کیرگرفتگی

هی پا میشد و مینشست و از کس و کون خودش تعریف میکرد و از اینکه شوهرش بیست و چهار ساعته در حال گائیدنشه به خودش میبالید. تازه این همش نیست. یکی از بزرگترین تفریحاتی که میتونستی باهاش داشته باشی این بود که بشینی به دری وری هایی که در مورد اینکه هر موجود نری که از کنارش رد میشه واسش راس میکنه میگفت گوش بدی و صُم بُکم مودبانه سعی کنی لبخندی که روی لبات بوده رو بخاطر کسالت آور بودن حرفاش از دست ندی. اولش همه فکر میکردن آخه این موجود چی داره که اینقدر به خودش میباله. هیکل؟ تیپ؟ قیافه؟ شخصیت ؟ شعور؟ بعد به شوهرش با تعجب نگاه کنن که با اینهمه خوشتیپی و خدای معلومات بودنش چرا اینقدر از کس و کون این تعریف میکنه و بهش کِرِدیت میده. بعد یه سری میگفتن احتمالن شوهره بهش دست نمیزنه و همین باعث شده عقده ای شده هی رون ها و ساق پا و پستونای خودشو بعنوان سکسی تو مغز همه زور چپون میکنه. من اما میدونستم شوهرش میکنتش ، خوبم میکنتش ! ولی نمیدونستم اینهمه عقده از کجا سرچشمه گرفته، نمیدونستم چی باعث شده فکر کنه حتی اگه همه قصد کردنشو داشته باشن چیزی نیس که مایه افتخار باشه. فقط سعی میکردم درکش کنم. راستش یه جورایی دلم واسش میسوخت. داستان اصلی از اونجایی شروع شد که یه بار طبق معمول شروع کرد از پر و پاچۀ خودش تعریف کردن و اینکه یه بار که با شلوارک رفته بیرون همه واسه کردنش راس کرده بودن. همه گوش کردن و هیچی بهش نگفتن. فقط صبر کردن حرفش تموم شه تا موضوع بحث رو عوض کنن. اما این اتفاق نیفتاد. حرفش تموم شد ، ولی قبل از اینکه موضوع بحث عوض شه یکی از پسرای اکیپ که کله اش بوی قرمه سبزی میداد واز همه رُک تر بود بهش گفت: "خب همۀ اینا رو گفتی که بگی خیلی سکسی هستی؟ از نظر من نیستی!" قیافش ناگهان فرو ریخت. اینو شنید ، گویی به اسب شاه گفتن یابو، احساس کردم اجزای صورتش یکی یکی دارن از جای خودشون سُر میخورن میریزن پایین. نابود شد. واقعن نابود شد. هیچکی فکرشو نمیکرد اینقدر همین جمله خرابش کنه. انگار پا رو دم سگ گذاشته باشن و شروع کرده باشه به پارس کردن،از فرداش شروع کرد به پاچه گرفتن. البته پاچۀ منم چند بار گرفت اما از اونجایی ک من اصولن این چیزا رو به تخمم دایورت میکنم، شروع کرد به گیر دادن به من. مثلن میگفت: " فکر کرده خیلی خوشگله؟ فکر کرده خیلی خوش هیکله؟ فکر کرده خیلی تحصیلات داره؟ حالا چون دوس پسرش از کونش میخوره فکر کرده چه خبره؟ " به من گیر داده بود که چرا وقتی داشته از کمبود مواد غذایی غُر غُر میکرده بهش گفتم خودش مسئول آشپزیه ! البته من صرفن جمله خودشو بهش یادآوری کرده بودم ولی بهش برخورده بود و میخواست یه خونی راه بندازه. شوهر باصطلاح با معلومات و فهمیده اش هم شروع کرد از زن خل و دیوونه ش دفاع کردن که چرا به اسب شاه گفتیم یابو و کار بالا گرفت و دوس پسر منم مثل ساعتی که روی تایمر تنظیم شده باشه هر یه ساعت یه بار میگفت با خوک در نیفت اون از این کار لذت میبره این تویی که گلی میشی و خلاصه بعد از کلی جنگ اعصاب، آقایی که بهش گفته بود از نظر من اصلن سکسی نیستی ، رفت حرفشو پس گرفت و آرامش به کمپینگ بازگشت. الانم من میگم ایشون از همه زنای دنیا بیشتر صلاحیت دارن که هرچی نر از کنارشون رد میشن ایشون رو تا خایه بگایند. باشد که رستگار گردند.

