ردی از سایه

از میان همه کسانی که با من در ارتباط هستند ، کمتر کسی پیدا میشود که رد پایی از او در نوشته هایم نباشد. شاید به این علت است که آنها برایم مهم هستند. پررنگ هستند. بخشی از قلب و احساس مرا به خود اختصاص داده اند.

همه اینها را گفتم که بگویم، چندی پیش با خودم فکر می کردم، هیچ رد پایی از من در هیچ نوشته ای یافت نمی شود ، خنده ام گرفت. دیدم حضور من در زندگی هیچکس پررنگ نبوده است. هیچکس بخشی از قلب و احساسش را برای من خالی نگذاشته است. گویی مثل یک سایه در زندگی این و آن پرسه می زنم ، بی آنکه کسی مرا ببیند.

البته  یک بار که فکر می کنم در مورد صحت یا عدم صحت فرضیه انحراف جنسی بودن همجنس گرایی ، بحث شدیدی بین من و یک دوست درگرفت و او در وبلاگش هر چه بد و بیراه از دهنش در آمد به من گفت . و باز جای شکرش باقیست که  حداقل یک نفر، یک جا ، مرا  دیده است .

گوشه ای در کافه مورد علاقه من

وارد کافه می شوم . در گوشۀ تاریک کافه ، منتظرم نشسته است. سلام میکنم.  روبرویش می نشینم  . لبخند می زند. به چشمهایم خیره می شود. میگوید: " خیلی دلم برات تنگ شده بود. چرا نمیای دیگه کافه؟ "میگویم:  "سرم شلوغه این روزا " . گارسن می آید. می گویم  : "چای" . یک سیگار روشن می کنم. به گارسن می گوید : "دوتا چای لطفا" .! "

باز به  من خیره می شود . با انگشتش روی صورتم نقاشی می کشد. گوشواره ام را با دستش می گیرد . نگاه می کند. می گوید : " قشنگه ! " لبخند می زنم. می گوید : "چرا اینقدر ساکتی؟" جمله ها را در ذهنم مرتب می کنم. می دانم ممکن است از این حرف ناراحت شود. دلم را به دریا می زنم. گارسن دو استکان چای روی میز می گذارد و می رود. می گویم: "چرا نمی ری یه دوس دختر پیدا کنی واسه خودت ؟ من برای تو فقط یه دوستم . نه بیشتر. " یک لحظه ساکت می شوم. حرفم را مزه مزه می کنم. دلم را به دریا می زنم و میگویم: "اگه نیاز به کسی داری به امید من نباش. برو سراغ یکی دیگه. تو یه مدلی. برات ریخته دختر"  روی میز خم می شود . صورتش آنقدر نزدیک است که نفسهایش به صورتم میخورد. بوی عطرش به مشامم می خورد. بوی شیرینی دارد. بیشتر بوی شکلات می دهد. صدایش را خیلی آرام می کند. می گوید : "من فقط تو رو می خوام. خیلی هم می خوام .خیلی میخوامت . خیلی . خیلی. خیلی ... " و این کلمه را بارها تکرار می کند. ته سیگارم را در جا سیگاری خفه می کنم. دستهایم را با دو دستش میگیرد . نوازششان می کند. بویشان می کند. می بوسدشان. به چشمانش می چسباند. و آنقدر نگاه می دارد  تا به بهانه سیگار در آوردن از دستش بیرون می کشم. به لبهایم خیره می شود. مدتی می گذرد . چشمش را از روی لبهایم بر نمیدارد. قلبم هُری می ریزد. چشمم روی  اندامش ، از همان پشت میز بالا و پائین می رود. وسوسه می شوم. افکار شیطانی به سرم می زند.  تکانی به سرم می دهم . آنها را بیرون می کنم. با خود حساب می کنم . هر چقدر هم که مرا بخواهد هنوز قابلیت عبور کردن از خط قرمزِ مرا ندارد. تصمیمم را می گیرم. و او را به حریمم راه نمی دهم.

به ساعتم نگاه می کنم. می گویم : "دیرم شده. کلاس دارم باید بروم."  پول چای را روی میز میگذارم . از سر میز بلند می شوم . پاکت سیگارم را بر میدارم و می روم...

