همه چی آرومه ، من چقد خوشحالم

گاهی دوست دارم یک وبلاگ را باز کنم و ببینم نوشته : همه چیز خوب پیش می رود . زندگی شیرین است . آدمها خوبند. مهربانند، دلسوزند، وفادارند. آدمها به حقوق هم احترام می گذارند. به هم عشق می ورزند. سرزمینم هیچ مشکلی ندارد. وضعیت اقتصادش توپِ توپ است ، اصلا" توپ هم نمیتواند تکانش دهد. روزنامه نگاران آزادند هر چه می خواهند بنویسند، خواننده ها می توانند با خیال راحت بخوانند و حکم قتلی هم برایشان صادر نمی شود. کسی به هایپر استار هجوم نمی آورد تا تمام قفسه ها را خالی کند از ترس قحطی . در مقیاس بزرگترش حتی ، کودکی در دنیا از گرسنگی نمی میرد ، فروخته نمی شود ، به کار واداشته نمی شود. زنی با کراهت تن به تن فروشی نمی دهد .اسلحه ها همه در انبار مهماتِ نمور ، زنگ زده اند. به کارِ این دنیا نمی آیند دیگر. کسی به نام دین به دیگران ظلم نمی کند . کسی آدمها را در قفس نمی کند، بخاطر عقایدشان . دنیا رنگ عوض کرده است و همۀ اینهایی که تا بحال بود ، همه و همه فقط یک کابوس وحشتناک بوده است .

آری ! گاهی دوست دارم اینجوری بنویسم .