بوتاکس و اکستنشن مو و مژه و پلاتینه کردن مو و خلاصه هر چیزی که او را در حدی بیاورد که توجه مردان بیشتری را به خود جلب کند. هر چیزی که از او داف بسازد. 

 زنهای اینجا بخصوص قشر آدم حسابی هایشان اصلن اهمیت نمی دهند که سینه هایشان کوچک است یا بزرگ. بینی شان سرپایین است یا سربالا. لبشان برجسته است یا قیطانی. یعنی یک جوری آنقدر شخصیتشان قوی است که مردها همش دنبالشان موس موس می کنند. مردها بجای اینکه به زنها حکم کنند، فقط نظرشان را می گویند، و زنها بجای اینکه ملزم باشند بگویند چشم، فقط می گویند: در موردش فکر می کنم. اعتماد بنفسشان بطرز وحشتناکی بالا است. آنقدر که با ضایع ترین قیافه هم بندرت آرایش می کنند. داخل لوازم آرایش فروشی های استیل لودر، لانکوم و شَنِل را فقط پیرزنها و آسیایی ها پر کرده اند. 

یادم است وقتی ایران زندگی می کردم همیشه می شنیدم که این مد ها و استفاده از زنها برای تبلیغات باعث شده مقام و منزلت زن در کشورهای اروپایی امریکایی پایین بیاید. مقام و منزلت زن بخاطر اینکه از موهای بلند و زیبایش جهت تبلیغ شامپو استفاده می شود ( که البته با قسمت جلوه های  ویژه اش کاری نداریم) پایین می آيد اما اگر از کله کچل یک آقا که چهار تا شویدش به زور درآمده است استفاده کنند، مقام و منزلت مرد پایین نمی آيد. یا بهتر است بگوییم در کشور ما مقام و منزلت مرد آنقدر بالا هست که بیدی نیست که به این باد ها بلرزد. آنچه که لب خط فقر و حتی زیر آن است، مقام و منزلت زن است که باید دو دستی بگیریم پایین تر از این نرود. مقام و منزلت در کشور ما اینطوری تعریف می شود. یعنی کاملن نسبی! یعنی زن در ازای ازدواج با یک مبلغ معین وارد رختخواب مرد می شود. اسمش را هم گذاشته اند مهریه. بعد همچین گفته اند حق زن است که گویی کارگر کارخانه برای حقوقش اعتصاب کرده است. زن هم باید همیشه برای اینکه روی بورس بماند یک پایش آرایشگاه باشد، یک پایش مطب زیبایی ! تازه هر وقت مرد خوشش نیامد یک تیپا بزند در کون زن و پرتش کند بیرون پولش را هم مثل یک جنده دوزاری بزند توی صورتش بگوید بیا این هم پول این ده سالی که به من از جلو و عقب همه جوره حال دادی و خانه ام را تمیز کردی! زن هم باورش شده است که تاریخ مصرفش تمام شده و اگر شوهرش ولش کرده احتمالن نقص از زنیت او بوده ، نه از مردانگی آقا.

ما حالا حالا ها خیلی راه داریم که به جوامع پیشرفته برسیم. خیلی !

