شانه های تو

به عکست خیره می شوم. نگاهم روی اندامت بالا و پائین می رود. یک جا ثابت می ماند. همانجایی که از هر جای دیگر، این روزها ، بیشتر به آن نیازمندم.  همانجایی که این روزها خیلی کم می آورمش . همانجایی که زیباترین جای بدن توست. همانجایی که بهترین جای دنیاست برای من !

بخاطر یک مشت کوفت و زهر مار

روی تختی که دیشب تعمیرش کرده بودم نشسته ام و به فرشته معصومی که زیر پتو خودش را جمع کرده و هفت پادشاه را خواب می بیند مینگرم. دستش را در دستم میگیرم. بوسه ای بر صورتش می زنم. پتو را بالاتر میکشم. هوای اینجا سرد است. پانزده درجه زیر صفر . طبق عادت نوک پایش را از پتو بیرون می آورد دوباره.  صدای قُل قُل کتری بلند شده است. عطر چای در هوای خانه پیچیده است. یک پتو روی پایم کشیده ام و همینطور تایپ می کنم. داشتم خواب وحشتناکی می دیدم که با صدای زنگ تلفن بیدار شدم. مادرم بود. حالا روی تختی که دیروز تعمیر کرده بودم نشسته ام و احساس رضایت می کنم از حاصل دسترنجم. راستش من همیشه آدم دست و پا چلفتی ای بودم. همه کارهای سخت را می انداختم گردن مردها. حالا که فکرش را میکنم می بینم من خودخواه بوده ام. مرد را میخواستم باشد که راحت تر باشم. اینجور خواستن به درد عمه ام میخورد شاید. اینجور خواستن را همان بهتر که نخواست. بجای اینکه فکر کنم چقدر میتوانم پشت این مرد سنگر بگیرم، باید فکر می کردم چقدر می توانم به این مرد آرامش بدهم .

تمام زندگی من همینجا روی همین تخت خلاصه می شود: من و دخترم . اگر کسی نیست که آبگرمکن را راه بیاندازد، یا تخت خواب را تعمیر کند، یا موکت را روی پارکت پهن کند که پای بچه یخ نکند، پس برای چه باید باشد؟ برای یک مشت آغوش و بوسه و کوفت و زهر مار؟ می خواهم نباشد اصلا" .

همینجا روی تختی که دیشب تعمیرش کرده ام به این نتیجه می رسم که من واقعا" خودخواه هستم . بهتر است بی خیالِ عشق ایده آل  شوم. ترجیح می دهم یک خودخواه نفهم باشم تا یک ایده آلیست فداکار مزخرف که بخاطر اثبات عشقش همه جوره مایه می گذارد.

دست به جیبتان ببرید ناراحت میشم بخدا

امروز عصر بالاخره تصمیم گرفتم این تختخواب شکسته را تعمیر کنم. وسطش چند بار داشتم کم می آوردم، چند بار هم چکش را روی دستم کوبیدم ، چند بار به خودم لعنت فرستادم که سرم در چنین کلاه بزرگی  فرو رفته و وسایل این آپارتمان را چهار برابر قیمت به من انداخته اند. اما پول ، زیاد مهم نیست ، وقتی هیچ چیز دیگر خوشحالت نکند، پول هم کاری از دستش بر نمی آید. وقتی رویایی نداشته باشی، پول هم نمی تواند برایت رویا بسازد دیگر. امروز یکی از دوستانم گفت رویای زندگیت چیست؟ گفتم هیچ ! و او با تعجب پرسید شوخی می کنی؟ گفتم : نه ! تازه فهمیدم چقدر عجیب شده ام در بین آدمهای این دنیا. شاید همین است که همه از من فاصله می گیرند. اینکه من بیشتر برایشان شباهت به ای تی دارم تا یک آدم ! تازه فهمیدم بی رویا بودن در این دنیا خیلی وحشتناک است. بیشتر برای همه شبیه به یک کابوس است و دیدن من عذابشان میدهد. میگذارد که باور کنند می شود کابوس هایشان یک روز به واقعیت بپیوندد و بشوند "من" ! منی که با وجود تیکه پاره شدن دستش بخاطر تعمیر تختخواب، و با وجود همه تلخی هایی که در تنهایی نوش جان می کند، باز هم رویایی ندارد. حتی رویای مردی که باشد ، کنارش باشد، پشتش باشد، تکیه گاهش بشود ...

 نه  . دیگر روی هیچ قولی نباید حساب کرد. مردم قولهایشان را در جیبشان ذخیره کرده اند و هر وقت که لازم شد چند تا از آنها را خرج می کنند، و من دیگر آن زن ساده خوش باور نیستم که به دوستت دارمی پر بکشم در آسمانها و دنیایی از امید بر رویم نور بیفکند، و فکر کنم زندگی رخت سپید بر تن کرده و نوبت شادی من هم بالاخره رسید. فقط میخواهم به همه بگویم قولهایتان را برای من خرج نکنید. برای کسی خرجش کنید که بتواند باورشان کند. اینجوری بهتر است ...

