آشتی نامه

بار الها ، کاش من را چنان می آفریدی که اینهمه امیال جنسی در من وجود نداشته باشد. چون من توانایی کنترل آنها را ندارم، بعد می آیم همش از تو بد می گویم  که اسم این امیال را امیال شیطانی گذاشتی و آنها را به وفور در وجودِ من چپاندی . طوریکه نه یارای ایگنور کردن آنها برایم بود ، نه ایگنور کردنِ تو! نتیجه اش این می شود که دوست پسرم  به من بگوید که شخصیتم پُر از پارادوکس است چون هم تو را دوست دارم و هم خواسته هایت را دایورت می کنم به تخمم. بارالها ، خودت شاهدی که من چقدر عصبانی می شوم وقتی کسی به رویم می آورد که من به خواسته های تو وقعی نمی نهم، ولی همه اش تقصیر خودت است. چون تو در نظر نگرفتی که تکلیف زندگی جنسی آنهائیکه دوست ندارند ازدواج کنند، و اصلن از مقوله ای به اسم ازدواج حالشان بهم می خورد ، چیست. اگر تصمیم گرفته ای آنها را هم مثل قاتل ها و دزدها بیندازی وسط آتش جهنمت، حداقل یا این میل جنسی کذایی را از آنها بگیر ، یا روان پریشی و فوبیای ازدواجشان را درمان کن.  چرا که نمی شود هم خر را بخواهی هم خرما. این وسط ما دوست نداریم همش ریاضت بکشیم . چه برسد به اینکه مطمئن باشیم چیزی به اسم آتش جهنم وجود ندارد و فقط تو از دستمان ناراحت می شوی ، و من هم چون بندۀ لوس تو هستم، می دانم که بلخره می آیم و از دلت در می آورم و تو هم مهربانی و من را می بخشی. برای همین هم وقتی دوست پسرم به من می گوید در رفتارم پارادوکس وجود دارد، من حرفش را قبول نمی کنم و فقط می گویم به تخمم که وجود دارد. چون من و تو دوست هستیم و تو خودت می دانی که این وسط مقصری که من را اینقدر فاکد آپ آفریدی.

absence of sex

دکتر زنان از من پرسید که از چه روشی برای جلوگیری استفاده می کنم، و من با پررویی گفتم : روش طبیعی ! دکتر گفت : خب دیدی که " ایت دیدِنت وُرک" ! گفتم : بعضی وقتها که سکسِ "های ریسک" داشته باشم "مورنینگ افتر" میخورم. گفت : فایده نداره. باید یه روش درست و حسابی پیدا کنی که دوباره ازین اتفاقا نیفته. بدجوری سیریش شده بود.هیچ جوری نمی شد از سر بازش کرد. بعد ازم پرسید: حالا گذشته که گذشته ! ازحالا به بعد چه روشی رو برای جلوگیری انتخاب می کنی؟ گفتم : "اَبسنس آو سکس" (absence of sex)  ! یه جوری نگام کرد و بعدش گفت : یه چیزی بگو که بگنجه. الان عصبانی هستی ازین حرفا میزنی . دوماه دیگه نظرت عوض میشه. جسمت نیاز پیدا می کنه. از همین الان دنبال یه راه بهتر باش.  با قاطعیت گفتم: دیگه نمیخام توی هیچ ریلیشن شیپی برم. دیگه میخام سکس رو از سبد خانواده حذف کنم. دکتر پوزخندی زد و دیگه چیزی نگفت. برای اینکه به خودم ثابت کنم چقدر در تصمیمم راسخ هستم، قرار گذاشتم پامو که از کلینیک گذاشتم بیرون، با دوس پسرم بهم بزنم. و دیگه هم با کسی دوس نشم. پامو گذاشتم بیرون، دیدم بغلم کرد ، نازم کرد. بعد رفتیم خونه، بلوزشو درآورد اومد کنارم نشست و غذا خوردنمو نگاه کرد. من اصلن یک نقطه ضعف شدیدی در مورد بالاتنۀ آقایون دارم. مخصوصن مال اون که اینقدرهم باهام مهربونه! هر چی سعی کردم خودمو کنترل کنم، نشد. آخرش ناخودآگاه صورتمو مالیدم به سینه اش. یه کم موهامو ناز کرد بعد با انگشتش چونه مو داد بالا، و چنان لبی ازم گرفت که تو عمرم اینقد لب بهم مزه نداده بود. یهو دیدم غرق شدم تو آغوشش. در همون عوالمِ ماچ و بوسه،  قیافۀ دکتره با همون پوزخند مسخره اش و یک بیلاخ ،  اومد جلوی چشام . گفتم کون لق همتون. من میخام باهاش بمونم.

