اونی که به ما نریده بود ، کلاغ کون دریده بود

یک زن از ایالت جورجیا در امریکا در حال خرید محصولات اَپل با عمویش فارسی صحبت کرده و کمپانی فخیمۀ اَپل از فروش محصولاتش به یک ایرانی ، دقیقن به همین جرم ایرانی بودن، امتناع کرده . البته دلیلشان تحریم دولت ایران توسط امریکا بوده که بیشتر به درد گول مالیدن و توجیه کردن می خورد تا در محکمه مطرح شدن، مشکل اینجاست که خانم ایکس ( اوه ببخشید بهتر است حالا که شاخ در شاخ شده ایم ، ما هم ایکس استفاده نکنیم و بگوییم خانم میم مثلا") به دلیل اقدامات هسته ای دولت ایران در سرزمینی که مایلها با محل سکونت فعلی اش فاصله دارد از حقوق یک مشتری برخوردار نمی شود و کمپانی اَپل هم ماشاءالله دستش به دهانش می رسد و گشنۀ یک مشتری نمی باشد و می تواند با کمال گردن کلفتی بگوید: "آقا جون ! نمی فروشیم . چون تو ایرانی هستی" . بعد بیایند جشن های میلیونی بگیرند برای انتخاب شدن اولین رئیس جمهور سیاه پوست در امریکا که یعنی امریکا دیگر نژادپرستی را کنارگذاشته و حالا بی عیب و نقص ترین مملکت دنیا می باشد و هر کسی که با کشورش حال نمی کند ، اگر برود آنجا یعنی جفت شش آورده است . این حرفها بیشتر شباهت به حرف مفت پیدا کرده اند، و هرچه بیشتر باورشان کنیم ، بیشتر در پاچه مان فرو میکنند. امریکا بیشتر شبیه یک جوجه الاغ است که سعی می کند خودش را الاغ بالغ و کاملی وسط این دنیایی که هیچ چیزش سرجای خودش نیست نشان بدهد ، در حالیکه خودش هم قاطی همۀ جوجه هاست. فقط نمی خواهد باور کند. یعنی تخمِ جوریدنِ خودش را ندارد. البته نمیدانم دقیقا" این رفتار، بیشتر از چلقوز بودنش نشآت میگیرد، یا واقعا" چِت زده است. بهرحال کمپانی اَپل با این کارش ثابت کرد ، تکنولوژی ، وقتی نتیجه اش شد ترور شخصیت و نژاد،  چه آیفون و آی پَد ، چه انرژی هسته ای ، دیگر فرقی نمی کند. 

وای بحال وقتی که شور هر چیزی در بیاید ، می خواهد در امریکا باشد یا شابدول عظیم !

سیندرلا

هوا که رو به گرمی میرفت ، بابا آچار پیچ گوشتیشو میگرفت دستش و میرفت تو پشت بوم تا پوشالای کولرو عوض کنه و کولر رو راه بندازه. هیچوقت یادم نمی ره . تمام خوشحالی من به اون بوی دوست داشتنیِ خاک خیس خورده ای بود که همون اول از توی کولر، اومدنِ تابستونو داد میزد. تابستون بود و آب بازی و دوچرخه سواری و یخمک خریدن از محسن آقای سرکوچه. تابستون بود و نمایش اجراکردنهای توی حیاط !  یادمه ، توی حیاط رو پر میکردیم از صندلی و بچه های کوچه رو دعوت میکردیم به دیدن نمایش ، و بعد ، خودمون توی تراس براشون نمایش اجرا میکردیم . من و چند تا از دوستا و بچه های فامیلمون. بعضیامونم کار خدمات پشت صحنه رو بعهده میگرفتن. مثلا" داداشم مسئول انتظامات بود، تا تماشاچیا نظم سالن رو به هم نریزن. دخترخاله ام هم مسئول موزیک ! مامانم کاری به کارمون نداشت . طفلکی هیچی نمی گفت از اینکه هفته ای دو تا سس کچاب، بعنوان خون روی سر و صورتمون میمالیدیم. یادمه یه بار میخواستیم نمایش سیندرلا رو اجرا کنیم . دوست داشتم خودم نقش سیندرلا رو بازی کنم و کیوان، یکی از پسرای محل  که ازش خوشم میومد،  هم نقش پسر شاهزاده . رفتم ازش خواهش کردم بیاد نقش پسر شاهزاده رو بازی کنه ، اما اون قبول نکرد. خجالتی بود ، دوست نداشت جلوی همه نقش بازی کنه. از اجرای نقش سیندرلا منصرف شدم . مجبور شدم نقش پسر شاهزاده رو هم بدم به پسرداییم ، بابک !

