چاه

سلام. چقدر دوست دارم باز ببینمت و باز بنشینیم و با هم ساعتها حرف بزنیم. اما دیگر تو کجا و من کجا. دوست دارم بگویمت که زندگی چقدر تلخ و زننده شده است و چقدر از زنده بودن پشیمانم. و بعد دیگر حرفی نزنم. همینطور ساکت بنشینم و نگاهت کنم. چون تمام حرفم فقط همین است: من از زنده بودن پشیمانم. هر وقت یاد زندگی می افتم، بطرز منزجر کننده ای از خودم بدم می آید. زندگی مورد علاقه من شاید این بود که کنار یکی از خیابانهای شهر نیویورک ، از خماری و مریضی بمیرم. من مازوخیسم ندارم. فقط مرگ را به رقت بار ترین شکل ممکنش می خواهم که تاوان تمام تلخی های زندگی را بدهم. تلخی زندگی همان باور کردن آنهاییست که نباید باورشان می کردم، و خوشبختی ای که نباید به آن امید می بستم. احساس می کنم باید آنقدر مفلوک و بیچاره شوم که باورم شود تنها خودم هستم که با خودم هستم. اگر یک روزی بدانم که یک ماه بیشتر به زندگی ام نمانده، آن یک ماه را همینطور در فجیع ترین گونۀ زندگی ، خواهم زیست تا حداقل آخر عمرم را به امید یاوه و بیهوده نگذرانم.

لبخند کذایی

ساعت تقریبن ده شب شده. دخترک را زودتر از همیشه فرستادم رختخواب، چون فردا روز اول مدرسه هاست. از وقتی دوست پسرم خداحافظی کرد و رفت ، توله سگ همینطور پشت پنجره نشسته و بیرون را تماشا می کند. صدای باران که روی شیروانی می خورد سکوت اتاق را می شکند. حس مزخرفی از بازگشایی مدرسه ها دارم. حس اینکه دوباره سر و کله زدن سر زود خوابیدن و زود بیدار شدن و تکلیف انجام دادن شروع می شود. ظرفهای توی سینک را می گذارم توی ماشین ظرفشویی . نم نم باران ، هوا را خیلی دلنشین کرده است. می روم توی تراس بنشینم تا یک سیگار روشن کنم. متوجه می شوم دوست پسرم پاکت سیگار را با خودش برده. تمام کیفهایم را میریزم بیرون، دریغ از یک نخ. فندک را پرت می کنم روی میز و تصمیم می گیرم بجایش کمی از آن ویسکی دارچینی فایربال که از آنشب مهمانی مانده است بخورم. شیشه را درمی آورم فقط به اندازه یک شات تهش مانده، همه را یک نفس می روم بالا. افاقه نمی کند. هنوز حالم مزخرف است. دوتا استامینوفن کدئین از همانهایی که از ایران برایم آورده اند هم رویش میخورم با یک چای گیاهی خواب آور، می نشینم در تراس ، نم باران را بو می کنم و به آسمان خیره می شوم. آنقدر به آسمان نگاه می کنم که گردنم درد می گیرد. توله سگ هنوز پشت پنجره نشسته و دارد بیرون را تماشا می کند. حالم بطرز مسخره ای گرفته است. یک عکس همش جلوی چشمم است. یک عکس از زندانیان عقیدتی سیاسی رجایی شهر که توی فیس بوک شر شده بود . همه زندانی ها از سر و کول هم آویزان شده بودند و بطرز رقت باری می خندیدند. خیلی هایشان را می شناسم. میدانم که اکثرشان فرزندان خیلی کوچکی دارند که بخاطر محکومیت پدر و مادرشان بی سر پرست مانده اند. هرچه حساب و کتاب می کنم ، پازل جور در نمی آید. احتمالن آنها نباید اینقدر خوشحال باشند. احساس کردم دارند ادای آدمهای خوشحال را در می آورند که حال کسانی که این عکس را می بینند گرفته نشود. ولی جالب اینجاست که اتفاقن همین لبخند های مصنوعیشان بیشتر حال من را گرفته است. سعی می کنم دیگر به آن عکس کذایی فکر نکنم. چشمهایم را می بندم. بخاطر نعشگی استامینوفن کدئین بعد از ویسکی پلکهایم سنگین می شود. نسیم خنکی می وزد. لباس زیادی تنم نیست. کمی لرزم می گیرد بلند می شوم می روم در تخت خوابم دراز می کشم. پتو را تا خرخره میکشم رویم . سعی می کنم دیگر به لبخندهای زندانیان درآن عکس فکر نکنم و فقط بخوابم.