تقدیم به کسی که دیگر خیلی وقت است مرا نمی خواند

ریده ام. بدجوری هم ریده ام. صد رحمت به توله سگ دخترم که توی وان حمام می ریند که اقلن قابل شستشو است. من یک جایی ریده ام که شسته نمی شود. روی قلب و احساس و شخصیتِ تو. هر کسی هم به من تشر زد که این چه کاری بود کردی با پررویی گفتم خوب کردم، پای کاری که کرده ام هم ایستاده ام، ولی وقتی او تعریف کرد که تو یک دسته گل با هفت گل رز با یک کارت با عنوان "Seven roses for seven years" گذاشته ای پشت در و رفته ای،اندوهی عمیق تمام قلب و روحم را گرفت. دوست داشتم بغلت کنم و سرت را با آن موهای فرفری پرپشتت ببوسم و آن قلب مهربانت را نوازش کنم. فقط این نیست. خیلی چیزهای دیگر هم هست که حوصلۀ فکر کردن بهشان را ندارم، چون هرچه بیشتر به آنها فکر می کنم بیشتر از دست خودم عصبانی می شوم. دوست داشتم بگویم من را ببخش. دوست داشتم دستهایت را بگیرم و تمام گریه هایی که درست پشت پلکهایم جمع شده اند را یک سره روی شانه ات خالی کنم. کاش می دانستی چقدر برایم عزیزی. همیشه یادم می آید آن روزهایی که برای باز کردن کانال کولر، سقف همسایه بغلی را سوراخ کردیم و یکهو دیدیم نور از داخل سوراخ بیرون زد و یک جفت چشم از آن پایین ما را نگاه می کند. سیم کشی از لای درختها را یادت هست؟ یادت هست شاخه های درخت رفت توی چشمت و لنزت را خراب کرد؟ هر وقت من به تو احتیاج داشتم بودی. همیشه. ولی من همیشه قدرناشناس بودم. این روزها خیلی دلم از همه چیز گرفته است. از اینکه چقدر تو به من محبت کردی و چقدر من به تو بد! کاش من را ببخشی. کاش !

Pusi is pusi

یک آقایی تعریف می کرد یک بار در اتاق هتل در حالیکه فشارش بغایت بالا زده بود، ناگهان متوجه زن خدمتکاری که در حال جاروبرقی کشیدن اتاق بود، شد. با خودش فکر کرد :کردن که بهتر از جق زدن است ! "پوسی ایز پوسی!" خلاصه از پشت ، دامن خانوم را میزند بالا و شورتش را میکشد پائین، شکم خانوم را میگیرد و فرو می کند تو. خانوم هم همانطور با جاروبرقی روشن دولا میماند تا کار یارو تمام شود و برود پی کارش. ممکن است در زندگی هر زنی پیش بیاید که یک بار در رودروایسی قرار بگیرد یا در مقابل عمل انجام شده قراربگیرد و مغزش هندل نکند و با کسی بخابد که نمی خواسته. ولی بعضی ها بقول اخوی مثل مرغ کُرچ میمانند. کافی است بچسبانیشان به دیوار تا لنگشان را تا شانه ات بیاورند هوا که راحت تر بتوانی بکنی تویش. نه در کارشان نیست. حالا رفاقتی، سیاحتی، رودروایسی، گاهی هم برای حال کردن البته. البته قبول دارم که سکس با آدمهای متنوع لذت سکس را بیشتر می کند چون متنوع همیشه جذابتر است. یک جور حس کنجکاوی برای لمس آدمهایی که تا بحال لمس نکرده ای و وارد حریمشان نشده ای. ولی بعضی حریمها فقط بخاطر همین لذتها رسمن جنده شده اند و کسی نیست که لایش نگذاشته باشد. حریمی که جنده شد دیگر اسمش حریم نیست. اسمش میشود سوراخ. خب البته سوراخ هم در نوع خودش چیز مفیدی است و کلی کار آدم را راه می اندازد. بستگی دارد استانداردت چی باشد. بهرحال بدن هر کسی ، و حریم و سوراخ و خلاصه لنگ هر کسی متعلق به خودش است پس خودش باید در موردش تصمیم بگیرد و اینکه ننه، بابا، داداش یا جامعه برای نوع استفاده از آن محدودیت بگذارد ، پس تکلیف اختیار در زندگی چه می شود؟ البته کسی هم که در ذهنش هزارتا فانتزی سکسی با این و آن پیاده می کند ولی بخاطر وجهه اجتماعی از مردها فاصله میگیرد، به همان اندازه قربانی است. چون به او اجازه داده نشده طبق استانداردش زندگی کند. جامعه به جای نهادینه کردن استانداردهای مورد قبولش، افراد را ملزم به رفتار بر طبق استانداردهایی که مطابق معیارهایشان نیست کرده است و همین به سلامت جنسی درصد بالایی از انسانها آسیب وارد کرده و هویت جنسی شان را نابود کرده. شاید همین نکن نکن ها است که مانع درک لذت واقعی در افراد جامعه بخصوص زنهایی که بیشتر تحت فشار بوده اند گشته. وقتی زن از رابطه لذت نبرد، لذتی هم نمی تواند بدهد. پس زندگی جنسی کل مردم که به اندازه غذا خوردن و خوابیدن و حتی شاشیدن اهمیت دارد، زیر سئوال می رود.

