بی سرزمین

وقتی بچه بودم مامانم یه کتاب داستان برام خرید درباره قورباغه ای که توی یه چاه زندگی می کرد و تمام عمرش فکر می کرد اون چاه تمام دنیاس. تا اینکه یه روز یه اتفاقی افتاد و قورباغه مجبور شد از توی چاه بیاد بیرون و دنیای واقعی رو پیدا کنه. دنیایی که تهش یه برکه بود با هزاران قورباغه دیگه. این داستان یه جور هیجان آوری به من امید می داد. اینکه همیشه یه چیز بهتری بیرون از چاهی که توش بودم منتظرمه. من بیشتر عمرمو توی چاه بودم. راستش خیلی هم قصد بیرون اومدن از چاه رو نداشتم. بهش اخت گرفته بودم. تا اینکه یه روز زندگی منو وادار کرد از چاهی که دوسش داشتم بپرم بیرون و عرض دنیا رو طی کنم بیام اینجایی که هستم. امریکا! یه برکه بزرگ. به امید اینکه اینجا هزارتا قورباغه منتظرم هستن که به خیال خودم به من خوشامد بگن. اینجا دیگه این حساب و کتابا درست از آب در نمیاد. یهو میبینی تا خرخره توی لجن زندگی فریبنده توی ناف امریکا گیر کردی و قورباغه های دیگه فقط رد میشن و حتی نگاهت هم نمیکنن چون همشون دیرشون شده باید برن سرکار. وقتی میخای برای یه شغل درخواست بدی همیشه اون قورباغه هایی که از اول توی برکه بدنیا اومدن و بزرگ شدن در الویت هستن. چون تو خیلی مثل قورباغه های برکه ای رفتار نمیکنی. مدلت مثل برکه ای ها خوشحال و قورقوری نیست. مدلت ساکت و چاهیه. 

هرچی خودتو به در و دیوار میزنی که جا بیفتی توی این برکه خراب شده، جا نمیفتی. توی برکه اجازه داری زندگی کنی ولی کسی باهات خیلی قاطی نمیشه. مثل یه وصله ناجور گوشه برکه برای خودت یه برگ کوچیک پیدا میکنی و روش بچه قورباغه ات رو بزرگ میکنی. تنهایی! مثل بلدوزر درست رو تموم میکنی ولی همه کارای خوب میره برای قورباغه های برکه ای. چون کسی از قورباغه چاهی که با کسی دوست نمیشه یا کسی باهاش دوست نمیشه خوشش نمیاد. اول فکر میکنی ایراد از توئه . اما میبینی بقیه چاهی ها هم نشستن یه گوشه برکه و آرزو میکنن که یه شکارچی بیاد شکارشون کنه. اینحا دیگه تهشه! که اونم جای تو نیست. کم کم دلت برای چاه کوچیک و امنت تنگ میشه. میخای برگردی اما چاه دیگه راه برگشتی نیست. یه بتن سیمانی گذاشتن روی در اون چاه و دیگه نمیشه توش برگشت. اون موقع اس که دیگه نه یه چاهی به حساب میای نه یه برکه ای! میشی یه قورباغه بی سرزمین! هیچ جایی متعلق به تو نیست! تو هم متعلق به هیچ جا نیستی. حس میکنی ای کاش توی همون چاه مُرده بودی و اینقدر مزه تلخی بی نتیجگی زحماتت رو نچشیده بودی. 

توی این هیرو ویر یه قورباغه برکه ای میاد کنارت و عاشقت میشه. اولش خوشحال میشی، ولی همیشه یه پرده اس بین یه قورباغه چاهی با یه قورباغه برکه ای: قورباغه برکه ای تابحال چاه رو ندیده، و نمیدونه که چاهی ها نمیتونن برکه ای بشن چون برای برکه ای  ها یه چاهی همیشه یه چاهیه تا وقتی بتونه ادای برکه ای ها رو دربیاره. بعد تو هم میشی مثل بقیه چاهی هایی که گوشه برکه منتظر شکارچی بودن. قورباغه برکه ای ای که عاشقت بوده به ناامیدیت میخنده. چون همیشه مال برکه بوده و برکه مال اون. چون نمیفهمه چقدر بی سرزمین بودن تلخ و دردناکه.

مزه گُه

من بچه کوچه ام. زمان بچگی من همه اش تو کوچه خیابون سپری شد. توی محل ما تقریبن توی هر خونه ای دو سه تا بچه بود که عصر به عصر همه می ریختن تو کوچه و با هم مشغول بازی می شدن، از گل کوچیک و وسطی و والیبال گرفته تا هفت سنگ و همه گرگه.  غروب که میشد وقت قایم باشک بود، که البته ما اونموقع ها بهش میگفتیم قایم موشک. حوالی نه ، نه و نیم شب مامان بابا ها شروع میکردن به صدا کردن بچه هاشون توی خونه، که همه دور هم شام بخورن و یه سریال پفکی تلویزیون تماشا کنن و برن تو رختخواب. من با همین بچه های کوچه بزرگ شدم، نوجوون شدم. عاشق ؟ نه ! من هیچوقت عاشق نشدم. یه مدت توی سن پونزده سالگی بصورت فوق فشرده سعی شدیدی کردم که به زور آهنگای داریوش و گوگوش خودمو عاشق و دلباخته اولین دوست پسرم بکنم، اما با وجود اینکه دوست پسرم قابلیتشو داشت، نتونستم عاشقش بشم. عشق یه قابلیت میخاست که من اونو نداشتم. هنوزم ندارم. قابلیت اعتماد کردن و رها کردن. من که وارد دانشگاه شدم ما از اون محل رفتیم و دیگه هم هیچکدوم از اون بچه هایی که باهاشون بزرگ شده بودم رو ندیدم. از خیر عاشق شدن هم گذشتم. اخلاق که نداشتم، عاشق هم نمیشدم. هر کی هم عاشقم میشد از نظرم ضعیف بود. این شد که تنها موندم، تنهایی اذیتم کرد، کل فلسفه عاشقی و تفاهم رو جمع کردم گذاشتم کنار خواستم همه چی رو با سکس حل کنم. سکس تنها چیزی بود که میتونست آدمی که نه عاشقته و نه باهات تفاهم داره رو کنارت نگه داره. تا اینکه با یکی از همین آدما ازدواج کردم. وقتی عشق نباشه سکس روز به روز بیشتر بوی تعفن میگیره. من که تا اونموقع دخترایی که قصه سکس با عشق سر میدادن رو مسخره میکردم ، ته دلم فهمیدم سکس بدون عشق مثل لیس زدن کف خوکدونی برای سیر کردن شکمه. اما گاهی گرسنگی این چیزا سرش نمیشه. شکمی که خالی باشه خوکدونی که سهله  گُه دونی رو هم لیس میزنه. اما هیچکدوم از اینا دلیل نمیشه که ندونه این چیزی که داره زیر دندونش مزه میکنه گُهه! تا اینکه بلخره یه روز حالش از مزه گُه بهم میخوره و تصمیم میگیره اعتصاب غذا کنه.
من هنوزم فکر میکنم اون عشق واقعی رو من یه جا توی همون کودکی گم کردم. یه جایی که به من یاد داده شد آدما همه یه مشت موجودات فرصت طلب و دروغگو و ضعیفن که بجز منفعت شخصیشون به چیز دیگه ای فکر نمیکنن. یه جایی از کودکی من توی یکی از بازی های کوچه ای یا توی زندگی فامیلی، یه جایی این توی کله من فرو رفته و من نمیتونم از توی کله ام بیرون بیارمش چون دقیقن نمیدونم از کجا توی کله ام رفته. حالا دیگه تصمیم گرفتم بجای جنگیدن باهاش دوست بشم ببینم دردش چیه. میدونم تا حالا خیلی با بی پروایی هام اذیتش کردم. الان مثل یه بچه درمونده و عصبانی توی کله من داره مشت میکوبه. واسه همینم یه راه برای کنار اومدن باهاش پیدا کردم. اینکه خیلی آروم اجازه بدم کسی قدم به قدم به من نزدیک شه، هر موقع هر کسی که تونست اون بچه لعنتی رو توی کله من  یه کم آروم تر کنه حق داره یه قدم بیاد نزدیکتر. دیگه نمیتونم باهاش بجنگم. جفتمون نیاز به آتش بس داریم و نیاز به عشق!

