علفی گنده تر از دهان بُزی ها

پایم که به جامعه ایرانی ها باز شد، هرچه مذکر از کنارمان عبور فرمود ، ادعا نمود که ما را زمین زده است  ، و یک دور شمسی و قمری ترتیب ما را از بیخ و بن داده است . مثلا" همین یک ماه پیش ، طبق شوخی همیشگی و تکیه کلامی که همیشه بکار می برم ، در یک میهمانی از یکی پرسیدم مال ما خار داشت که تلفن ما رو جواب ندادی؟ و خندیدم !! غافل از اینکه همین جمله من چه معانی عارفانه ای را در ذهن پر بار ایشان ساخته و پرداخته نموده است و آقا توهم گرفته اند که من دارم به ایشان نخ می دهم که مثلا" بیا منو بکن !

بعضی سئوالها را هرچه کوچکتر باشی راحت تر می توانی جواب بدهی. هرچه بزرگتر می شوی ، هرچه بیشتر اطرافت را می شناسی ، هرچه با آدمهای بیشتری مراوده می کنی از پاسخ دادن به آن سئوالها عاجز تر می شوی . مثلا" همین سئوال " فرق حیوان با انسان چیه !" یا مثلا" فرق بُز با آدم چیه ! خب راستش این روزها ، گاهی احساس می کنم اصلا" نمی دانم فرق بُز با آدم چیست . اما تا دلتان بخواهد شباهت به مغزم خطور می کند، که الان قصد ندارم اینجا ردیف کنم. بهرحال این روزها همه جور علفی به دهان بُزی ها شیرین است ، مبنی بر اینکه هنوز لقمۀ دهان بُزی دیگری قرار نگرفته باشد . کافیست چشمشان به یک علف بیفتد ،  همه حمله می کنند که اولین نفری باشند که علف را دهنی می کند. البته فقط می خواهند علف را دهنی کنند و تُف کنند  آنرا بیندازند روی زمین ، که بُزی بعدی که خواست بخورد ، به ریشش بخندند و با افتخار بگویند : تو داری دهنی ما را می خوری . 

این از بُزهای نر ! بُز های ماده هم که تکلیفشان معلوم است ، تا نروند و روی علف بیچاره چند بار نشاشند و نرینند و به ریش بُزهای نری که دارند علفی که آغشته با شاش آنهاست را می خورند نخندند ، دست بردار نیستند.  این وسط علف بیچاره قربانی عقده های حقارت انواع و اقسام بُزی ها می شود. 

پایم که به جامعه ایرانی ها باز شد ، پاسخ دادن به خیلی از سئوالهایی که تا قبل ، جوابشان را می دانستم برایم دشوار شد. یکی از آنها هم ، همین مسئلۀ  معروف  " فرق انسان با حیوان" است ...