همه واسه ما گشت ارشاد شدن

من نمیدونم این نظریه که تا ما دو تا کلمه حرف در مورد شرایط ایران میزنیم سریع به آدم میگن شماها که خارج از ایران زندگی می کنین لازم نیس نظر بدین از توی کله پوک کدوم بی سواد و بیشعوری در اومده. ولی اگر قراره همینجور تیریپ گاوی تو زندگیشون حال کنن و یه بار ننشینن فکر کنن که چرا فقط کسایی که داخل ایرانن اجازه دارن در مورد ایران حرف بزنن ، که البته اوناهم اجازه ندارن واللا به روزگار ستار دچار میشن، پس اینو به اون خمینی حرومزاده که از تو فرانسه زر زر میکرد هم باید میگفتن.

منحوس

این درد داره که دخترا مجبور باشن روی دوس پسرشون اسم دخترونه بذارن که ننه باباشون نفهمن. این درد داره که پسرا هرچی بیشتر سکس کرده باشن بیشتر به خودشون افتخار کنن و دخترا حتی اگر یه لب داده باشن باید قایمش کنن این درد داره که هنوز خیلیا سیگار کشیدن یه دختر رو میگن هرزه گی. این درد داره که وقتی یه مرد به زنش خیانت میکنه ، به زنش میگن ببین کجا کم گذاشتی واسش. این درد داره که وقتی زن میره با یکی دیگه میخوابه ، میگن هرزه. این درد داره که سعید مرتضوی با اونهمه جنایت و کثافتکاری 200 هزار تومن جریمه بشه ولی یه بچه ده ساله تا 18 سالگی تو زندان بمونه تا آخرش اعدام بشه، و برای اینکه از خونش بگذرن جریمه اش 500 میلیون تومن باشه. و در آخر، این درد داره که پرخواننده ترین پست وبلاگ من یک نوشته در مورد " سکس مقعدی " باشه، و اون پستهایی که از جامعه انتقاد شده، کم خواننده ترین.