سیندرلاها همیشه ، به پسرشاهزاده نمی رسن . یعنی تو دنیای واقعی ، پری مهربونی وجود نداره که چوب جادوییشو بچرخونه و با یه "بیبیدی بابیدی بو" شرایط رو برای رسیدن به مرد رویاهات بهت بده و مرد رویاهات هم ازت خوشش بیاد و بخواد تا آخر عمر به پات بمونه . واقعیت هیچیش شبیه کارتونایی که میدیدیم و نمایش هایی که اجرا میکردیم نبود. واقعیت اینه که الان من در خونه ای زندگی می کنم که کولری نداره که با نسیم خنکش تابستونای کودکیم رو مزه مزه کنم، و بابک ، که نقش پسر شاهزاده رو اجرا کرد، عمل سکس چنج کرده والان به شوهرداری مشغوله . واقعیت اینه که  کیوان ، همونی که دوست داشتم پسر شاهزاده ام باشه  دیگه هیچ اثری از اون پسر باشخصیت و آروم و خجالتی و خوش تیپ  نداره.

 به هر حال ، درون هر مردی ، یک پسر شاهزاده نهفته اس که زمان نوجوونیش ، یک سیندرلا رو شیفتۀ خودش کرده بوده. حتی اگر الان با یک دخترِ چاق و چلۀ فیلیپینی زندگی کنه !

درس عبرتی برای همه

درست چند سال پیش همینموقع بود که من برای کاری به یک سفر چند روزه رفته بودم و روی پیشخوان رزروشن هتل روزنامه ای  گذاشته شده بود که عکس یک دختر در حال جان دادن توجهم را جلب کرد. عکسی که احتمالا" همۀ شما دیده اید. دقت کردم دیدم اسمش ایرانی است : ندا آقاسلطان . حالم بد شد ، و چون در بهبهۀ شلوغیهای پس از انتخابات بود، فهمیدم کار دارد به جاهای باریک میرسد. همسفرهای من گفتند : تمام شد . دیگر ملت دست از سر کچل اینها بر نمی دارند ولی هرچه کشته شده ها بیشترشد و قتلهای بیشتری توسط دولت در سرکوبی معترضین به تقلب دیکتاتورگونۀ جمهوری اسلامی صورت گرفت، هرچه با ماشین حمله کردند و مردم را زیر گرفتند ، و بلاهایی که بر سر زندانیان در کهریزک آوردند بیشتر شد، مردم ساکت تر شدند. حالا دیگر چه با تقلب ، چه بی تقلب ، دورۀ ریاست جمهوری رو به اتمام است . ولی مرگ ندا و امثال او فقط به جهانیان ثابت کرد، یک مملکت اسلامی هیچوقت نمی تواند بنیان جمهوری را تشکیل دهد. اصلا" ریپابلیک و ایسلامیک با هم جور در نمی آیند. همین باعث شد سایر کشورهای اسلامی گول همچین کسشرهایی را نخورند و مملکت را به هوای جمهوریخواهی به دست آقایان علما که تنها سوادشان در حد نحوۀ وضو گرفتن و غسل کردن پس از مجامعت می باشد ، نسپرند. تاریخ بشریت به وضوح دید که ملتی که هم خر را بخواهد هم خرما ، به هیچکدام نمی رسد . 

چمدان

چمدانهایم را بسته ام . چیزی نمانده است به سرزمین فرصتها وارد شوم و دیگر از همین ته ماندۀ کَس و کار هم خبری نباشد. شاید تجربه کرده باشید تعلل ها و تردیدهای وحشتناکی که اینجور مواقع مثل بختک به جان آدم می افتد.  گاهی فکر می کنم بسیار غیر قابل پیش بینی شده ام. هر لحظه است که یک بلیط بگیرم و برگردم به کشور خودم . دوست ندارم بروم امریکا .  خیالتان راحت باشد این مسئله هرگز مربوط به همان تفکر احمقانۀ آسیایی که شرقی ها را معصوم و خونگرم و با محبت می داند و غربی ها هم اگر جنازه ات وسط پیاده رو بیفتد ، از رویت  رد میشوند، نیست. یعنی اصلا" برایم فرقی هم نمی کند کسی پایش را روی جنازه ام بگذارد یا نه . با این نظریه که به مُرده ها باید بیشتر از زنده ها احترام گذاشت هم از بیخ و بُن مخالفم. یعنی اصلا" درکش نمی کنم. مهم این است که وقتی آدم زنده است چقدر حق و حقوقش رعایت می شود و تا چه حد دوست داشته می شود. وقتی قرار است تنها زندگی کند و تنها بمیرد ، چه فرقی می کند در چاه فاضلاب باشد یا در منطقۀ اعیان نشین قبرستان ؟ تنها فرقش در نوع مصرف کننده اش است که موشهای فاضلاب قرار است دل سیری از عزا در بیاورند یا کرمها و مورچه ها. مهم این است که بعد از اینهمه آوارگی ، بالاخره موقعیتی پیدا میشود که در آن استیبل بشود . حالا می خواهد آن موقعیت شکم موشها باشد یا مورچه ها ، فرقی نمی کند.
مهم این است که دیگر چمدان بستن و راه افتادن و از صفر شروع کردن ندارد .