در آغوش یک غریبه

تقریبا" از خواب بیدار شده بودم اما ، چشمم را هنوز باز نکرده بودم . سرم شدیدا" درد می کرد و کمرم خشک شده بود. وزنِ یک دست را روی تنم حس می کردم که بیحال افتاده بود، و حرارت نفس هایی که پشت گردنم را قلقلک می داد. جرات نداشتم چشم هایم را باز کنم و ببینم اطرافم ، یا حداقل پشت سرم چه خبر است . سعی کردم همانطور با چشمهای بسته ، به یاد بیاورم چه اتفاقی دیشب افتاده است . آخرین اتفاقی که به خاطرم می آمد، این بود که شب گذشته ، با یک سری از دوستانم به بار در خیابان "برادوی" گه خیابانن گی ها است ، رفته بودیم و بخاطر اینکه یکی از گی ها به یکی از دوستانمان پیله کرده بود خیلی خندیده بودیم. و بعد سوار ماشین شده بودیم تا برگردیم. وحشت کردم. چقدر به خودم قول داده بودم که دیگر تا این حد در مصرف الکل زیاده روی نکنم که صبح سر از بالین یک غریبه دیگر دربیاورم ، اما اوضاع پیچیده تر از این ها به نظر می آمد. جرات نداشتم با یک واقعیت تلخ دیگر روبرو شوم و باز یک عمر جوابگوی مستی یک شب باشم. اول از همه سعی کردم با گوشه چشمم نگاهی بیندازم ببینم در خانۀ چه کسی شب را مانده ام. چشمم را کمی باز کردم ، چند عدد جعبه و وسیله هایی که هنوز باز نشده بودند گوشه اتاق ، روی یکدیگر ، چیده شده بودند. هنوز صدای نفسهایی که به پشت گردنم می خورد ، با همان ریتم منظم به گوش می رسید . به دستی که روی تنم افتاده بود نگاه کردم . درست بود ، دست یک مرد بود و از ظاهرش پیدا بود که اینبار دیگر با یک پسر کم سن و سال همبستر نشده ام. دست یک مرد پخته و میانسال به نظر می آمد. سعی کردم در ذهنم مرور کنم چه کسانی دیشب با ما به برادوی   Broadway آمده بودند، ناگهان یاد همسر دخترعمه ام افتادم . ضربان قلبم با شدت زیادی بالا رفت. نکند او ... !!! نه امکان ندارد. او قرار بود رانندگی کند و به همین خاطر هم زیاد الکل مصرف نکرد. نفسی که به پشت گردنم می خورد عمیق تر شد و دست ، پتو را کمی بالاتر کشید و دوباره روی تنم ، اینبار کمی بالاتر، روی سینه ام ؛ فرود آمد. کمی روی سینه ام وول خورد و صدایی تقریبا" کلفت  نزدیک گوشم گفت : جوووون ! شوهرت خیلی کسخل بوده که تو رو ول کرده جیگر ! از شنیدن کلمه جیگر، چندشم شد. بسختی می توانستم صاحب صدا را شناسایی کنم. احتمال دادم طرف آنقدر غریبه بوده که من حتی بیش از چند کلمه هم با او صحبت نکرده ام. صدا و عمق نفسهایی که به گردنم می خورد و حرکتهای دستی که حالا دیگر روی سینه ام بود ، نشان می داد که همبستر دیشب من در حال بیدار شدن است . پتو را آرام کنار زدم دست را از روی سینه ام بلند کردم و نشستم . نگاهی به همبستر دیشبم انداختم . تازه چهره اش را بخاطر آوردم .او هم دیشب همراه ما بود و البته  بار اولی بود که من می دیدمش و حتی دو جمله هم بین ما رد و بدل نشده بود. فقط یادم آمد که از بار آمدیم بیرون و او کمکم کرد که من بتوانم تا جایی که ماشین پارک شده بود،  راه بروم. همین !

لباسهایم همانجا روی زمین ریخته شده بودند. پاهایم را به سختی از زیر پتو بیرون کشیدم و از تخت پایین آمدم. مشغول بستن قفل سینه بندم بودم که چشمانش را باز کرد و گفت : "بیدار شدی؟ چقدر تو آرامش داری ! چقدر با تو بودن به آدم آرامش میده دختر ! "

لبخند تلخی زدم و در حالیکه شلوارم را بالا می کشیدم گفتم : " هیچوقت رو آرامشی که توی مستی دیدی ، حساب  نکن"

و رفتم ...

بیسکویت زنجبیلی

نشسته ام توی تراس ، دارم بیسکوییت زنجبیلی می خورم . نه از گرسنگی ، بخاطر اینکه بیسکوییت زنجبیلی ، مرا یاد پدرم می اندازد که زنجبیل را دوست داشت و هر وقت چای دم می کرد ، توی چای ، کمی زنجبیل می ریخت. نشسته ام در تراس ، بیسکوییت زنجبیلی می خورم و اشکم همینجور سرازیر می شود. اینکه هر وقت به یک آغوش نیاز داشتم ، بود ، و حالا که به آغوش احتیاج دارد، نیستم ! اینکه صدایش روز به روز پیر تر می شود و من نیستم همانطور که روی دوشش مرا راه میبرد، اقلن دستش را بگیرم. همانطور که با حوصله یادم داد چطور بند کفشهایم را گره بزنم ، بند کفشهایش را برایش گره بزنم.