کلاب خارکسده ها

یه آدمایی هستن که حتی اگر یکی بدترین خارکسده بازی های دنیا رو سرشون دربیاره نمی تونن صد در صد باهاش قطع رابطه کنن و اون آدم رو از زندگیشون حذف کنن. این آدما هر جا میشینن شروع می کنن به داستان سر دادن از اینکه چقدر از اون آدم متنفرن و چه مادرقهبه بازیایی که اون آدم درنیاورده اما تا یارو رو می بینن آنچنان باهاش دوستانه برخورد می کنن و جوک میگن و میخندن و توی مهمونیا در کونش میچسبن که فکر میکنی شاید توی این فاصله یه سکته مغزی خفیف زده باشن و همه چیو فراموش کرده باشن. حقیقت اینجاست که سکته ای در کار نیست. حقیقت اینه که این آدما خودشون هم از قشر همون خارکسده هه هستند و توقع دارن که هر وقت خودشون هم خارکسده بازی در آوردن کسی باهاشون قطع رابطه نکنه و تنهاشون نذاره.
خانم آ یکی از اون آدماست. البته خانم آ خارکسده بازیاش بیشتر اوقات از بدجنسی نیست از خریته! مثلن شوهرش رو دودره می کرد تا با رفیقش بخابه بعد وقتی همه جا اسمش بد در رفت سریع گشت دنبال بهونه ای که خودشو از سر زبونا بیاره بیرون، و این وسط اولین سوژه ای که پیدا کرد دختردایی بدبختش بود که تازه از ایران اومده بود و کسی نمیشناختش. با خیال راحت دست شوهر جونشو گرفت ساعت یازده شب رفت زنگ خونه اقدس خانم و طیبه خانم رو زد و همه جا جار زد این دختردایی من به همه میده و جنده اس و با همه خوابیده و خلاصه آمار تمام کارای نکرده و کرده دخترداییه رو ریخت وسط. دختردایی بدبختش که تازه پاش به کشور جدید رسیده بود از همه جا بی خبر که چرا همه جامعه اسکل آباد ایرانیان ساکن امریکا بهش چپ چپ نگاه می کنن فکر می کرد خانم آ تنها فامیل و پشتیبانشه. یادم رفت بگم اینجا امریکاس ولی درصد زیادی از ایرانیایی که از ایران اومدن از هر شهر رو روستایی از سر بدبختی به امریکا پناه آوردن و بجای اینکه فرهنگ خاله زنک بازی فسیلی یاسوج و سیسان رو بذارن کنار و چارتا چیز حسابی از این کشور و فرهنگش یاد بگیرن همون یاسوج رو غلفتی منتقل کردن اینجا، فقط موقعیت جغرافیاییش فرق می کنه. اینا بعد از شونزده سال زندگی توی امریکا هنوز فرق جنده رو با کسی که با دوست پسرش میخابه نمی دونن. ادامه داستان  اینکه بخاطر تمام این شهرت داغونی که خانم آ برای دختردایی ساخته بود اقدس خانم بهش تهمت زد که با شوهر ایشونم بعله و این دختردایی بی نوا رو تا جایی که می تونست نابود کرد.
خانم آ که احساس پشیمونی کرده بود بخاطر اینکه می دونست همه چی زیر سر خودشه، از سر عصبانیت که چرا اقدس خانم  از اطلاعاتی که ایشون دادن سو استفاده کرده با اقدس خانم در افتاد و،اینبار نشست همه جا پرونده اقدس خانم رو از جریان کیر سیاه دوست داشتن و با سیاه پوست خوابیدن اقدس خانم گرفته تا جریان ساک دوختن اقدس خانم توی روستاشون برای یه لقمه نون ، ریخت وسط! ولی خانم آ یک مشکل اساسی داشت. هیچوقت نمی تونست آدما رو هر چقدر هم خارکسده باشن از زندگیش حذف کنه. یه مدت با اقدس خانم قطع رابطه کرد و یه روز از روزای عید نوروز دست شوهر اسکلش رو گرفت و با خودش برد خونه اقدس خانم عید دیدنی و چنان قربون صدقه اقدس خانم رفت که انگار نه انگار دو سه سالی سایه همو با تیر می زدن.
خانم دختر دایی که در طول این مدت کم کم پی برده بود خانم آ پشت تمام آسیب هاییه که اقدس خانم بهش زده خانم آ رو از زندگیش حذف کرد. اما خانم آ یه مشکل اساسی داشت. فکر می کرد آدما هر چقدر هم خارکسده بازی دربیارن نباید کسی حذفشون کنه چون خودش هم اینکارو هیچوقت برای هیچ خارکسده ای نکرده. شروع کرد به مسج دادن و زنگ زدن به دختر دایی که اگر من بدترین گناه هم کرده باشم تو نباید منو حذف می کردی و من دوستت دارم و دلم برات تنگ شده و ازین کسشرا. خانم دختردایی بهش توضیح داد دقیقن واسه چی حذفش کرده ولی خانم آ زیر بار نرفت و نرفت ، و گفت آدما خون همدیگه رو می ریزن بعد آشتی می کنن!
این قضیه درست مثل یه فاجعه برای خانم آ بود. خانم آ هیچوقت کسیو حذف نمی کرد هیچوقت هم دوست نداشت حذف بشه. این سیستم اسمش سیستم توافق خارکسده ایه! یعنی همه بطور نامرئی با هم توافق میکنن هرچی هم خارکسده بازی درآوردن همیشه اون گوشه همدیگه رو برای روز مبادا نگه دارن و تو مهمونیا همدیگه رو بغل کنن و بهم بگن دلشون برای هم تنگ شده. کسی که نمی تونه کسیو حذف کنه مشکل اساسی داره و اون اینه که خودشم نمیخاد حذف بشه. توی علم روانشناسی بهش میگن مشکل حذف شدن (ابندنمنت ایشو)! من اما بهش میگم خارکسدگری! بهت بگم تو هم اگر از اون آدمایی که  که خارکسده ها رو اون گوشه نگه میداری، عضو اون کلابی! کلاب خارکسده ها!

سکس شکلاتی

دیشب خواب دیدم  ن، خواهرزاده همسر سابقم، که سالها بود اصلن به یادش نیفتاده بودم، منو شروع به بوسیدن کرد. منم چنگ زدم تو موهای پرپشتش و کشوندمش روی خودم. توی خواب باورم نمی شد خوابیدن با کسی که تا چند سال پیش منو زندایی صدا میکرد اینقدر هات و آتشین باشه. چند شب پیش هم خواب دیدم با یه زن جاافتاده دارم سکس می کنم.
آقای ف همیشه منو بخاطر اینکه توی زندگیم با آدمای نا مناسب خوابیدم سرزنش می کرد. جالب اینجاس که هیچکدوم از اون آدمای نامناسب اصلن لذتبخش نبودن، ولی سکس با کسایی که هیچوقت توی بیداری فکر خوابیدن باهاشون هم به سرم نزده بود برام هیجان انگیز و لذتبخش بود. سکس تا یه جایی برای من فقط گاییدن مردا بود. از وقتی وارد رابطه با آقای ف شدم  زندگی سکسی من دگرگون شد.
انعکاس رفتار جنسی آدما رو میشه توی غذا خوردنشون دید. آدمایی که تند تند غذاشونو میبلعن و تا تو بیای غذاتو شروع کنی اونا ته بشقابشونم لیس زدن گذاشتن کنار ، آدمایی هستن که براشون سیر شدن کافیه. این آدما بلد نیستن از غذا لذت ببرن یا بهتره بگم خیلی به اون قسمت قضیه اهمیت نمیدن. خوب خوبه ی این آدما توی رختخواب لختت میکنه، یه کم با سینه هات بازی میکنه سریع میره اون پایینو لیس میزنه که تو رو زود ارضا کنه تو مجبور نشی خودت زیادی وقت تلف کنی واسه ارضا شدن. بعد به محض اینکه تو اومدی، چهارتا تلمبه میزنه و با دوتا ناله سروتهشو هم میاره. اون دوتا ناله تنها صداییه که از حنجره اش در تمام مدت در میاد چون انقدر مشغوله تموم کردن غذاشه که وقت حرف زدن و کثافتکاری نداره.برای من قهوه وقت و مراسم داره. من هیچوقت آدمایی مثل آقای ف رو که چای یا قهوه داغ رو در دو دقیقه داغ داغ سر می کشن و بلند میشن میرن نمیفهمم.
سکس برای من یه کیک شکلاتی خوشمزه بود که دوست داشتم جای اینکه یهو ببلعمش بوش کنم، مزه اش کنم و باهاش بازی کنم. شکلاتاشو لیس بزنم و در موردش حرف بزنم و از هر گوشه اش یه جور لذت ببرم.اما با آقای ف سکس برام کم کم تبدیل شد به آش شلغمی که هر وقت مریض می شدیم مامانمون به زور میریخت تو حلقمون. شد یه روتین یکنواخت و خسته کننده که حوصله آدم رو سر می بره. جذابیتش رو از دست داد. سکس برام کم کم دوزاری شد. این اتفاق برای کسی که عاشق غذاس مثل سرطان زبان می مونه. سرطانی که تمام قدرت چشاییتو ازت میگیره. کرختت می کنه. وقتی از این سرطان خودتو می کشی بیرون، حتی اگر هر شب خواب ببینی با آدمای عجیب غریبی که توی واقعیت فکرت هم نمیرسید باهاشون بخابی داری توی حرارت لذت می سوزی، وقتی بیدار میشی می ترسی از توی خلا خودت بزنی بیرون و با یه فاجعه دیگه مثل   سکس با آقای ف بری توی رختخواب و دوباره ریده بشه به اشتهات. درست مثل وقتی که از شدت هوس کیک شکلاتی داری تلف میشی ولی میدونی زبونت بی حس تر از اینه که طعمشو حس کنه. باید صبر کنی زبونت خوب بشه تا بتونی برگردی به دنیای کیک های شکلاتی و قهوه های تلخ، و ایندفعه با کسی هم غذا بشی که اونم سر میز غدا دوست داره در مورد انواع پنیر صحبت کنه و شرابشو با ظرافت و دقت سفارش بده. اون آدم!