استرایک

اصطلاحی در بازی بولینگ هست به نامِ استرایک ، که همه موانع با یک ضربه می ریزند. این ضربه به شانس ربطی ندارد. فقط مهارتِ پرتاب کننده و قدرت بدنی او فاکتورهای اصلی برای استرایک هستند. و من فهمیده ام که قدرت کافی برای پرتاب استرایک ندارم. شانس هم کاری از دستش بر نمی آید.

شانس ، در زندگی ، آنقدر بی هوا  می آید و می رود که در انتظارش ماندن بیشتر احساس حماقت را به انسان القا می کند تا خوشبینی !  اینکه من هیچوقت در زندگی ام در هیچ قرعه کشی ای برنده نشدم ، و هیچ جا بدون اثری از نقش خودم ، به موفقیتی دست نیافته ام، به من یاد داده است که بی خیالِ فاکتور شانس بشوم، و فقط روی افزایش مهارتهای خودم متمرکز بشوم.  

داستان زندگی مادیان

درست نمی دانم هشت ، یا شاید نه سالم بود  یعنی همان زمان که کودکی بودم که در کوچه و خیابان با بچه های محل ،  بازی میکرد،  خانم های همسایه به مادرم گفته بودند " این دختر بالاخره حق همه زنهای ایرانی را میگیرد"

نمی دانم در آن سن کم ، در من چه دیده بودند ، اما چیز بزرگی را در من ساختند.... مادیان ، همان موقع ها نطفه اش بسته شد . هر روز که میگذشت بیشتر از پیش در وجودم پرورش می یافت. اطرافیانم ، ناخودآگاه ، با لگدمال کردن من، مادیان را جان بیشتری میبخشیدند. اکنون که فکرش را میکنم ، میبینم همه اتفاقهایی که در زندگی من افتاده و تمام ظلمهایی که در حق من شده ، مخلوق دست کائناتی بوده که باید به مادیان انگیزه  بیشتری برای زندگی می دادند.  مادیان ، ساکت  بود. حمله نمی کرد ، فقط به هدفش فکر می کرد ، به روزی که با تلنگری درِ اسطبل را بشکند و بقیه اسبها را هم نجات دهد.

مادیان را اصلا" به همین هدف خلق کرده ام. شکستنِ درهای کهنه ای که زن ایرانی را اسیر اندیشه هایی می کند که لذت بردن از زندگی را برایش با احساس گناه و شرم همراه می کنند.  اندیشه هایی که به او تلقین می کنند شهروند درجه دو است .

وقتی یک زن فکر می کند بهترین قسمت غذا از آنِ آقای خانه است ، وقتی یک زن فکر می کند سهم او از زندگی آقای خانه ، همان مبلغ معامله شده است ، و نه سالهای جوانی اش، و نه  نصف آن زندگی ای که حتی اگر درآمدی هم نداشته، آن سالها را بخاطر امور منزل ، خود را از رشد اجتماعی و شغلی محروم کرده است، وقتی  یک زن فکر می کند در خصوصی ترین روابط زناشویی اش باید از بیان خواسته های جنسی اش چشم پوشی کند ، چرا که از نجابت به دور است ، وقتی می پذیرد آقای خانه اگر خیانت کرد تقصیر از زن بوده پس باید بیشتر به او محبت کرد، تا آقا به خانم خانه هم نگاهی بیندازد ،  یا حتی بیندیشد تقصیر از زنهای دیگر است که مردان را از راه به در می کنند و خود آقا تفصیری ندارد بیچاره !  زنی که سیگار می کشد زن درستی نیست ، زنی که از زیرکمر صحبت می کند فاحشه است ، دلم می سوزد. همه این افکار ، زخمه ای  میشوند بر روح و روانم ، چرا که خود زنان این تفکرات را حتی بیشتر از مردان در اجتماع پرورش می دهند ، و به زنانی که از ضعف ها و ترسهای آنها فراتر رفته اند حمله می کنند.

من یک فاحشه نیستم . من فقط خالق مادیان هستم. مادیان وحشی ای که فقط میخواهد درهای اسطبل را بشکند ، بتازد ، تابو ها را بشکند، زنجیر های عقاید کهنه را پاره  کند پیش رود و راه را باز  کند .

همینکه مردی مطالبی را که همیشه مطرح کردنش از زبان یک زن ، قبیح است  ،  بخواند ، همین که یک زن بخواند و بخواند ، حتی اگر زیر لب بگوید: این مادیان یک فاحشه است ، این تابو می شکند.  من مادیان را قربانی زنان سرزمینم می کنم. می بینم آن روز را که جشن گرفته ایم بخاطر آزادی زنانِ هم خاکم از شرِ باورهایی که روح لطیفشان را به اسارت گرفته ،  و  با هم در دشتهای اندیشه های نو ، یورتمه می تازند . هر وقت به آن روز می اندیشم ،  اشک شوقم سرازیر می شود.

