یک اپیزود تلخ

امید را اولین بار توی یک میهمانی دیدم. من با علیرضا رفته بودم . علیرضا تنها دوست پسر خوشگل و خوشتیپ زندگی من  بود، چون من همیشه فتیش مردهای زشت خوشتیپ را داشتم. مثلن امیرمسعود ، دوست پسر قبلی ام یک چیزی تومایه های رضا کیانیان بود. اما علیرضا خوشگل بود و پرفکت. من پیرهن سبز کله غازی پوشیده بودم. دخترهای میهمانی بدجوری به امید نخ می دادند. دو روز بعد از میهمانی آنیتا آمد پیش من. گفت به امید زنگ زده و گفته یکی از دخترهای آن میهمانی است. امید پرسیده بود کدامشان؟ آنیتا گفته بود دوست داری کدامشان باشم، و امید جواب داده بود: پیرهن سبزه!!! 

میهمانی بعدی با آن گروه، چند ماه بعدش اتفاق افتاد. قبل از اینکه برویم میهمانی آمار گرفتم چه کسانی می آیند، می خواستم مطمئن بشوم امید هم می آید، و البته او هم بود. با فاصله خیلی نزدیکی از جلویش رد شدم ، پیراهن سیلک نازکم روی باسنم می لغزید . نگاهی به سرتا پایم کرد و گفت عجب باسنی! رفتم دستشویی. یک نفر داخل دستشویی بود. پشت در منتظر بودم که یک صدای کلفت توی گوشم زمزمه کرد : اسمت چیه؟ جوابش را دادم . شماره اش را داد و رفت. 

چند روز بعدش علیرضا را برای همیشه دودره کردم و به امید زنگ زدم. امید برعکس شرایطش که همه دخترها دنبالش بودند، اصلن اهل دختربازی نبود. دنبال یک رابطه خاص بود. یک رابطه خیلی خاص. من و امید همه چیز بودیم. رفیق ، پارتنر، همصحبت و همدل. ساعتها توی اتاقش کیبورد میزد و دوتایی میخواندیم. ساعتها با هم در مورد آهنگهایی که می ساخت صحبت می کردیم. هر کاری می کردیم چیزی نبود که یک نفرمان بخاطر آن یکی فداکاری کند و با وجود اینکه نمیخواهد انجام دهد. هر دویمان آن کار را میخواستیم. هر دویمان مناظر خاص خارج شهر را کشف می کردیم و همدیگر را به آنجا می بردیم. هردویمان به یک همبرگر فروشی چرک می رفتیم و همبرگر چرک می خوردیم. هر دویمان کوهنوردی می کردیم و ساعتها با هم حرف می زدیم. 

الان از آن زمان خیلی گذشته. دیشب آهنگ جدیدش را توی رادیو جوان شنیدم: باران ! یکهو یک اپیزود از خاطراتمان آمد جلوی چشمم. یاد آن روز بارانی افتادم که هر دویمان شلوار سفید پوشیده بودیم و توی باران با هم می دویدیم  و  اهمیتی نمیدادیم که شلوارهایمان گِلی شده اند... دلم برای دیوانه بازی هایم تنگ شد. 

اتفاقهای زندگی ما خودشان اتفاق نمی افتند، ما میسازیمشان. وقتی هم می گوییم که خاطرات جوانی دیگر تکرار نمی شوند بخاطر این است که ما دیگر نمی توانیم بسازیمشان. دیگر نمی توانیم از لمس یک مرد هیجان زده بشویم ، نمی توانیم دیوانه بازی در بیاوریم و ساعتها زیر باران، شلوار سفیدمان را بگا بدهیم. نمیتوانیم دوست پسری که خوشتیپ و پولدار است را ول کنیم برویم سراغ دیوانه بازی. نمیتوانیم توی راه پله ها هیجان انگیز ترین و دلهره آور ترین سکس زندگیمان را داشته باشیم. نمیتوانیم انقدر دل به دل یک نفر بدهیم.