غریق

از سرسره سُر خورد و افتاد توی آب . برای چند لحظه فرو رفت توی آب و پیدایش نشد. چند ثانیه گذشت تا با کمال تعجب فهمیدم موضوع جدی است و واقعن دارد غرق می شود. پریدم به سمتش تا کمکش کنم. جالب اینجا بود که آنچنان در آب فرو رفته بود که حتی نمی توانست فریاد بزند. چشمهایش وحشتزده و حرکاتش عجولانه بود و بی هدف به هر چیزی چنگ میزد. دویدم به سمتش دستش را گرفتم و خواستم روی پایش بایستد. روی پایش که ایستاد ، آب تا پایین کمرش بود. با تعجب به عمق آب نگاه کرد و در حالیکه سرفه می کرد گفت : "جهت رو گم کرده بودم. افقی شده بودم فکر میکردم عمودی ام و هرچی پا میزنم به زمین نمی رسه، فکر کردم دارم غرق میشم. ترسیدم، هول شدم." زدم زیر خنده، اما با خودم فکر کردم چقدر این اتفاق در زندگی ما آدمها می افتد. اینکه وقتی در یک مشکلی قرار گرفته ایم فکر می کنیم تا خرخره در بدبختی و فلاکت و کثافت غرق شده ایم و هیچ راه نجاتی وجود ندارد، در حالیکه کافی است یک نفر، یک نفر که دارد از بیرون نگاه می کند، بیاید یادمان بیاندازد که تنها کاری که باید بکنیم این است که روی پایمان بایستیم. همین!

کینگ آو کون

من معتقد بودم جلوی گوزو اگر نگوزی فکر میکند کون نداری. سئوال او اما این بود که چه اصراری داریم به گوزو ثابت کنیم کون داریم؟ من معتقد بودم او این حرف را از ترسش می زند چون تخم نمی کند با گوزو در بیفتد. او می گفت گوزو لیاقت دیدن کون من را ندارد. اما منظور از گوزو: گوزو موجودی است وِزِه ، که مدام چس چس می کند و هر وقت دلش بخواهد می ریند به شخصیت اطرافیانش و یا با جیغ و داد و سلیطه بازی و ادای دیوانه ها را در آوردن، از نجابت و گذشتِ بقیه سوء استفاده می کند تا حرف خودش را پیش ببرد، که آخرش همه در برابرش خفقان بگیرند و صم بکم بگذارند هر چقدر گوزو دوست دارد عَره واق کند. آدمی که می خواهد به گوزو ثابت کند که او هم کون دارد کسی است که به خودش فشار می آورد که دو بار جلوی گوزو بگوزد تا کم نیاورد و گوزو را سر جایش بنشاند. نتیجه؟ نتیجه اینکه گوزو که گوزو بود و همه می دانستند، با دو تا گوز ما هم سر جایش نمی نشیند، فقط تنها اتفاقی که می افتد این است که همه صدای گوز آدمی که می خواهد فقط به یک گوزو ثابت کند کون دارد را می شنوند و آبروی خودش می رود. فکرش را که می کنم می بینم حق با اوست. اصلن چه اصراری است که بخواهیم به گوزو ثابت کنیم کون داریم؟ اصلن ما کون نداریم. شما کینگ آو کون !