مادیان فدا می شود ، ولی به هدفش می رسد.

پ.ن. : مخاطبین این وبلاگ ، همه  روشنفکر هستند  که شاید اصلا" همه اینها برایشان توضیح واضحات باشد . قلب من هم با این حرفهای خاله زنکی و عمه بلقیسی ای که پشت سرم زده می شود ، نمی شکند ، ولی دل دوستانم بخاطر تهمت هایی که به من زده شده، می رنجد.  میخواهم که قوی باشند  و  کمکم کنند .

در حد همان سه هورمون

اینکه ما تا بحال فکر میکردیم عشق چنین است و چنان ، همه و همه یک مشت حرف مفت بوده، و بر طبق تئوری بیوشیمیایی ، شیفتگی که نخستین مرحله عاشق شدن است ، جاذبه ای است که باعث ترشح انفجاری موادی شبیه آدرنالین شده با کمک فنیل اتیل آمین ، دوپامین (که ما را بر افروخته می سازد و باعث می شود در نتیجه گرمای محبت احساس خوبی داشته باشیم) و نوارپی نفرین (که موجب تولید آدرنالین میشود) ، کاری می کند که جهان به کام ما باشد، چشمهایمان آکنده از برق عشق شود و قلبمان تند تر بطپد. و هر چه اعتیاد ما بیشتر می شود، کشش ما بسوی او نیز شدید تر می گردد.

سرتونین که ماده ای است که  باعث ارتباط مدارهای عصبی مرتبط با ارزیابی دیگران است در افراد باصطلاح عاشق کم می شود تا ایرادهای معشوق را نبینند. دوپامین اکسی توسین را تحریک میکند که به آن ماده شیمیایی آغوش میگویند. و میزان آن در زمان ارگاسم به اوج میرسد. اکسی توسین نیاز به در آغوش گرفتن را در عشاق بوجود می آورد و پیوند عاطفی ایجاد می کند.

تمام عشق خلاصه شد در این سه ماده شیمیایی. معلوم میشود من لَنگ همین سه هورمون بوده ام و عشق چیزی نیست جز همین چند هورمون که احساس متفاوتی را در فرد ایجاد می کنند.

تف به ذاتش

درخیابان که راه میروم همینطور بو های آشنا قلقلکم می دهند. بوی عطر مادرم، بوی اوکلن پدرم، بوی عودی که خواهرم همیشه در اتاقش روشن می کرد. بوی شمع معطری که در اتاق خوابم روشن میکردم. بو ها از مغز من بیرون نمی روند. دست از سرم بر نمی دارند.  همینطور با من بازی میکنند. با آنها بزرگ شده ام. نمی توانم از شرشان خلاص شوم. هنوز بوی تن همسر سابقم را از بوی تن برادرم با چشم بسته تشخیص می دهم. بوی تن دخترم، بوی تن پدرم. بوی عرق بابای مدرسه، بوی سایلور سگ فرانسوی دوستم، بوی ادوکلنی که با دوست پسر چشم سبز پانزده سال پیشم در یک روز بارانی قدم میزدم هنوز در مشامم هست.  بوی عطر کنزوی دوست صمیمی ام، بوی بدی که بیشتر اوقات خانم همسایه میداد و همیشه فکر میکردم این بوی چیست که او میدهد. بوی عجیب لباسهای همسایه که روی بند پهن میکرد و بیشتر بوی کافور میداد ، و آنقدر کنجکاوم کرد که آخر نتوانستم جلوی کنجکاوی ام را بیشتر از این بگیرم و از او پرسیدم لباسهایت را با چه پودری می شویی!  بوی  آدمها نمی گذارد فراموششان کنم. میخواهم دیگر یادشان نیفتم ، نمی توانم. بوی عطری که روزی که به دادگاه رفتم برای نهایی شدن حکم طلاق زده بودم  ، بوی ادوکلنی که او زده بود، بوی ماشینش که همیشه خوشبو بود، بوی ماشینم که همیشه بوی خوراکی میداد. بوی خانه های کاهگلی شمال ، بوی بازار تره بار، هیچکدام نمی گذارند من نفس راحت بکشم از گذشته ها. یک روز هم اگر به آنها فکر نکنم ، یک کسی می آید از کنارم رد می شود و آن بو با شیطنت می آید جلوی من خوش رقصی می کند ، مثل یه زن هرزه برای اغوایم استریپتیز می کند خاطراتم را ! باز اسیرشان می شوم .خاطراتم را در آغوش می کشم.  شهوت با آنها خوابیدن چشمانم را کور می کند. ضربان قلبم بالا می رود. خیس خیس می شود صورتم. به خود که می آیم میبینم شب را با چه فلاکتی به صبح رسانده ام .

 تف به ذاتش.