پ ن : این نشون میده که من به اندازه گاو هم از زندگی جنسی خودم شناخت ندارم. یا اینکه تصور می کنم خیلی رو خودم کنترل دارم ولی به اندازه گاو هم ندارم . بهرحال یه چیزیم شبیه گاوه ! میدونم...

سخت ترین وداع

در یک روز بارانی،  ساعت 9 صبح ، همه چیز تمام شد. از روزِ قبلش ، آقای ف،  آمد خانۀ من که کنارم باشد. من در مواقع بحرانی زندگی ام ، آدمِ خشن و نفوذ ناپذیری می شوم. چون می روم در لاک خودم و با هیچکس ، جز دخترم، حرف نمی زنم. اما او آمد و همۀ گندِ دماغ بازی های من را تحمل کرد و دم بر نیاورد. برایم جگر کباب کرد ، آورد کنار تختم و گفت بخور ! تو فشارت پایینه ، ممکنه فردا اذیت بشی. خواهرم، زنگ زد که روحیه بهم بدهد و مطمئنم کند که هیچ راهی برای نگه داشتن این بچه وجود ندارد. پس بهتر است خر نشوم و افکار تخمی به سرم نزند. صبحش ، آقای ف ، بیدار شد، دوش گرفت ، صبحانه را حاضر کرد، یک ساندویچ با پنیر و تخم مرغ داد دستم که بخورم و گفت بخور ! جون بگیری. من هم با قیافۀ عبوس صبحانه ام را خوردم ، حاضر شدم ، رفتیم دنبال دختر عمه ام و به سمت کلینیک ، حرکت کردیم. کلینیک ، فقط مخصوص ابورشن (سقط جنین) بود . جلوی درش یک سری از مخالفانِ کورتاژ با پوستر ایستاده بودند و صدایمان می کردند و دنبالمان می آمدند که جلویمان را بگیرند. 

کلینیک ، بسیار مجهز بود با پرسنلِ فوق العاده مهربان. بیشتر کسانی که آمده بودند دخترهای کم سن و سال بودند و خیلی از آنها حتی تنهای تنها آمده بودند. احساس کردم از گرسنگی دارم غش می کنم.  به آقای ف گفتم : "دل ضعفه گرفتم، هوس یک ساندویچ تست گرم با تخم مرغ و ژامبون، کردم" . دوید بیرون و برای هر سه نفرمان ساندویچ گرفت و آمد. وقتی صدایم کردند، یک سری سئوال پرسیدند از جمله اینکه آیا کسی مرا به این کار مجبور کرده یا خودم خواسته ام، یا اینکه چند درصد مطمئن هستم و از همین  سئوال ها ! بعد چند تا قرص آرامبخش دادند و توضیح دادند که به ترتیب چه کارهایی می کنند تا جنین را از بدنم خارج کنند و بالاخره در یک روزِ شنبۀ بارانی ساعت 9 صبح ، همه چیز تمام شد. کلِ ماجرا ده دقیقه بیشتر طول نکشید. آقای ف ، مرا بلند کرد برد گذاشت داخل ماشین ، میلرزیدم. گفتم : "سرده!" کاپشنش را انداخت رویم. دخترعمه ام هم ژاکتش را در آورد و انداخت . گفتم یه سیگار میخام. دخترعمه ام سیگار روشن کرد و داد دستم. و من آرام چشمهایم را روی هم گذاشتم و در حالیکه از کلینیک دور می شدیم،  با کودکم برای همیشه وداع کردم...

به زودی نزدت خواهم آمد تا باز هم به هم عشق بورزیم... خیلی زود...