خودتراش

بعضی شبا وقتی تنها توی تختم منتظرم خوابم ببره دلم یه مرد جذاب قدبلند میخاد ازون مردایی که بچه ننه و غُرغُرو نیستن . ازون مردایی که وقتی میخندن یه خط اضافه میفته کنار لبشون و وقتی تو عصبانی و تنهایی فقط بغلت میکنن و یه سره زر زر نمیکنن. ازونایی که یه لیست مسخره توی مغزشون از تمام اشتباهات تو که حتی خیلیاشم اشتباه محسوب نمیشه نساختن و مدام اونا رو جلوی روت به رژه در نمیارن. ازون مردایی که مرد هستن. که وقتی میفتی روشون با تمام وجودت حس میکنی با یه مرد خوابیدی نه با یه بدبخت ضعیف بی اعتمادبنفس که از ترس اینکه کم بیاره داره زهره ترک میشه. بعد پیش خودم فکر میکنم اگر همچین کسی الان توی تخت پیشم دراز کشیده بود چیکار میکردم و چیا بهش میگفتم. اما بعد از چند دقیقه به خودم میام و میگم کیو دارم گول میزنم. من به درد هیچ رابطه ای نمیخورم. هر رابطه ای یه تیکه هایی از فردیت آدما رو خورد میکنه میریزه دور. درست مثل براده های چوب که موقع نجاری پِرت میشن. بعد مجبوری برای صاف کردن شکل ناقصی که پیدا کردی هی به خودت سمباده بزنی و بازم صاف کنی بریزی دور تا اینکه توی اون رابطه جا بشی. تمام مدت در حال تراشیدن خودتی تا اون رابطه تموم میشه و  رابطه دیگه ای با یه شکل دیگه شروع میشه و تو مجبوری کندن رو از اول شروع کنی. انقدر خودت رو رنده میکنی تا دیگه چیزی از خودت باقی نمی مونه. بعد برمیگردی می بینی چند سال قبل که بیشتر شبیه خودت بودی چقدر جذابتر بودی.
حالا دیگه مطمئن هم نیستم حتی از اون مردهایی که گاهی شب ها هوسشونو میکنم بخام. تنها چیزی که میخام یه فاک بادی خوبه. همین برای من کافیه. بعضیا مثل من برای کنده کاری خودشون ساخته نشدن. اونا میرن توی ریلیشن شیپ. دست به خودشون نمیزنن. طرف مقابل مجبوره هی بیشتر و بیشتر خودشو رنده کنه و بسابه تا تو رابطه بگنجه. بعد از یه سال هر دوتاشون میبینن یه طرف کاملن محو شده و ازش چیزی باقی نمونده بجز یه دنیا نفرت و کینه از کسی که باعث شده بخاطرش خودشونو تیکه تیکه کنن بریزن دور. بعد بقیه رابطه رو به سرزنش کردن طرف مقابلشون سپری میکنن بلکه دلشون خنک شه. اما تنها نتیجه اش اینه که میشن گاو نُه من شیرده.
رابطه کامل رابطه ایه که کسی بخاطر جا شدن توش خودشو نتراشه. فقط یه سمباده سطحی برای قالب شدنش کافی باشه. شاید من برخلاف چیزی که فکر میکنم واقعن توی رابطه مزخرف نباشم. شاید هم رابطه کامل هیچوقت وجود نداشته باشه و آدما فقط برای تفریح و فان یا برای اینکه تنها نمونن همدیگه رو تحمل میکنن. شاید اونایی که همدیگه رو دوست دارن تخمشونم نیست هر چقدر خودشونو با اره بسابن و تیکه تیکه کنن. شاید خیلی از رابطه ها هم هیچکس دست به خودش نمیزنه. هر کسی برای خودش یه وری میچَره تا عمر رابطه سربرسه، اما من دیگه رابطه نصفه و نیمه نمیخام. یه چیزی یا باید درست و درمون باشه یا اصلن هیچوقت نباشه. 

ویترین

 دیدین اون مادر پدرای روانی رو که اسباب بازی برای بچه شون می خرن ولی نمیذارن بچه باهاش بازی کنه و از بازی کردن باهاش لذت ببره؟ اسباب بازی رو میذارن توی ویترین اتاق بچه و میگن اگر بدیم دستش خرابش می کنه. اون بچه بزرگ می شه و حتی نمیفهمه که بازی کردن با اون اسباب بازی چه لذتی می تونست داشته باشه تا به سنی می رسه که دیگه هیچ اسباب بازی ای براش جذابیت نداره.
زندگی جنسی من هم مثل همون بچه اس. اسباب بازی من  قرار بوده که همیشه اون بالا توی ویترین باشه. من اما ازون بچه هایی بودم که یواشکی وقتی کسی حواسش به من نبود برش میداشتم و باهاش بازی می کردم و میذاشتمش سرجاش. راستش اون بازی یواشکی چندان لذتی هم نداره وقتی همش باید بخاطرش به همه دروغ بگی. الان توی این سن، وقتی به گذشته ام نگاه می کنم بخاطر اینکه به مامانم دروغکی میگفتم میرم کتابخونه درس بخونم، یا تو ترافیک گیر کردم، یا میرم میدون انقلاب کتاب بخرم  و میرفتم خونه دوست پسرم باهاش بازی کنم پشیمون نیستم. بخاطر هیچکدوم از اون دروغا پشیمون نیستم. کسی که نمیذاره با اسباب بازی خودت بازی کنی لیاقتش صداقت نیست. اما بخاطر یه چیز پشیمونم. بخاطر اینکه تمام مدت بازی کردن همش نگران بودم اسباب بازیم خراب بشه. یه بچه نرمال و عادی هیچوقت از اینکه اسباب بازیش خراب بشه نمیترسه. اما یه بچه ترسو که اسباب بازیشو یواشکی دزدیده برده با دوستش بازی کنه هیچ لذتی ازش نمیبره چون از دزدی کردن چیزی که مال خودشه احساس گناه میکنه.
آقای م وقتی با من ازدواج کرد دیگه اسباب بازیشو انداخته بود توی انباری خاک بخوره. میگفت اسباب بازی مال بچه هاس. خیلی از مردای ایرانی که من باهاشون خوابیدم حتی بلد نبودن با اسباب بازیاشون بازی کنن چون هر وقتم باهاش بازی کرده بودن انقدر هول هولکی گذاشته بودن سرجاش که کسی بویی نبره، دیگه بازی کردن براشون شده بود دست زدن و برگردوندن سرجاش.
نسل امروز رو نمیدونم ولی لذت توی فرهنگی که من توش بزرگ شدم مفهومی نداره. با حذف کردن لذت از پازل زندگی هیچوقت نمیشه خوشبختی رو کامل کرد. آدما میخان خوشبخت بشن اما همیشه یه نقطه خالی وجود داره. یه اسباب بازی که توی ویترین و البته برای بعضیا توی انباری خاک میخوره. یا یه بچه که چون با اضطراب بهش دست زده از دماغش درومده . من برای تمام دروغایی که گفتم پشیمون نیستم. برای اینکه زودتر بلند نشدم ازون دیونه خونه که همه چی باید تو ویترین باشه بیرون نزدم پشیمونم. 

قانون مبارزه کون بلوری ها

زندگی تو امریکا برای من مثل این بود که وسط یک رینگ بوکس شروع شد. بدون اینکه خودمم بدونم کجا هولم دادن بلند شدم وایستادم دیدم وسط یه میدونم و تا سرم و چرخوندم یه مشت خورد توی دماغم. دماغو گرفتم و بلند شدم که یه حرومزاده دیگه مشت بعدی رو زد توی گونه ام. صدای جیغ و داد تماشاچیا تو گوشم میپیچید.  تا به خودم بیام یه لگد خورد توی زانوم و دوباره افتادم زمین. به خودم گفتم تمام انرژیمو جمع میکنم و با مشت میرم تو صورت اون مادرقهبه ای که الان جفت پا رفت تو زانوم. اما اون مادر قهبه برای تشویق شدن اومده بود وسط و به این راحتیا کنار نمیرفت. اولین مشت رو که خورد و دید از پس من برنمیاد، یه نگاه موذیانه به من کرد و شلوارشو کشید پایین. کون گوشتالود و سفیدشو دراورد بیرون دولا شد گفت هرکی میخاد بیاد هرچی دوست داره بکنه تو کونم. همه دورش جمع شدن نوبتی شاید یه چیزی از کون بلوری بهشون بماسه یکی دستش تو شلوارش بود خودشو میمالید که وقتی نوبتش شد کیرش راست راست باشه، یکی انگشتشو تُفی میکرد، یکی هم بطری آبجوشو داشت سر میکشید که خالیش کنه و بکنه تو کون سفید ببینه چطور گوشتاش میلرزه وقتی بطری رو عقب جلو میکنه. من که با دماغ خونی و گونه ورم کرده وسط میدون هاج و واج واستاده بودم، به جمعیت نگاه میکردم که منو هُل میدادن کنار انگار من بازنده میدون شده بودم. مادرقهبه کون بلوری هم در حالیکه غرق لذت بود که همه رو دور خودش جمع کرده و برنده میدون شده یه پوزخندی به من زد و گفت دیدی من بردم؟

مبارزه کردن با آدما قلق داره. بعضی آدما قانون بازی یا مبارزه رو میدونن و طبق قوانین بازی پیش میرن. شایدهم این وسط سعی کنن روی نقطع ضعف حریف کار کنن که اونم جزئی از مبارزه اس. که البته حریف باهوش اونیه که نقطه ضعف دست کسی نده.  بعضی آدما اما نه تنها قوانین مبارزه رو نمیدونن بلکه این وسط چیزی هم جز برنده شدن براشون اهمیت نداره. این آدما مرز ندارن. مدل مبارزه شون هم تیریپ اقدس خانوم بازیه. حتی حاضرن برای اینکه تو رو سرکوب کنن وسط خیابون شلوارشونو بکشن پایین دولا شن کونشونو به همه نشون بدن و به تو لبخند بزنن و بگن دیدی کم آوردی؟ و بعدش احساس پیروزی شون انقدر قویه که اصلن حتی متوجه نمیشن بخاطر بدست آوردنش مجبور شده بودن وسط میدون خراسون کون برهنه بشن و پنجاه نفرم انگشت بکنن تو کونشون. تو مجبوری بازی رو ببازی چون تو مرز داری، برای تو برنده شدن همینه که تو شلوارتو نکشیدی پایین. شاید هم برای یه مدت طولانی خودتو سرزنش کنی که چرا جلوی اقدس خانوم بازیِ اون یارو کم آوردی و باعث شدی برنده میدون بشه، ولی بعد از یه مدت میفهمی همینکه فهمیدی کجا باید مبارزه رو واگذار کنی این یه بُرد محسوب میشه.