 ولی حتی وقتی به جایی رسیدیم که عاجز از تکرار همه هیجانات جوانی هایمان هستیم ، شنیدن صدای کسی  که آن موقع ها، وقتی لخت و کرخت توی بغلش ولو شده بودی برایت آواز می خواند، می تواند یادت بیاندازد که چقدر تلخ است دیگر نمیتوانی خاطرات گذشته را تجربه کنی. 

لایف ابیوز

ظهر که رفتم سرکار دیدم اوضاع خراب است و هیچکس نتوانسته مشکلی که در کار بوجود آمده بود را درست کند. پایم را که گذاشتم داخل ، رئیسم گفت من میدانم تو میتوانی درستش کنی. عصر که داشتم میرفتم خانه رئیسم به من گفت : تو شگفت انگیزی! و من فقط لبخند زدم و در دلم گفتم کس خارت ! توی حرامزاده من را خر می کنی چون به نفعت است.  وقتی رفتم خانه دخترم خواست با هم بشینیم و فیلم نگاه کنیم. یک پاپ کورن برداشتیم و نشستیم فیلم بی سر و تهی که دخترم انتخاب کرده بود را دیدیم. ظرفها را گذاشتم توی ماشین ظرفشویی ، رفتم سراغ لپتابم که برای تحقیقم مطلب پیدا کنم. موضوع تحقیقم تفاوت مغز و نوروبیولوژی یک مرد معمولی با یک مرد ترانس سکچوال است یعنی مردی که تغییر جنسیت میدهد. آقای ف از وقتی آمدم خواب بود. وسط تحقیق، رفتم توی سایت نمره یک تحقیق دیگرم را چک کردم دیدم مادرقحبه پنج نمره بخاطر دلایل کسشر کم کرده است. به استادم ایمیل دادم که زبان انگلیسی زبان چهارم من است و او حق ندارد من را با کسانی که همینجا بدنیا آمده اند و همین یک زبان را فقط می دانند مقایسه کند، و بخاطر یک اشتباه کوچک گرامری که ربطی به کار تحقیقی من نداشته پنج نمره کم کند. لپ تاب را بستم و سعی کردم به نمره ام فکر نکنم آقای ف از خواب بیدار شد که حاضر بشود برود سر کار. پرسید چرا قیافه ام عصبی است ، موضوع نمره را بهش گفتم و او گفت نگران نباش من مطمئنم این درس را هم نمره کامل میگیری. از اینکه یک نفر اینقدر الکی به من دلخوشی بدهد عصبی تر می شوم ولی به او گیر نمیدهم چون شرایط او از خودم بد تر است، چون از ساعت ۱۰ امشب می رود سر کار و تا ساعت ۲ بعد از ظهر فردا قرار است روی پایش بایستد . میروم توی اتاق خوابم. به سگم نگاه می کنم توی صورتش زل می زنم و به او میگویم چقدر ازش متنفرم چون انگار نه انگار من صاحبش هستم او دیگر مرا کیر خودش هم حساب نمیکند و از در کون آقای ف دیگر تکان نمی خورد و همش فقط دنبال او راه می رود. توی چشمهایش نگاه می کنم انگار او هم با نگاهش میگوید دل به دل راه دارد. دلم می خواهد یک لگد محکم به او بزنم که از جلوی چشمم گورش را گم کند ولی او دندانش را به من نشان می دهد و من منصرف می شوم چون لگد زدن انیمال ابیوز محسوب می شود. وبلاگم را باز می کنم و حالم از نوشتن بهم می خورد. احساس می کنم نوشتن بیفایده ترین کاری بوده که در زندگی ام انجام داده ام . نه تنها هیچوقت نفعی برای من نداشته، بلکه ضرر هم داشته . آقای ف من را سرزنش می کند که چرا به تن سگ کرم موبر زدم و توی این سرما کچلش کردم . جوابش این است که جانورها از توی موهایش نمی رفتند و به داروهایی که من به آنها میزدم واکسینه شده بودند، ولی من جوابش را نمی دهم . فقط می گویم بهترکه از سرما بمیرد سگی که اینقدر نمک نشناس و مادرقحبه است. با تمام وجودم از آن سگ متنفرم ولی وقتی میگویم آقای ف می زند زیر خنده، نمی فهمد که من چه ضربه ای از این سگ خورده ام. انگار که با کسی که بهت خیانت کند زندگی کنی و عشقبازی هایش را با پررویی جلوی چشم تو بکند و تو را عن خودش هم حساب نکند و تو هم باید هی شاهد کثافتکاری هایش باشی و چون سگ است چیزی بهش نگویی. چرا من اینها را اینجا می نویسم؟ هیچکس امکان ندارد بفهمد چه حسی دارد سگ آدم ، یک نفر دیگر را صاحب خودش بداند و آدم را عن خودش هم حساب نکند و نهایت بی مهری را به آدم بکند بدون هیچ دلیلی یکهو یکی دیگر را جایگزین شما کند. دوست دارم آدم خوبی باشم، ولی امکانش نیست. همسایه دیوار به دیوارمان دارد با دوست دخترش سکس می کند و دوست دخترش هی جیغ می کشد و وقتی ارگاسم می شود صدایش می لرزد. بعد همسایه مان چهل و پنج دقیقه آنچنان می کوبد که خانه ما می لرزد و من عصبی می شوم که چرا مرتیکه بلخره نمی آید ، چون گومب گومبشان توی کله من می پیچد. وسط آه و اوه دوست دخترش یکهو یک جیغ وحشتناک می کشد و می زند زیر گریه. آقای ف می آید توی اتاق می پرسد صدای چی بود؟ می گویم دراورد کرد تو کونش ! آقای ف کاپشنش را می پوشد می آید گونه من را می بوسد می گوید خداحافظ. من هنوز عصبی هستم. آقای همسایه ساکت می شود. دوست دخترش هم خفقان می گیرد. چند دقیقه بعد صدای خر و پف آقای همسایه در می آيد. دو تا دستم را میگیرم جلوی صورتم ، سعی می کنم آرام باشم ولی صدای خرو پفش عصبی ترم می کند. گریه ام می گیرد. من خسته ام. 