امروزکه فیس بوک را باز کردم، متوجه شدم دوست پسر یکی از دوستانم که هفت سال بود با هم زندگی می کردند، از دنیا رفته است. نوشته هایش سرشار از درد و اندوه بود . یک جا، پایین همین عکس نوشته بود:  "... احساس می کنم عضوی از اعضای بدنم را از دست داده ام مثل دست ، که دیگر سرجایش نیست ، ولی هنوز می توانی احساسش کنی... " خواستم بقیه اش را ترجمه کنم ، نشد. چون هر بار که متن را می خوانم باز هم اشکم سرازیر می شود. همیشه باور داشتم چیزی  به اسم عشق وجود ندارد ، توهم است ، قصه است. فکر می کردم عشق فقط یک جَوگیری شدید است در برابر یک رابطۀ جدید. و بعد از مدتی هم روزمرگی ، جایش را می گیرد و دیگر چیزی از یک احساس قوی باقی نمی ماند. هر چیزی که می ماند عادت است و یک دوست داشتن خفیف . حالا که از شدت زیبایی این احساس ، واقعن آچمز شده ام، حس می کنم عشق وجود دارد،  ولی متعلق به آدمهاییست که لیاقتش را دارند. اعتراف می کنم طولانی ترین احساس علاقه ای که در زندگی ام تجربه کرده ام،  دو ماه بیشتر طول نکشیده و هیچوقت نتوانسته ام برای مدت طولانی یک نفر را دوست داشته باشم. کاش می دانستم چه مرضی دارم که اینقدر زود در هر رابطه ای ، کم می آورم. خسته می شوم از نزدیک شدن آدمها به خودم، وتصمیم می گیرم ، فاصله بگیرم و باز هم به لاک خودم باز گردم. چسبندگی در رابطه ها آزارم می دهد و مرا از کل مجموعۀ آن رابطه زده می کند. هر چقدر هم خودم را آنالیز می کنم ، باز هم نمی فهمم ایراد کار کجاست. احساس یک آدم نابینا را دارم که هیچوقت نمی تواند لذت بینایی و نور را درک کند. 

P.S: My first, My last , My beloved.. my Life.. my soul.. my heart.. my every moment of being.. I feel as if I lost a part of my body.. like an arm that is not there anymore but you can still feel it.. I told you once I give u my heart if you could live with it instead of me.. and I tell you that now.. i gave this heart to you 7 years ago and I give it to you fully again now to live through it how ever you wish and to be united with me once and forever again and again.. I will find you in the ocean of vibrations, I told you once which I will never loose you, and you know how I stay true to my words.. you and I were always one source in 2 bodies, now I only need to learn how to unit with u in this body to be whole and one again. I love you forever and till the beginning of time and end of all illusions.. Thank you for all the reflections and loves.. for the light and vibrations , sounds, tastes and experiences.. for lifting the vales and showing the way.. for uniting me with me with you and with our eternal soul. ♥

خلایق هرچه لایق

یه دوستی می گفت : این زنای خودمون هستن که باعث شدن همیشه زن ، یک موجود بی لیاقت شناخته بشه . مثلن چی؟ مثلن وقتی من ازدواج کردم، انقدر زنای فک و فامیل بهم میگفتن : وای !! شوهرت پوشک بچه رو عوض میکنه؟؟؟ عجب زنی هستی تو. بعدش پشت سرم همش می گفتن : عجب شوهر زن ذلیل کسلیسی ! مرد باید یه کم جنم داشته باشه بابا !!

خلاصه فکر کردم دیدم پُر بیراه نمیگه. بیشترین کسانی که معتقدن : دکتر یا مهندس زن به درد نمی خوره، خودِ زنا هستن. و این خود زنا هستن که وقتی یه مردی زنشو ول میکنه میره سراغ یه زن دیگه، میگن : ببین کجا واسه شوهرت کم گذاشته بودی که ولت کرده. حتی خودم با گوشای خودم شنیدم یه بار یکی میگفت : زنی که بتونه هر شب شوهرشو بکشونه روی خودش ، خیلی زنه !! 