زیاد یادم نمیاد وقتی توی ایران بودم ازین اقدس خانوم بازیا دیده باشم. شاید بخاطر اینکه دایره معاشرتم محدود بود به دوست ها و همکارا و فامیل. اینجا تو امریکا ولی تو سر سگ بزنی ازین اقدس خانوما ریخته. راه میرن و به همه توهین میکنن و میدونن هیچکی جلوشون وانمیسته و ازین بابت به خودشون میبالن. مبارزه باهاشون هیچ منفعتی برای آدم نداره چون میدونی وقتی مبارزه شروع بشه اونا حاضرن برای نشوندن تو سرجات کارایی رو بکنن که تو حاضر نیستی بکنی. اینجاس که میگن با خوک در نیفت. اون از مبارزه توی گِل و کثافت لذت میبره. این وسط تویی که دست و پات به کثافت کشیده میشه. 

بازی

این روزا حال اون جلال موتوری رو دارم که اینقدر حشرش زده بود بالا که غروب به غروب سوار موتورش میشد و به همین که تو کوچه های خلوت دست بکشه به کون یه دختر و از ترس زهره ترکش کنه قانع بود. امروز آقای ف زنگ زد که ناهار میاد اینجا. ازش میخام جوجه ها رو باربکیو کنه. خودم یه آبجو باز میکنم هی با فاصله کم ازش وامیستم تا تنم بخوره به تنش. درست مثل جلال موتوری. آقای ف دوزاریش نمیفته. دوست دخترش زنگ میزنه و زود بعد از ناهار میره. چند دقیقه بعد آقای ن بهم تکست میده. آقای ن ازون آدماییه که رکورد اسکور کردن دخترای لس آنجلس رو زده.ازون آدمایی که من دیگه تو فازشون نیستم. ولی وقتی روزای هورنی بودن از راه میرسن مغز آدم از هورموناش فرمون میگیره. تو میگی بپیچ راست ولی میبینی زد دنده عقب چون هورمونه داره بهش میگه برگرد. ازم میپرسه که چرا نمیای لس آنجلس پیش من. بهش چندتا تیکه در مورد ته کشیدن دخترای لس آنجلس میندازم. ادای ناراحت شدن درمیاره و میگه دیگه اینجوری به من نگو. میخندم و میگم چشم. بعد ادای آدمایی رو میاره که من براشون مهمم. با اینکه میدونه که من میدونم فقط میخاد حتی یه بارم شده با من بخابه ولی به بازیش بطور رقت انگیزی ادامه میده. این یکی از جذاب ترین بازی های زندگی منه. از نگاه کردن یه مرد که داره برای خر کردن من و پایین کشیدن شلوارم زبون میریزه و تلاش میکنه طبق برنامه اش پله پله پاشو بذاره جلو لذت میبرم. دوست ندارم بازی به این راحتیا تموم شه. خودمو میزنم به اون راه. میگه میخام بیام سیاتل ببینمت. با هم حرف بزنیم. چیزی لازم نداری برات بیارم؟  بازی داره به جاهای هیجان انگیزش میرسه که یهو میگه دوست داری رابطه جدی  باهم داشته باشیم؟ و بازی خراب میشه!! 

یه وقتایی واقعن نباید کارت آخر رو زود رو کنی. درست مثل وقتی که تو بازی حکم ، کارت آس رو بکوبی رو ۲ گشنیز ! اونوقته که من میفهمم بازیگر ماهری نیستی و حوصله ام از بازی کردن باهات سر میره. بازیگری که آس رو برای بیرون کشیدن شاه نگه نداره به درد بازی نمیخوره. بازیگری که به کسی که زیاد نمیشناسه و حتی هنوز رامش هم نکرده پیشنهاد رابطه جدی میده یا بازیش خوب نیست، یا بازیش یه چیز دیگه اس. یه احتمال سومی هم هست: اینکه  فهمیده تو فازت چیه. وقتی توی خلاء هستی گاهی اوقات آدمایی هستن که میان به هوای اینکه بتونن از توی خلاء درت بیارن تا باهم بازی کنین، ولی یه قانون توی دنیای معمولی هست که توی خلاء وجود نداره: جاذبه!! اینجا هیچی تو رو سمت خودش نمیکشونه. درست مثل اینکه از توی مریخ داری به مورچه هایی که کنار هم راه میرن و بار میبرن و گاهی هم رو هم میفتن نگاه کنی و مثل جلال موتوری جق بزنی. همینقدر احمقانه و ساده.

کجایی

 توی خلاء محض! اینجا جاییه که هستم. اگر تمام عمرت فکر میکردی اینهمه مرد جذاب چی توی تو میبینن که اینجوری دنبالت میدون و با حرفا و دورت گشتناشون تو رو هرروز و هر ثانیه به ارگاسم روحی میرسونن و بعدش بفهمی تنها دلیلش اینه که تو دنبال یه رابطه معنادار و جدی و احساسی نیستی شاید اولین جایی که میخای بری توی خلائه تا بتونی تمام این توهم جذابیتت رو هضم کنی. بفهمی جذابیت تو در نخاستن آدماس. قدرت تو در نخاستن موندنشونه. درست وقتی که بخای بمونن یا بخای دنبال کسی باشی که موندنی باشه دورت رو خلاء احاطه میکنه. اینم یه جور ترک اعتیاده. اعتیاد به مرد. به اینکه هر کدومشون یه رنگی از بوی موهات گرفته تا گردن استخونی و سینه های کوچیک و لای پاهات یه جوری تعریف میکنن که تو فکر میکنی خوش سکس ترین و هات ترین زن زندگیشونی. جالب اینجاس که تو هیچی نیستی. تو برای همین که هیچی نیستی اینقدر جذابی . و برای اینکه قصد چیزی شدن هم نداری.

از روزی که آقای ف از زندگی من بیرون رفته من توی خلاء موندم. آقای ف برای خودش آدمای جدید زندگیشو پیدا کرده ولی فکر میکنه من هنوز همون آدم سابقم. گاهی میاد یه پیشنهاد سکس میده و میره. گاهی آخر هفته ها صبحانه میاد اینجا. خونه من. تمام مدتی که اینجاس حتی یه کلمه هم حرف نمیزنه. سرش توی گوشیشه و داره احتمالن با دوست دختر جدیدش کسشر میگه. گاهی میام سکوت رو بشکنم یه داستانی رو براش تعریف کنم میبینم حتی سرشو از توی گوشیش بلند نمیکنه. حتی جوابی نمیده که بفهمی حرفاتو شنیده. آخرین بار صحبتم رو قطع کردم و منتظر شدم سرشو بالا بیاره ، نیاورد. اونقدر توی گوشیش موند تا بلند شد رفت. نمیدونم حتی چرا میاد به ما سربزنه وقتی حتی حرفی برای گفتن نمونده. شاید از روی عادت میاد. شایدم فکر میکنه ما به اومدنش عادت کردیم. نمیدونم. فقط میدونم این آخرین موجود دوپاییه که گاهی به خونه من سر میزنه. شاید به هوای اینکه یه چیزی هم از اینطرف بهش بماسه.

گاهی میام بهش بگم من عوض شدم. من اون دختر مستی که اولین باری که دیدیش جلوی در کلاب داشت سیگار میکشید لبتو چسبوندی روی لبش اونم نه نگفت و تو رو برد خونه اش نیستم. من دیگه اون زنی نیستم که بار اول که آقای ع اومد توی اتاق هتلش که لپتابشو نشونش بده همونجا کنج اتاق چسبید بهش و بدون اینکه اهمیت بده آقای ع با کسی هست یا نه آقای ع رو کشید رو خودش. حالا دیگه راستش خودمم نمیدونم واسه چی اینهمه وقت رو بدون حس کردن بوی تن یه مرد سر کردم و طاقت آوردم. کلن اصل دلیل برام از اهمیت افتاده، اما حالا دیگه جرأت بیرون اومدن از خلاء رو هم ندارم. اینجا امنه. سخته، ولی من ازون اخلاقای کیری دارم که یه راهیو که انتخاب میکنم باید تا تهش برم. برام سخته سرو ته کنم برگردم همونجایی که بودم. درست مثل آدمایی که بخان برگردن به میمون شدن. این روزا نه کسی به من میگه خوشگل، هات دوست داشتنی، نه کسی از ساق پام تعریف میکنه، نه از گودی کمرم که باسنمو از زاویه پشت  توی داگی استایل خاص و جذاب میکنه. اینجا توی خلاء من یه زن تنهام. همین!

بعد از چند ماه اومدم به وبلاگ سر بزنم تو توی سیزده تا پست کامنت گذاشته بودی: کجایی؟! این محبت آمیزترین کلمه یا بهتره بگم سوالی بود که بعد از چندماه شنیدم. مرسی ازت! هرکی که هستی. مرسی. خیلی حالمو خوب کرد. 