چون آهی بر لبها

در یک مهمانی ، پسری جوان ، سه تار میزنَد . مادرم (که چندی است برای دیدنم آمده )، آواز می خوانَد: تنها ماندم ...تنها ماندم ...  تنها با دل ، برجا ماندم ... همه لذت می برند. مادرم میرسد به آن قسمتی که می خوانَد : دل تو زدلم خبر ندارد... بغض نمی گذارد ادامه دهد.  به من اشاره می کند که ادامه دهم . با اینکه صدای آنچنانی ندارم ، برای اینکه توجه جمع از مادر منحرف شود ، ادامه می دهم . اشکِ مادر بی وقفه می ریزد. صورتش مانند کودکی معصوم می شود. دردم می گیرد. گویی کسی دستش را داخل  قفسه سینه ام کرده و قلبم را محکم چنگ می زند.  از خودم متنفر می شوم. از خواهرم، برادرم و همه کسانی که او را اینقدر تنها گذاشتند متنفر می شوم....

با تو می آیم...

نشسته ام در تراس، je t’aime   "لارا فابین" را گوش می کنم . سیگار مورد علاقه تو را می کشم،  کنارخودم حست می کنم. همینجا.  نگاهت می کنم. چقدر آرامی ... پشت کامپیوترنشسته ای . سرت گرم است. فقط نگاهت می کنم. می ترسم همه اینها خواب باشد. میگویم بگذار تا جائیکه خوابم جا دارد  یک دل سیر نگاهت کنم. نکند خوابم تمام شود و من هنوز تشنه تو ...

 سیگار من تمام می شود و تو هنوز آنجایی. می خواهم بسویت بیایم. می ترسم. نکند اگر حرکتی کنم بیدار شوم . باز نگاهت می کنم. خود را به همین قانع می کنم.  

تو هستی .

چقدر من آرامم...

تو باشی... همین کافیست.

سرت را از روی مانیتور بلند می کنی. نگاههایم را نگاه می کنی. لبخند میزنی. میگویی بیا بغلم . نمیدانی چرا میخکوب شده ام. بلند می شوی. می آیی به سمت من....  با ترس قدمهای تو را می شمارم. می ترسم.... می ترسم به من که میرسی خواب من هم تمام شود. مثل همیشه ...

تو نزدیک میشوی ... من اما... بیدار نمیشوم باز... نگاهت به من جرات می دهد... دستم را میگیری. میگویی نترس ! من هستم.

آه خدایا . این بهترین حضوری است که خلق کرده ای تا بحال ، برای زنی که تنها  در تراس ایستاده ....

چانه ام را بالا میبری . لبت را روی لبهایم می گذاری. چشمانم را می بند م و دیگر به هیچ چیز نمی اندیشم. در آغوش تو اگر بیدار هم شوم خوب است. در آغوش تو اگر بمیرم هم نمی ترسم .

لحظه ای لبت را بر میداری از روی لبم. به چشمانم نگاه می کنی. گویی داستانی می خوانی . لبخند میزنی. دستم را می گیری بدنبال خود می کشی. دیگر نمی ترسم .

با تو باشم ، از هیچ چیز نمی ترسم.. حتی از ارتفاع !

چیزی که اصلا" مهم نیست...

پس فردا تولد دخترمه. هفت سالش تموم میشه میره تو هشت سال. نشستم با خودم حساب کردم چند سال دیگه مونده تا دیگه به من احتیاجی نداشته باشه؟ گفتم احتمالا" تا ده سال دیگه که بره دانشگاه و خرجشو هم در بیاره دیگه میتونم از حضور این دنیا مرخص شم.

اینو گفتم چون چند شب پیش که اون خوابیده بود و من کمی الکل مصرف کرده بودم، رفتم کنار پنجره که سیگار بکشم . باد میومد و آتیش فندکو خاموش می کرد. اومدم جلوی بادو با دستم بگیرم که فندک افتاد و من در گیر و دار گرفتن فندک و بعلت گیجی، چیزی نمونده بود از طبقه پنجم پرت بشم پائین.

جالب اینجاست که منی که اینهمه آکروفوبیک هستم، اون موقع اصلا" نترسیدم. وقتی تونستم جون سالم بدر ببرم، اولین فکری که به سرم زد این بود: اگه می افتادم، دخترم چیکار می کرد؟ بعد تا تهش رفتم. ته تهش. اینکه صب بیدار میشه و مامانشو صدا میزنه و می ترسه و گریه می کنه و خیلی چیزای دیگه.