این بیسکوییت زنجبیلی لعنتی مرا یاد خیلی چیزها می اندازد. یاد خواهرم. آری ! یاد خواهرم . چون وقتی برای آخرین بار در یکی از خیابانهای پرت نیویورک در آغوشش گرفتم و از او خداحافظی کردم تا به سمت فرودگاه بروم ، این بیسکوییت را گذاشت در کیفم. از آنموقع تا بحال ، بیسکوییت خرد شده است ولی هنوز قابلیت این را دارد که نشانم بدهد قلبم چطور زیر پایم لگدمال شده است. حالا که دیگر نه از خواهر خبریست ، نه پدر و نه مادر و برادر ، حالا که من تنها ترین لحظه های زندگی ام را سپری می کنم ، این بیسکوییت زنجبیلی خیلی می چسبد. بیشتر از تکنولوژی هایی که امکان ویدیو کال را فراهم می کنند ، مثل اسکایپ و اووو.

آخر اسکایپ نمی تواند بوی عطر پدر را ، نرمی نوازشهایش را منتقل کند، درست مثل همان وقتها که دستش را روی سرم میکشید و می گفت "ناامید نباش، خدا هست، من هستم، از همه مهمتر ، خودت ! خودت هنوز هستی " و سرم را میکشید روی سینه اش و من را در آغوشش فشار می داد.  حالا باید در تنهایی بنشیند و فقط خودش باشد ، از همه مهمترش که من بودم، نباشد ! تنهایی بنشیند و چای زنجبیلی اش را بخورد و به خاطرات سپرده شدنش را نظاره کند. 

همیشه می گفت زندگی میدان مبارزه است و همیشه باید هوشیار باشم که بازنده نشوم ، کاش می توانستم داد بزنم بگویم من بازنده ام. از بازنده بودن اینقدر عذاب نمی کشم که از تلاشی که برای فرار از آن ، یا بهتر است بگویم برای ایگنور کردنِ آن می کشم. خاطرات مثل شیشه اند، میشود نشست یک گوشه از خلالشان گذشته ها را نگاه کرد ، ولی وای بحال وقتی که یک سنگ بزرگ مثل  مهاجرت ، بزند شیشه را خرد کند، دیگر هر تکه شان یک جا پخش می شود و آنقدر تیز و بُرنده است که حتی نمی توان تکه تکه جمعشان کرد و دوباره کنار هم گذاشت. آنقدر زخمت می کنند که یک جایی تصمیم میگیری جاروبرقی را روشن کنی و همه را بریزی دور . چیزی که با بودنش زخم میزند ، شاید اگر نباشد ، بهتر است. 