آی فاک یو

آقای ش چهل و هفت سالش بود که الهه دختر بیست و چهار ساله سر راهش سبز شد و بعد از یکی دو تا قرار و رستوران و شام ، یک شب که آقای ش مشغول کتلت درست کردن در آپارتمانش بود زنگ زد و گفت من هم هوس کتلت کردم و خودش را بهوای کتلت ، به زور چپاند در آپارتمان آقای ش. بعد از شام طبق معمول همه قرارهایی که توی خانه هست رفت توی بغل آقای ش و به آقای ش گفت من هنوز باکره ام میخام تو باکره گی منو از بین ببری.

چند ماه بعد الهه از آقای ش چند میلیون تومان پول قرض گرفت برای شهریه دانشگاهش و بعد از آن دیگر جواب تلفنهای آقای ش را هم نداد. حتی وقتی آقای ش خواست بیاید بدهی اش را بدهد، الهه جواب داد که من هم کم چیزی به تو ندادم! بکارتم رو دادم!!

اینجا فرقی ندارد زن باشی یا مرد، در جاده ها، همانقدر که کارگر راه سازی مرد می بینی، زن هم هست. همانقدر که کارگر شهرداری مرد را درحال تمیز کردن خیابانها و خالی کردن زباله ها میبینی، کارگر زن هم هست. زن های اینجا مدتهاست از لای زرورق در آمده اند و به جای صرف کردن وقتشان در سالن های زیبایی بخاطر زیباتر و سکسی تر شدن ، پا به پای مردها کارهای سنگین بعهده می گیرند. اینطور هم نیست که چون کارگر ساختمانی هستند و آجر پرت میکنند هوا، سکس کمتری از زنهای پَر قویی ما گیرشان بیاید چون مردهایشان هم توجه چندانی به ناخن های مانیکور شده و لب ورقلمبیده آنها ندارند. اعتماد بنفس و شخصیت است که زنها را سکسی تر و جذابتر میکند.

خیلی وقتها دیده ام که وقتی یک مرد به یک زن فحش می دهد : فاک یو ، زن در جوابش می گوید : آی فاک یو ! یعنی حتی در سکس هم زن احساس مغلوب بودن ندارد. اینطور نیست که وقتی زنی با یک مرد میخابد فکر کند دارد امتیازی به آن مرد می دهد یا وقتی یک رابطه به هم می خورد دختر مثل مادر مرده ها بنشیند ادای آدمهای قربانی را در بیاورد و به دوست هایش بگوید پسره فقط قصد سو استفاده از من را داشت. اینطور نیست که همه منشی ها زن باشند و همه کارگران راه سازی که مشغول کندن زمین هستند، مرد. البته تا جنگ جهانی اول و دوم در امریکا هم زنها همیشه در حاشیه بوده اند و نقششان در اجتماع بیشتر همسر یا مادر بود تا زمان جنگ جهانی اول و دوم که مردها به میدان جنگ رفتند و بازار کار و رشد اجتماعی برای زنها باز شد، و همین مسولیت های برابر با وجود اینکه مشقات زندگیشان را افزایش داد، توانست اعتماد بنفس زنها را بالا ببرد. در کشور ما چنین امکانی وجود ندارد. یک سری شغل ها فقط برای مرد هاست و زنها هم چنان علاقه ای به انجام آنها نشان نمی دهند. غافل از اینکه همین چیزهای کوچک تاثیرات منفی خود را در نابودی اعتماد بنفس زن در اجتماع می گذارند. البته همه جا آریستوکراسی هست، ولی یک چوب جادویی در کشور ما هست که زنها را فلج میکند. آنها نخبه نمیشوند. داف میشوند. عروسک های خوشگل بلوند با لنز آبی و بینی کوچک و ابروهای عجیب می شوند چون فکر میکنند اگر مثل زنهای اروپایی و امریکایی بشوند بهتر جلب توجه می کنند. اما از همان لای زرورق ! در همان حدی که زرورق را باز کنی و یک زن خاورمیانه ای بلوند و زیبا ببینی و دستی به سر و رویش بکشی و برش گردانی همان لای زرورق. برای همین نگاه کردن از لای زرورق دراوردن و دستی به سر و رویش کشیدن هم باید تا حلق پول خرجش کنی. زرورقی که آنها را تبدیل به یک مشت آدم عاجز کرده که از از دست دادن مرد ، از پا به سن گذاشتن و از دیده نشدن سخت میترسند و تمام کاری که از دستشان بر می آید این است که همیشه خوشگل بمانند.

سرزمین غریب

اینجا سرزمین بزرگ و بی در و پیکری است. سرزمینهای بزرگ آزادی های بزرگ دارند. اما در سرزمین های بزرگ ضربه زدن به آدمها خیلی آسانتر است. چون یک مشت آدم تنها هستند که همه رقمه میتوان خارشان را گایید. فقط کافیست انسان کوچک و ضعیفی باشی تا بتوانی خنجر را برداری به ریشه زمین و زمان بزنی. نصفه شب بروی زنگ  خاله جان شمسی را بزنی و بگویی گلناز جنده است. خاله جان شمسی هم که با آن لباس خواب صورتی اش در حالی که کون خود را میخاراند خوشحال و خندان نقشه نابود کردن گلناز بدبخت را به جرم جندگی بکشد. بعد دو روز نشده یک نفر دیگر بیاید دست برقضا خودت را از پشت پنجره خانه همسایه در حال ساک زدن دودول اصغر آقا ببیند و کل دنیا را خبر کند که خودت هم جنده از آب در آمده ای. بعد تو برای اینکه رد گم کنی بروی سر در خانه عمه بلقیس و بگویی شهلا عملی است. یا سوسن دزد است. اینجا ملت دنبال صحت و سقم چرندیاتی که از دهان گشاد تو درمیاید نیستند. فقط کافیست یک نفر پیدا شود و شایعه را شروع کند. همه دنبالش را میگیرند  چون در این مملکت بزرگ و غریب تنها کاری که یاد گرفته اند قدرت نمایی است.
اینجا در این سرزمین ضربه زدن به آدمها خیلی آسان است. چون آدمها تنها هستند و کسی را ندارند برود ازشان دفاع کند. اینجا حتی کسی که چندین سال عاشقت بوده هم برای ضربه زدن به تو نقشه میکشد تا تو را با خاک یکسان کند. اینجا آزادی هست و همه با هم شاد و خوشبخت زندگی میکنند و هر وقت هم دلشان بخواهد فقط بیست و چهار ساعت میکشد که تیشه به ریشه هم بزنند و احساس غرور و افتخار کنند. بعد دفتر تلفنشان را دستشان بگیرند و از الف تا ی به همه زنگ بزنند و با لذت خبر به خاک نشاندن یک آدم دیگر را بدهند. اینجا خیلی ها نیامده اند درس بخوانند و پیشرفت کنند. دست و پای پولدار شدن هم ندارند. یک مشت شکست خورده درب و داغان هستند که تنها کاری که باعث میشود یادشان برود بازنده هستند بازنده کردن همدیگر است. تابستان به تابستان هم تیکت میگیرند میروند ایران که به همه آنهایی که ایران زندگی میکنند فخر سکونتشان در امریکا را بفروشند. اینها برایشان ارگاسم واقعی است. این آدمها به دیلدو و وایبرتور و حتی سکس بسیار خفن نیازی ندارند . فقط یک تیشه میخواهند و یک تیکت مستقیم به ایران!



پ ن :این روزها تلخ مینویسم ولی این نیز بگذرد!  فقط کمی با من مدارا کن ...

از عشق تا نفرت فقط یه جمله اس

یه روز بارونی بود. یکی از روزای مه آلود پاییزی. اینجا همیشه صبح ها مه آلوده و بارونی. آقای ف شب قبلش بعد از اینکه به یه بهانه ای دعوا راه انداخت گذاشت رفت بیرون رفت سراغ معشوقه جدیدش  و وقتی که برگشت خونه اتفاقی دیدم معشوقه اش بهش تکست داده «حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.»
از دوست داشتن تا نفرت فقط یه جمله اس. مهم این نیست که کی اونو میگه. فقط کافیه بهت ثابت کنه چقدر آدم کوچیک و حقیری رو برای خودت بزرگ کرده بودی. اون جمله بارها و بارها میاد توی مغزت و هر دفعه که یاد اون جمله می افتی انگار یه زخمه با چاقو به قلبت میزنن و اون آدم کوچیک و کوچیک تر میشه تا تمام وجودت رو نفرت میگیره. بعد به خودت میگی اشکالی نداره. تو چند بار از بهم خوردن رابطه های جدی جون سالم به در بردی از اینم می بری. بعد تصمیم میگیری دیگه حتی یه ثانیه هم این آدمی که با تمام وجودت ازش متنفری رو نمیخای ببینی. تصمیم میگیری صبح که اون سرکار بود و تو بچه ات رو گذاشتی مدرسه تمام لباس های خودت و بچه رو بندازی توی ماشینت و برای همیشه از اون خونه خراب شده بری بیرون. بری یه خونه برای خودت بگیری و همه چیو دوباره از صفر شروع کنی. بذاری نفرتت کم کم از بین بره و بتونی آدم کوچیکی که حالا برات تبدیل به یه تپه تاپاله شده بذاری توی یه قوطی کبریت بندازیش دور. دیگه حتی از بوی تاپاله ای که شب ها کنارت میخابه خوابت هم نمی بره. فقط میخای هرجوری که شده از اون بوی گندی که همه جا پیچیده خودتو خلاص کنی.
صبح میشه همه لباساتونو میریزی رو صندلی عقب ماشین . دو تا چمدون هست با چند تا اسباب بازی بچه. همه رو با یه بدبختی توی ماشین جا میدی . توله سگت رو بغل میکنی و میری سمت ماشینت. موقع رفتن برمیگردی یه نگاه به خونه ای که چند سال توش زندگی کردی میکنی و میشینی روی زمین. ناگهان تمام شب ها و روزهایی که توی اون خونه سپری کردی مثل یه فیلم سینمایی جلوی چشمت میاد.  بارون روی سر و صورتت میریزه و تو حتی نمیدونی که چرا این دایره معیوب تموم نمیشه و تو چرا هیچوقت نتونستی یه جا آروم زندگی کنی بدون اینکه کسی زخمیت کنه .
باز اون جمله کذایی اون زن میاد جلوی چشمت .«حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.» هم اون زن و هم مردی که چند سال توی آغوشش خوابیدی در نظرت حقیر و حقیر تر میشن. سعی میکنی ازشون متنفر نباشی ولی به خودت میگی اشکال نداره. به امید اینکه زمان نفرتت رو از بین ببره میشینی پشت فرمون در حالیکه تمام وجودت از بارون و اشک خیس شده ماشین رو روشن میکنی و برای همیشه از خونه ای که برای همه چیش با عشق و لذت زحمت کشیدی خداحافظی میکنی و یه نگاه به پرده هایی میکنی که یک هفته وقت صرف کردی تا رنگ مورد علاقه ات رو پیدا کنی. دوباره اون جمله میاد توی مغزت: «حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.» پاتو روی گاز فشار میدی و میری. 