دیدم نه! نمی شه! نمی شه یه موجود رو به دنیا آورد و حواله اش کرد به تخم نداشته و به مرگ اندیشید. با خودم فکر کردم کدوم مشکلی باعث شده که من اینقدر به زندگی بی علاقه شده باشم؟ تنهایی ؟ یعنی تنهایی من چقدر مهمه؟  اصلا" مهمه؟ ؟

عطش داشتنِ تو

تو نیستی امشب، اما دلم میخواهدت ، بیقرارم ، نا آرامم، تب کرده ام ، خود را دلداری می دهم که می آیی، می روم دوش میگیرم، شامپوبدن معطرم را میزنم به بدنم . حوله ام را می پوشم. جلوی آینه می ایستم  . چشمانم گود شده اند. کمی آرایش می کنم. رژ لب سرخابی ام را بر می دارم. نگاهی به آن می کنم . بعد سر جایش می گذارم. می خواهم برایت زیبایی طبیعی داشته باشم. همانطور که همیشه دوست داری. یک رژ لب صورتی کمرنگ می زنم. به اتاق خوابم می روم . حول ام را در می آورم. بهترین عطرم را بر می دارم تمام بدنم را معطر می کنم لباسهای زیر خود را نگاه می کنم. همه آنها را دوست داشتی. مردد می شوم. مشکی بهتر است ؟ یا قهوه ای؟ قرمز به پوست تنم نمی آید. بنفش را انتخاب می کنم که با لباس خوابم همخوانی دارد. موهایم را روی شانه هایم می ریزم، که هر وقت خواستی گردنم را ببوسی با انگشتت مو هایم را کنار بزنی و صورتت را به گردنم بمالی.

ساعت را نگاه می کنم. هنوز نیامده ای. طول اتاق را مدام طی می کنم. یادم می آید لاک ناخنم را عوض کنم. لاک ها راجلویم که میریزم چشمم به گردنبند زیبایی می افتد که با هم از دست فروشها خریده بودیم. گردنم می کنمش. لاک ارغوانی ام را بر میدارم .

چراغ خواب قرمز را روشن می کنم. که بدنم برایت جذاب تر بشود.

هنوز نیامده ای. دیگر نیمه شب شده. شراب آلبالو را روی میز کنار تخت می گذارم . همراه دو جام . لبت را به شراب تر کنی و من شراب را از لبان تو مزه کنم.

به ساعت نگاه می کنم. کم کم دیر میشود. نیمی از شبمان گذشت و تو هنوز نیامده ای.

سراغ سی دی هایم می روم . موزیک مورد علاقه مان را انتخاب می کنم. می گذارمش در دستگاه که آماده باشد. وقتی آمدی فقط play  را بزنم .

از پنجره بیرون را نگاه می کنم. خورشید سپیده زده است. نگاهم را به انتهای کوچه می دوزم. خبری از تو نیست....

آه که اگر باران نبارد

باران که میبارد، حال و هوای دل من هم مرطوب می شود، دلم می خواهد سرم را از پنجره اتاقم بیرون بیاورم . پک های عمیقی به زندگی ام بزنم و  درد بی تو بودن  را با بازدم بعدی بیرون بزنم.

باران که میبارد، هوس می کنم یک  شلوار سفید بپوشم ، در چاله های گل آلود خاطراتم بپرم و از کثافت کشیده شدن عشقت به خودم  بلند بلند بخندم.

باران که میبارد ، دلم می خواهد خودم را زیبا کنم. درست همانطور که اگر با تو وعده دیدار داشتم ، می کردم، بروم زیر باران آنقدر راه بروم تا تمام موهایم خیس شوند ، آرایشهایم بریزند در صورتم. زشت شوم . از اینکه تو را نمی بینم خدا را شکر کنم.

باران که میبارد، لبم هوای گرم شدن می کند از بوسه هایت. تنم هوس دستهایت را ...

میخواهم عریان شوم. همانطور که برای تو می شدم. بروم زیر باران آنقدر منتظرت بنشینم تا تمام وجودم  بلرزد. آنوقت دل خودم را با یک پتوی پیزوری خوش کنم ... از خیر آغوشت بگذرم ....