زنای ما بجای ترمیم اعتماد بنفسِ فاکدآپ شده شون ، دوس دارن بقیه رو هم مثل خودشون کنن .جای اینکه از همدیگه حمایت کنن یا پشت هم باشن، ترجیح میدن بقیه هم مثل خودشون باشن تا اینهمه عقب موندگی خودشون به چشم نیاد. دیدین تو محیط کار همیشه اونایی که زیرآب همدیگه رو میزنن ، زنا هستن؟ 

جیک جیک مستون

خیلی بد است که آدم وقتی جیک جیک مستونش است ، زمستان به تخمش هم نباشد . خیلی بد است زمانی که چارچنگولی افتاده است روی یک نفر و دارد نفس نفس می زند و از شدت ارگاسم دست و پایش شل شده است ، به یاد حال و روزِ العان من نباشد . و حتی یکی نباشد بگوید : هی جوجو! مواظب باش از حول حلیم نیفتی توی دیگ !! یک روزی می رسد که می بینی یک بچه در شکمت راه گُم کرده و کنگر خورده و لنگر انداخته و نفست کم می آید. زیر دلت تیر می کشد. نمی توانی پشت میز کارت بمدت طولانی بنشینی، و سوتینت را هی باز می کنی که راحت نفس بکشی. و همۀ اینها تازه اول کار است. سقط جنین و مخارج نجومی اش که بیمه هم قبول نمی کند ، و خونریزیها و دردهای بعدش بخورد توی سرت!

آلت به دست

علی آقا، شوهرِ لی لی ، مرد مزخرفی بود. نه به این خاطر که من فکر می کنم مزخرف بود، بلکه چون واقعن آپشن های لازم برای مزخرف بودنِ یک مرد و یا یک شوهر را دارا بود. تا زمانی که راست می رفت و چپ می آمد ، راست می کرد، بساط خانم بازی اش به راه بود و همش به لی لی می گفت به من دست نزن ، از تو چندشم می شود. لی لیِ بدبخت آنقدر حسرتِ سکس را خورد که آخرش رفت و هرزه شد. گفت حالا که او نمی آید نیازهای جنسی من را برآورده کند، من هم می روم جای دیگر نیازهایم را براورده می کنم. نه اینکه قبلش تلاش نکرده باشد که اول طلاق بگیرد بعد برود سراغ پسر بازی ها !! نه ! اتفاقن تلاش هم کرد که طلاق بگیرد ولی دو تا بچه داشت و هزار جور مشکل برایش پیش آمد و بخاطر بچه هایش منصرف شد. این تصمیمی بود که او گرفت و ماند با علی آقای شومبول بدست. علی آقای شومبول بدست هم تا جایی که جا داشت روی این و آن خوابید و زنش را تنها گذاشت و زنش هم از همین فرصت استفاده کرد و تنها نماند و رفت زیر یک سری این و آنِ دیگر خوابید. و این وسط، بچه ها هم از اینکه مادر و پدر ، هردو را دارند، بسیار خرسند بودند. دیری نپائید که بچه ها هم بزرگتر شدند و آقا پسر، کارش شد دختر خفت کردن ، و دختر خانم هم ، بجای درس و مدرسه ، از توی خونۀ پسرهای عوضیِ محل سر و کله اش بیرون می زد. 

تا اینکه یکی دو سال پیش ، علی آقا دیابتش بالا زد و میل جنسی اش هم در همین اثنا به گا رفت و نشست پیش زن و بچه و تازه یاد زندگی اش افتاد و شد مرد مهربانِ خانه و همسر خوب و دلسوزِ لی لی . همه می گفتند علی آقا خیلی مهربان و خوب شده و واقعن عبرت گرفته. خب از نظر من عبرتی که هنوز جوابش را پس نداده عبرت محسوب نمی شود. هروقت دوباره راست کرد و تمرگید کنار زنش ، آنوقت می شود گفت درس عبرت گرفته. شومبولی که راست نمی شود دیگر چه چیزی را می تواند ثابت کند؟ بهرحال لی لی خانمِ ما ، دلش را به همین مهربانی های علی آقا خوش کرد تا اینکه یک ماه پیش علی آقا در اثر شدت دیابت ، مُرد.

لی لی و بچه ها هم یک مدت سیاه پوشیدند و توی سر و کله شان زدند ، ولی من بهشان تسلیت نگفتم. چون از آدمهایی که به وقت نیازشان مهربان می شوند ، خوشم نمی آید. چون فکر می کنم همینکه یک آدم کیری از شمارِ آدمهای کیریِ دنیا کم شده است ، خودش جای تبریک و شکرگذاری دارد. من هیچ صنمی با لی لی نداشتم، ولی همیشه دلم برایش می سوخت که مجبور شده با یک همچین مردی زندگی کند. خب جای شکرش باقیست که زود مُرد .