مرگ بدون درد و خونریزی

عمه ام امروز مُرد. همه فامیل از خاطراتشان با عمه نوشته اند، و من هیچ خاطره ای از عمه ام بیاد نمی آورم.  در دلم آرزو می کنم که وقتی مُردم ، در یک جزیره دور افتاده بمیرم که آدمها خاطرات کیری من را در شبکه های اجتماعی استفراغ نکنند و مرگ من را جنده نکنند. دوست دارم مرگم همانطور مقدس و در سکوت باشد. از شلوغ کاری های مرده پرستی حالم بهم میخورد. شاید چون رابطه ام با مرگ بسیار پیچیده است. شاید هم چون میدانم هیچکس من را واقعن و عمیقن دوست ندارد ، و از اینکه تلاش کنند که من را با خاطرات تاریخ مصرف گذشته شان عزیز جلوه دهند سطحی تر از سطح توقع من از مردنم می باشد. در واقع آدمها چیزی برای گفتن در مورد من ندارند، خیلی ها بخاطر نوشته هایم از من متنفرند، خیلی ها هم بخاطر اینکه لایف استایل  و طرز فکر من را دوست ندارند. بقیه را هم خودم از زندگی ام به هر دلیلی بیرون کرده ام، چون آدمهای فیک و دروغگو را نمی توانم تحمل کنم. حضورشان حالم را به هم میزند. 

در بین مقوله های زندگی، از نظر من مرگ و ازدواج در یک طبقه قرار می گیرند. بعبارتی ازدواج ، یک خودکشی مزمن محسوب می شود. چرا که مرگ آخر راه بی بازگشت است و ازدواج اول راه بی بازگشت. برای همین همیشه بهترین استاتوس زندگی از نظر من تنهاییست. زندگی در تنهایی... مرگ در تنهایی... در سکوت خبری خاطره سازان فامیل!!! اینطوری دردش خیلی کمتر است. خیلی! 