پاییز را دوست داشتم

با صدای سخت نفس کشیدن خودم از خواب بیدار می شوم. یادم می آید مُرده بودم و تمام نگرانی ام این بود که مرا بسوزانند. من از سوختن متنفرم. دوست داشتم من را به خاک بسپارند و همیشه یک قبر داشته باشم که آدمها بتوانند بروند آنجا برایم گل بگذارند که خیالم راحت شود کسی توی این دنیا وجود داشت که دوستم داشت.توی مُردنم حواسم به این است که الان حساب بانکی ام بلاک می شود و حتی کسی هم نیست پول کفن و دفنم را بدهد. با خودم فکر می کنم یک مقدار پس انداز توی کیفم هست کاش آن را خرج کفن و دفنم کنند. اما نمی کنند. 

اینجا در خیابان رِینیر در سیاتل یک مرکزی هست که مُرده های بی صاحب را میفرستند آنجا و می سوزانند.  همه دغدغه های آدمها از اینکه مادر و پدرشان درکشان نمیکنند یا اینکه دوست پسرشان جواب تکست هایشان را با تاخیر میدهد یا حتی شوهر یا زنشان سرش جایی گرم است بنظرم لوس بازی می آيد. بال بال می زنم من را نسوزانند . میگویم من مُردهُ بی صاحب نیستم. نمی شنوند. التماس می کنم من را نسوزانند. آنها نمی شنوند. من را می گذارند توی کوره ای که درش از جنس فولاد است و درش را محکم می بندند. آنجا توی تنور هم نا امید نیستم. منتظرم کسی پیدا شود و ادعا کند من را می شناسد. آتش را روشن می کنند.هیچکس پیدا نمی شود من را بکشد بیرون. تنور شروع به گرم شدن می کند.  گرمایش برای منی که از سردخانه بیرون آورده انم لذتبخش است. میفهمم آنها درست فهمیده بودند. من یک مُرده بی صاحب هستم. دیگر دست و پا نمی زنم. با خود میگویم زندگی ام بر وفق مرادم نبود حالا مُردنم هم نباشد. فقط کاش کسی بود که می دانست من پاییز را دوست داشتم و برگهای رنگارنگی که روی زمینهایش می ریختند را، و خوابیدن با صدای باران هایش را و تنهایی را. گرما زیاد و زیادتر می شود. پاهایم می سوزند یک قطره اشک روی گونه ام میلغزد. اما بی کسی دردش آنقدر زیاد است که سوزش را حس نمی کنم. همانطور که خاکستر می شوم از دنیا خداحافظی می کنم و میگویم فقط ای کاش یک نفر می دانست من پاییز را دوست داشتم. 

لخت واقعی

تجسم کنین یه ایراد خاص توی بدنتون دارین که همیشه بخاطرش ناراحتین و از همه قایمش میکنین. وقتی دارین لباسی میخرین همش مواظبین لباسی رو انتخاب کنین که اون ایراد اساسی بدنتون رو نشون نده. وقتی میخاین با کسی بخابین سعی میکنین توی نور کم یا تاریکی کامل لخت بشین . حالا این ایراد میتونه ممه های شل و وارفته باشه یا شکم آویزون ، یه لکه خیلی زشت روی ساق پا ، یا حتی دودول کوچیک. وقتی هم میخاین با کسی بخابین همش اضطراب دارین مبادا وقتی لخت شدین طرف مامله کوچیکتونو ببینه و یه عکس العملی نشون بده یا اینکه بعدش به روتون بیاره.  در آوردن لباسا و لخت و عریان جلوی یه نفر ایستادن پیش نیازش یا کامل بودنه یا شهامت داشتن یا اعتماد صد در صد به طرف مقابل داشتن. تصور کنین کامل نیستین ، مثلن یه مامله کوچولو دارین که همش میترسین بعد از اینکه جلوی طرفتون لخت شدین و باهاش خوابیدین دیگه نخاد باشما باشه. تصور کنین طرف اونقدر بیشعوره که حتی بعدش بهتون بگه بخاطر اینکه با سایز مامله شما مشکل داره دیگه نمیخاد باشما بخابه، یا از شکم آویزون شما ترن آف میشه. بعد یکی پیدا میشه که بهش اعتماد دارین میدونین عاشقتونه و هرجوری که هستین دوستتون داره. میدونین میتونین بدون ترس از هیج قضاوتی تمام لباساتونو جلوش دربیارین بندازین کنار و اون هنوز هم دوستتون داشته باشه. بعدش اون ، اونی که اینهمه بهش اعتماد داشتین بیاد همون کار اون آدم بیشعوری رو بکنه که همیشه ازش میترسیدین.
اعتماد کردن به آدما بدترین گناهیه که ما آدما در حق خودمون مرتکب میشیم. خب این نظریه در عین حال که صحت داره میتونه برای آدم یه زندگی سیاه و تیره به ارمغان بیاره. چون هر چقدر هم نتونی به کسی اعتماد کنی بلخره مجبوری یه بار اینکارو بکنی. و وقتی اعتماد کنی ممکنه بخای لباسهایی که همیشه ایرادهای روح و روان و شخصیتت رو پوشوندن رو جلوش دربیاری. ممکنه بخای گذشته تاریکت رو براش تعریف کنی چون بهش اعتماد کردی و میدونی که بهرحال دوستت داره و همیشه دوست واقعی تو می مونه. ممکنه همه ترس هات، افکارت ، امیدهات و آرزوهات و حتی عقده هات رو براش تعریف کنی! این لخت شدن واقعیه. لخت شدن واقعی ای که شما رو  به اینجا کشونده که بدون کوچکترین ترسی مثل یک استریپر حرفه ای که دونه دونه همه لباساشو در میاره و میاد جلوی مشتریش می ایسته و میذاره طرفش سیر نگاهش کنه و گاهی با رقص میچرخه تا تمام ابعاد وجودش رو ببینه  تمام ترس ها و خطاها و عقده ها و خشم ها تون رو برای آدمی که بیشترین اعتماد رو بهش داشتین تعریف کنین. تصور کنین همون آدم، آدمی که بخاطر اعتماد کردن بهش همه لباس ها رو از تنتون کَنده بودین یه نگاهی به شما بندازه و روی شما استفراغ کنه و بره!!
اعتماد کردن به آدما بدترین گناهیه که آدما در حق خودشون مرتکب میشن، و من هنوز نمیدونم چرا ما هرچی از این کار ضربه میخوریم باز ازش سیر نمیشیم. حتی اگر کامل ترین آدم دنیا باشی، یا خایه ات به گنده گی فیل باشه یا حتی آدم مقابلت مطمئن ترین و عاشقترین آدم دنیا باشه ، یادت باشه یه لباسایی هست که هیچوقت نباید درشون آورد. هیچوقت!

برای تمام کسانی که این وبلاگ را می خوانند

من به اینجا کوچ کردم :
https://nakedwritings.wordpress.com

خداحافظ آشیانه من

گاهی آدم جوری سفت و سخت به یه چیز یا یه آدم می چسبه که انگارهیچوقت قصد نداره رهاش کنه. اما گاهی یه اتفاق خیلی کوچیک می افته و یه حسی بهت میگه الان وقت رها کردنه و تو یهو متوجه میشی باید دستتو ول کنی بذاری بره. همیشه اولاش سخته. چون آدما به چیزایی سفت میچسبن که فکر میکنن ول کردنش باعث میشه سقوط کنن.

تو زندگی من این اتفاق زیاد افتاده. همیشه وقتی به چیزی سفت چسبیدم به حسی که میگفت وقت رها کردنه، اعتماد کردم و رها کردم. 

