آی فاک یو

آقای ش چهل و هفت سالش بود که الهه دختر بیست و چهار ساله سر راهش سبز شد و بعد از یکی دو تا قرار و رستوران و شام ، یک شب که آقای ش مشغول کتلت درست کردن در آپارتمانش بود زنگ زد و گفت من هم هوس کتلت کردم و خودش را بهوای کتلت ، به زور چپاند در آپارتمان آقای ش. بعد از شام طبق معمول همه قرارهایی که توی خانه هست رفت توی بغل آقای ش و به آقای ش گفت من هنوز باکره ام میخام تو باکره گی منو از بین ببری.

چند ماه بعد الهه از آقای ش چند میلیون تومان پول قرض گرفت برای شهریه دانشگاهش و بعد از آن دیگر جواب تلفنهای آقای ش را هم نداد. حتی وقتی آقای ش خواست بیاید بدهی اش را بدهد، الهه جواب داد که من هم کم چیزی به تو ندادم! بکارتم رو دادم!!

اینجا فرقی ندارد زن باشی یا مرد، در جاده ها، همانقدر که کارگر راه سازی مرد می بینی، زن هم هست. همانقدر که کارگر شهرداری مرد را درحال تمیز کردن خیابانها و خالی کردن زباله ها میبینی، کارگر زن هم هست. زن های اینجا مدتهاست از لای زرورق در آمده اند و به جای صرف کردن وقتشان در سالن های زیبایی بخاطر زیباتر و سکسی تر شدن ، پا به پای مردها کارهای سنگین بعهده می گیرند. اینطور هم نیست که چون کارگر ساختمانی هستند و آجر پرت میکنند هوا، سکس کمتری از زنهای پَر قویی ما گیرشان بیاید چون مردهایشان هم توجه چندانی به ناخن های مانیکور شده و لب ورقلمبیده آنها ندارند. اعتماد بنفس و شخصیت است که زنها را سکسی تر و جذابتر میکند.

خیلی وقتها دیده ام که وقتی یک مرد به یک زن فحش می دهد : فاک یو ، زن در جوابش می گوید : آی فاک یو ! یعنی حتی در سکس هم زن احساس مغلوب بودن ندارد. اینطور نیست که وقتی زنی با یک مرد میخابد فکر کند دارد امتیازی به آن مرد می دهد یا وقتی یک رابطه به هم می خورد دختر مثل مادر مرده ها بنشیند ادای آدمهای قربانی را در بیاورد و به دوست هایش بگوید پسره فقط قصد سو استفاده از من را داشت. اینطور نیست که همه منشی ها زن باشند و همه کارگران راه سازی که مشغول کندن زمین هستند، مرد. البته تا جنگ جهانی اول و دوم در امریکا هم زنها همیشه در حاشیه بوده اند و نقششان در اجتماع بیشتر همسر یا مادر بود تا زمان جنگ جهانی اول و دوم که مردها به میدان جنگ رفتند و بازار کار و رشد اجتماعی برای زنها باز شد، و همین مسولیت های برابر با وجود اینکه مشقات زندگیشان را افزایش داد، توانست اعتماد بنفس زنها را بالا ببرد. در کشور ما چنین امکانی وجود ندارد. یک سری شغل ها فقط برای مرد هاست و زنها هم چنان علاقه ای به انجام آنها نشان نمی دهند. غافل از اینکه همین چیزهای کوچک تاثیرات منفی خود را در نابودی اعتماد بنفس زن در اجتماع می گذارند. البته همه جا آریستوکراسی هست، ولی یک چوب جادویی در کشور ما هست که زنها را فلج میکند. آنها نخبه نمیشوند. داف میشوند. عروسک های خوشگل بلوند با لنز آبی و بینی کوچک و ابروهای عجیب می شوند چون فکر میکنند اگر مثل زنهای اروپایی و امریکایی بشوند بهتر جلب توجه می کنند. اما از همان لای زرورق ! در همان حدی که زرورق را باز کنی و یک زن خاورمیانه ای بلوند و زیبا ببینی و دستی به سر و رویش بکشی و برش گردانی همان لای زرورق. برای همین نگاه کردن از لای زرورق دراوردن و دستی به سر و رویش کشیدن هم باید تا حلق پول خرجش کنی. زرورقی که آنها را تبدیل به یک مشت آدم عاجز کرده که از از دست دادن مرد ، از پا به سن گذاشتن و از دیده نشدن سخت میترسند و تمام کاری که از دستشان بر می آید این است که همیشه خوشگل بمانند.