از کفتار تا شیر نر

مردها را دوست دارم. مردها برعکس آنچه که اغلب زن ها وقتی دور هم جمع می شوند درباره شان میگویند، از نظر من موجوداتی مهربان،  بی غل و غش و بامعرفت هستند. وقتی توی رختخواب، لخت و بی دفاع کنارت خوابیده اند، می شود راحت دست کشید روی صورتشان و کودکیشان را توی چشمهایشان دید. رفاقتشان با دوام تر است . کمتر خاله زنک بازی می کنند . من با مردها راحت ترم. در کنار مردها بیشتر آرامش روانی دارم تا در کنار زن ها.  راستش من تا بحال با هیچ مردی جز آقای م مشکلی نداشته ام. آقای م از روز اولی که با من ازدواج کرد شروع کرد با من جنگ قدرت راه انداختن، که بنظر من مغایر صفت همه مردهایی بود که می شناختم. مردهایی که می شناختم همیشه مثل یک شیر نر رفتار می کردند. هیچوقت نیازی به اثبات قدرتشان نداشتند، آقای م اما مثل یک کفتار بود. همیشه میخواست با زور چنگ و دندان وانمود کند یک شیر است. برای همین از همان روز اول من اصلن روی مردانگی آقای م حساب نکردم. اشتباهم آن بود که بجای اینکه دمم را بگذارم روی کولم و بروم سر زندگی خودم،  با آقای م به جنگ قدرت ادامه دادم . چند سال  از زندگی مشترک من و آقای م گذشته بود که یک روز یکی از دوستان مشترکمان که سعی در آشتی دادن ما داشت به من گفت :هر چی باشه اون یه مرده! و من تنها کاری که کردم این بود که با خونسردی به آن آشنا نگاه کردم و گفتم مشکل اینه که از نظر من نیست! این حرف من توهین بزرگی به ایل و تبار آن آشنا که از قضا فامیل آقای م بود محسوب شد، ولی من هیچ اصراری به اثبات حرفم نداشتم، چون هیچ مدرکی هم نداشتم. 

رفتم پیش مشاور. مشاور کار را خرابتر کرد ، و گفت تو هم زن نیستی. تو مرد درونت خیلی قوی تر از زن درونت است و برای همین هم در زندگیتان جنگ قدرت بوجود آمده. مرد درون تو حتی از مرد درون آقای م هم قوی تر است. من اما حرفهای مشاور را قبول نکردم. 

وقتی از آقای م جدا شدم، تا یکی دو سال از همه مردها فاصله گرفتم. اولین دوست پسرم بعد از طلاق، یک مدل ترک بود که از من کوچکتر بود. عکسش روی بیلبوردهای شهر بود و تنها کسی بود که بعد از سالها، با آن یقه بازش که همیشه نصف سینه اش بیرون بود ، به محض اینکه به من نزدیک می شد من خیس می شدم. تنها ایرادش این بود که روش ارتباطی مان خیلی ضعیف بود. او انگلیسی اش زیاد خوب نبود، و من ترکی ام ضعیف بود. من تنها بودم و نیاز داشتم با کسی باشم که بتوانم با او حرف بزنم. توی کافه، توی بار، توی رختخواب ، حتی حرفهای کثیف رختخوابی ای که حال لاشی درونم را خوب می کند، اما با آن مدل خوش قد و بالای ترک، ممکن نبود! 

بعد از آقای مدل، یک مدت تنها بودم، تا اینکه اینبار با یک آقای ایرانی وبلاگ نویسی که همانجا در ترکیه زندگی می کرد و پناهنده سیاسی بود آشنا شدم. تازه بعد از مدتها توانستم کنار یک مرد دراز بکشم و به حرفهای قشنگ یک مرد گوش بدهم، و وقتی تا خرخره آبجو خوردیم و ولو شدیم به خوابیدنش نگاه کنم. از جنگ قدرت خبری نبود. 