از درد لاعلاجی به خر میگه خانمباجی

بقول دوستی، گاهی وقتها یک اتفاقی می افتد و آدم می فهمد چقدر آدمهای اشتباهی دورش را گرفته اند. بعد هر چقدر هم آن اتفاق آدم را کتلت کرده باشد ، پوینتش این است که این تیپ آدمهای کیری را دیتکت می کند ، در مقابل، آدمهای با معرفت هم خودشان را نشان می دهند و خلاصه می شود با خیال راحت یک پاکسازی اساسی در فرند لیست زندگیت بکنی. یک بنده خدایی هم بود که من خیلی دوستش داشتم. فکر می کرد خیلی می فهمد. البته من هم همین فکر را می کردم. ولی این اتفاق آخری که در زندگی ام افتاد، متوجه شدم لوکیشن اصلی مغزش در کیرش است. این یعنی چه؟ یعنی مغزش مدام در کس و کونِ زنش وول می خورد پس نصمیم گیری ها، استدلالات و دفاعیاتش کلن گوهی است. تمام ماجرا این است که خانم شابدولی که تا بحال یک کتاب دستش نگرفته ، بیاید یک کاره بعلت یک تماس تلفنی از یک آدم شفته لق، پست وبلاگ مرا بخواند، و این در صورتی است که هیچوقت اصلن با سبک نگارش من آشنایی نداشته و وبلاگ نخوانده ، و نمی داند اصلن وبلاگ نویسی چیست و با چه هدفی انجام می شود. خلاصه از آنجایی که کلیه توصیفات من با شخصیتش جور در آمده است، با وجود اینکه هیچ اسم و زمان و مکانی قید نشده، بیاید یک عکسی از من رو کند که یکبار یواشکی از لای درختها قایم شده و از ما گرفته برای روز مبادا. عکس را رو کند و برای همۀ کس و کار ما هم در پابلیک شر کند و هر کسی که مرا می شناسد را تگ کند، و زیر عکس هم اسم مادیان را بگذارد و کلن به پرایوسی نوشتاری ما هم در کنار همه چیز بریند. و در همین اثنا، شوهر چت مغزش هم بیاید به تمام کثافتکاری های زنش صحه بگذارد و آنها را قابل دفاع و منطقی بداند. از یواشکی عکس انداختن گرفته تا تجاوز به حریم خصوصی من و پابلیک شر کردن و تماس گرفتن با خانواده من در ایران، و لو دادن اسم نگارشی ام. این بچه ننه بازی ها را کجای دلم بگذارم من؟ خب چرا؟ فقط بخاطر یک نوشته در یک وبلاگی که افرادی آنرا می خوانند که هیچ شناختی از شخصیتهای داستان ندارند. بعد بخواهد بداند دلیل دشمنی من با زنش چیست؟ در این جور مواقع من می گویم خدایا بیا منو بکش ولی اینقدر بلاهت آدمها را به من نشان نده. در این میان افرادی که کراهت خودشان را نسبت به این رفتار بچه ننه گانۀ این زوج خوشبخت نشان دادند هم مورد خشم و غضب ایشان قرار گرفتند و بلاک شدند. و یک نفر پیدا نمی شود برود بهش بگوید هی یارو! شیفتو بگیر نرینی! چون بجای فکر کردن بیشتر به نظر می رسد داری می رینی. ضربه ای که زن شاس مغز تو به من زده با ضربه ای که من به او زدم، که البته من معتقدم من ضربه ای نزدم چون اصلن قصدم ضربه زدن به آن فرد نبوده است، برابری می کند؟ یا واقعن شعورت را گِل گرفته اند ، یا خودت را زده ای به کوچه علی چپ . چون اگر جوابت مثبت است ،عقل و شعور و تحصیلات و آی کیو ات فقط و فقط به همان دردی می خورد که فی الواقع داری از آن استفاده می کنی! گائیدن زنت!

و خلاص

روزی بود که داشتم برای همیشه از ایران می رفتم. درست لحظۀ خداحافظی از مادر و پدرم بود که برادرم صدایمان کرد و گفت لبخند بزنید و عکس را انداخت. عکس را که در فیس بوک گذاشت، یک نفر زیرش نوشته بود همیشه لبتان همینطور خندان باشد، و من به چشمهایمان نگاه کردم که چقدر معصومانه اندوه خود را پشت لبخندی که برادرم خواسته بود بزنیم پنهان می کنند. امشب نشستم خوب به آن عکس نگاه کردم. من وسط مادر و پدرم هستم. با یک روسری سفید و یک به چشمهایی که پر از دردِ کَندن هستند و لبهایی که الکی لبخند میزنند. یادم آمد چقدر سخت دل کندم از زندگی ای که برای خودم آنجا ساخته بودم. از خانواده ام، خانه ام، ماشینم، تک تک دوستهایم و کوچه های شهر. دل کندن سخت است ولی نمیشود وسط راه بمانی و دلِ کندن نداشته باشی. دیروز مجبور شدم به دلیل اینکه دوست داشتم پرایوسی ام بیش از این آسیب نبیند اکانت گوگل پلاسم را دی اکتیو کنم. سخت بود ولی کردم. دیگر همین گوشه متروکه برای دل خودم می نویسم. برخی فکر کردند من بزدل و ترسو هستم. البته من نمیتوانم و نمیخواهم فکر هیچکس را عوض کنم. یعنی خسته تر از آنم که به قضاوتهای آدمها اهمیت بدهم. من دیگر مادیان وحشی نیستم. مادیان، هرچقدر هم وحشی ، وقتی تیر بخورد می خوابد روی زمین منتظر می شود اولین کسی که از راه رسید، تیر خلاص را برایش بزند.