لبخند یک نقطه

حالم اصلن خوب نیست. از صبح که بیدار شدم سنگینی و بدن درد شدیدی تمام وجودمو گرفته. همش هم تقصیر خودمه که فکر کردم هنوزم مثل ده سال پیش سرحالم و می تونم از اونور دریاچه بدون هیچ گرم کردن و نرمش و آمادگی بدنی قبلی شیرجه بزنم شنا کنم بیام اینور دریاچه ، و وسط دریاچه که برسم، درست وسط دریاچه، نفس کم بیارم و هی به خودم فحش و لعنت کنم که این چجور گنده گوزی ای بود من کردم و چرا ریه هام درد گرفته و نفسم راحت در نمیاد. راستش فکر می کنم جونمو مدیون آسمون صافم چون اگر دو تا باد میومد و موج ها منو میبردن عقب تر شاید دیگه هیچوقت به اینطرف کیری دریاچه نمی رسیدم. الان که عکس خودمو اون وسط دریاچه که بچه ها ازم انداختن می بینم ، وقتی زوم می کنم میبینم دارم می خندم. یه لبخند کریهی روی لبمه که درست هر وقت که لبه تیغ واستادم می زنمش که همه رو گوز پیچ کنم و وانمود کنم من خوب خوبم. جنس اینجور لبخندا رو خوب می دونم. یه جور لبخند ناشی از ترس. ترس از اینکه بقیه بفهمن ترسیدی و اوضاع همچین هم بر وفق مراد نیست. راستش  حالم از خودم بهم خورد. مخصوصن وقتی تا دو ساعت بعدش قفسه سینه ام هنوز درد می کرد. حالا هم که نشستم دارم چایی میخورم تمام بدنم درد می کنه و احساس کریهی دارم که ملغمه ای از بالا رفتن سن و ورزش نکردن و سیگار کشیدنه. بهرحال هر کسشری هست، من دیگه اون آدم سابق نیستم. اینو از اون لبخند کزایی خودم توی عکسی که فقط باندازه یک نقطه ازم انداخته بودن فهمیدم. یه نقطه وسط یه دریا. یه نقطه که انقدر کوچیکه که فکر می کنی هیچوقت به اینور نمی رسه، با وجود این وقتی روش زوم می کنی میبینی داره لبخند می زنه...

خِرِچ

بعضی وقتها فقط یک جمله می تواند تمام ایمان تو را به یک رابطه یا یک دوست ، از بیخ و بن متلاشی کند. گاهی فقط همین یک جمله می تواند به تو بفهماند جای اشتباهی ایستاده ای و داری زور بیخود می زنی. می فهمی تمام آن رابطه مثل یک برگ خشک بوده  که دیگر جایی روی درخت ندارد، بعد یک لحظه سکوت می کنی و صبر می کنی حرفهایش تمام شود ، و تو همچنان به آن جمله عمیقن فکر می کنی و ناگهان رابطه ای که برایت با ارزش بود مثل همان برگ خشک از وجودت جدا می شود، جلوی چشمت چرخ می خورد چرخ می خورد و صاف می افتد جلوی پایت. بعد همانطور که به همان جمله فکر می کنی پایت را بلند می کنی می گذاری روی برگ و خِرِچ‌!!!

بازی

پریچهر همیچین با اشتیاق از هورنی نبودن و اهل سکس نبودن دوست پسرش صحبت می کرد که من دهانم باز مانده بود. تازه فهمیدم آدمهای عن سلیقه هم در دنیا فراوانند. آخر چطور ممکن است مردی که به سکس زیاد اهمیت نمی دهد از نظر کسی جذاب بنظر بیاید؟ البته دلیل خوشحالی پریچهر شغل دوست پسرش است. دوست پسرش راننده روسپی ها است. راس ساعت می رود از مکانشان آنها را پیک آپ می کند و می برد دم خانه آقایان سفارش دهنده پیاده می کند. پریچهر هم خوشحال است که دوست پسرش چون حشری نیست ، هوایی نمی شود در این فاصله بجای کرایه تاکسی یکی از این جنده های چیسان فیسان را بگاید. البته در کنارش به پریچهر هم چیزی نمی ماسد ولی پریچهر به همین دلخوش است. برعکس ، برای من مردی که هورنی نباشد قابل تحمل نیست. مرد باید طوری باشد که حتی وقتی در تیریپ بسر می برد بدون اینکه خودت را کوچک کنی و هی موس موسش را بکنی، شب توی رختخواب کونت را یک جوری بکنی بهش که بخورد به مامیزش ، و یکهو خودت را بکشی کنار تر و او همچین راست کند که کل تیریپش را بگا بدهد و اصلن یادش برود برای چه تیریپ شده بود و تمام مهمانی شات نزده بود که شب حواسش جمع بماند که تو را نکند. بعد همینطور که ته ریشش را به ستون فقراتت می مالد  و دستش را دور کمرت حلقه می کند، دلت قنج بزند. تا دو روز هم عزیزم و عشقم هم از دهانش نیفتد. بعله !‌مرد باید اینطوری باشد، از مردهایی که برای زن یا معشوقه شان خودشان را چس می کنند و کنترل می کنند عنم می گیرد. بنظرم علت اینکه پریچهر همیشه دارد موس موس دوست پسرش را می کند هم همین است! طرف ، سفت است ! بدجوری هم سفت است.