سرزمین غریب

اینجا سرزمین بزرگ و بی در و پیکری است. سرزمینهای بزرگ آزادی های بزرگ دارند. اما در سرزمین های بزرگ ضربه زدن به آدمها خیلی آسانتر است. چون یک مشت آدم تنها هستند که همه رقمه میتوان خارشان را گایید. فقط کافیست انسان کوچک و ضعیفی باشی تا بتوانی خنجر را برداری به ریشه زمین و زمان بزنی. نصفه شب بروی زنگ  خاله جان شمسی را بزنی و بگویی گلناز جنده است. خاله جان شمسی هم که با آن لباس خواب صورتی اش در حالی که کون خود را میخاراند خوشحال و خندان نقشه نابود کردن گلناز بدبخت را به جرم جندگی بکشد. بعد دو روز نشده یک نفر دیگر بیاید دست برقضا خودت را از پشت پنجره خانه همسایه در حال ساک زدن دودول اصغر آقا ببیند و کل دنیا را خبر کند که خودت هم جنده از آب در آمده ای. بعد تو برای اینکه رد گم کنی بروی سر در خانه عمه بلقیس و بگویی شهلا عملی است. یا سوسن دزد است. اینجا ملت دنبال صحت و سقم چرندیاتی که از دهان گشاد تو درمیاید نیستند. فقط کافیست یک نفر پیدا شود و شایعه را شروع کند. همه دنبالش را میگیرند  چون در این مملکت بزرگ و غریب تنها کاری که یاد گرفته اند قدرت نمایی است.
اینجا در این سرزمین ضربه زدن به آدمها خیلی آسان است. چون آدمها تنها هستند و کسی را ندارند برود ازشان دفاع کند. اینجا حتی کسی که چندین سال عاشقت بوده هم برای ضربه زدن به تو نقشه میکشد تا تو را با خاک یکسان کند. اینجا آزادی هست و همه با هم شاد و خوشبخت زندگی میکنند و هر وقت هم دلشان بخواهد فقط بیست و چهار ساعت میکشد که تیشه به ریشه هم بزنند و احساس غرور و افتخار کنند. بعد دفتر تلفنشان را دستشان بگیرند و از الف تا ی به همه زنگ بزنند و با لذت خبر به خاک نشاندن یک آدم دیگر را بدهند. اینجا خیلی ها نیامده اند درس بخوانند و پیشرفت کنند. دست و پای پولدار شدن هم ندارند. یک مشت شکست خورده درب و داغان هستند که تنها کاری که باعث میشود یادشان برود بازنده هستند بازنده کردن همدیگر است. تابستان به تابستان هم تیکت میگیرند میروند ایران که به همه آنهایی که ایران زندگی میکنند فخر سکونتشان در امریکا را بفروشند. اینها برایشان ارگاسم واقعی است. این آدمها به دیلدو و وایبرتور و حتی سکس بسیار خفن نیازی ندارند . فقط یک تیشه میخواهند و یک تیکت مستقیم به ایران!



پ ن :این روزها تلخ مینویسم ولی این نیز بگذرد!  فقط کمی با من مدارا کن ...