بی بُته تر از من

برای من مهم نیست از زیر بته به عمل آمده باشم یا از وسط یک خانوادۀ اصیل و اسم و رسم دار. هر کدام هم که باشم باز همین گُه هستم . زیر و رو کردنِ شجره نامۀ خانوادگی هم از میزان گُه بودنم نمی کاهد . کلا" کلمۀ اصالت خانوادگی از نظر من پوچ ترین و عامیانه ترین صفتی است که در گویش فارسی استفاده می شود. گفتم فارسی ، نگفتم پارسی ، چون از این افراط گریهای کسمغزگونه برای فارسی را پاس داشتن حالم بهم می خورد. دوست دارم همانطور که از بچگی یاد گرفته ام بگویم فارسی وخیالتان هم راحت باشد هیچ کدام از طرفین اجدادم به عربها نمی خورند . من فقط یک آدم معمولی هستم که دوست دارم قبل از تعصب نسبت به هر چیزی کمی فکر کنم ببینم واقعا" تا چه حد ارزش فسفر سوزاندن دارد. بماند که اصلا" با ماهیتِ تعصب هم مشکل دارم از هر نوعش هم که می خواهد باشد ، باشد. حتی از نوع وطنی اش که این روزها خیلی مُد شده است . غیرتی که فقط در حرف باشد یک پاپاسی هم ارزش ندارد . حالا ما بجای فارسی بگوئیم پارسی ، و بجای خلیج فارس بگوییم اقیانوس آتلانتیک ! دریا همان دریاست و انحصارش هم با یک اسم عوض شدن عوض نمی شود. هیچوقت هم به التماسهای این ایمیل هایی که برایم می فرستند نمی روم در فلان سایت ، به خلیج فارس رای بدهم که گوگل دلش به رحم بیاید و اسم خلیج فارس را به ما صدقه بدهد. اصلا" می خواهم ندهد. بگذار هر گهی که می خواهد بخورد. مملکتی که اینقدر ارزش و اعتبار نداشته باشد که اسم خلیجش روی نقشه به اسم دیرینه و تاریخی اش ثبت شود ، همان بهتر که اصلا" از روی نقشۀ کره زمین حذف شود. بگذار ملتش هم درگیر این باشند که اصالت خانوادگی چه کسی از دیگری بالاتر است و ماشین زیرپای فلانی چقدر به ابهت و احترامش می افزاید . به جهنم !

مغز افسارگسیختۀ من

شاید همه فهمیده باشند، این روزها بی حوصله و غُرغُرو شده ام ، زود عصبی می شوم و میزنم زیر همه چیز . کلافه ام. خودم هم نمیدانم چه مرگم شده است. شاید ترس است که اینگونه روح و روانم را بهم ریخته است. بهرحال مغزم فرمان بُریده است. دیگر نمیکشد. دیگر برای نوشتن چیزی به ذهنم خطور نمی کند. دیگر حرفی برای گفتن ندارم جز قرقرۀ خاطرات و حرفهای تکراری. دیگر ترجیح می دهم سکوت کنم که همانطور که برای خودم تکراری و خسته کننده شده ام ، برای بقیه نشوم. 

شاید بدترین و مخرب ترین کاری که یک نفر می تواند در حق خودش بکند، این است که با خودش رو راست باشد. گاهی اوقات آدمها با همین دروغهای دل خوش کُنک زندگی را سر می کنند و آب از آب تکان نمی خورد. آرزو می کنم که کاش ذره ای در توانم بود خودم را گول بزنم و با خیال راحت لنگها را هوا کنم و احساس کنم که همه چیز بر وفق مراد است ! بهرحال برای کسانی که میبینند این روزها من ساکتم و زیاد نوت نمیگذارم و جواب کامنتها را در گوگل پلاس نمی دهم باید بگویم که بقول شاعر"سکوتم از رضایت نیست" ، از ترس است. میترسم به مغز مبارکم فشار بیاورم یکباره بزند به تیپ و تاپِ همه چیز و دیگر مچبور شویم حتی برای یک کنترل ادرارِ ساده هم خایه مالی اش را بکنیم. ولش کردم به امان خدا، بگذار هر جوری می خواهد بچَرَد ، من دیگر حریفش نمی شوم. 

وای چقدر تبریک تولد !!!

امسال تولدم با همۀ سالها فرق داشت . با وجود اینکه من که هیچوقت تولدمو دوست نداشتم و همیشه از چند روز قبل از تولدم تا یک هفته بعدش اکانتامو دی اکتیو میکردم و کلن هیچوقت روز تولدمو به کسی نمی گفتم ، و تولد کسیو تبریک نمی گفتم که کسی هم برای من این کارو نکنه، ولی امسال با همۀ سالها برام فرق داشت . تولد امسالم تنها تولدی بود که دوسش داشتم ، نه اینکه جشنی گرفته باشما ، فقط چون دیدم چقدر دوستهای عزیزی دارم که براشون اهمیت دارم. عشق همینه ! همین تنها نبودنها ، همین با هم بودنها ! 

از همتون تشکر می کنم و معذرت می خوام چون میدونم نمی تونم این محبت شما رو جبران کنم . مرسی که طلسم عن بودنِ تولد در زندگی من رو شکستین !