زندگی بدون سکس

چند روز پیش در روزنامۀ نیویورک تایمز یک مقاله نوشته شده بود به نام "زندگی بدون سکس". نویسنده مقاله ادعا کرده بود که پانزده سال پیش تصمیم گرفته سکس را از زندگیش حذف کند و سعی کند انرژی خود را از طبیعت کسب کند. نیازهای جنسی اش را هم از طریق استمنا رفع کند. بعد یک سری کسشر نوشته بود در وصف جق زدن که چقدر بهتر از سکس واقعی است چون هیچ محدودیتی ندارد و تو میتوانی در هر موقعیتی با هر فانتزی ای با هر کسی که دلت میخواهد در تصوراتت باشی که همه اینها از دم بنظر من کسشر است و مثل این میماند که معشوقۀ خود را بگذاری کنار و یک گربۀ مُرده را بگایی. هنوز هم نویسندۀ آن مقاله را درک نمی کنم. شاید بخاطر این است که من زیادی از سکس لذت میبرم و جق زدن آنطور که دلم میخواهد من را راضی نمی کند. چند وقت پیش استادم خواست یک مقاله در مورد یک موضوع بی اهمیت بنویسیم و من از اهمیت سکس نوشتم. علت اینکه من اینقدر اینتِنسیو به این مسئله فکر میکنم فرهنگ کیری ای است که در آن بزرگ شده ام. فرهنگی که همیشه موقع دیدن فیلم، یک نفر ریموت را دستش میگرفت تا صحنه های بوس و بغل را مثل عقب مانده ها جلو بزند. فرهنگی که وقتی عروسی کردم، توی پاتختی همه بدنبالِ آمارِ پرده من بودند. فرهنگی که توی مدرسه همیشه به حریم خصوصی ما تجاوز میشد و کیفهایمان را میریختند وسط حیاط مدرسه و میگشتند تا مبادا یک فیلم یا موزیک غیر مجاز توی کیفمان باشد. فرهنگی که با شدت هر چیزی که مربوط به سکس است را به زور توی کمد میچپانند به امید اینکه فراموش شود یا ندیده گرفته شود. فرهنگی که بصورت فاکد آپی هیچ چیز را به رسمیت نمی شناسد بجز مذهب. البته علتش این است که مذهب هیچ چیز بغیر از خودش را به رسمیت نمی شناسد حالا میخواهد علم باشد یا عقل. فلسفه باشد یا منطق. البته شاید الان دیگر شرایط تغییر کرده باشد ولی اثرات مخربی که روی مغز من گذاشته دیگر هیچوقت خوب نمی شود. من در یک همچین فرهنگی بزرگ شده ام و حرفهای یک نویسنده ای که پانزده سال است با وجود میل جنسی اش سکس را از زندگی اش حذف کرده و خیلی هم راضی است را نمی فهمم. نمی فهمم چطور ممکن است خودت تنهایی در تصوراتت با مثلن جانی دپ بخوابی و خیلی بیشتر از اینکه در واقعیت با کسی که تمام بدنت را می پرستد ولی جانی دپ نیست، حال کنی. بهرحال نظر هر کسی هر چقدر هم کسشر باشد، محترم است. چند وقت پیش یک نفر به من گفت عنوانهای سکسی ای که برای نوشته هایم گذاشته ام باعث جلب توجه پستهایم شده است. خب من دوست داشتم به این ناشناس محترم بگویم وقتی یک متنی در مورد "سکس مقعدی" است توقع دارد عنوانش را بگذارم "یک فنجان چای زیر باران"؟ مخصوصن مسئله سکس مقعدی را مطرح کردم چون ایشان دقیقن همین پست را مورد خطاب قرار داده بودند. بهرحال بد نیست بجای اینکه هر کداممان برای هم گشت ارشاد بشویم و بخواهیم همدیگر را ارشاد کنیم، به فکر ایرادهای خودمان باشیم. چون من شخصن خودم آنقدر ایراد از سر و کله ام می بارد که رویم نمی شود از کسی ایراد بگیرم. اگر هم در پست قبلی ام از آن خانم محترم انتقاد کردم فقط بخاطر این بود که خوار مرا گائیده بود و از آنجائیکه عادت ندارم با سلیطه ها در بیفتم، درددلم را در وبلاگ شخصی ام نوشتم. البته من آدم انتقاد پذیری هستم و از انتقادهای سازنده خیلی هم خوشم می آید. این همه اشکال تایپی و فاکد آپ هم بخاطر این است که این روزها با یک لپ تاب کاملن خارکسده و فضایی شامل یک توله سگ ِالاغ که همش از سر و کول آدم بالا میرود و بخاطر خوردن آشغال از روی زمین، زرت و زرت روی آدم تگری میزند و یک تلویزیونِ روشن که دخترم از وقتی مدرسه اش تعطیل شده تا حلق صدایش را بلند میکند ، مینویسم. امیداست پولی فراهم شود و لپ تابی بخرم که اینقدر سرعتش کیری نباشد که حداقل وقتی میخواهم یک پست بگذارم پنج ساعت منتظر نباشم چیزی که تایپ کرده ام روی صفحه بیاید و آنقدر عن و گوهم قاطی شود که همانطوری پستش کنم برود پی کارش! عنوان این پست را هم به سلامتی ناشناس محترمی که در گوگل دنبال سکس مقعدی می گشتند و به وبلاگ من رسیده اند و از من انتقاد کرده اند که چرا عنوان های سکسی و اروتیک انتخاب می کنم را هم "زندگی بدون سکس" میگذارم.