چند سال پیش وقتی وبلاگ ته سیگار و شخصیت مادیان وحشی رو ساختم هرگز نمیدونستم چه مسیری رو طی میکنه و به کجا میرسه. امروز وقتی از سرکار اومدم خونه ، با وجود اینکه خسته بودم به آقای ف و دخترم پیشنهاد دادم بریم سینما. بعد از فیلم برگشتیم خونه ، آقای ف خوابید، من یه فنجون چای واسه خودم ریختم، نشستم پشت لپ تابم ، هدفون رو گذاشتم توی گوشم، موزیک   مورد علاقه ام رو بلند کردم، و شروع به نوشتن این پیام خداحافظی کردم تا از همه کسایی که وبلاگ منو میخوندن  تشکر کنم. تا بعد از چند روز که همه پیام رو خوندن، وبلاگ رو واسه همیشه ببندم.

این آهنگیه که هر وقت تنها و غمگینم گوش میدم. این آهنگ تقدیم به همه کسایی که پا به پای من زندگی کردن. همه کسایی که وقتی بی حوصله مینوشتم بهم انرژی میدادن . همه کسایی که همیشه بودن . همه کسایی که باعث شدن به واژه رفاقت ایمان بیارم. همه کسایی که این نوشته رو میخونین بدونین شما جزو کسایی هستین که من بخاطر رفاقتتون ممنونم.  

شاد باشید ...

یک اپیزود تلخ

امید را اولین بار توی یک میهمانی دیدم. من با علیرضا رفته بودم . علیرضا تنها دوست پسر خوشگل و خوشتیپ زندگی من  بود، چون من همیشه فتیش مردهای زشت خوشتیپ را داشتم. مثلن امیرمسعود ، دوست پسر قبلی ام یک چیزی تومایه های رضا کیانیان بود. اما علیرضا خوشگل بود و پرفکت. من پیرهن سبز کله غازی پوشیده بودم. دخترهای میهمانی بدجوری به امید نخ می دادند. دو روز بعد از میهمانی آنیتا آمد پیش من. گفت به امید زنگ زده و گفته یکی از دخترهای آن میهمانی است. امید پرسیده بود کدامشان؟ آنیتا گفته بود دوست داری کدامشان باشم، و امید جواب داده بود: پیرهن سبزه!!! 

میهمانی بعدی با آن گروه، چند ماه بعدش اتفاق افتاد. قبل از اینکه برویم میهمانی آمار گرفتم چه کسانی می آیند، می خواستم مطمئن بشوم امید هم می آید، و البته او هم بود. با فاصله خیلی نزدیکی از جلویش رد شدم ، پیراهن سیلک نازکم روی باسنم می لغزید . نگاهی به سرتا پایم کرد و گفت عجب باسنی! رفتم دستشویی. یک نفر داخل دستشویی بود. پشت در منتظر بودم که یک صدای کلفت توی گوشم زمزمه کرد : اسمت چیه؟ جوابش را دادم . شماره اش را داد و رفت. 

چند روز بعدش علیرضا را برای همیشه دودره کردم و به امید زنگ زدم. امید برعکس شرایطش که همه دخترها دنبالش بودند، اصلن اهل دختربازی نبود. دنبال یک رابطه خاص بود. یک رابطه خیلی خاص. من و امید همه چیز بودیم. رفیق ، پارتنر، همصحبت و همدل. ساعتها توی اتاقش کیبورد میزد و دوتایی میخواندیم. ساعتها با هم در مورد آهنگهایی که می ساخت صحبت می کردیم. هر کاری می کردیم چیزی نبود که یک نفرمان بخاطر آن یکی فداکاری کند و با وجود اینکه نمیخواهد انجام دهد. هر دویمان آن کار را میخواستیم. هر دویمان مناظر خاص خارج شهر را کشف می کردیم و همدیگر را به آنجا می بردیم. هردویمان به یک همبرگر فروشی چرک می رفتیم و همبرگر چرک می خوردیم. هر دویمان کوهنوردی می کردیم و ساعتها با هم حرف می زدیم. 

الان از آن زمان خیلی گذشته. دیشب آهنگ جدیدش را توی رادیو جوان شنیدم: باران ! یکهو یک اپیزود از خاطراتمان آمد جلوی چشمم. یاد آن روز بارانی افتادم که هر دویمان شلوار سفید پوشیده بودیم و توی باران با هم می دویدیم  و  اهمیتی نمیدادیم که شلوارهایمان گِلی شده اند... دلم برای دیوانه بازی هایم تنگ شد. 

اتفاقهای زندگی ما خودشان اتفاق نمی افتند، ما میسازیمشان. وقتی هم می گوییم که خاطرات جوانی دیگر تکرار نمی شوند بخاطر این است که ما دیگر نمی توانیم بسازیمشان. دیگر نمی توانیم از لمس یک مرد هیجان زده بشویم ، نمی توانیم دیوانه بازی در بیاوریم و ساعتها زیر باران، شلوار سفیدمان را بگا بدهیم. نمیتوانیم دوست پسری که خوشتیپ و پولدار است را ول کنیم برویم سراغ دیوانه بازی. نمیتوانیم توی راه پله ها هیجان انگیز ترین و دلهره آور ترین سکس زندگیمان را داشته باشیم. نمیتوانیم انقدر دل به دل یک نفر بدهیم.

 ولی حتی وقتی به جایی رسیدیم که عاجز از تکرار همه هیجانات جوانی هایمان هستیم ، شنیدن صدای کسی  که آن موقع ها، وقتی لخت و کرخت توی بغلش ولو شده بودی برایت آواز می خواند، می تواند یادت بیاندازد که چقدر تلخ است دیگر نمیتوانی خاطرات گذشته را تجربه کنی. 

لایف ابیوز

ظهر که رفتم سرکار دیدم اوضاع خراب است و هیچکس نتوانسته مشکلی که در کار بوجود آمده بود را درست کند. پایم را که گذاشتم داخل ، رئیسم گفت من میدانم تو میتوانی درستش کنی. عصر که داشتم میرفتم خانه رئیسم به من گفت : تو شگفت انگیزی! و من فقط لبخند زدم و در دلم گفتم کس خارت ! توی حرامزاده من را خر می کنی چون به نفعت است.  وقتی رفتم خانه دخترم خواست با هم بشینیم و فیلم نگاه کنیم. یک پاپ کورن برداشتیم و نشستیم فیلم بی سر و تهی که دخترم انتخاب کرده بود را دیدیم. ظرفها را گذاشتم توی ماشین ظرفشویی ، رفتم سراغ لپتابم که برای تحقیقم مطلب پیدا کنم. موضوع تحقیقم تفاوت مغز و نوروبیولوژی یک مرد معمولی با یک مرد ترانس سکچوال است یعنی مردی که تغییر جنسیت میدهد. آقای ف از وقتی آمدم خواب بود. وسط تحقیق، رفتم توی سایت نمره یک تحقیق دیگرم را چک کردم دیدم مادرقحبه پنج نمره بخاطر دلایل کسشر کم کرده است. به استادم ایمیل دادم که زبان انگلیسی زبان چهارم من است و او حق ندارد من را با کسانی که همینجا بدنیا آمده اند و همین یک زبان را فقط می دانند مقایسه کند، و بخاطر یک اشتباه کوچک گرامری که ربطی به کار تحقیقی من نداشته پنج نمره کم کند. لپ تاب را بستم و سعی کردم به نمره ام فکر نکنم آقای ف از خواب بیدار شد که حاضر بشود برود سر کار. پرسید چرا قیافه ام عصبی است ، موضوع نمره را بهش گفتم و او گفت نگران نباش من مطمئنم این درس را هم نمره کامل میگیری. از اینکه یک نفر اینقدر الکی به من دلخوشی بدهد عصبی تر می شوم ولی به او گیر نمیدهم چون شرایط او از خودم بد تر است، چون از ساعت ۱۰ امشب می رود سر کار و تا ساعت ۲ بعد از ظهر فردا قرار است روی پایش بایستد . میروم توی اتاق خوابم. به سگم نگاه می کنم توی صورتش زل می زنم و به او میگویم چقدر ازش متنفرم چون انگار نه انگار من صاحبش هستم او دیگر مرا کیر خودش هم حساب نمیکند و از در کون آقای ف دیگر تکان نمی خورد و همش فقط دنبال او راه می رود. توی چشمهایش نگاه می کنم انگار او هم با نگاهش میگوید دل به دل راه دارد. دلم می خواهد یک لگد محکم به او بزنم که از جلوی چشمم گورش را گم کند ولی او دندانش را به من نشان می دهد و من منصرف می شوم چون لگد زدن انیمال ابیوز محسوب می شود. وبلاگم را باز می کنم و حالم از نوشتن بهم می خورد. احساس می کنم نوشتن بیفایده ترین کاری بوده که در زندگی ام انجام داده ام . نه تنها هیچوقت نفعی برای من نداشته، بلکه ضرر هم داشته . آقای ف من را سرزنش می کند که چرا به تن سگ کرم موبر زدم و توی این سرما کچلش کردم . جوابش این است که جانورها از توی موهایش نمی رفتند و به داروهایی که من به آنها میزدم واکسینه شده بودند، ولی من جوابش را نمی دهم . فقط می گویم بهترکه از سرما بمیرد سگی که اینقدر نمک نشناس و مادرقحبه است. با تمام وجودم از آن سگ متنفرم ولی وقتی میگویم آقای ف می زند زیر خنده، نمی فهمد که من چه ضربه ای از این سگ خورده ام. انگار که با کسی که بهت خیانت کند زندگی کنی و عشقبازی هایش را با پررویی جلوی چشم تو بکند و تو را عن خودش هم حساب نکند و تو هم باید هی شاهد کثافتکاری هایش باشی و چون سگ است چیزی بهش نگویی. چرا من اینها را اینجا می نویسم؟ هیچکس امکان ندارد بفهمد چه حسی دارد سگ آدم ، یک نفر دیگر را صاحب خودش بداند و آدم را عن خودش هم حساب نکند و نهایت بی مهری را به آدم بکند بدون هیچ دلیلی یکهو یکی دیگر را جایگزین شما کند. دوست دارم آدم خوبی باشم، ولی امکانش نیست. همسایه دیوار به دیوارمان دارد با دوست دخترش سکس می کند و دوست دخترش هی جیغ می کشد و وقتی ارگاسم می شود صدایش می لرزد. بعد همسایه مان چهل و پنج دقیقه آنچنان می کوبد که خانه ما می لرزد و من عصبی می شوم که چرا مرتیکه بلخره نمی آید ، چون گومب گومبشان توی کله من می پیچد. وسط آه و اوه دوست دخترش یکهو یک جیغ وحشتناک می کشد و می زند زیر گریه. آقای ف می آید توی اتاق می پرسد صدای چی بود؟ می گویم دراورد کرد تو کونش ! آقای ف کاپشنش را می پوشد می آید گونه من را می بوسد می گوید خداحافظ. من هنوز عصبی هستم. آقای همسایه ساکت می شود. دوست دخترش هم خفقان می گیرد. چند دقیقه بعد صدای خر و پف آقای همسایه در می آيد. دو تا دستم را میگیرم جلوی صورتم ، سعی می کنم آرام باشم ولی صدای خرو پفش عصبی ترم می کند. گریه ام می گیرد. من خسته ام. 