از عشق تا نفرت فقط یه جمله اس

یه روز بارونی بود. یکی از روزای مه آلود پاییزی. اینجا همیشه صبح ها مه آلوده و بارونی. آقای ف شب قبلش بعد از اینکه به یه بهانه ای دعوا راه انداخت گذاشت رفت بیرون رفت سراغ معشوقه جدیدش  و وقتی که برگشت خونه اتفاقی دیدم معشوقه اش بهش تکست داده «حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.»
از دوست داشتن تا نفرت فقط یه جمله اس. مهم این نیست که کی اونو میگه. فقط کافیه بهت ثابت کنه چقدر آدم کوچیک و حقیری رو برای خودت بزرگ کرده بودی. اون جمله بارها و بارها میاد توی مغزت و هر دفعه که یاد اون جمله می افتی انگار یه زخمه با چاقو به قلبت میزنن و اون آدم کوچیک و کوچیک تر میشه تا تمام وجودت رو نفرت میگیره. بعد به خودت میگی اشکالی نداره. تو چند بار از بهم خوردن رابطه های جدی جون سالم به در بردی از اینم می بری. بعد تصمیم میگیری دیگه حتی یه ثانیه هم این آدمی که با تمام وجودت ازش متنفری رو نمیخای ببینی. تصمیم میگیری صبح که اون سرکار بود و تو بچه ات رو گذاشتی مدرسه تمام لباس های خودت و بچه رو بندازی توی ماشینت و برای همیشه از اون خونه خراب شده بری بیرون. بری یه خونه برای خودت بگیری و همه چیو دوباره از صفر شروع کنی. بذاری نفرتت کم کم از بین بره و بتونی آدم کوچیکی که حالا برات تبدیل به یه تپه تاپاله شده بذاری توی یه قوطی کبریت بندازیش دور. دیگه حتی از بوی تاپاله ای که شب ها کنارت میخابه خوابت هم نمی بره. فقط میخای هرجوری که شده از اون بوی گندی که همه جا پیچیده خودتو خلاص کنی.
صبح میشه همه لباساتونو میریزی رو صندلی عقب ماشین . دو تا چمدون هست با چند تا اسباب بازی بچه. همه رو با یه بدبختی توی ماشین جا میدی . توله سگت رو بغل میکنی و میری سمت ماشینت. موقع رفتن برمیگردی یه نگاه به خونه ای که چند سال توش زندگی کردی میکنی و میشینی روی زمین. ناگهان تمام شب ها و روزهایی که توی اون خونه سپری کردی مثل یه فیلم سینمایی جلوی چشمت میاد.  بارون روی سر و صورتت میریزه و تو حتی نمیدونی که چرا این دایره معیوب تموم نمیشه و تو چرا هیچوقت نتونستی یه جا آروم زندگی کنی بدون اینکه کسی زخمیت کنه .
باز اون جمله کذایی اون زن میاد جلوی چشمت .«حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.» هم اون زن و هم مردی که چند سال توی آغوشش خوابیدی در نظرت حقیر و حقیر تر میشن. سعی میکنی ازشون متنفر نباشی ولی به خودت میگی اشکال نداره. به امید اینکه زمان نفرتت رو از بین ببره میشینی پشت فرمون در حالیکه تمام وجودت از بارون و اشک خیس شده ماشین رو روشن میکنی و برای همیشه از خونه ای که برای همه چیش با عشق و لذت زحمت کشیدی خداحافظی میکنی و یه نگاه به پرده هایی میکنی که یک هفته وقت صرف کردی تا رنگ مورد علاقه ات رو پیدا کنی. دوباره اون جمله میاد توی مغزت: «حالا بعد از دوشب میتونم راحت بخوابم.» پاتو روی گاز فشار میدی و میری. 

پاییز را دوست داشتم

با صدای سخت نفس کشیدن خودم از خواب بیدار می شوم. یادم می آید مُرده بودم و تمام نگرانی ام این بود که مرا بسوزانند. من از سوختن متنفرم. دوست داشتم من را به خاک بسپارند و همیشه یک قبر داشته باشم که آدمها بتوانند بروند آنجا برایم گل بگذارند که خیالم راحت شود کسی توی این دنیا وجود داشت که دوستم داشت.توی مُردنم حواسم به این است که الان حساب بانکی ام بلاک می شود و حتی کسی هم نیست پول کفن و دفنم را بدهد. با خودم فکر می کنم یک مقدار پس انداز توی کیفم هست کاش آن را خرج کفن و دفنم کنند. اما نمی کنند. 