آمدم امریکا و با آقای ف آشنا شدم. آقای ف مهربان بود. اما حرف رختخواب که پیش می آمد، یک جور عجیبی بی ملاحظه می شد. این بی ملاحظگی اش من را بیشتر تحریک می کرد. چون من هم پا به پایش می توانستم بی ملاحظه بشوم و توی مهمانی ببرمش توی اتاق خواب ، کراواتش را دور مچم بپیچم و برای اینکه دامنم را بزند بالا ازش پول بگیرم. می توانستم افسار وحشی درونم را توی رختخوابش ول کنم و او هم هیچ مشکلی با آن نداشت و مهارش نمی کرد. 

ماجرا همینطوری پیش نرفت و آقای ف کم کم عاشق من شد و از بی ملاحظگی به یک ملاحظه کار صرف تبدیل شد. حرفهای کثیفی که من میزدم در برابر جملات عشقی و شعرهایی که او برای من می خواند مثل قور قور یک قورباغه وسط کنسرت موتزارت بود. یک بار به او گفتم تیریپ نجابت که برمیداری منو ترن آف میکنه! اما اهمیت نداد. کم کم من احساس کردم حرفهای من بی ربط است، و آقای ف دوست دارد نغمه های عاشقانه برای من بخواند و وسط سکس قربان صدقه من برود، غزل بخواند و لطیف باشد، چون تمام عمرش عاشق عاشق شدن بوده و من تنها زنی بودم که هیچوقت او را وادار به عشق نکرده. ولی آقای ف مثل آقای م نبود. او با من جنگ قدرت راه نینداخت. او مرا در آغوش کشید و تمام زنانگی های من را ستایش کرد. وقتی پای ستایش بمیان می آید از جنگ قدرت خبری نمی شود. 

مردها از نظر من موجودات جذابی هستند. آنها آرایش نمی کنند. موهایشان را پلاتینه نمی کنند. ژل لب نمی زنند. از حمام که بیرون می آیند فقط ریششان را می زنند و لباس می پوشند و هنوز هم جذابند. جذابیتشان در اعتماد بنفسشان است. در مرام و معرفتشان است و در اینکه بجای اینکه بخواهند قدرتشان را به زن ها نشان دهند، آنها را حمایت می کنند. بجای اینکه جنگ قدرت با زن ها راه بیندازند ، آنها را در آغوش می گیرند. درست مثل یک شیر نر !

LIKE A VIRGIN

سهیلا دختر اخترخانوم از اون دخترایی بود که بزرگترین خلاف زندگیش برداشتن پشت لبش اونم در سن سی و پنج سالگی بود. اختر خانوم هم واسه اینکه براش یک شوهر خوب پیدا کنه توی هر مراسمی دست سهیلا رو میگرفت و با خودش می برد نمایشش بده. بالاخره هم در سن سی و نه سالگی با یک آقای دکتر که توی انگلستان بزرگ شده بود ازدواج کرد و سفر کرد به بلاد غربت. از فردای عروسی اخترخانوم هر روز چادرشو ور میکشید و می رفت خونه در و همسایه و فامیل و از عروس داماد تعریف می کرد. یک روز که قرعه به نام مامان من افتاده بود و اختر خانوم اومده بود خونه ما، بطور اتفاقی شنیدم که اختر خانوم با آب و تاب داشت از ماجرای شب زفاف دختر آفتاب مهتاب ندیده اش تعریف می کرد. اختر خانوم خیلی با افتخار و پُز می گفت داماد وقتی فهمید سهیلا باکره اس انقدر تعجب کرد که زنگ زد به مامانش گفت : شی ایز ویرجین !!! و همه فامیل داماد شاخ درآورده بودن از نجابت سهیلا که در سی و نه سالگی هنوز باکره اس. اینه شخصیت دختر ایرانی واقعی و باعث سرافرازی تمام فامیل ، و کم مونده بود سرافرازی ایران و آسیا و خاورمیانه رو هم از صدقه سری بکارت دخترش بدونه. تازه فهمیدم رازی که اخترخانوم رو خونه به خونه کشونده تا قصه رو تعریف کنه چیه! بعد سعی کردم داماد رو توی ذهنم مجسم کنم. بنظرم عجیب میومد که یک عاقله مرد چهل و هفت هشت ساله که تو فرنگ بزرگ شده، بیاد زنگ بزنه به مامانش و با تعجب بکارت زنش رو اعلام کنه. اونموقع خودم هفده هجده سالم بود ، و هیچوقت نتونستم سر از این معما در بیارم. نفهمیدم که اون تعجب دقیقن بخاطر این بوده که فکر می کرده عروس مشکل جنسی داره. چون در اینصورت چطور تونسته اینهمه از بهترین سالهای جوونیش رو سکس نکنه و صبر کنه تا شوهر گیرش بیاد و واسش افتتاحش کنه. تعجبی که بیشتر با وحشت توام بود. وحشت قرارگرفتن در رابطه ای که طرف با وجود اینکه چهل سالشه، یک پاپاسی چیزی ازش نمیدونه و تازه باید با اینهمه حجب و حیا شروع کنه به یاد گرفتن. وحشت از اینکه با یک زنی طرفه که در اصل چیزی از زن بودن نمیدونه و سالها زنانگیش رو توی قفس حبس کرده. 