سلیمه

سلیمه یک بیوه افغانی بود  که اکثر مردا و پسرای ایرانی این دور و بر ترتیبشو داده بودن. هرکی یه جوری در موردش حرف میزد. یکی می گفت جنده اس، یکی میگفت عشق کیره، بعضیا هم که آدمای مدرن تری بودن میگفتن خیلی حشریه. مردا هم میگفتن مثل مرغ کُرچ می مونه. دستتو بذاری روش، لنگاشو هوا می کنه. لازم نیست نازشو بکشی. کنجکاو شده بودم ببینم چجوریه. تا اینکه یه روز توی یک مهمونی دیدمش و با کمال تعجب هیچ نشونه ای از تمایل جنسی بالا توی چشماش ، نگاهش، قیافه اش، و حتی حرکاتش ندیدم. برعکس چشماش بی اعتماد بنفس و غمگین بود. به زنای دیگه با حسرت نگاه می کرد. ساکت بود. خیلی آداب معاشرتش قوی نبود. هر کی راس می کرد می بردش تو توالت. کل پکیجی که می دیدم اصلن با تعاریفی که ازش شنیده بودم جور در نمیومد. بعدن فهمیدم توی افغانستان از یازده سالگی توی کوچه پس کوچه ها مورد تجاوز قرار می گرفت. انقدر هر کس و ناکسی واسه خالی کردن آب کمرش تحقیرش کرده بود  که دیگه اعتماد بنفس و جرات نه گفتن رو از دست داده بود. شایدم  سعی می کرد حالا که سوراخش هدف حضرت آقا شده ، حداقل سعی کنه حالشو ببره ، یا وانمود کنه که حال می کنه که بهتر به اون مرد حال داده باشه. رنج عمیقی در زندگی کسایی هست که حال دادن میشه وظیفه شون. حالا اون فرد می خواد شوهر آدم باشه، میخاد جانی دپ باشه ، یا هر کس دیگه.

میدون مین

این وبلاگ واسه من مثل یک میدون مینه. میدونی که اگر واسه گفتن یک حرف ساده هی مین های کاشته شده رو دور بزنی و دور بزنی اصلن یادت می ره کجا می خواستی بری. اگر بخوای گوش کنی و ببینی آدمایی که از دور دارن تو رو توی میدون می بینن چطوری میتونن کمکت کنن که از مین ها جون سالم به در ببری ، فاتحه ات خونده اس. از این منوال بزدلانه آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه هم هیچ خوشم نمیومد. به این نتیجه رسیدم که اگر بخوای بترسی و قدم از قدم بر نداری مبادا جلوت یه مین باشه، همونجور لنگ در هوا تا آخرش باید در خدمت مین ها بمونی. گاهی با خودم فکر می کردم کدوم مادر قهبه ای منو این وسط انداخته؟ می خواستم آرامش داشته باشم. حال و حوصله اینهمه چلنج رو نداشتم. من نه داعیه فمینیستی داشتم و نه ادعای نجات زنها یا آدما. من تو کار نجات خودمم مثل خر تو گل مونده بودم. من فقط می خواستم از مین ها نترسم. می خواستم حالا که اون وسط موندم دیگه پامو محکم بذارم هر جایی که دلم می خواد و بزنم بیرون. اینا رو آقای ف یادم داد. گفت یه راهی رو نرو. وقتی میری تا آخرش باید بری. نمیشه وسطش آش و لاش واستی و بگی منصرف شدم. اونموقع هم آش ولاش شدی هم به جایی که می خواستی نرسیدی. همین شد که من نترسیدم و با جسارت بیشتری رفتم . بهم تهمت زدن. قضاوتم کردن. خیلی ها هم مثل گاو وحشی بهم حمله کردن. به حریمم حمله کردن و خلاصه من از اون آدم خوش شانسایی نبودم که از پنجاه تا مین فقط پنج تاشون زیر پاشون بترکن. ولی ادامه دادم. اینحا نقطه صفر مرزیه.  ولی علیرغم آش و لاش بودن، حس خوبی دارم. 