اینجا در خیابان رِینیر در سیاتل یک مرکزی هست که مُرده های بی صاحب را میفرستند آنجا و می سوزانند.  همه دغدغه های آدمها از اینکه مادر و پدرشان درکشان نمیکنند یا اینکه دوست پسرشان جواب تکست هایشان را با تاخیر میدهد یا حتی شوهر یا زنشان سرش جایی گرم است بنظرم لوس بازی می آيد. بال بال می زنم من را نسوزانند . میگویم من مُردهُ بی صاحب نیستم. نمی شنوند. التماس می کنم من را نسوزانند. آنها نمی شنوند. من را می گذارند توی کوره ای که درش از جنس فولاد است و درش را محکم می بندند. آنجا توی تنور هم نا امید نیستم. منتظرم کسی پیدا شود و ادعا کند من را می شناسد. آتش را روشن می کنند.هیچکس پیدا نمی شود من را بکشد بیرون. تنور شروع به گرم شدن می کند.  گرمایش برای منی که از سردخانه بیرون آورده انم لذتبخش است. میفهمم آنها درست فهمیده بودند. من یک مُرده بی صاحب هستم. دیگر دست و پا نمی زنم. با خود میگویم زندگی ام بر وفق مرادم نبود حالا مُردنم هم نباشد. فقط کاش کسی بود که می دانست من پاییز را دوست داشتم و برگهای رنگارنگی که روی زمینهایش می ریختند را، و خوابیدن با صدای باران هایش را و تنهایی را. گرما زیاد و زیادتر می شود. پاهایم می سوزند یک قطره اشک روی گونه ام میلغزد. اما بی کسی دردش آنقدر زیاد است که سوزش را حس نمی کنم. همانطور که خاکستر می شوم از دنیا خداحافظی می کنم و میگویم فقط ای کاش یک نفر می دانست من پاییز را دوست داشتم. 

لخت واقعی

تجسم کنین یه ایراد خاص توی بدنتون دارین که همیشه بخاطرش ناراحتین و از همه قایمش میکنین. وقتی دارین لباسی میخرین همش مواظبین لباسی رو انتخاب کنین که اون ایراد اساسی بدنتون رو نشون نده. وقتی میخاین با کسی بخابین سعی میکنین توی نور کم یا تاریکی کامل لخت بشین . حالا این ایراد میتونه ممه های شل و وارفته باشه یا شکم آویزون ، یه لکه خیلی زشت روی ساق پا ، یا حتی دودول کوچیک. وقتی هم میخاین با کسی بخابین همش اضطراب دارین مبادا وقتی لخت شدین طرف مامله کوچیکتونو ببینه و یه عکس العملی نشون بده یا اینکه بعدش به روتون بیاره.  در آوردن لباسا و لخت و عریان جلوی یه نفر ایستادن پیش نیازش یا کامل بودنه یا شهامت داشتن یا اعتماد صد در صد به طرف مقابل داشتن. تصور کنین کامل نیستین ، مثلن یه مامله کوچولو دارین که همش میترسین بعد از اینکه جلوی طرفتون لخت شدین و باهاش خوابیدین دیگه نخاد باشما باشه. تصور کنین طرف اونقدر بیشعوره که حتی بعدش بهتون بگه بخاطر اینکه با سایز مامله شما مشکل داره دیگه نمیخاد باشما بخابه، یا از شکم آویزون شما ترن آف میشه. بعد یکی پیدا میشه که بهش اعتماد دارین میدونین عاشقتونه و هرجوری که هستین دوستتون داره. میدونین میتونین بدون ترس از هیج قضاوتی تمام لباساتونو جلوش دربیارین بندازین کنار و اون هنوز هم دوستتون داشته باشه. بعدش اون ، اونی که اینهمه بهش اعتماد داشتین بیاد همون کار اون آدم بیشعوری رو بکنه که همیشه ازش میترسیدین.
اعتماد کردن به آدما بدترین گناهیه که ما آدما در حق خودمون مرتکب میشیم. خب این نظریه در عین حال که صحت داره میتونه برای آدم یه زندگی سیاه و تیره به ارمغان بیاره. چون هر چقدر هم نتونی به کسی اعتماد کنی بلخره مجبوری یه بار اینکارو بکنی. و وقتی اعتماد کنی ممکنه بخای لباسهایی که همیشه ایرادهای روح و روان و شخصیتت رو پوشوندن رو جلوش دربیاری. ممکنه بخای گذشته تاریکت رو براش تعریف کنی چون بهش اعتماد کردی و میدونی که بهرحال دوستت داره و همیشه دوست واقعی تو می مونه. ممکنه همه ترس هات، افکارت ، امیدهات و آرزوهات و حتی عقده هات رو براش تعریف کنی! این لخت شدن واقعیه. لخت شدن واقعی ای که شما رو  به اینجا کشونده که بدون کوچکترین ترسی مثل یک استریپر حرفه ای که دونه دونه همه لباساشو در میاره و میاد جلوی مشتریش می ایسته و میذاره طرفش سیر نگاهش کنه و گاهی با رقص میچرخه تا تمام ابعاد وجودش رو ببینه  تمام ترس ها و خطاها و عقده ها و خشم ها تون رو برای آدمی که بیشترین اعتماد رو بهش داشتین تعریف کنین. تصور کنین همون آدم، آدمی که بخاطر اعتماد کردن بهش همه لباس ها رو از تنتون کَنده بودین یه نگاهی به شما بندازه و روی شما استفراغ کنه و بره!!
اعتماد کردن به آدما بدترین گناهیه که آدما در حق خودشون مرتکب میشن، و من هنوز نمیدونم چرا ما هرچی از این کار ضربه میخوریم باز ازش سیر نمیشیم. حتی اگر کامل ترین آدم دنیا باشی، یا خایه ات به گنده گی فیل باشه یا حتی آدم مقابلت مطمئن ترین و عاشقترین آدم دنیا باشه ، یادت باشه یه لباسایی هست که هیچوقت نباید درشون آورد. هیچوقت!