اینجا خونه پُرش، دخترا وقتی هجده سالشون میشه با بهترین پسری که به هم احساس دارن دوست میشن و یک شب میرن هتل و اولین سکسشون رو با اون افتتاح می کنن. البته من برای هر عقیده ای که تحت جبر انتخاب نشده باشه احترام قائلم ولی خیلی از جبرها انقدر نامحسوس توی ذهن آدم نهادینه شدن که تبدیل شدن به انتخاب. انتخابی که هیچ فلسفه با اساسی پشتش نیست. این انتخاب ها اصولن در اثر قرار گرفتن در شرایط آزاد ، کلن تغییر شکل میدن و معلوم میکنن که خونه نشینی بی بی از بی چادریش بود.

تو ایران اما، خیلی از دخترا هم خودشون رو آزاد می دونن و آزاد زندگی می کنن، و درست وقتی میخوان ازدواج کنن، میرن دکتر و پرده بکارتشون رو میدوزن. این یعنی من ویرجینم!‌ یعنی تمام آزادیهایی که بهش معتقد بودم یواشکی بودن یعنی خودمم به اون آزادیها معتقد نبودم و فقط میخواستم ازشون استفاده کنم تا روزی که به کارم میان. و وقتی دیگه به کارم نمیان میتونم راحت و آسوده منکرشون بشم.  یعنی پای چیزی که می دونستی حق توئه چون بدن توئه وانستادی. تا حرف نشنوی. تا یکی از این پسرایی که کون دنیا رو پاره کردن و حالا میخان دختر باکره بگیرن رو لایق دونستی تا تمام بودن تو رو بذاره توی قفس و بقیه عمرت رو با یک هویت جدید زندگی کنی، هویتی که مطبوع مذاق همین پسر فوکولی های بچه ننه اس. شاید اگر دخترای اینجا هم  پرده هاشون رو دوخته بودن الان صاحب اختیار بدن خودشون نبودن. 

پ ن : حکایت باکره گی دیگه خیلی کش اومده و جنده شده. منم دلم نمیخاست یک ماجرای نخ نما شده رو رو کنم، اما شاید دلیلی که باعث شد اینو بنویسم این بود که الان عمیقن میفهمم آقا داماد چرا زنگ زد به مامانش و گفت : شی ایز ویرجین!!!