نقطه

 کلاس سوم دبستان بودم. رفته بودیم مهمونی که من برای بار اول در زندگیم دستگاه ویدیو دیدم . اونموقع تنها سرگرمی من و داداشم و دخترخاله ام برنامه کودک بود که اونم ساعت ۵ بعد از ظهر شروع می شد و ۶ تموم. اکثر وقتا هم یا وسطش برق می رفت و یا رزمندگان اسلام توی یه عملیات موفق می شدن و مارش پیروزی پخش می کردن و کلن برنامه کودک مالیده می شد. اون سال ها هیچ کس توی کل اون مملکت به بچه ها اهمیت نمی داد. انگار اصلن وجود نداشتن.  تنها چیزی که مهم بود جنگ بود و پیروزی اسلام، و هیچوقت هیچکس نپرسید که بلخره توی جنگ اسلام با اسلام اونی که پیروز میشه خود اسلامه. تنها فکر و ذکر مامان باباها هم شده بود قیمت سکه و آمار آخرین کوپن اعلام شده. اونموقع ها بچه ها کلن نامرئی بودن . همه ترجیح می دادن بچه ها سرشون تو کوچه گرم باشه که اونا هم بتونن به بدبختیای خودشون فکر کنن. خلاصه ما توی مهمونی نشسته بودیم که صاحبخونه یه نوار گنده (که همون نوار بتا مکس بود) برداشت و گذاشت توی اون دستگاه و شوی رنگارنگ مربوط به قبل از انقلاب پخش شد. من با دهن باز به اونهمه زرق و برق نگاه می کردم. تازه فهمیده بودم قشنگ تر از مانتو روسری سیاه سوخته خانوم رضایی مجری برنامه کودک رنگای دیگه ای هم می تونه وجود داشته باشه .
سیاهی اما از زندگی من نرفت. انقدر موند و موند که بهش عادت کردم. درست مثل همون وقتهایی که اصلن از وجود رنگ و نور خبر نداشتم. من تو همون سیاهی ها بزرگ شدم و جنگی که تمام کودکی منو در بر گرفت و بلخره همونطور که انتظارش می رفت با پیروزی هر دو اسلام تموم شد. فقط فرقش این بود که هر کدوم از اسلامها به مردمشون می گفتند پیروزی واقعی مال ما بود، و مردمشون که تمام اون سالها بدبختی و سختی کشیده بودن و عزیزانشون رو از دست داده بودن، فقط سکوت می کردن. من توی همین سرزمین سکوت بزرگ شدم. کم کم یاد گرفتم شهامت کار احمقانه ایه و سکوت عاقلانه ترین راه برای زندگی کردنه. واسه همین وقتی مردای هیز فامیل منو می مالیدن، سکوت می کردم. وقتی توی یه مهمونی مامانم بخاطر هر و کر کردن بهم چش غره می رفت، سکوت می کردم. وقتی شوهرم دختربازی می کرد ، سکوت می کردم. چون چیزی جز بزدل بودن یاد نگرفته بودم. اما زندگی واسه من همونطور سیاه وسفید نموند. یک نقطه ای در زندگی هر آدمی وجود داره که دیگه چیزی برای از دست دادن نداره. یا داره ولی دیگه از دست دادنشون براش مهم نیس. به اون نقطه میگن جسارت. درست وقتی  به اون نقطه می رسه، می بینه که همه چیزهایی که یک عمر ازشون می ترسیده چقدر در اصل حقیر و کوچیک بودن، و هیچ چیزی تو زندگی ارزششو نداره بخاطرش به بقیه کون وارو بدن. و جالب اینجاست که تمام اتفاقای خوبی که سالهای سال توی رویاهام می پروروندم و فکر می کردم تنها راه رسیدن بهشون سکوته، به یکباره افتادن تو بغلم.
آره . بنظرم سکوت مزخرف ترین راه ادامه هر چیزیه. حالا اون چیز می خواد یک رابطه باشه ، یک زندگی یا یک جان .