ده دقیقه تا هبوط

وارد کافه شدم و یکراست رفتم سراغ همان میز کناری همیشگی ام و منتظر شدم تا سر و کله اش پیدا شود و با آن دامن کوتاه سیاه رنگ و ساق پاهای کشیده اش بیاید سرمیزم و شروع کند به همان خوش و بش هایی که با مشتریان ثابتی مثل من ، می کند. نمی توانستم مثل همیشه باشم. احساس می کردم همۀ حرکاتم زیر نظر دیگران است. انگار همه می دانند چه فکری در سرم می گذرد. تصمیم گرفته بودم یک جوری به او پیشنهاد بدهم که نتواند رد کند، که در این صورت ، دیگر نمی توانستم پایم را داخل آن کافه بگذارم. من یک پیر پسر پنجاه و یک ساله زشت و بدهیکل بودم که او هیچوقت رغبت نخواهد کرد حتی به من فکر کند. و او ، یک دختر بیست و دو ساله شاداب و زیبا ، با اندامی که انگار یک پیکر تراش ماهر بدون هیچ عیب و نقصی تراشیده اش .با چشمهایی درشت و براق که زندگی در آنها جریان دارد و زنگ صدایی که مثل یک سمفونی ، آرام و هارمونیک است. درست یادم نمی آید چگونه و چه وقت ، او شد همۀ فکر و ذکرم و بدست آوردنش شد تمام دغدغه ذهنی من . از سرم بیرون کرده بودم که به او پیشنهاد دوستی بدهم . می دانستم که هیچوقت قادر نخواهد شد مرا دوست بدارد و کنارم بماند . پس مجبور بودم پیشنهاد را به بیشرمانه ترین شکل ممکن بدهم طوری که نتواند از آن بگذرد. اینطوری هم من به رویایم تحقق داده ام هم او به چیزی که می خواهد رسیده است. یک جور معامله برای تصاحب کسی که دوستش داری و تمام رویایت را اشغال کرده است. فکر می کردم این بهترین راه است که بتوانم او را از رویا به واقعیت تبدیل کنم و تب و تابم را تخفیف دهم. 

یک لحظه نگران شدم که مبادا امروز مشکلی برایش پیش آمده و مرخصی گرفته باشد، که ناگهان سر و کله اش پیدا شد. احساس می کردم امروز جذابتر و لَوَند تر هم شده است. طبق معمول آمد سر میزم و بعد از خوش و بش های همیشگی ، پرسید : "بازم همون همیشگی قربان؟" گفتم: "همون قهوۀ امریکانو لایت کرم با همون میزان شکر همیشگی !" و با گفتنِ "اطاعت میشه" از من دور شد. ناگهان صدایش کردم سرش را برگرداند. گفتم: " میشه یک دقیقه باهاتون صحبت کنم؟" با تعجب پرسید: "در رابطه با ؟" گفتم : " یک پیشنهاد کار" چشمهایش از خوشحالی درخشید. گفت : "حتما" ، ولی الان؟" گفتم : " صبر می کنم ساعت کاریتون تموم بشه" خوشحال شد و گفت : "نیم ساعت دیگه تموم میشه" سرم را تکان دادم و او هم با لبخند از من دور شد. خودم میدانستم رو به اتمام ساعت کاری اش است ، همۀ برنامه ریزی را از قبل کرده بودم. فقط کافی بود آخرین برنامه ریزی ام هم بی عیب و نقص از آب در بیاید تا من بتوانم از شر این گُر گرفتنهای شبانه ام در عطشِ او ، غلبه کنم. تا قهوه ام به آخر رسید ، دخترک پیدایش شد. بار اولی بود که بدون لباس کار ، می دیدمش. یک شلوار جین با یک بلوز سفید نازک، که جلویش دکمه داشت و سینه بند سفیدش از زیر، قابل تشخیص بود بر اندامش خودنمایی میکرد. با نگاهی پر از امید ، آمد سر میزم و گفت : "من آماده ام قربان" پول قهوه را روی میز گذاشتم و بلند شدم. او هم به دنبالم راه افتاد. احساس کردم  هیچوقت اینقدر نزدیک به من نبوده است ، فکر می کردم صدای ضربان قلبم در کافه پیچیده است. 