https://www.youtube.com/watch?v=kTlLX9jMjwk

زن سکسی یا مرد سکسی؟

نمیدونم چی شد  که یهو آقای ف اومد توی تراس ، و پابرهنه دوید وسط صحبت های من و فرزانه و همینطور که سعی می کرد یک لبخند تصنعی عاقل اندر سفیه تحویل ما بده و اعتماد بنفس ما رو تضعیف کنه گفت: واقعن برای یابوهایی مثل شما متاسفم که ارزش مرد رو به اندازه آلتش می دونین ! فرزانه خندید و با شوخی گفت حالا تو چرا بهت برخورد؟ مال تو که تا جایی که من شنیدم بزرگه!  آقای ف  سرش رو با تاسف تکون داد و گفت آدمای متفکری مثل شما اینجوری فکر کنن که سایز آلت مهمه، از بقیه چه توقعی باید داشت؟ این اوج بیشعوریه که آدم بخاد بخاطر سایز آلت یک نفر باهاش باشه، یا ازش جداشه. من که تا اون موقع ساکت نشسته بودم، یهو به فکر افتادم. چطوره که همه مردا به راحتی از سایز ممه و برجستگی کون زن ها، حرف می زنن و همیشه پارتنرشونو با توجه به ممه های برجسته و کون خوش فرمش انتخاب می کنن. وقتی از زن ها حرف می زنن طوری مسآله ممه و کون رو مطرح می کنن که انگار هیچ چیز مهم دیگه ای در این آدم وجود نداره، بانضمام سوراخ البته، اما وقتی در مورد خودشون اینجوری قضاوت میشه سریع گارد می گیرن. از آقای ف پرسیدم: اولین باری که منو دیدی چی شد که منو انتخاب کردی؟ گفت از هیکلت ! البته توی اون شلوار تنگ فاق کوتاه کونت زیاد نمود نداشت، ولی از راه رفتنت خوشم اومد. به دوستم گفتم اینکه کون نداره. دوستم گفت داره !‌من با بیکینی دیدمش کنار دریا! کون داره. 

 گفتم اما توی روشنفکر به خودت اجازه میدی اون لبخند عاقل اندر سفیه رو تحویل ما بدی و از قبیح بودن قضاوت آدما از روی سایز اعضای جنسی شون برای ما سخنرانی کنی. البته اون چیزی كه باعث ميشه به يك مرد نسبت سكسـى داده بشه بـا اون چیزی كه يك زن رو سكسى ميكنه  فرق داره. اون چیزی كـه يك زن رو سكسى ميكنه اندازه ها، پستى ها و برآمدگيهاى بدن به اضافه جذابيتهاى سطح آن مانند رنگ و حالت پوست و موی زن،  يعنى بیشتر هر چیزی كه صرفا به فيزيكش مربوط ميشـه و البتـه حـالات و حركـاتش هم تـا می تونن اين جذابيتها رو برجسته کنن و شدت تاثيرشون رو بالا ببرن. در حاليكه سكسى بودن يك مرد بيشتر با علائم و نشانه هائى غير فيزيكى مشخص ميشـن مثـل شخصـيت ، زرنگـى و هـوش ، قـدرت و موقعيت اجتماعى-اقتصادى، جـدى بـودن ، تعهـد و مهربـانی و اغلب هر چیزی كه به غير ظاهرش مربوط ميشه. در واقع به همون اندازه كه در مورد زن بنمـايش گـذاشتن زيبـائى بيرونیش لازمه سكسى بودنش هست در مورد مرد به نمايش گذاشتن خصوصيات درونيش زنان را به سمتش جذب ميكنه. اما چرا؟ شاید علتش برمیگرده به عصر مردسالاری که همیشه مردها از زنها بعنوان کالای جنسی استفاده می کردن، و خیلی از زن ها حتی نمی دونستن سکس برای زن هم میتونه لذتبخش باشه. تفکر زن های اون زمان این بود که: شوهرم باید خرج منو بده چون من خودمو در اختیارش میذارم. اون زمان شغل و ثروت مرد مهم بود و زیبایی زن. این دیدگاه از نظر آدمهای امروزی بیشتر شبیه روسپیگریه و هیچ نشونه ای از ازدواج مقدس درش دیده نمیشه. و همین تفکر باعث شد هیچوقت خصوصیات ظاهری مردها به راحتی ابراز نشه و همیشه برای مردها افت داشته باشه که درموردشون اینجوری قضاوت بشه!‌درست همونطوری که خودشون در مورد زنها قضاوت می کنن !! 