مرگ بدون درد و خونریزی

عمه ام امروز مُرد. همه فامیل از خاطراتشان با عمه نوشته اند، و من هیچ خاطره ای از عمه ام بیاد نمی آورم.  در دلم آرزو می کنم که وقتی مُردم ، در یک جزیره دور افتاده بمیرم که آدمها خاطرات کیری من را در شبکه های اجتماعی استفراغ نکنند و مرگ من را جنده نکنند. دوست دارم مرگم همانطور مقدس و در سکوت باشد. از شلوغ کاری های مرده پرستی حالم بهم میخورد. شاید چون رابطه ام با مرگ بسیار پیچیده است. شاید هم چون میدانم هیچکس من را واقعن و عمیقن دوست ندارد ، و از اینکه تلاش کنند که من را با خاطرات تاریخ مصرف گذشته شان عزیز جلوه دهند سطحی تر از سطح توقع من از مردنم می باشد. در واقع آدمها چیزی برای گفتن در مورد من ندارند، خیلی ها بخاطر نوشته هایم از من متنفرند، خیلی ها هم بخاطر اینکه لایف استایل  و طرز فکر من را دوست ندارند. بقیه را هم خودم از زندگی ام به هر دلیلی بیرون کرده ام، چون آدمهای فیک و دروغگو را نمی توانم تحمل کنم. حضورشان حالم را به هم میزند. 

در بین مقوله های زندگی، از نظر من مرگ و ازدواج در یک طبقه قرار می گیرند. بعبارتی ازدواج ، یک خودکشی مزمن محسوب می شود. چرا که مرگ آخر راه بی بازگشت است و ازدواج اول راه بی بازگشت. برای همین همیشه بهترین استاتوس زندگی از نظر من تنهاییست. زندگی در تنهایی... مرگ در تنهایی... در سکوت خبری خاطره سازان فامیل!!! اینطوری دردش خیلی کمتر است. خیلی! 

از کفتار تا شیر نر

مردها را دوست دارم. مردها برعکس آنچه که اغلب زن ها وقتی دور هم جمع می شوند درباره شان میگویند، از نظر من موجوداتی مهربان،  بی غل و غش و بامعرفت هستند. وقتی توی رختخواب، لخت و بی دفاع کنارت خوابیده اند، می شود راحت دست کشید روی صورتشان و کودکیشان را توی چشمهایشان دید. رفاقتشان با دوام تر است . کمتر خاله زنک بازی می کنند . من با مردها راحت ترم. در کنار مردها بیشتر آرامش روانی دارم تا در کنار زن ها.  راستش من تا بحال با هیچ مردی جز آقای م مشکلی نداشته ام. آقای م از روز اولی که با من ازدواج کرد شروع کرد با من جنگ قدرت راه انداختن، که بنظر من مغایر صفت همه مردهایی بود که می شناختم. مردهایی که می شناختم همیشه مثل یک شیر نر رفتار می کردند. هیچوقت نیازی به اثبات قدرتشان نداشتند، آقای م اما مثل یک کفتار بود. همیشه میخواست با زور چنگ و دندان وانمود کند یک شیر است. برای همین از همان روز اول من اصلن روی مردانگی آقای م حساب نکردم. اشتباهم آن بود که بجای اینکه دمم را بگذارم روی کولم و بروم سر زندگی خودم،  با آقای م به جنگ قدرت ادامه دادم . چند سال  از زندگی مشترک من و آقای م گذشته بود که یک روز یکی از دوستان مشترکمان که سعی در آشتی دادن ما داشت به من گفت :هر چی باشه اون یه مرده! و من تنها کاری که کردم این بود که با خونسردی به آن آشنا نگاه کردم و گفتم مشکل اینه که از نظر من نیست! این حرف من توهین بزرگی به ایل و تبار آن آشنا که از قضا فامیل آقای م بود محسوب شد، ولی من هیچ اصراری به اثبات حرفم نداشتم، چون هیچ مدرکی هم نداشتم. 

رفتم پیش مشاور. مشاور کار را خرابتر کرد ، و گفت تو هم زن نیستی. تو مرد درونت خیلی قوی تر از زن درونت است و برای همین هم در زندگیتان جنگ قدرت بوجود آمده. مرد درون تو حتی از مرد درون آقای م هم قوی تر است. من اما حرفهای مشاور را قبول نکردم. 

وقتی از آقای م جدا شدم، تا یکی دو سال از همه مردها فاصله گرفتم. اولین دوست پسرم بعد از طلاق، یک مدل ترک بود که از من کوچکتر بود. عکسش روی بیلبوردهای شهر بود و تنها کسی بود که بعد از سالها، با آن یقه بازش که همیشه نصف سینه اش بیرون بود ، به محض اینکه به من نزدیک می شد من خیس می شدم. تنها ایرادش این بود که روش ارتباطی مان خیلی ضعیف بود. او انگلیسی اش زیاد خوب نبود، و من ترکی ام ضعیف بود. من تنها بودم و نیاز داشتم با کسی باشم که بتوانم با او حرف بزنم. توی کافه، توی بار، توی رختخواب ، حتی حرفهای کثیف رختخوابی ای که حال لاشی درونم را خوب می کند، اما با آن مدل خوش قد و بالای ترک، ممکن نبود! 

بعد از آقای مدل، یک مدت تنها بودم، تا اینکه اینبار با یک آقای ایرانی وبلاگ نویسی که همانجا در ترکیه زندگی می کرد و پناهنده سیاسی بود آشنا شدم. تازه بعد از مدتها توانستم کنار یک مرد دراز بکشم و به حرفهای قشنگ یک مرد گوش بدهم، و وقتی تا خرخره آبجو خوردیم و ولو شدیم به خوابیدنش نگاه کنم. از جنگ قدرت خبری نبود. 

آمدم امریکا و با آقای ف آشنا شدم. آقای ف مهربان بود. اما حرف رختخواب که پیش می آمد، یک جور عجیبی بی ملاحظه می شد. این بی ملاحظگی اش من را بیشتر تحریک می کرد. چون من هم پا به پایش می توانستم بی ملاحظه بشوم و توی مهمانی ببرمش توی اتاق خواب ، کراواتش را دور مچم بپیچم و برای اینکه دامنم را بزند بالا ازش پول بگیرم. می توانستم افسار وحشی درونم را توی رختخوابش ول کنم و او هم هیچ مشکلی با آن نداشت و مهارش نمی کرد. 

ماجرا همینطوری پیش نرفت و آقای ف کم کم عاشق من شد و از بی ملاحظگی به یک ملاحظه کار صرف تبدیل شد. حرفهای کثیفی که من میزدم در برابر جملات عشقی و شعرهایی که او برای من می خواند مثل قور قور یک قورباغه وسط کنسرت موتزارت بود. یک بار به او گفتم تیریپ نجابت که برمیداری منو ترن آف میکنه! اما اهمیت نداد. کم کم من احساس کردم حرفهای من بی ربط است، و آقای ف دوست دارد نغمه های عاشقانه برای من بخواند و وسط سکس قربان صدقه من برود، غزل بخواند و لطیف باشد، چون تمام عمرش عاشق عاشق شدن بوده و من تنها زنی بودم که هیچوقت او را وادار به عشق نکرده. ولی آقای ف مثل آقای م نبود. او با من جنگ قدرت راه نینداخت. او مرا در آغوش کشید و تمام زنانگی های من را ستایش کرد. وقتی پای ستایش بمیان می آید از جنگ قدرت خبری نمی شود. 

مردها از نظر من موجودات جذابی هستند. آنها آرایش نمی کنند. موهایشان را پلاتینه نمی کنند. ژل لب نمی زنند. از حمام که بیرون می آیند فقط ریششان را می زنند و لباس می پوشند و هنوز هم جذابند. جذابیتشان در اعتماد بنفسشان است. در مرام و معرفتشان است و در اینکه بجای اینکه بخواهند قدرتشان را به زن ها نشان دهند، آنها را حمایت می کنند. بجای اینکه جنگ قدرت با زن ها راه بیندازند ، آنها را در آغوش می گیرند. درست مثل یک شیر نر !