در ماشین را برایش باز کردم. تشکر کرد و نشست توی ماشین. وقتی توی ماشین نشستم احساس کردم عطرش تمام ماشین را پر کرده است. ضربان قلبم بالاتر رفت. فکر می کردم ممکن است از اینهمه هیجان سکته کنم. سر پیری و عشق و پیشنهادی که از نظر هیچکس ، ربطی به عشق ندارد. یکراست رفتم سر اصل مطلب. گفتم : "دو هزار دلار بهت میدم و میخوام که امشب فقط یک ساعت با من باشی." خوب میدانستم که توقع همچین پیشنهادی را نداشت ، اینرا هم خوب میدانستم که دوهزار دلار، حقوق سه ماهش است و برای او هم معاملۀ بدی بنظر نخواهد آمد که حقوق سه ماه را در یک ساعت بدست بیاورد. ولی هر کسی قیمتی دارد و من اگر در تخمین قیمت او اشتباه کرده باشم برای همیشه او و آن کافه را از دست خواهم داد.بهرحال، من یک وکیل کهنه کار بودم که میدانستم با هر کسی از چه روشی می توانم جواب بگیرم. نگاهم به چشمهای دخترک بود ، حتی اسمش را هم نمی دانستم. چشمهایش در اول کمی خشمگین و بعد از چند ثانیه سکوت کمی آرامتر شد. احتمالا" داشته با خودش حساب و کتاب می کرده که خوابیدن با پیر پسر گند دماغی چون من ، ارزش دوهزار دلار را دارد یا نه. محاسباتش که تمام شد گفت :"شما با صراحتتون منو غافلگیر کردین قربان" پوزخندی زدم و گفتم : " از این کار لذت می برم، قبوله؟" با تردید گفت: " یعنی من باید بیام خونۀ کسی که نمیشناسمش؟" بهش گفتم : "به من اعتماد نداری؟" خندید. حق داشت. گفتم : "باشه میریم هتل" 

یک ساعت طول کشید تا هتل مورد نظرم را پیدا کردم و توانستم یک اتاق معمولی دوتخته برای یک شب بگیرم. وقتی در اتاق را باز کردم با وحشت داخل اتاق شد. نشستم روی صندلی و برای اینکه ترسش بریزد ، چک دوهزاردلاری را برایش نوشتم و به دستش دادم. تشکر کرد و سریع آنرا در کیفش گذاشت. یک ساعت بیشتر وقت نداشتم تا او را تصاحب کنم و از شر رویایی که مدام توی ذهنم بود خود را خلاص نمایم. می دانستم از اینکه دست کسی مثل من به او بخورد چندشش می شود. ولی پول کمی بابت یک ساعت تحمل کردن من، نگرفته بود. دستهایم را دور کمرش حلقه کردم و او را به خود چسباندم. چقدر دوست داشتم او معشوقه ام باشد، ولی حالا به یک ساعت با او بودن به بهای گزافی بسنده کرده بودم. چشمهای دخترک پایین را نگاه می کرد. نگاهی به گردن کشیده و زیبایش که او را مثل یک قو، زیبا نموده بود ، کردم و دانه دانه لباسهایش را کندم ، تا اندام زیبایش را در آغوش بگیرم. از خجالت ، صورتش سرخ شده بود . نمی خواستم عذاب بکشد ، ولی آدمها که سنشان بالا میرود خودخواه می شوند. نمی توانستم از تب و تابی که چند ماه است مرا در آن انداخته خلاص شوم. تمام وجودم از شدت شهوت به لرزه افتاده بود. فکر و ذکرم این بود که فقط تمام وجودش را تصاحب کنم . از لحظه ای که روی تخت خواباندمش ، تا لحظه ای که کار تمام شد و سیگارم را روشن کردم ، ده دقیقه هم طول نکشید. به سیگارم که پک می زدم نگاهی به او کردم که بی حال کنارم خوابیده بود. عطشم برطرف شده بود. از شر رویا و عشقش ، ده دقیقه ای خلاص شده بودم. حالا می توانستم شبها سر راحت بر بالین بگذارم . او ، دیگر برایم مفهمومی جز یکی از زنانِ فاحشه خانۀ گراند یونیون نداشت ، تنها تفاوتش در قیمتش بود که کمی بالاتر بود.