مثل یک بانو

آقای الف وقتی با خاله سارا ازدواج کرد خاله رو بانو صدا می کرد. این اولین باری بود که توی فامیل ما یک نفر زنش رو بانو صدا می کرد. یا بهتره بگم اولین باری بود یک نفر تو فامیل ما زنش رو اینقدر با احترام صدا می کرد. من اون موقع کلاس پنجم بودم. چیز زیادی هم از زندگی سابق آقای الف نمی دونستم. اما از نظر من همینکه آقای الف خاله سارا رو بانو صدا می کنه یعنی خیلی دوستش داره و براش احترام قائله. اینم یادم رفت بگم آقای الف خیلی وسواسی بود. بانو واسه آقای الف خونه رو برق مینداخت. آشپزی می کرد. وقتی غذا رو می کشید چهارچشمی غذا رو چک می کرد که مبادا تار مو تو غذا باشه و آقای الف قهر کنه و از سر میز بلند شه.  و اگر قرار بود مهمونی یا خرید برن راس ساعتی که آقای الف می گفت جلوی در آماده وایساده بود. توی مهمونی ها هم هر وقت آقای الف  خسته می شد یک کلمه می گفت : بانو! و بانو دوزاریش میفتاد که سه دقیقه وقت داره تا از همه خداحافظی کنه و جلوی در وایسه.  آقای الف هر شب میفتاد روی بانو و بانو رو با اون سینه های درشت و سفیدش و تا خایه میگائید و از اونجایی که خاله سارا حالا بانو شده بود براش افت داشت بیفته روی آقای الف و خودشو ارضا کنه. دلش به همین خوش بود که آقای الف جز اون هیچ زن دیگه ای رو نمی خواد.

من بزرگ شدم و بانو پیر شد. یک بانوی پیر و خسته. دیگه برق انداختن خونه و چهارچشمی پاییدن تار مو توی غذا عادتش شده بود. یادمه یک بار که اومده بودن خونه من، وقتی داشتم غذا رو می کشیدم، بانو دوید تو آشپزخونه و عینکشو زد و شروع کرد به وارسی غذا که مبادا تار مو توش باشه. ازش پرسیدم بانو، تو این همه سالی که با آقای الف زندگی می کنی، چند بار توی غذات مو بوده؟ جواب داد : یک بار. گفتم آقای الف چیکار کرد؟ گفت قهر کرد یک روز لب به غذا نزد. گفتم : یک عمر خودتو آزار میدی که اون راضی باشه؟ اینقدر عاشقشی؟ آهی کشید و گفت من فقط می خواستم همونجوری باشم که اون توقع داشت: مثل یک بانو. 

سر میز شام به آقای الف با شوخی گفتم : شانسم نداشتیم کسی ما رو بانو صدا کنه. از بچگی حسرتش به دلمون موند. آقای الف صداشو صاف کرد و گفت: تو هیچوقت مثل یک بانو نبودی. با مردا خیلی مردونه برخورد می کنی. حالت زنونه نداری. مردا باهات راحتن . به خودشون اجازه می دن جلوت آروغ بزنن و بگوزن و برای زدن مخ بانوها باهات نقشه بکشن. از همین الان بهت میگم تا آخر عمرت امکان نداره مردی پیدا بشه تورو بانو صدا کنه. 

راست هم میگفت. هیچوقت هیچکس منو بانو صدا نکرد . با من مثل یک بانو هم رفتار نکرد. من بال زدم و پرواز کردم و دویدم ، سیگار کشیدم و مست کردم و بلند بلند خندیدم و رقصیدم و هر مردی رو که دلم خواست گاییدم.مثل بانو نشدم. خسته نشدم.آه نکشیدم.  پیر نشدم.