برای تمام کسانی که این وبلاگ را می خوانند

من به اینجا کوچ کردم :
https://nakedwritings.wordpress.com

خداحافظ آشیانه من

گاهی آدم جوری سفت و سخت به یه چیز یا یه آدم می چسبه که انگارهیچوقت قصد نداره رهاش کنه. اما گاهی یه اتفاق خیلی کوچیک می افته و یه حسی بهت میگه الان وقت رها کردنه و تو یهو متوجه میشی باید دستتو ول کنی بذاری بره. همیشه اولاش سخته. چون آدما به چیزایی سفت میچسبن که فکر میکنن ول کردنش باعث میشه سقوط کنن.

تو زندگی من این اتفاق زیاد افتاده. همیشه وقتی به چیزی سفت چسبیدم به حسی که میگفت وقت رها کردنه، اعتماد کردم و رها کردم. 

چند سال پیش وقتی وبلاگ ته سیگار و شخصیت مادیان وحشی رو ساختم هرگز نمیدونستم چه مسیری رو طی میکنه و به کجا میرسه. امروز وقتی از سرکار اومدم خونه ، با وجود اینکه خسته بودم به آقای ف و دخترم پیشنهاد دادم بریم سینما. بعد از فیلم برگشتیم خونه ، آقای ف خوابید، من یه فنجون چای واسه خودم ریختم، نشستم پشت لپ تابم ، هدفون رو گذاشتم توی گوشم، موزیک   مورد علاقه ام رو بلند کردم، و شروع به نوشتن این پیام خداحافظی کردم تا از همه کسایی که وبلاگ منو میخوندن  تشکر کنم. تا بعد از چند روز که همه پیام رو خوندن، وبلاگ رو واسه همیشه ببندم.

این آهنگیه که هر وقت تنها و غمگینم گوش میدم. این آهنگ تقدیم به همه کسایی که پا به پای من زندگی کردن. همه کسایی که وقتی بی حوصله مینوشتم بهم انرژی میدادن . همه کسایی که همیشه بودن . همه کسایی که باعث شدن به واژه رفاقت ایمان بیارم. همه کسایی که این نوشته رو میخونین بدونین شما جزو کسایی هستین که من بخاطر رفاقتتون ممنونم.  

شاد باشید ...