ستون داستان کوتاه

از دوران دبیرستان داستان نویسی را دوست داشتم ، در مقاطع سنی مختلف هم تعدادی داستان کوتاه نوشته ام ، ولی میخواهم در این وبلاگ هم ستونی به اسم داستان کوتاه اضافه کنم ، و برای یک مدت بطور آزمایشی داستانهای کوتاه هم بنویسم و اگر موفق نبود، این ستون را ادامه ندهم . از انتقادهای شما عزیزان هم،  بسیار استفاده خواهم کرد. 

مُهرِ تکرار

از تکرار بدم می آید ، از تکراری شدن متنفرم . از اینکه صدای نفسهایم ، عطر تنم ، یا لمس دستهایم برای کسی مفهومش را از دست بدهد و دیگر حسی در او ایجاد نکند ، فراری ام . فوبیای این را دارم که کسی، نگاههایش ، بوسه هایش ، یا آغوشش دیگر برایم نوترال شود . ازدواج ، اولین چیزی است که همۀ احساس های خالص و غلیظ آدم را شل و آبکی ، مثل آب زیپو میکند.  آن مُهر کوفتی در شناسنامه ، خاصیت بلیچینگ دارد ، کلا" احساسات آدم ها را بیرنگ می کند. دیگر  نیازهای روحی و جسمی طرف مقابل دایورت می شود و فقط یک چیز مهم وجود دارد : خودم !  

این مسئله در زندگی های ایرانی بیشتر به چشم می خورد ، چون اکثر پسرها از بی سکسی ، به فکر زن گرفتن می افتند و اکثر دخترها بخاطر ترس از بی شوهری. سکس هم که یک تابوی مقدسِ دور از دسترس برای همه شده و نه تنها مردها روش ارضا کردن زنها را بلد نیستند، بلکه خود زنها هم نمی دانند  در رختخواب قرار است چه گهی خورده شود که آنها را به ارگاسم برساند. برای همین ، زنی که در رختخواب در ذوقش خورده است ، عقده ای می شود و مردی که دیده است سکسی که بخاطرش زیر بار اینهمه مسئولیت رفته ، چیز مالی هم نبوده ، گوشه گیر !

خب هرچه تا بحال گفتم توضیح واضحات بود خودم هم میدانم ، فقط خواستم بگویم چقدر با این فرهنگهای جدا سازی دختر و پسر ، و مقدس گراییِ مسئله بکارت ، باعث شده ایم زندگی های زناشویی مزۀ لجن بدهند . هنوز هستند کسانی که معتقدند خودارضایی گناه کبیره محسوب می شود، ضمن اینکه سکس خارج از ازدواج هم گناه است ، پس آن بدبختی که حشرش زد بالا مجبور است برود ورزش کند یا به سمت دین و عبادت رو بیاورد . هنوز هستند کسانی که نمی فهمند، یا نمی خواهند بفهمند که اگر یک دختر خودارضایی نکند، و با بدن خودش آشنا نشود، نمی تواند پارتنرش را درست راهنمایی کند که او را در زمان سکس به اوج برساند.  هنوز هستند کسانی که فکر می کنند حرف زدن در این زمینه قباحت دارد و یک زن درست و حسابی فقط در تاریکی و با شرم و حیا و خجالت سکس می کند آنهم فقط برای اینکه شوهرش را ارضا کند و برای خودش حفظ کند. نگاه فرهنگی ما به سکس ، بسیار درد آور است . مغز آدم درد می گیرد. هنوز مادر من مرا از هورنی بودن ملامت می کند و میگوید از خواهرت یاد بگیر که چقدر از سکس بدش می آید. هنوز هستند کسانی که رویشان نمی شود به شوهرشان بگویند با این روش من ارضا نمی شوم  و فقط به اوج رسیدن را تظاهر می کنند و دلشان را به همان آغوش های آبکی نصفه نیمۀ وسط سکس خوش می کنند . خواهش می کنم به من نگویید در نسلهای امروز ، همچین چیزی کم شده است چون من از نزدیک ، دیده ام !  

