بی بُته تر از من

برای من مهم نیست از زیر بته به عمل آمده باشم یا از وسط یک خانوادۀ اصیل و اسم و رسم دار. هر کدام هم که باشم باز همین گُه هستم . زیر و رو کردنِ شجره نامۀ خانوادگی هم از میزان گُه بودنم نمی کاهد . کلا" کلمۀ اصالت خانوادگی از نظر من پوچ ترین و عامیانه ترین صفتی است که در گویش فارسی استفاده می شود. گفتم فارسی ، نگفتم پارسی ، چون از این افراط گریهای کسمغزگونه برای فارسی را پاس داشتن حالم بهم می خورد. دوست دارم همانطور که از بچگی یاد گرفته ام بگویم فارسی وخیالتان هم راحت باشد هیچ کدام از طرفین اجدادم به عربها نمی خورند . من فقط یک آدم معمولی هستم که دوست دارم قبل از تعصب نسبت به هر چیزی کمی فکر کنم ببینم واقعا" تا چه حد ارزش فسفر سوزاندن دارد. بماند که اصلا" با ماهیتِ تعصب هم مشکل دارم از هر نوعش هم که می خواهد باشد ، باشد. حتی از نوع وطنی اش که این روزها خیلی مُد شده است . غیرتی که فقط در حرف باشد یک پاپاسی هم ارزش ندارد . حالا ما بجای فارسی بگوئیم پارسی ، و بجای خلیج فارس بگوییم اقیانوس آتلانتیک ! دریا همان دریاست و انحصارش هم با یک اسم عوض شدن عوض نمی شود. هیچوقت هم به التماسهای این ایمیل هایی که برایم می فرستند نمی روم در فلان سایت ، به خلیج فارس رای بدهم که گوگل دلش به رحم بیاید و اسم خلیج فارس را به ما صدقه بدهد. اصلا" می خواهم ندهد. بگذار هر گهی که می خواهد بخورد. مملکتی که اینقدر ارزش و اعتبار نداشته باشد که اسم خلیجش روی نقشه به اسم دیرینه و تاریخی اش ثبت شود ، همان بهتر که اصلا" از روی نقشۀ کره زمین حذف شود. بگذار ملتش هم درگیر این باشند که اصالت خانوادگی چه کسی از دیگری بالاتر است و ماشین زیرپای فلانی چقدر به ابهت و احترامش می افزاید . به جهنم !