عجب کیری خدا دارد

در این هفته دو دفعه برای من پیش آمد که دیگران فکر کردند من هندی هستم. من هم در دلم گفتم "بخاب مامله! هندی عمته!" بعد لبخند ملیحی زدم و گفتم نخیر من پرشین هستم. حالا نه اینکه ایران خیلی چشم انداز جالب تری نسبت به هندوستان در نگاه عموم داشته باشد ها! اتفاقن ایران آخرین جایی است که یک نفر برای زندگی انتخاب می کند. حجاب اجباری ندارد که دارد. اینهمه محدودیت در تفریحات ندارد که دارد. نه نایت کلابی وجود دارد ، نه کازینویی و نه حتی ساحلی تمیز برای آفتاب گرفتن. تنها کاری که این آخوندها کرده اند این بوده که همه جوانها را منزوی کرده اند که از صبح تا شب کنج اتاقشان روبروی لپ تابشان بنشینند و کاری هم به کار آنها نداشته باشند. آنهاهم تمام اعدامیهای بدبخت را لنگ در هوا نگه دارند که مردم بروند در انتخابات شرکت کنند، بعدش که خرشان از پل گذشت ، دانه دانه آنها را بیاورند پای چوبه دار. بچۀ ده ساله را انداخته اند زندان ، و هشت سال نگهش داشتند که بشود هجده ساله ، تا بتوانند اعدامش کنند. یکی نیست بگوید آخر حرامزاده های مادر بخطا، بچۀ ده ساله چه می فهمد که چه کاری غلط است چه کاری درست؟ اصلن چه سهمی از خطای پدر و مادری که او را بزرگ کردند و تربیتش نکرده اند دامن او را میگیرد که هشت سال در زندان نگه میداریدش و آخر هم میخواهید اعدامش کنید. خود نس ناستان کم الکی آدم کشته اید؟ اگر بچه ده ساله را به این جرم انداخته اید زندان، پس تکلیف نسل کشی های خودتان چیست؟ خودتان از صدتای هیتلر و استالین و آتیلا وحشی تر و مادر قهبه ترید. پس به جرم شما کی باید رسیدگی کند؟ همه می گویند "عجب صبری خدا دارد" من میگویم "عجب کیری خدا دارد که اینهمه کثافتکاری به اسم دین را به کیر خودش حواله می کند و کَکَش هم نمی گزد. نشسته است ببیند به اسم او ، چند نسل دیگر باید قربانی شوند!

دیکتاتور مچکریم !

آدمها وقتی زیاد در مضیقه قرار بگیرند خیلی عوض می شوند. یادم است در کتاب انسان در جستجوی معنا اثر دکتر فرانکل خوانده بودم وقتی که او و همبندی هایش در زندان آشویتس بجهت کلیمی بودن زندانی بودند، در اثر تضییقات شدید ، به آنجا رسیده بودند که حتی اندیشمندترین هایشان هم غایت آرزوی زندگیشان شده بود اینکه وقتی در صف غذا، نوبت به آنها رسید ، کسی که غذایشان را سرو می کرد، ملاقه را کمی از ته قابلمه بگیرد که کمی از نخود لوبیا هم قاطی آن آبی که به خوردشان داده می شد بشود. یا اینکه هم سلولیشان زودتر بمیرد تا کفشهایش را برای خودشان بردارند. این خیلی دردناک است. این خیلی تاسف برانگیز است که برای یک انتخابات ریاست جمهوری، کسانی که تا چهار سال پیش ، سپر بلای همدیگر می شدند، به جان هم می افتند و جو گیری شان به حدی می رسد که به تحریمیون اعلام می کنند که حق ندارند در جشن آنها شرکت کنند. می خواهم بدانم این شرکت کردن در جشنی که فقط روشنگرِ روسفیدی عالیجناب سرخپوش بوده است در خصوص روسیاه کردنِ کسانی که چهارسال پیش تهمتهای ناروا به شیوۀ انتخابات و اعمال نفوذ عالیجنابان زده اند، چه لطفی دارد؟ من اگر از کمبود جشن و پارتی هم بمیرم در چنین جشنی شرکت نمی کنم. حالا که گذشت. کاش مردم می دانستند که همان جشن میلیونی باعث شد عالیجنابانی که سربلند از هر تهمتی ، با وارد کردن آقای جلیلی در بازی، از تمام تمهیداتشان به نتیجه رسیده اند، و حالا دارند در جمع خودمانیشان از اسکل کردن دنیا به خود میبالند و به سلامتی هم ویسکی فرداعلا به بدن میزنند، ناگهان در اعلام جریمۀ دویست هزار تومانی جناب آقای بطری نوشابه، عامل آنهمه جنایت و وحشیگری، وقیحانه و گستاخانه عمل کنند. تا بحال تخته بازی کرده اید؟ تا وقتی حریف چندتا تک مهره در خانه اش دارد تخم نمی کند مهره های شما را بزند. از اولش هم برنامۀ جریمه دویست هزارتومانی مشخص بود، فقط شرایط طوری بود که تخم نمی کردند اعلامش کنند. حالا که همه مردم را سر یک انتخابات بی ارزش و کیری به جان هم انداخته اند، پشتشان گرم است که کسی روی مخالفت ندارد. تنها کاری که مردم می کنند این است که یک مدت این را هم جوک می کنند و آنقدر موضوع را لوث و جنده می کنند که هیچی ازش نمی ماند. البته دیگر کاری هم از دستشان بر نمی آید. فعلن حریف جفت شش آورده و دارد میتازد.