از نظر من مُهر ازدواج از مُهر مرگ در شناسنامه هم دردناک تر است. چون تا قبل از آن می توانی به پارتنرت با خیال راحت چند فرصت بدهی و اگر ناموفق بود، به راحتی دَکَش کنی برود ، اما وای به روزی که اسمش با یک مُهرِ آبی رنگِ زشت توی صفحۀ دوم شناسنامه ات خورده باشد ، و طرفت آنقدر مغرور و فناتیک باشد که اگر از روش سکس کردنش ایراد بگیری به قبایش بر بخورد و کونش را به تو بکند. وای به آن روز ...

بی خاطره

مخصوصا" ، پایم را جوری روی پای دیگرم گذاشته ام که رانهای برنزه ام از پیراهن تنگ شیری رنگم بیرون بزند. یک جوری که انگار می خواهم انتقام بگیرم، انتقام سالها دوری . نگاهی از سر تا پا به من می کند و می گوید : "دختر تو چقد هاتی !!! چقدر عوض شدی" می خندم و میگویم : "نه دیگه در این حد !" سوتی می کشد و می گوید : "اتفاقا" در همین حد، باور کن" موضوع را عوض می کنم، اما حواسم به حرکاتش هست. همانطور دوستانه صحبت می کند و هی مرا نصیحت می کند که سیگار را کنار بگذارم. من هم هی چسناله می کنم که سیگار آخرین دوستی است که برایم مانده، و او هی به من ثابت می کند که سیگار کشیدن ضعف تو را نشان می دهد، ناگهان  وسط صحبت می گوید : "همش حواسم میره به سمت یقه لباست ناخودآگاه، قدیما اینقدی نبودا ، کوچیکتر بود" میگویم :" الانم بزرگ نیس ، سوتینِ پوش آپ بستم " و هر دو می خندیم. کمی از خاطرات کودکی مشترکمان تعریف می کنیم ، او بیشتر از من یادش مانده، من چیز زیادی از کودکی ام در ذهنم نیست . همینطور با ناباوری نگاهش می کنم و میگویم من یادم نیس ! اما او تک تک جزئیات کودکی مان را مثل یک نوار ویدیویی جلوی چشمم می آورد ، و من از یادآوری شان احساس مشمئز کننده ای پیدا می کنم. خودم هم نمی دانم چرا اینقدر از یادآوری دوران کودکی ام متنفرم . سختی های الان را به راحتی های آن موقع ترجیح می دهم. می گوید : بعد ازاینهمه سال ، همدیگه رو دیدیم ، دفعه دیگه که بخوایم همو ببینیم میشه شصت سالمون . می خندم و می گویم : کی میخواد تا شصت سالگی عمر کنه؟  با تعجب می پرسد: "چرا؟ تو؟ تو که چیزی کم نداری واسه چی اینقد نا امیدی؟" می گویم : "چون زندگی ارزش این همه تنهایی رو نداره. وقتی دیگه نه کسی تو رو دوست داشته باشه و نه تو کسیو ، نه کسی دلش واست تنگ بشه و نه دل تو واسه کسی، دیگه این دنیا جای زندگی نیست." دستش را می گذارد پشتم و می گوید : "ولی من دوست تو ام. دلم واست تنگ شده بود، اینهمه راه اومدم که تو رو ببینم ، با اینکه از شیش صبح سرکار بودم. الانم خیلی خوشحالم که پیش تو هستم با اینکه ساعت 3 صبح شده دلم نمیاد ازت خداحافظی کنم"

دوست دوران کودکی ام که در این پست از او صحبت کرده بودم را بعد از سالها ملاقات کرده ام و تمام حصارهای تحمیلی دوران نوجوانی را شکسته ام ! احساس خوبی دارم .